Roemenië, is dat niet het land van …

1. Roemenië, is dat niet het land van …?

Transsylvanië, bestaat dat echt of is het een land uit een horrorsprookje?

Vóór we de bruiloft in een orthodoxe kerk in de hoofdstad Boekarest mogen bijwonen, maken we een reis door Roemenië. We vragen ons van te voren af wat we al weten van dat land. Vage gedachten aan beren en wolven in de bergen, kastelen, Ceaușescu, Roma, het Byzantijnse geloof, de Italiaans aandoende taal. We aarzelen even of er nog steeds het Cyrillisch alfabet wordt gebruikt. En we kennen het verhaal over Graaf Dracula, de oude vampier in Transsylvanië. Geschreven in 1897 door Bram Stoker, en vele malen verfilmd. Transsylvanië, bestaat dat echt of is het een land uit een horrorsprookje?

reisverhaal, Roemenie
Neagu Djuvara, A Brief Illustrated History of Romanians

We volgen grotendeels de door de aanstaande bruidegom gesuggereerde route. Het boek dat hij ons gaf: “A brief illustrated history of Romanians, Neagu Djuvara (Humanitas, 2014)” lezen we van kaft tot kaft. Bovengenoemde vage gedachten krijgen in onderstaand verslag wat meer helderheid.

Voor Roemenië als eenheid bestond, definitief op 1 december 1918, werden de deelgebieden vaak bevochten. Het land werd sinds de eerste eeuw van onze jaartelling aangevallen of bezet door Barbaren, Vandalen, Hunnen, Goten, Romeinen, Bulgaren, Duitsers, Hongaren, Oostenrijkers, Tsjechen, Turken (Ottomanen), Russen (lijst niet compleet).

Berlijn, Armando, 1982, reisverhaal, Roemenië
Berlijn, Armando, Uitgeverij Augustus, 1982

Het land doet ons denken aan wat Armando schreef over “schuldig landschap”. Onder deze noemer maakte deze kunstschilder, beeldhouwer, dichter, schrijver, violist, acteur, journalist, film-, televisie- en theatermaker in de eerste helft van de zeventiger jaren reeksen schilderijen en tekeningen.

“Een schuldig landschap is een landschap dat heeft zien gebeuren.”

“Een schuldig landschap”, schreef hij, ” is een landschap dat heeft zien gebeuren, want in landschappen, in de schone natuur, vinden vaak de afgrijselijkste opvoeringen plaats. Veldslagen. Sluipmoorden. Man tegen man. Aanleg en onderhoud van de kampementen. Barakken. Plekken ter kwelling van weerloze schepsels. Voornoemd landschap heeft zich daar nooit iets van aangetrokken, is zelfs zo schaamteloos geweest om gewoon door te groeien, het is een schande, ik raak er niet over uitgesproken. De confrontatie natuur-cultuur is een onbarmhartig gebeuren, gaat met pijn gepaard, geloof dat maar. Jaja, ik weet wel, het is zinloos om de natuur schuldig te noemen, maar kunst is ook zinloos, daarom is kunst zo onontbeerlijk. En gewetenloos. Sinngebung des Sinnlosen.” (Armando, Berlijn, 1982). 

routesuggesties, reisverhaal, roemenie
Routesuggesties Roemenië

2. Roemenië, is dat niet het land van … Dracula?

De naam Dracula is verzonnen door Bram Stoker. Hier en daar lees je dat Dracula Roemeens is voor “de zoon van Dracul”. Onze privé-expert, de bruidegom-in-spe, zegt er dit over: “… Dracula betekent niet de zoon van… Het betekent eigenlijk niets, het is ‘just a reference to his roots’ “. De vertaling van Dracul was vroeger Draak, dat komen we zo meteen te weten, maar is geleidelijk, en om begrijpelijke redenen, veranderd in Duivel.

Deze Vlad was een nationale held, zegt het gerucht, omdat hij de Turken zo dapper bestreed.

Het gerucht gaat dat de Roemenen, eenmaal bevrijd van het communistische juk, verbaasd waren over de slechte naam die Dracul in het westen had. Deze Vlad was een nationale held, zegt het gerucht, omdat hij de Turken zo dapper bestreed. Tot ze het verhaal van Stoker onder ogen kregen …. (die zich overigens voor het verhaal liet inspireren door The Vampyre, een zo’n tachtig jaar eerder geschreven kort verhaal van John Polidori). Zou het een kern van waarheid hebben? We weten het niet. Even terzijde schuiven maar.

Wel zien we met eigen ogen hoe het horrorverhaal uit de negentiende eeuw de fantasie van kasteeleigenaars in Roemenië prikkelt. En die van de toeristen misleidt. In de middeleeuwse stad Sighisoara, bij het kasteel van Hunedoara, in en rondom het kasteel Bran, allemaal verwijzen ze naar het vampierverhaal. “Kijk: hier is hij geboren, hier is hij gestorven, hier hield hij zijn feesten”. Hij is geboren in Sighisoara, dat klopt. Je kunt zijn geboortehuis bezoeken. Maar hij hield zijn beruchte feesten in Târgoviște, en niet in Bran. Hij stierf niet in Hunedoara, maar op weg van Boekarest naar Giurgiu.

Vlad Țepeș (schilderij in Ambras kasteel Innsbruck Oostenrijk) bron: internet
Vlad Țepeș (schilderij in Ambras kasteel Innsbruck Oostenrijk) bron: Wikipedia https://en.wikipedia.org/wiki/Vlad_the_Impaler

Voor de echte Dracula moeten we terug in de tijd. In 1348 richtte de Engelse koning Edward III een Orde op, de Order of the Garter, de Orde van de Kousenband (leuk weetje: uit die tijd stamt ook de uitspraak “honi soit qui mal y pense”). Drie jaar later richtte de Franse koning Jan II ook een Orde op, de Orde van de Ster. In Hongarije waren ze eerder met hun Ridderordes: de Orde van St. Joris werd rond 1326 opgericht door koning Karel I van Hongarije. Maar keizer Sigismund van Luxemburg, ook koning van Hongarije, kwam pas in 1408 met de Orde van de Draak. Dus St. Joris heeft bijna een eeuw moeten wachten op zijn Draak. Als het over Ordes gaat dan.

Na dit huiswerk -bent u er nog?- komen we dichter bij Dracula. Sigismund mocht een zekere Vlad II uit Wallachije wel en benoemde hem tot Ridder in de Orde van de Draak. Die was daar trots op en noemde zich Vlad Dracul. Hij liet ook munten slaan met de afbeelding van een draak, toen hij voivode (krijgsheer) van Wallachije werd. Een van zijn zonen, Vlad III, die zijn vader opvolgde in 1456, staat model voor Dracula zoals wij die kennen.

Wie niet gehoorzaamde werd levend gespietst, waarbij de dood pas na enkele dagen verlossing bood.

Deze Vlad Dracul, bijgenaamd De Spietser (Țepeș in het Roemeens), was wreder dan de gemiddelde Europeaan of Ottomaan. Hij hield bijvoorbeeld een groot feest voor alle kreupelen, dieven en bedelaars in de stad Târgoviște, liet de hal afsluiten en in brand steken. Wie niet gehoorzaamde werd levend gespietst, waarbij de dood pas na enkele dagen verlossing bood. Dat deed hij ook met Turkse soldaten, en met Saksische detailhandelaars die ondanks zijn verbod doorgingen met hun handel. Zelfs vrouwen en kinderen moesten eraan geloven.

Bron: Wikimedia Commons Woodcut from the title page of a 1499 pamphlet published by Markus Ayrer in Nuremberg. It depicts Vlad III "the Impaler" (identified as Dracole wyade = Draculea voivode) dining among the impaled corpses of his victims. Original caption: Hie facht sich an ein graussemliche erschrockenliche hystorien von dem wilden wütrich Dracole wayde. Wie er die leut gespist hat, und gepraten, und mit den haubtern in in einem kessel gesoten, und wie er die leut geschunden hat und zerhacken lassen als ein kraut. Item er hat auch den mütern ire kind gepraten und sy haben müssen selber essen. Und vil andere erschrockenliche ding die in dissem Tractat geschriben stend. Und in welchem land er geregiret hat.
Bron: Wikimedia Commons Woodcut from the title page of a 1499 pamphlet published by Markus Ayrer in Nuremberg. It depicts Vlad III “the Impaler” (identified as Dracole wyade = Draculea voivode) dining among the impaled corpses of his victims. Original caption: Hie facht sich an ein graussemliche erschrockenliche hystorien von dem wilden wütrich Dracole wayde. Wie er die leut gespist hat, und gepraten, und mit den haubtern in in einem kessel gesoten, und wie er die leut geschunden hat und zerhacken lassen als ein kraut. Item er hat auch den mütern ire kind gepraten und sy haben müssen selber essen. Und vil andere erschrockenliche ding die in dissem Tractat geschriben stend. Und in welchem land er geregiret hat.

Samengevat:

Vlad Dracul III kwam niet uit Transsylvanië, was geen vampier, geen oude graaf en geen nachtmens. Hij was voivode van Wallachije, krijgsheer tegen de Turken, die het land toentertijd bezetten. De oorlog tegen de Turken won hij niet, ook niet toen hij steun zocht in Transsylvanië en Hongarije. Daar werd hij gevangen gezet maar in 1476 weer teruggestuurd naar Târgoviște om nogmaals te proberen de Turken weg te krijgen. Binnen een paar weken werd hij vermoord, niemand weet door wie. Zijn hoofd werd in honing – ja honing!-verpakt en versleept naar Constantinopel, het huidige Istanbul.

Wat een verhaal.

Maar dat Transsylvanië bestaat dus wel echt!

PS Die Habsburger lip is erin geschilderd, vonden ze toen beter blijkbaar. In het echt zag Vlad III er zo uit, volgens een ooggetuige:

“He was not very tall, but very stocky and strong, with a cold and terrible appearance, a strong and aquiline nose, swollen nostrils, a thin reddish face in which very long eyelashes framed large wide-open green eyes; the bushy black eyebrows made them appear threatening. His face and chin were shaven, but for a moustache. The swollen temples increased the bulk of his head. A bull’s neck connected his head to his body from which black curly locks hung on his wide-shouldered person.”
— Niccolò Modrussa

3. Roemenië, is dat niet het land van…Transsylvanië? Of meer?

Hij heeft aan zijn glunderende gezicht te zien wel zin in een geintje. Hij bekijkt de paspoorten, keurt ze goed, en zegt dat we nu de grens naar Servië oversteken.

We steken de grens over en rijden van het Hongaarse Mako naar het Roemeense Timiș. De douanier van dienst wordt door een oudere dikke collega opzij geduwd als wij de grens willen oversteken. Hij heeft aan zijn glunderende gezicht te zien wel zin in een geintje. Hij bekijkt de paspoorten, keurt ze goed, en zegt dat we nu de grens naar Servië oversteken. Wij kijken verbaasd, volgens ons is dit toch Roemenië? Hij moet zelf het hardst lachen om zijn grap. Naar Servië gaan is in zijn ogen vermoedelijk een heel foute keuze.

De grenzen van Roemenië staan dan wel vast sinds 1918, maar bij de inwoners van de verschillende gebieden leeft de grenskwestie nog steeds. Net als de taalkwestie. Dat zullen we vaker zien. We rijden verder en zoeken een plek om Roemeens geld te pinnen en een vignet voor de auto. Natuurlijk kiezen we voor een geldigheid van 30 dagen, de bruiloft is nog lang niet in zicht.

3greaterroemenie
By Andrei Nacu – English Wikipedia [1], Public Domain, Link
Roemenië is ontstaan uit drie grote gebieden: eerst Wallachije, zuidoost, daarna Moldavië, noordoost en uiteindelijk ook Transsylvanië, west. Het gebied Bassarabië hoort er volgens sommige Roemenen ook nog bij, maar nu is het voor een deel Oekraïne en vooral het land Moldavië (niet te verwarren met de Roemeense streek Moldavië).

We zien de eerste zonnebloemen. Later zullen we langs eindeloze velden met zonnebloemen rijden, honderden hectares groot, afgewisseld door honderden hectares graan en honderden hectares mais. Transsylvanië betekent – zoals wel voor zich spreekt – “aan de andere kant van het bos”. En dat bos groeit op het Apuseni gebergte, ook wel gezien als de westelijke Karpaten.

Photo: Zonnebloemen (c) 2016 Pawi & Chaperon
Photo: Zonnebloemen (c) 2016 Pawi & Chaperon

De huizen staan langs de weg. Elke stad of dorp is als lintbebouwing opgezet. De huizen maken een Duitse indruk, zijn meestal vierkant met een torentje in een van de hoeken ingebouwd. Sober en mooi. Transsylvanië heet in het Duits Siebenburgen, naar de zeven belangrijkste steden in dit gebied. Het hele gebied ademt nog de sfeer van de Duitsers die hier lang hebben gewoond.

Foto: Ruhe Ort, 2016 Pawi & Chaperon.
Foto: Ruhe Ort, 2016 Pawi & Chaperon.

In het eerste dorp waar we wat langer blijven, Aurel Vlaicu, gelegen in een vallei, verbazen we ons over de armoede. Het is het hooiseizoen. Elke dag gaan de boeren en boerinnen hier met de kruiwagen of met paard en wagen de oogst binnenhalen. We zien vergelijkingen met Marokko, waar we vorig jaar reisden. Er zijn twee winkels annex cafe, met een beperkte keuze. Zelfs brood en kaas zijn maar matig voorradig, maar als het er is, is het goedkoop. Een brood kost hier omgerekend tien eurocent. Net als in Marokko.

De naam Aurel Vlaicu komt van een beroemde Roemeense luchtvaartpionier. Het dorp heette tot 1927 Bintinti. Waar in Nederland is een heel dorp genoemd naar een nationale held?

Van hieruit gaan we naar het Kasteel van Hunedoara, de volgende dag naar het Fort van Alba Iulia, om daarna de reis voort te zetten richting Boekarest, over de Karpaten.

4. Roemenië, is dat niet het land van … forten en kastelen?

Het kasteel van Hunedoara is gerestaureerd, met financiële steun van de Europese Unie, waar Roemenië sinds 2007 bij hoort. De bouw van het kasteel begon in de veertiende eeuw en is in latere eeuwen vervolmaakt. Het is een ideale locatie voor trouwfoto’s. Daar hebben wij vanzelfsprekend oog voor, gezien het doel van onze reis, Er is op een van de binnenplaatsen een put van dertig meter diep, uitgegraven door slaven, aan wie beloofd werd dat ze, als ze het werk af zouden hebben, hun vrijheid tegemoet konden zien. Het bleek een loze belofte te zijn. Klus geklaard? Bedankt, maar jullie blijven slaven.

Zoals in elke put of waterbekken worden er muntjes gegooid, die geluk moeten brengen. Er liggen vooral muntjes van 1/2 lei (12,5 eurocent). Konden die werklui ze maar pakken, denken we. Een groepje scholieren probeert de echo van de put. Geen effect. Gauw weer verder met de iPhone, foto’s maken van elkaar en van het uitzicht.

Foto: (c) Pawi & Chaperon, 2016, Kasteel Hunedoara
Foto: (c) Pawi & Chaperon, 2016, Kasteel Hunedoara

Het fort Alba Iulia heeft een intrigerende naam. Witte Julia? Dat is te gemakkelijk. De Daciërs noemden het Apoulon. De Slaven en Roemenen die de stad in de tiende eeuw bouwden op Romeinse ruines, noemden het Balgrad, wat wit kasteel betekent. De Hongaren noemden het Gyulafehérvár, wit kasteel van de Jula. Wanneer die i ertussen is geschoven is ons niet bekend, maar hij is er. Duitsers noemden de stad Weyssenburg, en de Saksen Karlsburg, naar Karel de zesde. Kortom, ook Alba Iulia heeft een lange geschiedenis.

En, zou het een witte stad zijn?  Ja. De gebouwen in het fort zijn allemaal wit. De kerk, de kathedraal, het museum, de poorten.

Foto: (c) 2016 Alba Iulia, Pawi & Chaperon
Foto: (c) 2016 Alba Iulia, Pawi & Chaperon

In de valse hoop dat de toeristen niet zien dat het dezelfde paarden en ruiters zijn, rijden ze weer van zuid naar noord.

In het fort van Alba Iulia wordt dagelijks de wisseling van de wacht gehouden. We zien een aardige voorstelling, verklede mensen gaan te paard van de poort aan de noordzijde naar die aan de zuidkant. Daar vindt de wisseling plaats. In de valse hoop dat de toeristen niet zien dat het dezelfde paarden en ruiters zijn, rijden ze weer van zuid naar noord. Op zaterdag doen ze er om 12:00 uur kanonschoten bij, maar die dag zijn we niet meer in de buurt, dan zijn we weer op reis.

Kasteel van Bran - Creative Commons (c) dobre cezar
Kasteel van Bran – Creative Commons (c) dobre cezar

Een bezoek aan Kasteel Bran wordt ons niet aangeraden door de bruidegom in spe, ook niet afgeraden trouwens, maar onze route leidt er onbedoeld toch langs. We komen terecht in een file van toeristen die het kasteel willen bezoeken. Een gekrioel van mensen, fietsers, auto’s op zoek naar een parkeerplek, bussen vol bezoekers, en vooral heel veel voetgangers in en rondom het kasteel. Helemaal klaar voor drommen toeristen, die er dan ook komen omdat dit het kasteel van Dracula zou zijn. Het had zomaar gekund. De eigenaar, familie Dominic Habsburg, zag dit net op tijd in. Het kasteel stond 10 jaar geleden nog te koop voor 80 miljoen euro, maar helaas voor u en ons is het nu niet meer in de verkoop. (Update: opnieuw te koop voor 95 miljoen, en ook via AirBNB te boeken).

Wij manoeuvreren ons voorzichtig langs en door de menigte, op weg naar de Karpaten, waar nog beren en wolven in het wild leven.

5. Roemenië, is dat niet het land van … beren en wolven? En van de Roma?

We rijden verder, nog steeds op weg naar Boekarest, en blijven overnachten in de Karpaten. We maken een wandeling door de bossen, volgen een riviertje, klimmen een hek over en lopen verder. Links hoge bomen, rechts hoge heuvels en in de verte hoge bergen. We gaan even zitten op een heuveltje dat met berken is begroeid. Wilde bloemen, wilde zaden en in de lucht wilde raven. Hun geluid, hun manier van vliegen, hun eigen terrein. Zouden we ze hier dan zien, die beren en wolven? Het volgende hek is duidelijk: liever geen wandelaars. Niet overheen te klimmen. In de verte horen we honden blaffen, het geluid komt dichterbij. Geen beren of wolven, maar woedende honden. Ook spannend. Wilde honden, waar Roemenië om bekend staat, hebben we nog nergens gezien. Deze honden zijn waarschijnlijk de bewakers van een erf verderop, maar zeker weten doen we het niet. We keren op onze schreden terug.

Hond in Roemenie, foto niet van Pawi noch Chaperon, maar van ene llulila
Hond in Roemenie, foto niet van Pawi noch van Chaperon, maar van ene llulila

In de bergen wordt het vroeg donker. Dat wordt nog versterkt door een plotseling losbarstend onweer. De volgende ochtend blijken er wat honden te hebben geschuild onder ons onderkomen. Ze laten zich gelukkig makkelijk wegjagen. Ze wentelen zich even later in de nog warme as van het vuur van gisteren. Dat schijnt goed te werken tegen luizen en vlooien. We controleren meteen onszelf en helemaal alles op kleine beestjes, maar we vinden en voelen niks. Ook later niet.

De volgende dag bezoeken we de zondagsmarkt van de streek. Er worden vooral tweedehands spullen verkocht, autobanden, gereedschap, broekriemen, schoenen, schorten. Etenswaren zijn er ook: vette worsten en droge krakelingen. En wat prullaria voor op de schoorsteen. Een zigeunerin houdt ons schichtig een plastic emmertje met verse frambozen voor. We hebben haar diezelfde ochtend nog gezien aan de wegkant, waar de frambozen rijp waren om geplukt te worden.

Die zigeunerin was niet de eerste die we zagen.

Bij Hunedoara staan vele paleisachtige villa’s, de een nog groter dan de ander, met allerlei tierelantijnen langs de dakranden en de nokken. Pure kitsch, vinden ze mooi. Achter het hek staan peperdure auto’s, vaak met een Engels kenteken. Hier wonen de Roma. Die rijk geworden zijn door hun bendes in West Europa. De Roemeense politie kan aan die criminaliteit niets doen, omdat het zich niet in Roemenië afspeelt. Wel zijn er plannen de protserige villa’s, die vaak zonder bouwvergunning en zelfs op andermans grond zijn gebouwd, te slopen. Tien jaar geleden stonden er nog oude caravans, volgens een man die in de buurt woont. Die tijd komt misschien weer terug.

roemenie
Castelul Corvineștilor, Hunedoara, photo: Neighbor’s goat (Own work) [CC BY-SA 3.0 ro (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/ro/deed.en)%5D, via Wikimedia Commons
Behalve de superrijken heb je ook de superarmen onder de zigeuners. Ze zien er verwilderd uit, lopen vaak blootsvoets, zijn klein, donker en mager. Ze doen zwaar werk, zoals greppels schoonmaken, vaak met het hele gezin. Ze wonen in houten krotten en soms in door Duitsers verlaten huizen. Zodra ze daar ingetrokken zijn verwaarlozen ze huis en erf. Je ziet meteen als je door een dorp rijdt, waar zigeuners wonen en waar Roemenen.

De Roma stammen af van paria’s in India. Die ontvluchtten de barre omstandigheden waaronder ze moesten leven. Ze trokken naar Egypte (daar komt de naam gipsy vandaan). Ze waren niet welkom, werden verjaagd, zoals uit alle landen waar ze naar toe trokken. In Roemenië werden ze wel getolereerd. Dat verklaart de naam Roma. Van hun kennis van ketellappen werd gretig gebruik gemaakt. De zigeunerstammen die bedreven waren in kermis en muziek trokken naar buurland Moldavië.

We volgen een tip van een medereiziger (nooit doen!) …

Omdat de bruiloft in Boekarest pas over twee weken is, besluiten we naar de Zwarte Zee te rijden. We volgen een tip van een medereiziger (nooit doen!) en gaan eerst naar Bulgarije, waar we de taal niet kunnen verstaan, maar dit keer ook niet kunnen lezen.

6. Roemenië, is dat niet het land van … het Cyrillisch schrift?

Glagolitisch Alfabet Bron: Wikimedia Commons
Glagolitisch alfabet Bron: Wikimedia Commons

Nee, al lang niet meer. Sinds 1863 is het Cyrillisch alfabet in Roemenië vervangen door het Romeinse. Dat ging heel geleidelijk, over een periode van twintig jaar.

Wie heeft dat alfabet bedacht? Het lijkt hier en daar wel een beetje op het Griekse alfabet. Het zal wel met religie samenhangen, denken we. En ja.
De broers en monniken Cyrillus en Methodius uit Thessaloniki wilden het christelijk geloof verspreiden in de Slavische landen, in Hongarije, in de Balkan. Ze ontwierpen het glagolitisch alfabet, een fonetisch alfabet, en vertaalden Griekse delen uit de bijbel in de volkstaal van die tijd.

Cyrillisch schrift, photo: Pawi en/of Chaperon, 2016
Cyrillisch schrift, photo: Pawi en/of Chaperon, 2016

Leerlingen van Methodius ontwierpen een makkelijker alfabet, dat sterk lijkt op het Grieks. Dit alles speelde zich af in de negende eeuw. Cyrillus was al overleden, en als hommage aan hem werd het alfabet naar hem genoemd. Dit nieuwe alfabet wordt nu nog steeds gebruikt in Servië, Rusland en Bulgarije. Voor ons is dit vrijwel onleesbaar, zelfs als je het Griekse alfabet kent.

Poort naar de Zwarte Zee Photo: (c) Pawi & Chaperon (c) 2016
Foto Poort naar de Zwarte Zee (c)2016, Pawi & Chaperon

De Bulgaren die we ontmoeten zijn nors. Na wat omzwervingen bereiken we de Zwarte Zee. We vinden een mooie plek om te overnachten, direct aan de kust. De zee is smaragdgroen, de kust is lieflijk, het weer is mooi. We kijken uit op een verroest hek, het staat permanent open en vandaar loop je over een zandpad zo naar de zee beneden.

De volgende ochtend blijkt dat we ons met schoon maar stinkend putwater moeten wassen. Je mond omspoelen na het tandenpoetsen moet ook met putwater. Na één douchebeurt zijn we wel schoon, maar voelen ons vies. We gaan graag weer terug naar Roemenië.

Terug in Roemenië merken we pas goed dat we in het hoogseizoen reizen. Overvolle kusten, overvolle kampeerterreinen. We gaan naar de Donaudelta, in het noordoosten van het land, daar waar het grenst aan Oekraïne. En daar hebben we geen spijt van.

6pont_nufaru
Photo: Pont bij Nufăru, Pawi e/o Chaperon, (c) 2016

We steken het water over bij Nufăru. Aan de overkant houdt het asfalt op en rijden we langzaam over een grindpad met scherpe stenen kilometers lang, tot we in Partizani (veelzeggende naam) aankomen. Tot onze verrassing ligt daar een kampeerterrein met alles erop en eraan. Een zwembad, een restaurant, goed werkend sanitair, een wasmachine. En het belangrijkste: we hebben de mogelijkheid om per boot en jeep de delta te verkennen. Die kans laten we niet gaan.

Het motorbootje dat ons meeneemt vaart eerst met een rotvaart over het kanaal, bijna tot aan de zee, tankt bij een op het water drijvend benzinestation, en duikt dan de delta in. Na twee uur varen stappen we over op een jeep om daar de duinen en de mangrovebossen te bekijken, en op de terugweg een verlaten zoutwinningsgebied. We zien hier huizen die helemaal van stro zijn gemaakt.

Terug op de boot varen we door ondiep water. Waar het water wat dieper is zet de schipper de motor vol vooruit. We scheuren langs allerlei vogelnesten, ook die van pelikanen. Die worden opgeschrikt door het lawaai en vliegen op. Goed voor de fotografen misschien, maar niet zo leuk voor de natuur. En toch is het adembenemend mooi.

Foto: Pelikanen, Pawi e/o Chaperon, (c) 2016
Foto: Pelikanen, Pawi e/o Chaperon, (c) 2016

7. Roemenië, is dat niet het land van … Ceaușescu?

Eindelijk is het bijna zover, de bruiloft begint over een paar dagen. We rijden naar Boekarest en overnachten op een kampeerterrein dat grenst aan een groot bos, tien kilometer ten noorden van de stad. Op loopafstand is hier een restaurant, en omdat we geen zin meer hebben om inkopen te doen gaan we daar eten. Het terrein, het bos, het restaurant, ze stammen allemaal uit de tijd dat Ceaușescu aan de macht was. Het is eigendom van de politieacademie en het is goed te zien dat er ooit veel geld besteed is aan de inrichting van het complex.

Lekker restaurantje, moet u echt eens heen gaan
Lekker restaurantje, moet u echt eens heen gaan

Het restaurant is gevestigd in een grote villa, met daar omheen tuinen en terrassen. Op een van die terrassen, waar veel met oud wit linnen gedekte tafels staan, kiezen we uit de menukaart die ons wordt aangereikt door een onberispelijk geklede ober. We nemen het er eens van, en bestellen chateaubriand, haricots verts en een fles wijn.

Vergane glorie

De wijn wordt als eerste gebracht en aan tafel gedecanteerd. We zien dat er nog ruim een glas achterblijft in de fles, die vrij snel weer naar de keuken verdwijnt. Even later wordt de maaltijd geserveerd: alles uit blik, in de magnetron opgewarmd. We bestellen wat brood, mede in de wetenschap dat we zelf geen brood hebben voor het ontbijt morgen, en als we dat niet snel opeten komt er een ober aangelopen die het weer mee wil nemen naar de keuken. Dat houden we tegen, we krijgen een boze blik. Op de nota, die in een mooie oude lederen map wordt aangereikt, blijkt een zeer ruime fooi al berekend te zijn. Vergane glorie.

Vergane glorie zien we ook in Boekarest zelf. Ooit werd het “Petit Paris” genoemd, met zijn mooie huizen en parken, mooie boulevards, gezellige binnenstad. Een groot deel van de binnenstad is gesloopt om het paleis van Ceaușescu te kunnen bouwen. Pracht en praal, marmer en hout, kroonluchters en tapijten, het kon niet op. En we vinden het lelijk. Een litteken. Het restje oude binnenstad is mooi en gezellig, maar accentueert het verlies van de rest.

Centrum Boekarest, Wikimedia Commons
Centrum Boekarest, Wikimedia Commons

Veel van de ooit zo mooie gebouwen zijn sinds 1989 verlaten en worden niet meer onderhouden. Er zijn nog steeds juridische procedures gaande tussen de overheid en de oorspronkelijke eigenaars en hun erven, en zolang deze processen duren doet niemand iets aan die huizen.

Maar nu, feest!

 

 

 

(8) Roemenië, is dat niet het land van … feesten?

We verblijven twee nachten in een luxe hotel grenzend aan het beroemdste park van Boekarest, park Cismigiu. Het feest duurt drie dagen.

Op dag één wandelen we met het bruidspaar door het park en halen we herinneringen op aan hun kennismaking, zijn we wijs genoeg om ons te onthouden van raadgevingen waar niet om is gevraagd, en eten we samen.

Op dag twee zijn we bij het huwelijk in een Byzantijnse kerk en de feestavond daarna.

En op dag drie komen het bruidspaar en de wederzijdse familie nog een keer bij elkaar. We vinden het een mooie traditie.

Bron: Adrian Câtu, het koor achterin de kerk.
Photo: Adrian Câtu, het koor achterin de kerk, (c) 2017 http://adriancatu.com/

Op de dag van de bruiloft moeten we even wachten voor we naar binnen kunnen. Ondertussen komt een aantal mannen in hun daagse kloffie gehaast aan en baant zich een weg door onze groep. Zij hebben blijkbaar haast, wij niet. We laten ze gemoedelijk door. Later blijkt dat het koor te zijn. Het kerkje is aan de buitenkant versierd met beeldhouwwerk. Binnen ligt een dik tapijt op de vloer. Alle wanden zijn behangen met iconen en schilderijen in gouden lijsten.

Met een prachtige glimlach antwoordt ze dat ze heeft geoefend.

De bruid en bruidegom worden ieder vergezeld door twee vrienden – getuigen – van wie de buitenste twee een grote kandelaar met een grote brandende kaars dragen. Een van de priesters vraagt de tengere getuige van de bruid of het haar niet te zwaar wordt. Met een prachtige glimlach antwoordt ze dat ze heeft geoefend.

roemenie8kroon
Photo: Adrian Câtu (c) 2017 http://adriancatu.com

Halverwege de plechtigheid krijgen de bruid en bruidegom een gouden kroon opgezet.

Er zijn twee priesters, zij beginnen de ceremonie zingend, vaak krijgen ze ondersteuning van het koor boven achterin de kerk. De hele mis voltrekt zich zingend. De zangers zijn zeer talentvol, de muziek is betoverend. Het publiek zingt niet, maar vormt een vertrouwd groepje om het bruidspaar heen. Even heen en weer lopen, even elkaar groeten, wat kletsen, het mag allemaal. Wat een contrast met dat stijve gedoe in Nederlandse kerken!

Photo: Pawi & Chaperon (c) 2017
Photo: Pawi & Chaperon (c) 2017

Na de ceremonie volgt het diner. Diner-dansant zou je kunnen zeggen. Iedereen gaat los op de muziek die de bruidegom heeft uitgekozen. Het geluidsvolume stijgt langzaam, de glazen worden telkens bijgeschonken, er komen raadspelletjes over de muziek, wie het snelst herkent welk nummer wordt gedraaid.

Er wordt gedanst, eerst wat netjes en voorzichtig, dan steeds sneller en wilder. De bruidegom speelt vol overtuiging een prachtige solo op de luchtgitaar.

Als de bruidstaart wordt binnengebracht kalmeert iedereen weer een beetje.

Een van de getuigen (die met het dragen van kandelaars had geoefend) wordt door haar man op de schouders genomen tijdens een rondedansje, ze ligt als een lammetje opgerold om zijn nek. De bruidegom laat zien dat ook hij goed kan dansen, hij doet een bijzondere veroveringsdans om zijn bruid heen.

Als de bruidstaart wordt binnengebracht kalmeert iedereen weer een beetje.

(9) Epiloog

We weten nu dat Roemenië een land is met een veelbewogen geschiedenis, en dat het vooral de Romaanse/Roemeense taal is, en het orthodoxe geloof, dat het land een eenheid maakt. Ja, het is waar: aan de grenzen wordt respectievelijk Hongaars, Bulgaars en zelfs Turks gesproken. En er zijn veel leenwoorden, vooral uit het Frans.

De grens met buurland Moldavië wordt nog steeds betwist. Actiegroepen zijn in de weer om dit stuk land, dat ook wel Bessarabia of Bassarabia wordt genoemd, bij Roemenië te betrekken. En er zijn bevolkingsgroepen, zoals Joden en zigeuners, die niet geassimileerd zijn.

Dat Roemenië bij Europa hoort staat voor ons vast. En dat ze met de financiële steun goede dingen doen ook. Niet alleen het restaureren van kastelen en forten, maar ook de aanleg van geasfalteerde snelwegen om de belangrijkste steden met elkaar te verbinden.

Het orthodoxe geloof staat niet zo ver van ons af als bijvoorbeeld de Islam, ook al vinden de katholieken misschien van wel. En als je moet kiezen tussen Rooms en Byzantijns: kies vooral de laatste. De ongedwongenheid en de muzikaliteit van de priesters maken het een feest om erbij te horen.

Photo: Adrian Câtu (c) 2017 http://adriancatu.com
Photo: Adrian Câtu (c) 2017 http://adriancatu.com

Auteur: pawi

Meer verhalen van dezelfde auteur alhier

Advertenties

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Open en nieuwgierig. Kent beroemde mensen.

195 gedachten over “Roemenië, is dat niet het land van …”

  1. Dank aan de blogbaas voor de lay-out en de korte introductie van Armando. Ik dacht dat iedereen hem wel zou kennen, maar op deze manier is het citaat toegankelijker.

    Ha Luvienna, er volgen nog vier of vijf stukjes. Ben benieuwd naar je reacties.

    Tenslotte: hoewel de voorkant van het boek een kroon laat zien, gaat het in mijn verhalen niet over het koningshuis van Roemenië. Dat is een verhaal apart.

    Liked by 1 persoon

  2. Hoi pawi, dank en graag gedaan natuurlijk, as always …

    Ja, de uitleg over Armando kon ik niet laten, omdat die een soort van idool van me is. En nee, onze vele jonge lezertjes, je zou ze de kost moeten geven, die hebben vermoedelijk geen idee wie of dat is. Deze is mij bijvoorbeeld zeer dierbaar:

    Maar voor de onderstaande moet je nog stokouder zijn. Ben ik kennelijk. Een van de eerste TV-programma’s die ik ademloos bekeek, hoewel ik het toen vast allemaal nog niet echt begreep. Zodra ik op mezelf ging wonen nam ik een abonnement op de VPRO, kweekvijver en schuil- en pleisterplaats voor veel onvoorstelbaar moois, en gelukkig is het dat nog altijd.

    Like

  3. Dit korte eerste deel doet verlangen naar de volgende. Ik ben van de generatie die alle ellende die Roemenie in de laatste decennia is overkomen van grote afstand maar bewust heeft meegemaakt, het terreurbewind van de Ceaucescu’s, de vernietiging van het dorpsleven, de sloop van grote delen van Boekarest om plaats te maken voor het wanstaltige paleis, de opstand vanuit Timosoara etc. Ik ben benieuwd wat pawi daar nog van terugvindt.

    Apie, is Tata Mirando, geboren in zwitserland en gestorven in Dieren, wel een Roemeen ?

    Liked by 1 persoon

  4. Haaa! De Mirando’s, da’s een heeeeel lang verhaal, vol intriges, persoonsverwisselingen, vetes, broedermoord, pure fraude en bedrog .. ik heb me daar ooit grondig in verdiept. Ben het volledig kwijt. Het is een stamboom voor gevorderden, dat weet ik nog wel. Roemeen is hij echter nooit geweest o_O

    Herenleed zou je echt moeten zien, type het anders in op Youtube, en je krijgt er tig te zien, volgens mij gewoon legaal. Anders ware zij niet op Youtube onschuldig fluiticoontje

    Like

  5. “ik heb me daar ooit grondig in verdiept. Ben het volledig kwijt.”
    Moet terug te vinden zijn. Er zijn hier genoeg liefhebbers van Armando die dat wel zouden willen weten.

    Herenleed op TV, daar bleef je voor thuis. Met Cherry Duyns toch? Zo stokoud ben ook ik dus.

    Like

  6. Een aantrekkelijk begin Pawi en een beeldig citaat van Armando. Bij Roemenië denk je meestal meteen aan Vlad, jij gaat er meer van maken.
    Nu eerst even tabletje pakken (laptop kan nog steeds niet liken) en Tata luisteren.

    Liked by 1 persoon

  7. Helaas ben ik oud genoeg om de totale afbraak van Roemenie, de megalomane dictator en zijn tot ‘ingenieur’ gepromoveerde mallotige echtgenote te hebben meegemaakt.

    Wanstaltige paleizen, uitbuiting van de bevolking, totale minachting van cultuur en volk, tot de afrekening kwam.

    Herenleed, indrukwekkend, prachtige serie.
    Armando is een bijzonder multi-talent.

    Vol verwachting klopt mijn hart.

    Liked by 1 persoon

  8. Trouwens qua taal is het Roemeens interessant, het ligt heel dicht bij het Latijn, net als het Italiaans natuurlijk, maar is makkelijker te begrijpen vanuit het Vulgair Latijn waaruit de Romaanse talen ontstaan zijn.

    Like

  9. Een veelbelovend begin van de documentaire, MK. Vanavond neem ik er de tijd voor om hem af te kijken. Alvast bedankt voor de link.

    Like

  10. Zojuist bereikt mij het heuglijke nieuws dat de eigenaren of beheerders van de prestigieuze Roemenie Anders website dit stukkie leuk vonden. Jippiee, en ze hebben de rest nog niet eens gezien, het gaat pas beginnen, mensen. Na afloop van dit feuilleton weten we allemaal keiveel van Roemenie. En gaan we er allemaal onze bruiloften vieren.

    Liked by 1 persoon

  11. Insiders weten dat ik ietwat allergisch ben voor de naam Anders.
    Maar dit is wel even wat anders.
    Het lijken me sympathieke lui, die hun best doen om te laten zien dat Roemenië heus wel goede kanten heeft.

    En dat is waar. De mensen zijn aardig, hebben hun wrede geschiedenis met Securitate e.d. nog vers in het geheugen, en proberen er weer bovenop te komen. Of liever gezegd, ervan los te komen.

    Kon Armando dat nou nog maar meemaken.

    Liked by 1 persoon

  12. Update: Klare taal’s horror story over het security alarm in Malaga werd vermoedelijk veroorzaakt door glycerine in haar hand- of huidcreme. Opgepast dus dames, en heren, smeer je pas na het boarden in, zo niet dan kun je verdacht worden van het in aanraking geweest zijn met explosieven. Bron: zit ik net te lezen.

    Liked by 1 persoon

  13. Daar is de tnt voor.
    Bij elke stap springen mijn schoenen (en voeten) een stukje verder. Zodoende loop ik met behulp van de tnt de hoogste berg op en af, met hoogtevrees en al.
    Goed bedacht hè. Zelf uitgedokterd.

    Like

  14. Haha, Bertie. Misschien kun je oefenen om met je tnt-schoenen huppelend op je hurken door de bergen te springen. De Karpaten bijvoorbeeld (om een beetje on topic te blijven). Helpt tegen hoogtevrees, dat is nòg een voordeel.

    Liked by 1 persoon

  15. Erg aardig dat jullie me ernstig nemen. De schoenen lijken wel iets op het plaatje, alleen de luchtfilters staan er niet op, die zijn nodig voor de ontbinding van transpiratiegassen.
    De Karpaten zijn nog niet aan de orde. Zodra ik het Klimduin in Schoorl besprongen hebt probeer ik de Mount Everest, een van mijn dromen. De Brabantse vlag heb ik al klaarliggen.

    Like

  16. @Bertie Maak je wel een fotootje van het moment suprême? Ik wil graag zien hoe jij een duin bespringt. 🙂

    Like

  17. Nou en, over een duin kun je niet zeggen dat je hem bedwingt 😉
    De foto is heel goed en dat zonder mij…!
    Ik heb een ruwe schets gemaakt van de schoen en probeer hem hierheen te krijgen.
    Lukt niet.

    Like

  18. Luvienna, zij had denk ik haar mond al gespoeld, we zullen het nooit weten, als jij het maar gedaan hebt.

    Bertie, goedemorgen! Fotootjes van het internet, zoals de meeste reageerders inmiddels wel weten die kopieer je naar hier door op de foto te gaan staan, rechtermuisklik, en dan copy image address. Soms komt ie er meteen op, soms moet ik vanachter het dashboard iets doen. Simpel. Als het haast heeft email even naar het bekende adres.

    Maar daar heb jij het niet over. Jij wilt fotootjes van jezelf delen, hetgeen wij een prima idee vinden. Er zijn tig mogelijkheden, het gaat erom dat je hem ergens op het internet zet, zodat je hem hier kunt delen. Bijvoorbeeld op je eigen blog, of, wat de meesten doen, via tinypic.com Aldaar laad je je foto op, je vult een of ander schermpje in waarmee je bewijst dat je een mens bent (da’s voor sommigen niet makkelijk) en dan krijg je een link, zelve neem ik altijd de bovenste. Ook hier: als het niet werkt, dan kan ik hier met wat hokus pokus wat aan doen.

    Like

  19. @Apie 10:27 Ik poets mijn tanden altijd ’s ochtends en ’s avonds, plus dat ik daarna met ragertjes aan de slag ga. Is dat niet voldoende?

    Liked by 1 persoon

  20. Jij hebt, in tegenstelling tot mij, kennelijk een heel evenwichtige ruimteverdeling tussen je tanden en kiezen. 😉

    Like

  21. Kanjers van tandverzorgers zijn jullie. Hulde 😉 En ja,ik had al gepoetst, geraagd en gezeemd.Met een ui in het spoelwater, tegen streepvorming.
    Over foto’s plaatsen, ik was vergeten dat je ze eerst moet uploaden -bloos- vroeger had ik daarvoor photobucket.
    Bedankt Apie, nu weet ik het weer

    Like

  22. Gewoon de bovenste. En die dan direct zonder codes in het reactieveld plaatsen, dat gaat meestal goed. Niks geen IMG e.d. geen rechte haken gewoon hoppa.

    Like

  23. Beetje klein uitgevallen. Nu herinner ik me ook weer het nadeel, iemand die op het plaatje klikt komt meteen in je fotoveld. Geen prettig idee.

    Like

  24. Dat bedoel ik ook.
    Bij Photobucket stonden er meer dan honderd op één pagina, waarvan niet alle foto’s geschikt waren voor iedereen. Daarom stopte ik met uploaden.

    Like

  25. Dank aan de blogbaas voor het plaatsen en redigeren. Jammer dat mopperkont het niet kan volgen, misschien zitten er teveel jaartallen in. Speciaal voor hem staat er een samenvattinkje aan het eind van dit deel.

    De volgende delen zijn makkelijker te volgen, denk ik zelf.

    Liked by 1 persoon

  26. Mooi stukje geschiedenis. Ja, die Bram heeft wat teweeggebracht, met zijn vampierverhaaltje. Toch bestaan er over de hele wereld vampiers (niet de vleermuis) in oude verhalen en mythes. Bloedzuigende of anderszins op mensen parasiterende wezens, rusteloze zielen die om welke reden dan ook, niet op de gebruikelijke manier dood waren. Met Brams verhaal kwam de aristocratische in smoking geklede vampier tot leven (hehe).

    Vlad de Spietser was geen lekkere jongen. Je zult in die tijd maar een arme kreupele of bedelaar geweest zijn. Een pilletje van Drion was dan wel een uitkomst geweest – zal ook wel op oudere jongeren werken.

    Liked by 1 persoon

  27. Je kunt beter niet te lang kijken naar de gespietste slachtoffers :/
    Vlad deed zijn naam eer aan.
    Mooi, die uitgebreide en interessante beschrijving van zijn gezicht door  Niccolò Modrussa, * …a cold and terrible appearance… * ☻

    Like

  28. Fraai stukje historie, vol wreedheden en gruweldaden met plastische afbeeldingen. IS kan er nog wat van opsteken. Huivericoontje.
    De Turken rommelden toen ook al op de balkan.

    Liked by 2 people

  29. Wat jammer. Ik heb een paar keer over de aankondiging deel twee heen gekeken en dacht dus al die tijd dat ik die nog ergens kon vinden maar blijk het reeds gelezen te hebben. Als jij iets over je reizen schrijft wil ik gelijk mee gaan. Niet letterlijk, maar gewoon, lekker onbekommerd op reis naar waar jij over schrijft. Beeldend, informerend. Mooi en goed.

    Like

  30. Op welke vraag wil je antwoord, Klare taal?

    Was het wel hier dat je die Oudere Heren benaderde?

    PS Zondegeest, leuk dat je meeleest. En in de stemming bent voor complimenten. Dat, en een glas melk, doen me goed.

    Like

  31. Stefania is er ook geweest en is nog wat preciezer in de gruwelijke details huiver icoontje

    Met neme een willekeurige vijand en laat deze voorzichtig via zijn of haar anus op een paal zakken. De kunst is de spits toelopende stok via de mond weer naar buiten te laten komen, zonder daarbij vitale organen te raken zodat de dood zolang mogelijk uitgesteld wordt.
    Daarna een paar dagen in de zon laten gaar sudderen en klaar is de shaslik.

    http://stefaniavanlieshout.com/2013/09/nachtbus-naar-transsylvanie/

    Liked by 1 persoon

  32. De kennis van de anatomie was dus subliem, daar. Eeuwen voordat Nicolaes Tulp met zijn schilderijen hier aan de weg timmerde.

    Voor de fijngevoelige kijkers/lezers had ik de allergruwelijkste details weggelaten, en Apie c.q. Stefania van Lieshout doen daar gelukkig ook aan mee.

    Like

  33. Ik zag mijn naam voorbijkomen … Wat een voorrecht om op een bruiloft te mogen bijwonen in Roemenië. Wij zijn een paar jaar geleden bij een bruiloft in Moldavië geweest, een buurland. Het lijkt er wel op qua cultuur en de mensen zijn net zo (bijzonder) aardig.

    Liked by 1 persoon

  34. Dank, Bas van Vuren, voor het plaatsen en redigeren. Echt leuk om te zien dat je het helemaal in de stijl van Apiedapie doet.

    Ik zie nu pas dat Stefanie van Lieshout iets vergelijkbaars heeft meegemaakt in buurland Moldavië.
    In Roemenië zie je met grote welgevormde letters op muren en langs bruggen geschreven: Bessarabia = Romenia. Met Bessarabia bedoelen ze het land Moldavië.

    De contrasten tussen de boeren kunnen niet groter zijn binnen een land. De kleine boeren, met een koe, soms zelfs met een buffel, een veldje luzines om het vee te voeren, wat fruitbomen en een moestuin, naast honderden hectares landbouwgrond. Daar zit een heel verhaal achter, zoals je wel vermoedt hangt het samen met de teloorgang van het communistisch bewind en het garen dat de buurman ermee spint.

    Liked by 1 persoon

  35. Mooie aflevering weer, Pawi.
    De grap van de douanebeambte heeft misschien te maken met het drielandenpunt dat Timis is? Op de kaart goed te zien.
    Duitse restanten zijn op meer plekken in Oost-Europa aanwezig, maar van Roemenië wist ik het niet. Zo leer je weer wat.

    Liked by 1 persoon

  36. Maar we vragen ons inmiddels natuurlijk wel af: gaat er nog iets gebeuren, iets engs bij voorkeur? Iets schokkends? Iets ontroerends? Raakt er een auto van de weg, wel dat het nog net goed gaat. Verslikt iemand zich in een botje, of in een te hete peper, wordt er een polstasje bij een benzinepomp achtergelaten, slaat er een koe op hol? We willen lachen, huilen, ons verbazen, geschokt zijn, ons opvreten van de zenuwen … stay tuned voor het vervolg … nee, ik weet het ook niet. Ben net zo keinieuwsgierig als jullie … Oh, daar zijn andere websites voor? Dat heb ik weer! 😀

    Like

  37. Dank voor de reacties, vriendinnen.

    Bas, liever houd ik me nu bij het nonfiction-verslag.

    Bij een volgende versie sta ik oog in oog met de echte Vlad III Dracul, jaag ik een beer weg die dezelfde bramen wil plukken als ik, schakel ik een wolf uit met een Dazer en vier ik feest met de armsten der armsten, de Roma uit de onderklasse. En val ik bijna in een ravijn omdat er plotseling mistflarden over de paadjes in de Karpaten opdoemen.

    Like

  38. Polstasje bij de benzinepomp achterlaten is al eens beschreven, dacht ik. Dat kan niemand beter dan de auteur van dat hilarische stukje zelf.

    Het echte happy end van mijn verhaal is natuurlijk de bruiloft, waarbij man en vrouw beiden een kroon boven het hoofd zullen worden gehouden, in de orthodoxe traditie. Toegezongen door priesters, begeleid door een koor achterin de kerk. A capella.

    Maar voor het zover is zien we zoveel mogelijk van het land waar de bruidegom zijn vroege jeugd doorbracht.

    Like

  39. Ja, nou verklap je het happy end! Een video van dat a capella werkje, daar is dan het volgende waarop wij verwende lezertjes dat we d’r eentjes zijn gaan hopen .. Graag ook wat over die bruidegom en bruid, wat zijn het voor luitjes, we willen van ze gaan houden, dan wordt zo’n bruiloft nog ontroerender. snif icoontje

    Like

  40. Het Bouquetreeks-verhaal laat ik graag aan iemand anders over.
    Dit reisverslag is precies wat het bedoelt, een verslag van een reis. En wat je allemaal te weten komt over het land waar je bent.

    Volgende aflevering: forten en kastelen.

    Liked by 2 people

  41. Zo wordt het nog leuk. Ik schrijf wat ik meemaak onderweg, en de reageerders schrijven wat ze missen in mijn verslag.

    Even kijken: ze willen bloed zien, ze willen een groot kasteel zien dat echt van Dracula was, ze willen nog even terug naar bloed onder de nagels, en ze willen het happy end al zien voor het zover is.

    Om met het laatste te beginnen: elke schrijver weet dat het verklappen van de afloop de lezers boeit. “Dit had hij nooit moeten doen”, “door deze brief werd ze verbannen voor het leven”, ik noem maar wat. Dus een happy end verklappen, daar is niks mis mee. Of ik de foto mag publiceren is nog maar de vraag. Een prachtige foto, met de pasgehuwden gekroond, priesters en koor te zien (op de foto helaas niet te horen) maar natuurlijk privacy gevoelig. Wie weet mag ik met deze foto afsluiten.

    Mijn beschrijving van onze reis geeft anderen de kans hun beleving eromheen te beschrijven. Veel bloed, soms uit de hals, soms onder de nagels vandaan (oud zeer)…Veel kastelen die tot de verbeelding spreken…Heb ik niks voor hoeven doen. Hopelijk leest het Roemeense Reisbureau mee. Mensen willen leven in kastelen, dwalen door gevaarlijke bergen, en in hun hals worden gekust. Al was het maar voor een nachtje.

    Liked by 1 persoon

  42. Goed bedacht Pawi. 🙂
    Helaas durf ik niets te schrijven over Roemenië, als kind was ik al panisch bij Dracula- en Vladverhalen met enge kastelen en pauwenkreten in de schemeravond, ik houd me liever aan jouw reisbeschrijving en ben benieuwd naar de happy endfoto.
    De anderen hebben misschien meer lef?

    Like

  43. Het waren de films die me bang maakten. Suggestieve beelden, lange tanden…. gatver.
    Ik ben bezig aan een spinnenverhaal, daar ben ik dan weer dapper in 😉

    Like

  44. Leuk, heb ik weer. Wat zeg ik? Hebben wij weer! Was er een mooie prijsvraag, met als hoofdprijs dat je in het kasteel van Dracula mocht overnachten, is de wedstrijd alweer afgelopen. Zuchterdezucht nog aan toe. Enfin, hier is de link naar de wedstrijd:

    (klik maar niet, hij is over): https://www.airbnb.be/night-at/dracula?locale=nl

    En hier naar het bijbehorende verhaal:

    http://www.rtlnieuws.nl/opmerkelijk/je-kunt-slapen-in-het-kasteel-van-dracula

    Uw blogbeheerder gaat nu even een uurtje in een stil hoekje zitten wenen (vrij naar Ingries hoe zou het met haar gaan icoontje)

    (c) AirBNB

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.