Biologische kinderlokkers (232)

Ikjes, boeken, huisdieren, lepeltjes en de rommelmarkt

De dochter van Elena van der Hoorn heeft een nieuwe wekker. Ze staat op met langzaam opkomend licht en een merel. Op een goede dag gaat het ding een keer al om half vijf af. Mama Van der Hoorn brult razend onderaan de trap of ze het uit wil zetten. Slaperig klinkt het antwoord dat je al in de tweede zin zag aankomen: „Mam ga naar je bed, deze vogel zingt buiten in de tuin.” Jullie merken het al, het is weer de hoogste tijd om ikjes te bespreken, die lezersmopjes uit de NRC, en nog wat meer van die dingen, het nieuws en wat er zo al gebeurd is de laatste drie, vier weken. Ga er maar eens lekker voor zitten.

Dat ding hoort op het nachtkastje.

Mij deed dat ikje denken aan het loflied op de merel van mijn voorganger, of was het een lijster, maar da’s familie. En Lummel stond toen hij nog een lummeltje was elke ochtend om vijf uur op om zijn krantenwijkje te doen. Zonder wekker. Ja, waarom zou je ook? Dat ding hoort op het nachtkastje. “Mijn moeder stuurde echter geen ikje op naar de krant. Dank je ma!” voegde hij er aan toe.

Martha Frets dacht leuk en origineel te zijn met een extra belegen grapje over een oud vrouwtje dat op de rommelmarkt waar Martha haar keramiek van de hand doet denkt dat de rotzooi van email is. Waarom? Omdat er e-mail op het visitekaartje staat. Kietel eens onder mijn arm, zei mijn vader zaliger dan.

Verder rende er een jogger in de sloot, achter de volkstuinen bij station Sloterdijk, nou, dan weet je het wel, daar heerst de Amsterdamse humor. Het bleek een sloot te zijn met “gravelrood kroos”. Met dank aan Dick Jansen. Ook Timmerark lag ooit eens in een sloot, ja, waarin lag die man niet, en het bizarre was dat hij vanuit die sloot zag dat zijn fiets op de standaard was blijven staan.

sloot
De sloot waar DSR inkukelde

Wie er ook ooit in de sloot lag? De Schrijvende Rechter natuurlijk, kennen we hem nog, ook daar was er volop sprake van kroos. Dat had je toen nog. Nu drijven er slierten olie op en plastic en zwemt eronder niks van leven meer. Nog geen salamander.

José van Os zette haar zus voor schut. Die voedt haar kinderen namelijk op met “veel aandacht voor gezonde voeding en een bewuste levensstijl”. Toen haar zoon een jaar of zes was, stelde ze hem de volgende vraag: „Als een onbekende meneer je zou vragen of je een snoepje wilt. Wat zeg je dan?” Het mannetje peinsde even en antwoordde: „Zit er suiker in?”

“Ha!” riep Lummel. “Biologische kinderlokkers, die hadden we nog niet.”

Kan gebeuren. Kun je meemaken.

Een akelig ikje werd door ene Theo Boer opgedist. Toepasselijke achternaam, ja. Tijdens de preek ziet een dominee een oudere dame krachtig met haar hoofd schudden. Hij spreekt haar “strijdlustig” toe. De dame blijkt echter de ziekte van Parkinson te hebben. Kan gebeuren. Kun je meemaken. Maar schrijf dit niet op en stuur het niet naar de krant, Boer.

Bertie had een suggestie: voor dit soort ikjes zou er een rubriek “wegwerp-ikjes” moeten komen. En Timmerark vond dat Parkinson- en dementie-ikjes niet geplaatst noch besproken zouden moeten worden. Heeft ie gelijk in, maar ja, als we de ogen moeten sluiten voor slechte ikjes, dan zijn we hier gauw uitgeluld, niet dan?

… een mannelijke ortho die zijn leuter uit zijn broek haalde …

Deze dan bijvoorbeeld: Hanneke de Bruin “walgt” van de assistente van de ortho, omdat die tijdens het controleren en corrigeren van de beugel van haar dochter haar borsten op het voorhoofd van dochterlief legt. Hanneke, luister eens: dat mens doet haar werk. Geconcentreerd. Misschien moet ze even op het ongemak gewezen worden, maar zeker niet via de krant. Bovendien is “walgen” wel heel erg sterk uitgedrukt, vind je niet? Als het nou een mannelijke ortho was die zijn leuter uit zijn broek haalde …

Pawi vond het een “prima ikje, dat veel blootlegt van schrijnend leed in de orthodontistenstoel”. Veel nonnen doen dat ook, wist ze, hun borsten tegen iemand aanduwen. “Getver. Ze doen het nog steeds. Die nonnen die er nog zijn.” Niemand durfde te vragen hoe of ze dat weet.

Met dank aan Lummel doet ons het ikje inderdaad denken aan Tantje Julia van Boudewijn de Groot. “Ik speel piano als u wilt, maar haal uw borsten van mijn schouder”.

Een mooi staaltje van Britse humor hoorden we via Karen Gerbrands. Al fietsend met haar Britse vriend langs de bollenvelden van haar jeugd vraagt ze hem wat hij ervan vond. “A bit artificial” zegt hij ondeugend. Order! Ad Hok merkte op dat Britten inderdaad meer van ongebreidelde natuur houden en plaatste er dit plaatje bij.

190506tuin
Engelse tuin van het internet

Anneliek van Dijk had een bootje en wilde dat verkopen. Ik vond er niks aan, maar de rest van de community alhier vond het goed. “Een leuk ikje. Eindelijk na een lange droogte” zwijmelde Lummel. “Een van de betere” kwijlde Pawi. Timmerark vond dat ook. Oftewel, zoals jullie zien, ik ben hier weer volstrekt objektief en neutraal, zoals dat hoort. Laten we maar gaan …

Boeken bespreken

De venijnige vete tussen Pawi en Lummel ging in de verslagperiode nog even door, maar lijkt inmiddels bijgelegd. Misschien ook wel omdat het boek inmiddels al lang en breed uit is en alles wat je erover zou kunnen zeggen is gezegd. Op naar de volgende! Het ideaal blijft dat alle lezers van de recensie het boek al hebben gelezen, maar dat zal wel niet gaan lukken. Het is niet anders.

“Stel je voor dat ik een paddestoelenrisotto wil maken maar niets over de ingrediënten mag zeggen, alleen iets over vuur onder de pan, roeren en vocht toevoegen …” was nog best wel een aardige nabrander van Pawi. Lummel liet het waaien.

190311otmar
Boek van Buwalda

De volgende boekbespreking van Lummel zou weleens over Buwalda kunnen gaan, zo dreigt hij al weken. “Er is een goed basisidee voor een roman, maar hij doet er te veel schepjes bovenop zodat het net nix wordt. Ik moet nog 200 pagina’s en twee boeken (…) Buwalda schrijft zo gestructureerd dat ik denk al te weten waar deel drie mee eindigt.” Vorige week had hij het hele eerste boek uit en meldde dat hij deel twee en drie ook gaat lezen, vooral in het openbaar vervoer.

Een erg mooi voorproefje van zijn komende recensie is deze:

Een oud driehoekje vormt snel een nieuw driehoekje

“Het mooie van het Buwalda boek is dat het geconstrueerd is op basis van trio’s: 2 personen in relatie met een afwezige derde. En dat wisselt steeds, er worden steeds meer mensen ingebracht. Mooi geschreven. Een beetje zoals Ajax voetbalt. Een oud driehoekje vormt snel een nieuw driehoekje.”

Timmerark wist te melden dat Freek de Jonge Buwalda goed vond. En dat in Bonita Avenue elk personage een naam uit een van de 31 films van Elvis heeft. Kijk, daar hebben we wat aan, dat is intrigerend. Net zoals …

Huisdieren houden

Timmerark stuurde een fotootje van zijn hond, die ziet er best lief uit, en dat vonden alle lezers alhier. “Heeft een lekker toetje”, zei Ad Hok. “Vertederend” noemde Pawi het beestje. Een “leuk beestje”, deed Bertie een duit in het zakje, ze had hem zelfs als eerste gelikt geliked.

190415HOND
Robin, hond van Timmerark

Het schatje heet Robin en is een pup van 20 weken oud (inmiddels bijna 24 want zolang is het laatste intro alweer geleden, ja wrijf het er maar in). Pup Robin ging in de verslagperiode geregeld met zijn baasje fietsen in een fietskarretje. De pup in het karretje, nemen we dan maar aan. Of andersom, weten wij veel? Zelf weegt Timmerark 110 kilo, oef, en de pup samen met de kar een kilootje of dertig (30). Zelfs heel erg kleine heuveltjes worden daarmee de Alp d’Huez, oftewel “zen en de kunst van het fietskarretjesonderhoud’.

Als tussendoortje plaatste het baasje een mooie video, “am I losing touch”, ene George Ezra die het deuntje “Pretty Shining People’ heel aardig ten gehore brengt voor een verder lege zaal.

’s Ochtends voor dag en dauw ging Timmer er met Robin op uit. Bij thuiskomst nog een uurtje met de hond op de bank. Robin is duidelijk een “godsgeschenk”. “Het leven lacht ons toe. Zal vast binnenkort iemand doodgaan of ander leed. TV kapot. Fiets gestolen. Mijn beide armen naar de haaien.”

… dol op bloemkoolblaadjes

Ilona had/heeft/had/heeft/had/heeft/had .. en heeft weer een schildpad die Houdini heet, dat u het weet. Die ontsnappen als je niet oppast. Erover geschreven hebben we al vaker. Houdini was volgens Pawi dol op bloemkoolblaadjes, jawel, we hebben hier een ijzersterk geheugen voor goede verhalen. Jan de Sneuneus heeft dat hele verhaal rücksichtlos van zijn afgebroken site verwijderd en nooit meer iets van zich laten horen. Wij hebben alleen nog maar een highlight kunnen redden, dat alhier wel voor eeuwig, hoewel dat relatief is, behouden zal blijven:

Schildpad van Ilona
Houdini, schildpad van Ilona

“… Er liggen maar drie struiken waarvan twee verlept en eentje nog aardig fris. Er ligt dit keer niks los. Jammer, want los loof gooi ik meestal in de boodschappenkar om het daarna buiten in m’n tas te doen. Er ligt zo vaak afval in karretjes van voorgangers, dus…

Zonder te kijken knak ik met duim en wijsvinger een schutblad van de frisse struik af en leg het in mijn winkelwagentje. Terwijl ik dat doe, denk ik: mag dit? Schuldig voel ik me eigenlijk niet, want wat is dit blaadje nou helemaal waard?

U bent er gloeiend bij

Ik kijk in het rond. En zie: in het hoekje van het plafond bespeur ik een klein cameraoogje. Ik voel me onmiddellijk betrapt. Wat zou er gebeuren als ik buiten kom en het schutblad in m’n tas stop? Op de videobeelden is vast wel te zien hoe vreemd ik in de rondte kijk en dan ook nog recht in de camera. ‘Nee nee, mevrouwtje,’ hoor je dan, ‘we hebben u zien stelen. U heeft geplukt. Het staat er allemaal op. U bent er gloeiend bij.’ Wat zou ik moeten zeggen als verweer? …. “

En mijn voorganger, Apiedapie, breide er alweer bijna acht (8) jaar geleden een heel mooi bijna sensueel versje op:

De schillenpad

Alles alles doe ik voor die pad
Eten drinken rond en zat
Mijn schilliepillie
Mijn stoffiepoffie
Doe maar rillierillie
Doe maar sloffiesloffie
Eet maar lieverd eet je blad
Kom dan bij me in het bobbelbad
Gaan we samen op het slechte pad
Langzaam

Lepeltjes scoren

100e reactielepeltje
Timmerark en Ad Hok krijgen er ieder een (1)

Timmerark scoorde een 100e-reactielepeltje met een lang verhaal over de Notre Dame die toen nog niet was afgebrand. En Trump kwam er natuurlijk ook in voor. Maar het lepeltje is onderweg. En voor die kerk tastten burgers en rijke zakenlui diep in de portemonnee, ondanks dat zowel het Vaticaan als de Franse overheid niet bepaald armlastig zijn en er daar in die kathedraal door de jaren heen ook al vele collectezakken binnengehaald zijn, waar niet alleen pepermuntjes in zijn gegaan.

Ad Hok ging er met het 200e-reactielepeltje vandoor. Het internet is als de Bijbel, merkte hij op, iedereen kan er een passage in vinden die het best in zijn straatje past. En zo is het, en daar komt dat lepeltje! Kan volgend jaar misschien naar de …

UPDATE: vanmorgen in alle vroegte schreef Timmerark een hele rits reacties, waaronder ook de 300e. Het ging over rood vlees en een leugentje om bestwil, beetje een puzzeltje. Maar goed voor een lepeltje in beginsel. Ware het niet dat de zending al bij het postkantoor is afgegeven. Het is niet anders, 1 lepeltje is ook fijn.

Rommelmarkt en diversen

Timmerark was langs deze weg op zoek naar iemand die ervaring met een “keespen” heeft. Een gat in de markt volgens mij. Maar er was niemand die er ene sjoege van had, of die dat in het openbaar durfde te delen.

“Wees worden”

Verder ligt hij ineens in scheiding, huh? Ja, die waren er in de verslagperiode wel meer. En hij is zich aan het voorbereiden op het sterven van zijn moeder. Het is maar dat we het weten. “Wees worden” wordt de titel van zijn nieuwe bestseller. Mooie titel.

Timmerark vroeg ook of er hier iemand is die ervaring heeft met (commercieel) DNA-onderzoek van honden. Lummel raadde hem het lezen van Buwalda aan, dat gaat over DNA en vaders, niet over honden, maar het is iets. Zelf moest ik melden dat ik tot op heden weinig ervaring met DNA-testen van honden heb, maar hem op de hoogte zou houden als ik er iets van af zou gaan weten.

Pawi vroeg aan Joke wat de naam is van de biografie die zij schreef over haar man. We zullen het nooit weten, vrees ik, tenzij Joke dit leest, zo (bijna) helemaal onderaan.

Wil jij net als Pawi en andere reageerders kans maken om in het volgende intro voor te komen? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je gein maken met onbekenden die voor je het weet je vrienden zijn? Misschien wil je een uitnodiging voor een gezellige bijeenkomst van alle auteurs en reageerders op deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is.

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan ergens verstopt in of op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes houdt. Stuur zelf een ikje in. Scrol naar beneden en zeg iets. Dat mag met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume. Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Lepeltjes zat.

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg de afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Vooral ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Bas van Vuren
Bas van Vuren, aangenaam

Reacties zijn welkom via het reactieveld, of via het contactformulier hier, of via een email naar bas.vanvuren@gmail.com.

Het wordt een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij. Wij doen dan hier onze dingetjes en jij doet de jouwe daar.

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de featured image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen tijd. Nou, jullie zien het wel. Het was nog best wel Pasen toen ik dit fraaie plaatje schoot. Op een terrasje aan het water, nou, daar bestel je een espresso machiato. Toch? En toen kreeg ik me er daar toch een partij chocoladehaasjes bij, dat wil je niet weten. Helegaar onverwacht. En dat zijn de leukste haasjes, hè, de onverwachte. Glaasje water, zoals het hoort. Het was helemaal af daar op dat terras aan het water. Dus ik maakte er een foto van. Want geluk wil je delen. Ik wel tenminste, gek mannetje dat ik me d’r eentje van jullie ben.

Foto: “Haasjes bij de koffie” © 2019 Bas van Vuren

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Kent beroemde mensen. Maakt liedjes. Promoot ikjes en zoemuurtjes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.