Letters waaien weg (249)

Over ikjes, de nieuwe layout van dit intro en de pareltjes van Timmerark

Om te janken was het ikje van Janke J. de Paauw-Westra, die haar 3-jarig kleinzoontje ten tonele voerde. Hij was verdrietig. Waarom? „Omdat ik drie ben, ben ik verDRIEtig. Als ik vier ben, niet meer.” Een van de slechtstgeschreven leuterkleinkindikjes ooit, vond iemand. “Ik moet er niet aan denken wat dit kind zegt als het acht is,” huiverde Lummel. “Mijn god (…) wat een verdriet. Om te janke, zeg dat wel” vond ook Bertie ervan. Jokezelf vond het ikje wel grappig, maar dat komt volgens haar vooral omdat ze zelf ook een kleindochter van drie heeft die dit soort dingen weleens zegt. Ben je klaar mee! Maar “ik ga dat alleen niet in de krant zetten”. Dat bedoelen we. Klare Taal trok het breder: “De ikjes zijn nauwelijks meer te pruimen, ouders over hun kinderen, grootouders over kleinkinderen, veel gezemel en gezeur zelfs geen grimlachje komt voorbij helaas.”

„Ik kom naar u toe, want uw letters waaien weg.”

Een volgens Klare Taal prachtige “bijna-dichterlijke” opmerking van een monteur werd gedeeld door Felix Poort. Er liep bij hem een monteur beneden in de tuin naar boven te wijzen. Wat of het probleem was brulde Felix hem vanaf het balkon toe. Tegen de beukende storm in kwamen de woorden niet aan. Waarop de monteur, met de wind in de rug, terugriep: „Ik kom naar u toe, want uw letters waaien weg.” Een heerlijk luchtig wapperend ikje, vond Pawi, en dat was het. Zo willen we ze hebben, ik wel althans.

„Dat is precies mijn pincode!”

Ook die van Martje van Egmond mocht er meer dan zijn. Ze staat in de rij voor de kassa van het tankstation. De dame vertelt haar het bedrag. Met haar betaalpas in de hand kijkt Martje stomverbaasd naar de vier groene cijfers op het schermpje, twee voor en twee na de komma. Blij verrast zegt ze, voor iedereen duidelijk hoorbaar: „Dat is precies mijn pincode!”

Precisietanken is een sport, vertelde Pawi, ze doet dat zelf graag, het liefst met twee nullen achter de komma. En met haar ene pincode kan ze een doosje wijn kopen, met de andere een fles champagne.

Marieke Janssen zag een treinafluisterikje geplaatst. Het ging over een man die in de trein opschepte over zijn zesjarige investering in de opleiding van zijn dochter. Goh. Nou. Wat je zegt. Doe dat gewoon, uit ouderliefde, en zeur er verder niet over, zeker niet in het openbaar vervoer.

Ad Hok bedacht er een hikje over (een hikje, dit voor de nieuwelingen alhier, is een herschreven ikje). Marieke schepte daarin op over de ruim zes minuten die ze had geïnvesteerd in het schrijven van het ikje.

Hilarisch was ook de vraag van het negenjarig dochtertje van Birgit Oostveen. Het meisje zit op tennis en haar moeder staat op haar tong bijtend langs de lijn. Thuis na weer een verloren wedstrijdje aan de troostende thee met koekjes denkt dochterlief even na en vraagt dan: „Mama, waarom mag je een ace eigenlijk niet terugslaan?”

Oftewel, het was eens een keer een prima ikjesweek. Zou het dan toch nog goed komen? Ik adviseer wel om het kind op paardrijden of ballet te doen.

„Dat hebben de vegetariërs gedaan”

De vijfjarige zoon van Simone van der Kroef was ook al zo hilarisch bezig, als het althans niet verzonnen is door zijn mama. Wie of die kip op haar bord dan had doodgemaakt, wilde zijn driejarig zusje weten. Het joch was onlangs door moeder voorgelicht en was blij zijn pasverworven kennis aan zijn jongere zusje te kunnen overdragen. „Dat hebben de vegetariërs gedaan”, zei hij vol overtuiging.

Zonder toestemming overgenomen van Lummels Kookblog, het zijn nog geeneens gehaktballetjes ook https://lummel.wordpress.com/2016/04/13/bal-gehakt/

De lezers alhier bleken Eet Geen Dierendag allemaal op hun eigen wijze te hebben gevierd. Lummel at kipgehaktballetjes in eigen tomatensaus. Pawi at ’s middags een saucijzenbroodje met Michelinster en ’s avonds “wat snedes focaccia om de tomatensaus te deppen”. Welke tomatensaus in dierensnaam, die van Lummel? Wonen de twee zonder het ons te zeggen inmiddels samen? Hebben we niets mee te maken, maar het zou de Frankrijkreisjes van Pawi kunnen verklaren. Ilona hield zich er, net als iedereen, wijselijk buiten en deelde slechts mede dat ze “de schijf van vijf” had opgegeten. “Niet te harden”, zei ze slechts en de goede verstaander had genoeg. “Nooit op karton kauwen!” was vervolgens best wel een handige tip van Pawi. En Klare Taal had “heerlijke gebraden kip” gegeten “zonder enig gevoel van schaamte, wroeging of andere gewetensbezwaren”. Zelf at ik geen snippertje vlees, maar da’s in mijn geval niet zo bijzonder.

Over de nieuwe lay-out van het intro

Grote beginletters en kleurvakken, daar ging het om. Het is natuurlijk vooral een kwestie van smaak, vandaar vorige week mijn vraag aan de lezers. De meningen waren verdeeld. Voor de een doen de grote beginletters aan het ikje in de electronische versie van de krant denken (Lummel) en zijn die kleurvakken mooi. Voor de ander (Jokezelf) is het intro “met al die kleuren en die grote beginletters erg onrustig. Het leidt enorm af”. Ze nuanceerde dit keiharde oordeel met een “ … ligt aan mij natuurlijk, overgevoelig tiepje”, maar ramde hem er toch meteen weer in: “Maar toch, ik ben vast niet de enige.” Ad Hok verklaarde “geen fan” te zijn van kleuren en grote letters. Van Bertie mogen de kleurvakken wel, maar zij vindt dan weer dat die grote hoofdletters weg mogen.

Zo blijf ik aan de gang, deze week probeer ik wat minder grote letters en ook wat minder kleurvakken. Helemaal iedereen dolgelukkig maken zal niet gebeuren. Als het maar niet irriteert, da’s het belangrijkste. Irriteert dit?

De Helpdesk van het blog deelde desgevraagd ook weer eens de handleiding voor het plaatsen van smileys alhier, nog uit het Stenen Tijdperk. Inmiddels blijken veel smijltjes van je mobiele telefoon het hier ook gewoon te doen. Als je althans een goed oetsenbord hebt waar alle etters op taan.

De Pareltjes van Timmerark

Dreutel

We maakten weer eens een afscheid van Timmerark mee. Hij was dit keer eens niet beledigd door een grapje van deze of gene of op zijn lange tenen getrapt door een losse opmerking, Hij was nu juist pissed off dat niemand iets zei over zijn reacties. “De pareltjes zijn niet aan jou besteed dat weten we nu wel” beet hij de blogbeheerder bijvoorbeeld toe, gevolgd door een dramatisch slotakkoord: “Mijn afscheid is kort en al achter de rug voor me het weet. Dag pawi, lummel, Ad en alle andere leukerds (…) We zijn elkaar tegengekomen en met het badwater gooien we de sleutel en de dreutel weg. Het ga jullie goed.”

Wat waren nou die pareltjes, vroeg ik me af en ik scrolde omhoog. Middenin de nacht, uurtje of vijf, als de hardwerkende mensen liggen te ronken, maar de drinkebazen rillerig met bonzend hart aan de keukentafel zitten, bleek ons Timmertje de volgende observaties te hebben gedeeld:

“Zaterdag kringloopdag. Bustocht, van Amsterdam naar Haarlem en Zaandam. Hoop dat er vandaar ook bustochten naar hier zijn.

Tot morgen! Vier de val van de muur!

Eet geen dierendag, goed gebekte en bedachte slogan, vind ik. Wat u?

En voor de “lieverds die interesse hebben in DNA” deelde hij de uitslag van de DNA-test van zijn hond. De uitslag was 37,5% Siberische Husky, 12,5% Alaskische Malamute, 25% Poedel! Krullen!!!!, 25% Labrador. Lieverds allemaal en de Malamute is een van de grootste hondenrassen.”

Robin, een achtste Malamute, een kwart poedel, 40 teken

Nou, dacht ik toen ik dat allemaal fris en fruitig aan de ontbijttafel las, daar ben je klaar mee, een van de grootste hondenrassen en dat in je bescheiden Amsterdamse kraakpandje. Dat zei ik natuurlijk niet, want we zijn aangenaam hier. Ik veroorloofde me wel een klein grapje: “Geweldig, Timmerark weet eindelijk zijn afkomst. Er zit een poedeltje in, da’s lief.” En hopla, pisnijdig liep hij – het baasje – keffend weg. Om nooit meer terug te keren … Wat een humeurtje op de vroege morgen, maar ja, dat krijg je van dat nachtbraken. Drink eens wat minder na tienen ’s avonds, dan word je niet midden in de nacht wakker, vadermans.

En beeldend ingesteld mannetje dat ik me d’r eentje van jullie ben zag ik meteen het volgende tafereeltje voor me: Locatie: Amsterdamse volkskroeg. Mensen zitten gemoedelijk achter hun biertje, krantje, telefoontje, of ze zitten gezellig te kletsen met een kroegkameraad. In een hoekje zit een verwarde man voor zich uit te mummelen. Dan staat hij op en gaat één voor één de stamgasten af. Hé, goeie hè? Wat vind jij nou? Dan verlaat hij woedend de kroeg, de deur rinkelend achter zich dicht slaand. Hier kom ik nooit meer, horen we hem nog roepen. Pissed off.

Deze week niet

Het 100e-reactielepeltje ging er eindelijk weer eens uit, zij het dat het bij toeval om een reactie van de blogbeheerder zelve bleek te gaan. En die heeft lepeltjes zat, zoals bekend. Het was ook nogeens een lang verhaal over de puja waaraan hij meedeed en wat dat allemaal met hem deed qua niet-vlees eten, geen alcohol drinken, geen seks, maar ook geen kleuren en niet mediteren. De lezers hielden zich er buiten, genoeg als ze aan zichzelf hebben.

Gisterenavond laat bleek dit het 249e intro te zijn, hetgeen betekent dat er waarschijnlijk heel binnenkort een 250e komt. Ik ben benieuwd wat voor verrassing de lezers voor mij in petto hebben.

Wordt dit de locatie voor de Bas van Vuren Aangenaam Eindejaarsbijeenkomst 2019?

Ook een allereerste aankondiging van een Eindejaarsbijeenkomst in de tweede helft van december werd in de late avonduren gedaan. Het gezellige samenzijn met auteurs, technische staf en lezers en reageerders van deze site, allemaal met aanhang zo gewenst, en in ieder geval een hapje en een drankje, zou in Nederland, ergens rond Rotterdam en omgeving, in een fijn eetcafé plaats kunnen gaan vinden. De niet-bindende aanmeldingen zijn welkom, alhier als reactie in het volle licht, of achterom via de bekende email of het discrete internetformulier dat onder “Over & About” te vinden is.

Wil jij net als Timmerark en andere reageerders kans maken om in het volgende intro voor te komen? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je gein maken met onbekenden die voor je het weet je vrienden zijn? Misschien wil je een uitnodiging voor een gezellige bijeenkomst van alle auteurs en reageerders op deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is.

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan ergens verstopt in of op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes houdt. Stuur zelf een ikje in. Scrol naar beneden en zeg iets. Dat mag met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume. Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie of gedachte zoals sommige mensen zeggen precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Lepeltjes zat.

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg de afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Vooral ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Bas van Vuren
Bas van Vuren, aangenaam

Reacties zijn welkom via het reactieveld, of via het contactformulier hier, of via een email naar bas.vanvuren@gmail.com.

Het wordt een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij. Wij doen dan hier onze dingetjes en jij doet de jouwe daar.

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de featured image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen tijd. Nou, jullie zien het wel. Ik was vorige week weer eens een paar dagen in Parijs. En wat doe je dan? Meteen naar de Seine, naar de Notre Dame, om te kijken of zij er nog staat. Zij staat er nog. Wisten jullie al. Ik ook.

Foto: “Ze staat er nog” © 2019 Bas van Vuren

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Open en nieuwgierig. Kent beroemde mensen.

134 gedachten over “Letters waaien weg (249)”

  1. Ach, die Notre Dame. Zou het ooit nog goedkomen?

    Deze ikjesweek begint niet al te sterk, maar er zijn er nog vijf op komst. Wie weet.

    Liked by 1 persoon

  2. Jarige prinses

    Mijn kleindochter Demi werd zeven en wilde op de bovenste verdieping van een warenhuis een taartje eten, en daarna een vorstelijk ijsje. Ze had een feestjurk aan en ook aan het kroontje op haar hoofd en de scepter in haar hand kon iedereen zien dat het een bijzondere dag was. In de lift stonden twee jongens haar aandachtig te bekijken. „Jij ziet er mooi uit”, zei de een. „Ja”, voegde de ander toe, „net een prinses”. Op de derde verlieten ze de lift. Onderweg naar de vijfde stak Demi haar scepter omhoog en riep boos: „Ze keken helemaal niet goed, oma. Je kan toch zo zien dat ik geen prinses ben, maar een koningin!”

    Annelou Kingma

    Like

  3. Met die Notre Dame komt het zeker goed, Pawi. Wordt opgebouwd, gerestaureerd, geschilderd, gevijld en in het sop gezet, zie je niks meer van over een paar jaar. Of het met de wereld goed komt, da’s een grotere vraag.

    Like

  4. Dank je, Bertie. Ja met Timmerark begin je de dag altijd schaterlachend. 😀 Hij neemt de dingen zo keiserieus dat je er bang van wordt. Terwijl hijzelve niets anders doet dan maar typen op dat tabletje van hem, niets is bedoeld zoals het bedoeld is, alles is een gebbetje, je moet wat hij schrijft allemaal niet zo serieus nemen … 😀

    Ik schat dat hij dit keer een maandje of zes wegblijft, jaja, ik ken mijn pappenheimers. Maar je weet het nooit bij hem. Het kan ook zomaar ineens vanmiddag zijn. Of vannacht.

    Ons eeuwig aanstormend en veelbelovend schrijftalentje is in de loop der jaren al een stuk of 5 tot 10 keer opgestapt, ook toen nam hij altijd uitvoerig afscheid van de andere reageerders, alsof het toegenegen familieleden c.q. boezemvriend(in)nen waren. Hij heeft in de tijd dat ik hem “ken” in diverse staten van vertwijfeling en opwinding ook al een stuk of vijf eigen blogs helemaal verwijderd, helemaal, inclusief al zijn verhalen, foto’s, alle reacties, alles dus. Hopla, stekker eruit.

    Nee, hij heeft het niet makkelijk met zichzelf. Gelukkig lijkt hij een lieve en geduldige vrouw/vriendin te hebben en een fijne hond. Ik wens hem alle goeds in naam van de “Bas van Vuren, Aangenaam” leukerdscommunity.

    Liked by 1 persoon

  5. Qua verjaardag, wat is dat voor een van-de-pot-gerukte gewoonte die er kennelijk aan het ontstaan is in Nederland? Bij een simpele verjaardag je kind verkleden als prinses, met hermelijn mantel en al, en uit eten nemen, alwaar kind het stralend middelpunt is? Weet je wat dat doet voor het kinderzieltje? Verwend, diep en diep verwend worden ze ervan.

    Ik mocht op mijn verjaardag trakteren. Dat was het. Je leert ervan te geven in plaats van te krijgen. Probeer het maar eens.

    Man, man, het lijkt Amerika wel.

    Like

  6. Heerlijk toch? Een decadent dagje uit met je grootje. Dat het meisje niet glunderde van trots op de belangstelling is jammer, maar dat komt nog wel. Over tien jaar eenzelfde uitje, dan met champagne en kaviaar, met hetzelfde grootje. En dan geniet ze van de bewonderende blikken en de sissende en fluitende geluiden in de lift.

    Het trakteren op school is hard werken voor de moeders, Bas. Ik maakte ooit worstenbroodjes (knakworstjes in een spiraal van bladerdeeg), bananenbootjes (bananen met ronde stickertjes als patrijspoorten en een satestokje met ouwel als zeil) en etuitjes met rits, zelfgenaaid, met de namen van de klasgenoten erop geverfd, gevuld met onverantwoord lekkere spekkies. Enzovoorts. Daarnaast werkte ik fulltime.

    Doet me een beetje denken aan Ilse, die van die nieuwe AHreclame. Veel negatief commentaar, maar ik vind ‘m goed.

    Liked by 1 persoon

  7. Haver lijkt op rijst, lummel. In het echt was het lekkerder dan op de foto. Leuk, dat zelfverzonnen samenwonen! of wat denk jij ervan?

    Timmerark wordt vermanend toegesproken door de blogbaas. Het zal me benieuwen of hij toch terugkomt. Ik hoop van wel natuurlijk. Maar een hondje veel teken toedichten, dat zou mij wel voorgoed laten wegblijven.

    Like

  8. Het aantal teken is door Timmerark zelve genoemd, Pawi. Hij is niet vanwege het vermanend toegesproken worden opgestapt maar vanwege een gebrek aan bewondering voor zijn reacties. Het vermanend toespreken kwam later. Maar laten we hopen dat de teken er inmiddels uit zijn.

    Like

  9. Shag

    Nu er, speciaal in deze maand, terecht veel aandacht wordt gevraagd voor het rookvrij maken van alle Nederlanders doemt bij mij een verhaal uit mijn jeugd op. Ik had een straf rokende oom, die voor de zoveelste keer naar de huisarts ging met zijn nooit ophoudende rokershoest. Bij thuiskomst vroeg mijn tante: „En, Gerrit, wat zei de dokter?” Gerrit antwoordde: „Hij adviseerde om eens een ander merk shag te proberen.”

    Mieke Kerkhof

    Like

  10. Ai, dat klinkt niet goed. Mentholsigaretten heb ik decennia geleden ook gerookt vanwege de frisse adem 🤣🤣🤣 Man, wat wisten we weinig in die dagen. Ze waren zelfs nog erger, heb ik weleens gelezen.

    Like

  11. Het is al lang geleden, ergens in de jaren tachtig.
    Hij is geheel genezen, bleef doorroken en overleed uiteindelijk aan en ander soort ziekte.
    Wat ons het meeste bijbleef was dat we, wanneer we hem bezochten (Radboud Nijmegen), een mondkapje moesten dragen terwijl hijzelf dat niet hoefde. En dat een verpleegkundige het over een smoeltje had.
    Zo leerden we nog eens wat.

    Liked by 1 persoon

  12. Aardig intro weer. Minder rommelig wat mij betreft. Het is vast een kwestie van wennen, denk ik zo. Alles went toch? Zelfs hangen, als je het maar lang genoeg doet (een uitspraak van mijn moeder en die had hem weer van haar vader, een bonkige beurtschipper). Enfin, de intro en de ikjes. Ik lig er niet wakker van. Zo flauw. Al die kinderen van tegenwoordig met hun prinsessenallures en georganiseerde kinderfeestjes. Het kan bijna niet meer op.
    Ik kon niet eens trakteren op mijn verjaardag, want ik was midden in de kerstvakantie jarig en daarna was iedereen het al bijna weer vergeten. Ik heb wat afgelejen in de jaren vijftig. Toffees mochten wij uitdelen, of toverballen, in een papieren puntzak van Jamin en feestjes daar deden wij niet aan. Althans bij ons thuis niet, dat kon bruin niet trekken. Ik heb mijn moeders kop gek gezeurd tot er ook op mijn verjaardag een keer een paar vriendinnetjes mochten komen spelen omdat ik een vriendinnetje had wiens (wier?) moeder op haar verjaardag (van dat vriendinnetje, niet van die moeder) allerlei spelletjes organiseerde zoals aardappelen of eieren naar de overkant brengen op een eetlepel, en koekhappen, of kauwgomballen uit het water happen en wie de meeste woorden kon maken uit een ander woord. Maar mijn moeder kende dat helemaal niet, dus twee vriendinnetjes te spelen was al heel wat. Spelen moesten we zelf maar doen. Het is dus bij die ene keer gebleven, want gewoon spelen daar had ik helemaal geen zin in, ik las liever een boek, of de Donald Duck. Nou ja, ik heb het later met mijn kinderen helemaal ingehaald; er is heel wat gekoekhapt en aardappelen gelopen en met water gekliederd, tot groot genoegen van ons allemaal.
    Bij de weg; ik kan nog steeds niet liken hier.

    Liked by 2 people

  13. Cookies verwijderen, browser wisselen, opnieuw starten, modem uit het raam gooien, probeer deze standaardtips eens, Joke. Als het probleem dan nog altijd bestaat schrijf naar de helpdesk. Niet dat het helpt, maar dan hebben we weer een paar dagen gewonnen, net zolang tot je het opgeeft. En wij kunnen intern deze vraag toch als “beantwoord” aanvinken, op naar de eindejaarsbonus!

    Qua jeugdherinneringen die nu allemaal loskomen, wees daar voorzichtig mee mensen. Man, als ik zelf zou beginnen, brrrr. Niks hadden we! Niks mochten we! Het was een ellende, heel die jeugd van mij. Moeder aan de drank, vader lag in de goot, broer klom in bomen en mijn zusje had een eetstoornis. En dan heb ik het niet eens over de hond die elke week wegliep maar iedere keer ook weer terugkwam.

    Like

  14. Verjaardagen, breek me de bek niet open. Maar nu jullie dat toch hebben gedaan: de mijne valt op 4 mei. Tel uit je winst. Toen ik heel, heel klein was dacht ik nog dat alle vlaggen voor mij uitgingen. Ietsje later kwam ik achter het begrip halfstok en de betekenis van de twee minuten stilte om 8 uur ’s avonds. Nee, erg uitbundig was het nooit.

    Liked by 2 people

  15. Deze komt me zo bekend voor dat ik vermoed dat mijn moeder die rookte:

    Zelve was ik in mijn tienerjaren aan de Drum, vervolgens Samsom, met rode Rizla, ik kon een sjekkie draaien op de fiets en later achter het stuur, al rijdend, dat mocht toen nog, en daarna raakte ik via de Winston – omdat een meisje op wie ik verliefd was dat rookte – naar mijn uiteindelijke merk: Marlboro. De echte. Zwart rood wit. Brandde heerlijk in de keel. Later vanwege de gezondheid overgestapt op Marlboro Light, nu Gold geheten meen ik, dat, maar dat wisten we toen niet, nog slechter was dan het orgineel. Net als nu die USB Sticks, die ik al vanaf het begin wantrouwde, als ze daar stomend voor me liepen kon ik het bijna niet laten om er iets van te zeggen.

    Neen, ik rook al een tijdje niet meer nee. Man, wat hebben we toch domme dingen gedaan in onze jeugd, en dit is nog niks.

    De Caballero met en zonder filter stond op verjaardagen in ons dorp keurig in bekertjes klaar voor de visite. De koekjestrommel daarentegen ging de kring rond voor een koekje en werd daarna zorgvuldig weggeborgen.

    Liked by 1 persoon

  16. Belinda, mijn merk. Lekker licht, je proefde niks.
    Er was altijd iets te zeuren over mijn rookgedrag. De kinderen vonden me stom omdat ik niet inhaleerde, echtgenoot vond me ergerlijk om dezelfde reden (op deze manier gooi je geld weg, snap je dat nou niet??)
    Ja, natuurlijk, maar ik vond een brandende lichte sigaret gewoon lekker ruiken. Vind ik nog steeds als ik ergens een roker tegenkom.
    Bovendien moest ik hoesten van rook in mijn keel. Anderen rokers moesten wel een gietijzeren keel hebben, dacht ik

    Like

  17. Daarom zal er wel een dame op hebben gestaan, Bertie. Ik denk dat mijn moeder die ook rookte, stijlvolle vrouw toch op dat pakje? Dan hoorde je erbij!

    Marlboro rookte ik omdat ik er zo uit wilde zien:

    Dat had je vroeger nog, je vereenzelvigde je met het beeld van het merk. En er stonden nog geen nare spreuken of afbeeldingen op. Kom daar nu maar eens om. Alles is ons afgenomen, snif.

    Like

  18. Over sigarettendoosjes gesproken: is er hier in de community iemand die vroeger nog heeft geplayerd? Playeren was een soort kaartspel, maar in plaats van speelkaarten werden gehalveerde voor- en achterkanten van kartonnen sigarettendoosjes gebruikt. De meest bekende merken waren John Player, Miss Blanche en Chief Whip.
    Lummel?

    Like

  19. Over roken gesproken, natuurlijk heb ik in een onbezonnen en losbandig studentenleven gerookt, zelfs de gezonde Dr Dushkind was wel eens een opstekertje waard. Merkwaardig dat er nu zoveel te roken, snuiven, slikken en anderszins te ingurgiteren geestverruimende middelen aan de orde van de dag zijn, zonder dat er veel ophef over is.
    Vooral verkeersongelukken onder invloed van het een en ander zijn heel gewoon helaas.

    Liked by 1 persoon

  20. Zet m op Klare taal. Nog gauw even het ikje van morgen:

    Masker

    Ik geef Nederlandse les aan een superleuke vmbo-klas in Amsterdam Nieuw West. De leerlingen zijn leergierig, enthousiast en vooral: ontzettend lief. We hebben een verhaal gelezen over een jongen met een mismaakt gezicht die bang is om naar school te gaan. Mijn leerlingen gaan hem nu een ansichtkaart schrijven waarop ze hem hun lievelingsboek moeten aanraden. Thuisgekomen lees ik alle kaarten na. Ze zijn opbeurend en hartverwarmend: „Lees een stripboek. Dat doe ik ook altijd”. Of „Ik vond Dagboek van een muts heel grappig. Jij hopelijk ook.” Eén meisje heeft een zeer praktische inslag: „Koop een boek over maskers. Misschien heb je er wat aan.”

    Hedda Treffers

    Liked by 1 persoon

  21. Van player ken ik alleen de term maar weet niet wat het is.
    Over Chief Wip. Wanneer mijn vader naar zijn broer in Amsterdam ging, kocht hij steevast een doosje. Vond hij beter staan.
    Om je rot te lachen. 😀

    Liked by 1 persoon

  22. Player zegt me niets, zal wel Amsterdams zijn. Het ikje vind ik drie keer niks. En Klare Taal wens ik van harte een goede reis en behouden thuiskomst hier in het warme nest.

    Like

  23. Ha die Ad. Nee ik heb nooit gepayerd. Nooit van gehoord. Ik klaverjaste. Amsterdams dus kraken. Drie keer de nel hebben en toch verliezenomdat iemand 150 roem in de hand had.
    Mijn moeder rookte Miss Blanche buiten de deur en sterling shag thuis. Ik stak graag een sjekkie van de dochter van de weduwe op. (halfzware Van Nelle). In mijn studententijd ging ik zwingen op de rocknroll van Chief Whip and the golden fictions, een bandje dat ook bij WVHEDW voetbalde, net als ik. Ik rook nu al 12 jaar nix meer.

    Liked by 1 persoon

  24. Millimeter

    Maandagmorgen in de hal van ons kantoor. Twee collega’s komen elkaar tegen. „Hé, je bent er weer. Goede vakantie gehad?”
    „Nou en of, elke dag 30 graden.” „Oh da’s mooi. Wij hier elke dag 30 millimeter.”
    „Ah, da’s nog mooier.”

    Ik werk bij een waterschap.

    Marko Cortel

    Liked by 1 persoon

  25. De vraag is het antwoord. In een enkel ikje schemert de persoon door, het merendeel is tegenwoordig anekdote, afgeluisterd of verzonnen mopje. Alles om maar in de krant te komen. En hier op de site.

    Like

  26. Ik vond het ikje wel aardig. Mag ook hè?😆
    Bij die spelletjes zag ik verschillende herkenbare, ook lummelen. Dat deden we als we niets meer te doen hadden en nog te jong waren om te puberpraten.

    Liked by 1 persoon

  27. Ambitie

    Mijn vrouw en ik vlogen met Transavia naar Spanje. Na de landing liepen we door het gangpad richting de cockpit. Voor ons liep een vrouw met haar, ongeveer achtjarige, zoon. Bij de cockpit aangekomen vroeg de moeder de piloot die van de passagiers afscheid nam: „Kan mijn zoon even in de cockpit kijken, want hij wil zo graag piloot worden”. De piloot liet de jongen passeren, maar na een snelle blik liep hij verder en zei boos tegen zijn moeder: „Hoe kan je nu zeggen dat ik piloot wil worden, je weet toch dat ik vuilnisman wil worden”.

    Max Günther

    Like

  28. 😆 Treffend tafereeltje.
    Zou in de door moeders gewenste toekomst ook wel eens “goochelaar” voorkomen? Zo ja, dan is er een probleem, zo iemand laat zich niet in de kaarten kijken.

    Liked by 3 people

  29. Gelijkgezind

    Op zaterdagochtend 5 oktober sta ik in de hal van het Beatrix Theater voor een congres van Onze Taal. Omringd door gelijkgezinden zeg ik blij tegen een mij volstrekt onbekende man: „Leuk, allemaal taalfreaks.” Hij antwoordt: „Taalliefhebbers, meneer.”

    Robert Wennekendonk

    Like

  30. Ja, zo is het. Toch dapper om het als ikje in te sturen.

    Eenzelfde ervaring had ik toen ik voor het eerst bij het Hart en Ziel Festival was. Allemaal onbekenden, met allemaal dezelfde belangstelling. Maar met veel meer kennis van de muziek dan ik, bleek al gauw. Volgende week zaterdag is er weer zo’n feest.

    Liked by 2 people

  31. [op verzoek van reageerder verwijderd vanwege kennelijke staat]

    Like

  32. Het is niet anders. Het 250e intro gaat er morgenochtend niet komen. Waarom dan wel niet? Nieuwsgierige aagjes die jullie me d’r heleboeltje van me zijn!

    Het is niet anders. Leef met het.

    Like

  33. Trouwens, “een mij volstrekt onbekende man” da’s ook niet helemaal jofel voor een taakfreak. Waarom dat “volstrekt”, wat moet daarmee benadrukt worden? De moed om hem aan te spreken? En kun je een beetje onbekende man aanspreken? Vragen vragen … waarop geen antwoord zal komen, want de ikjesschrijvers lezen hier wel mee, althans sommigen, maar zeggen geen boe noch bah, blij als ze zijn dat hun stukkie erin staat.

    Like

  34. Steekwoorden

    Samen met zeventien jongens en één meisje studeerde mijn zoon af als ingenieur. Allen werden door hun begeleiders vriendelijk toegesproken met drie steekwoorden, zoals ‘doorzetter’, ‘inventief’, ‘onverstoorbaar’, ‘goede rekenaar’, etc.

    De vrouwelijke ingenieur kreeg van de enige docente de woorden: ‘onzeker’, ‘dankbaar’, ‘sociaal’ mee. Mijn zoon: „Je houdt je mond, mam.”

    Judith Hoekstra

    Liked by 1 persoon

  35. Update met betrekking tot de pareltjes: op verzoek van de inzender zijn die verwijderd, met het oog op de kennelijke staat waarin hij verkeerde tijdens het schrijven. Moet kunnen. Kan gebeuren. Bij deze dus. Het is vergeten en definitief verwijderd, zonder te archiveren. En wij wensen hem sterkte in deze moeilijke tijden. Het leven zit niet altijd mee.

    Like

  36. Doelgroep

    Het zal 1983 zijn geweest. Ik begeleidde atheneum 4 naar Hilversum, waar tv-programma Toppop zou worden opgenomen. Nadat ik enige tijd beneden in de opnamestudio had rondgekeken, kwam er iemand van de organisatie met de mededeling dat ik naar boven moest. Ik behoorde volgens hem niet tot de doelgroep. Terwijl ik boven door een raam naar mijn leerlingen in de studio stond te kijken, kwam er een man van mijn leeftijd naast me staan. Op mijn vraag of hij ook niet tot de doelgroep behoorde, vertelde hij breed lachend dat hij de zanger van De Dijk was, die zo ging optreden.

    Liesbeth Havermans

    Like

  37. Dat dus. Ik ging gelijk googelen of de goede man was overleden of een prijs had gewonnen. Wat is toch die behoefte van mensen om te vertellen dat ze een beroemd iemand hebben ontmoet? Ze bestaan, lopen rond, praten, ja dus? De inzendster heeft deze herinnering werkelijk bijna 40 jaren gekoesterd? Verder niets meegemaakt?

    Like

  38. Fijne band. Ik heb hun debuut concert gezien, in het voorprogramma van Raymond van het Groenewoud. Mooie grommende rocknroll.
    Dat ik naast de drummer Antonie Broek inde klas zat zalik misschien ooit nog eens to ikje verwerken. Of toch maar niet.

    Liked by 2 people

  39. Als kind heb ik iemand van de Cats uit Volendam gekend.
    Later troffen we Rene Froger.
    En vorig jaar nog een uitgerangeerde bee-enner op de Graafse markt.
    Nu ik eraan terug denk ga ik alsnog UIT MIJN DAK… OH MY GOD……

    Liked by 1 persoon

  40. Met een schaatster meelopen, Bertie, dat kun je proberen, maar zal niet meevallen, tenzij ze haar schaatsen al aan de wilgen had hangen.

    Zelve laat ik mij dit keer maar eens niet verleiden om al mijn ontmoetingen met bekendheden van Nederland en ver daarbuiten te vermelden. Ooit deed ik dit, een jaar of vijf geleden, in het core groepje van ex-drastiesreageerders, om het punt te maken dat het niets voorstelt, dat ook zogenaamde beroemdheden gewoon mensen zijn die je kunt tegenkomen of waarmee je kunt werken, maar dat dit niets bijzonders is, noch zij noch degene met wie ze werken zijn daarmee ook maar een spat meer waard.

    Ik gebruikte destijds het voorbeeld van de toiletjuffrouw op Paleis Soestdijk die vast dagelijks Prins Bernard meerdere malen voorbij zag komen, heen gehaast, terug op zijn gemak, maar daarmee geen betere toiletjuffrouw of beter mens werd. Andere toiletjuffrouwen zien weer andere mensen voorbijkomen, so what? Iedereen moet plassen. En sommigen van ons moeten de boel schoonpoetsen. That’s life. Geen enkele toiletjuffrouw is belangrijker dan de andere op basis van de klanten die haar voorbijlopen.

    Mijn (niet bedachte maar echte) opsomming van een paar ontmoete beroemdheden in binnen- en buitenland werd echter begrepen als “opscheppen” en “lekker belangrijk”. Man man, ze gingen uit hun dak van nijd en afkeer. Waarom ik dat allemaal vertelde? Wat ik daarmee wilde bereiken? Vond ik mezelf soms heel erg interessant, en zij waren dat niet?

    Oftewel, precies dat wat ik wilde persiflieren werd mij door de dompies kwalijk genomen en voor de voeten geworpen. Dompies ja. Dat waren ze en voorzover ze nog in leven zijn – een paar waren toen al behoorlijk oud – zijn ze dat nog altijd denk ik, want dat slag leert niet gauw bij. Ik noem geen namen, er is er een bij – een stijve hark met een minderwaardigheidscomplex – die alles haat dat meer flair heeft dan hijzelve. Dus nee, die naam noem ik maar niet, dat vind ik zielig.

    Waarom ik al die beroemdheden dan wel had ontmoet? Vanwege mijn vak, beroep, hobby, werkzaamheden, noem maar op. Stelt nul komma nul voor. Zij hebben jou nodig, jij hen. Zij doen iets voor jou. Jij voor hen. Duh.

    En nee, de keren dat je ze per ongeluk in een winkel, aan de overkant van de straat, bij een optreden, in het publiek, in de studio, bij een congres, de koffietafel of boven de pisbak tegenkomt, dat telt al helemaal niet mee.

    (OK, uitzondering: ook dat laatste is echt gebeurd, ik heb naast Ruud Lubbers staan te plassen, niet zo heel lang voordat de man overleed, en ik heb daar geen ikje over geschreven, weet je waarom niet, hij zei niets tegen mij, ik niets tegen hem, zou ook raar geweest zijn, je bent al bang als je te lang naast je kijkt als je zij aan zij boven die urinoirs zonder tussenschotje staat te steunen en frutselen, en hij deed ook niets speciaals, beiden rits dicht, handjes wassen en verder met het leven, de anekdote voegt niets toe aan zijn leven, het mijne of dat van wie dan ook).

    Schrijf daar dan dus ook geen ikjes over, mensen, het heeft geen nieuwswaarde, het is niet bijzonder, beroemdheden worden dagelijks tegengekomen door andere mensen. Ze zijn namelijk niet onzichtbaar. Ze leven. Poe, daster weer even uit.

    Like

  41. Ernst Jansz zat in de parallelklas bij mij op het Montessorilyceum. Net als Paul Haenen, trouwens. Oh, en Piet Keizer woonde om de hoek. (Dat laatste zegt niet zoveel, eigenlijk, want in die tijd woonde zo’n beetje het hele eerste elftal van Ajax in onze buurt).

    Liked by 1 persoon

  42. Da’s nou wel jammer. Ik heb vele beroemdheden en andere bekende Nederlanders ontmoet, maar mag daar niks over vertellen vanwege het beroepsgeheim. Had ik maar zo’n lekker belangrijke functie als Bas! Om jaloers op te worden.

    Dat de pareltjes weer zijn ingetrokken door Timmerark, godezijdank. Het was voor hem een lesje: nooit reacties inzenden, SMS-en, Whatsappen of mailen als je starnakel bent. Een brief schrijven met ganzeveer op handgeschept papier lijkt me een veel beter alternatief. Enveloppe eromheen, zegellak erop en morgen nog eens nadenken of je het meegeeft aan de koerier.

    Liked by 1 persoon

  43. Maar toch: in mijn omgeving kom ik vrijwel dagelijks de dokter, de dominee, de notaris en de filiaalmanager AH tegen. En de burgemeester. We groeten hier elkaar nog en kijken zonder blikken of blozen in elkaars winkelmandje.

    Liked by 1 persoon

  44. Hier lopen b&w en raadsleden ook allemaal los. Sommigen knikken of groeten maar het maakt me niets uit. Ik kan ze toch niet uit elkaar houden.
    Zo blijf ik voor mijn gevoel anoniem. ☻

    Liked by 1 persoon

  45. Kijk, da’s nou wel interessant! Wat hebben de dokter, dominee en de notaris in hun winkelmandje? En waarom doet de burgemeester zelf de boodschappen? De filiaalmanager van AH? Winkelen die bij hun eigen zaak? Met een winkelmandje?

    Like

  46. Hier liep hij met een toeter een rondleiding te geven. Als hij toeterde was het de beurt voor een nieuwe groep. Een ambtsketen heb ik niet gezien. Waar zijn de tijden gebleven dat het nog moreel verheven mensen waren, zeg maar, de wijze burgervader van Swiebertje?

    Like

  47. De dominee speelt trompet, de burgemeester het orgel. De notaris speelt op zijn manier mee met de boerenbevolking, door te zeggen dat je iets ook onder de buik van het paard kan schuiven. Die uitdrukking kende ik nog niet. In zijn winkelmandje zitten onschuldige dingen, zoals brood en kaas. De makelaar in het dorp koopt rosbief. De filiaalmanager staat af en toe een sigaretje te roken, buiten.

    Like

  48. Concept

    Mijn vrolijke dochter (15) heeft voor het vak Kunst een object gemaakt. Het is een masker gemaakt van repen geplastificeerd toetspapier waarop je duidelijk in rode pen haar onvoldoendes herkent.

    Het laat zien hoe donker het in haar hoofd is wanneer ze slechte cijfers haalt. Als laatste onderdeel van de opdracht moet ze een foto van het object maken en inleveren.

    Dat doet ze, te laat. Voor het hele concept krijgt ze een 9, voor het maakproces een 7 en voor het logboek een 7. Voor elke dag dat het werk te laat is ingeleverd trekt de docent een punt van haar gemiddelde cijfer af. Het eindresultaat is een 2,5.

    Margreeth Kloppenburg

    Liked by 1 persoon

  49. Mijn ‘vrolijke’ dochter, Margreeth? Heb je dit voor haar geschreven? Voor ons niet lijkt me, want ik zie niets opmerkelijks, niets waarvan we iets opsteken, ons over verbazen, vertederd of ontroerd worden, kortom niets wat je oprisping tot een kort verhaaltje zou hebben gemaakt.

    Like

  50. Ach, ik krijg mailtjes binnen dat het van het gemiddelde cijfer werd afgetrokken. Het gemiddelde is een 7.7. Om op een 2.5 uit te komen moet de opdracht dus maar liefst vijf (5) dagen te laat zijn ingeleverd. Vrolijk. Terecht. Misschien leert het vrolijke kind hier van. Kan, als ze althans op haar vader lijkt.

    Like

  51. 5 dagen te laat. Haar gemiddelde was 7,6. Discipline is dus veel belangrijker dan het echte resultaat.
    Maar wat mij dwars zit is dat de leraar het concept met een 9 waardeert. Hij lijkt het dus begrepen te hebben. En met zijn eindoordeel zegge twwe punt vijf laat hij zien dat hij er schijt aan heeft.

    Liked by 1 persoon

  52. Ik moet zeggen dat in het beroepsleven een gemiste deadline inderdaad ernstiger is dan een volmaakt concept. Een punt per dag aftrekken is echter simplistisch en wellicht een aanwijzing dat de man zelve van kunst meer verstand heeft. Natuurlijk moet je de wet van afnemende impact toepassen, oftewel steeds minder punten per dag aftrekken. Een dag te laat is erg en rechtvaardigt het in mindering brengen van een punt. Maar het verschil tussen vier of vijf dagen te laat is niet hetzelfde als tussen nul en één, of twee en één.

    Like

  53. Er is een onderwijsconcept dat een kind snel moet leren omzich aan de ‘harde werkelijkheid’ aan te passen. Zodat het in het bedrijfsleven kan slagen en later zelf als leidinggevende deze harde werkelijkheid in stand kan houden.
    Erzijn ook andere onderwijsconcepten en veel wijst erop dat er ook andere managementconcepten aan het ontstaan zijn

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.