Muti wel of niet (307)

Over ikjes en grapjes over achternamen

Treuren maakt blij, wist Herman van Leeuwen, en daar waren we even stil van. Totdat we ons realiseerden dat het een ikje was, en dat het een slogan van wildhandel Treuren betrof, geplakt op een auto die voorbij reed. Het is waar. We hebben ze hilarischer gezien, maar de kop van de nieuwe week was ermee af en dat was ook wat waard. En nu is zelfs de kop van het nieuwe jaar ermee af.

Muti wel of muti niet?

Gelukkig nieuwjaar allemaal trouwens. Ik zou het bijna vergeten. Want alles was anders. De oliebollen moesten in eenzaamheid worden opgegeten. De dronken bende van vroegere oudejaarsavonden bleef uit. We zaten nu samen op de bank naar Netflix te kijken. En vanwege mijn werk keek ik pas zojuist, zondagochtend 3 januari, naar het Nieuwjaarsconcert van de Wiener Philharmoniker met dirigent Muti. Muti wel of muti niet, hoe vaak zal deze Italiaanse dirigent dat naamgrapje hebben gehoord als hij voor zaken of plezier weleens in Nederland was? Ik raad: nooit.

We beginnen het nieuwe jaar zoals altijd met een overzicht van de ikjes van vorige week en opvallende reacties van onze lezersschaar. De ikjes kopieren en plakken, dat doen ze niet meer, maar erop reageren nog wel, en laten we daarmee in onze handen knijpen. De bezoekersstatistieken laten nog altijd een positieve trend zien. Lezen, lezen, niet reageren, de hedendaagse variant op het kijken, kijken, niet kopen waarmee de Nederlander tot ver buiten de landsgrenzen beroemd is geworden. Geeft niks, een blog is ook om te lezen en in stilte te genieten.

Maar helemaal zonder reageerders is er geen bal meer aan, zo blijkt wel uit het blog van de buren. Daar heeft Heer Rozenwater de volgende stap naar het onvermijdelijke einde gezet: de laatste rubriek die nog een paar reacties opleverde, die van het kopjes bij van elders gekopieerde plaatjes verzinnen, is nu een weekrubriek geworden. En de ikjesrubriek aldaar bestaat alleen nog in theorie; alleen de trouwe Luvienna vindt er nog wel eens iets van. De rest van het publiek (naar schatting nog geen handvol) klikt er alleen nog maar op omdat het ikje lezen daar gratis is terwijl ze er op de NRC net zoals wij allemaal voor moeten betalen.

Een enkel kaarsje, na afloop geen koffie

DSR typeerde de huidige staat van het blog van de buren als volgt: “Een sterfhuisconstructie dus. Wake met een enkel kaarsje, na afloop geen koffie.” Hij opperde om met z’n allen een kaart, bloemen of een metworst die kant op te sturen. Deden we niet. Ik wens ook Heer Rozenwater en Luvienna een prettig nieuwjaar. De deur staat nog altijd open. De hand is nog steeds uitgestrekt.

Ad Hok deed nog een moedige poging om het buurblog van de ondergang te redden. Hij stelde een fusie voor met ons blog. Het was hem even ontgaan dat voor een geslaagde fusie beide partners een voordeel moeten hebben. Ons blog is aangenaam en loopt goed. Dat van de buren is onaangenaam en is bijna ter ziele. Er is dus geen enkele reden om de ellende te importeren, hoe sympathiek ik ook sta ten opzichte van de mensen erachter. Gaat dus niet gebeuren.

Wat of het kortste intro in de geschiedenis was, wilde Pawi weten. Nou, dat was nummer 16, zie hier. Maar die van vorige week mocht er ook wezen, dankzij de feestdagen en te wijten aan de drukke werkzaamheden.

Henriëtte Gaillard, hoe vaak zou dit lieve mensje van zeventig plus, al het grapje “geilaard” hebben moeten aanhoren, ik gok op nul, schreef een leuk stukje over de leegte van het bestaan. Dat je tijdens deze pandemie niet zo veel meer meemaakt. Het was, volgens DSR, weliswaar krampachtig geschreven, maar de pointe vatte de toestand goed samen: „Nou, ja, eh, ach…” Waarop ze haar handen heft en zegt: „Ja, en dat is het dan wel zo’n beetje.”

Photo by Rakicevic Nenad on Pexels.com

De ikjes lijden daar natuurlijk ook onder. De anekdotes beperken zich tot lolligheden over de lockdown. Philip Meijer maakte best wel iets mee, een boom van 15 meter die omvalt, maar slaagde er niet in daarover een bondig ikje te schrijven. Hij haalde er allemaal andere dingen bij die ook gebeurden die dag. Een naamgrapje op “temeier” ontbrak er nog maar aan. Maar zijn ikje werd daardoor een “pig-in-blankets” volgens varkensvleeskenner DSR, oftewel een knakworst met een plak spek erom gerold.

Gelukkig was er nog wel wat opwinding rondom carbid schieten in het oosten van het land. Pawi kon daar over mee praten. Een verademing noemde ze het, in vergelijking tot het illegale vuurwerk van het jaar daarvoor. In Zwitserland is het gebruik overigens onbekend, hoewel we toch ook een hoop melkbussen en plattelandsvolk hebben. Nee, dan luisteren we liever naar de kerkklokken en virtuoze muziekjes zoals die Pawi met ons deelde:

“Inderdaad”, zo citeerde DSR de Camera Obscura, “het was wonderlijk dat menschenvingers dat doen konden!’ fluisterde De Groot mij in, nadat hij een weinigje van den schrik bekomen was, die het optreden van Henriette den goeden man gekost had. ‘’t Is als of ze aan draadjes zitten. Alles leeft wat er aan is. Kijk hier, ze gooit haar armen, over mekaar, of ’t zoo niets was. En ze slaat er goed op, ook! Dat’s verraderlijk,’ zeide hij, als zij na lang met beide handen in de lage tonen te hebben gewerkt, zonder om te zien, plotseling de toetsen van den hoogsten octaaf een fikschen tik gaf. ‘Drommels nou! dat gaat gauw; ’t is alsof je een goot hoort loopen.”

Ik maak ook wel eens iets van restjes

Reina Klees volgde een kookcursus salades bij “een beroemde kok” en maakte van de weeromstuit voor haar eerstvolgende etentje alle salades die ze had geleerd: waldorfsalade, kipsalade, vissalade en huzarensalade. Terwijl ze de eieren vulde merkte een van haar gasten op: “Wat leuk, ik maak ook wel eens iets van restjes.” Hilarisch gevalletje van zelfspot, als Reina dat tenminste zelf in de gaten heeft. Nog afgezien van de vraag of ze wel weet dat je salades niet moet koken. Pawi haalde verlekkerd herinneringen op aan haar eerste salade: “Als student op een terras in Parijs de salade niçoise! Met vers stokbrood. En een glas witte wijn…Mmm.”

Het eerste ikje van het nieuwe jaar, daar werd reikhalzend naar uitgekeken. Maar het was er weer eentje van een jolige Amsterdammer die andere mensen de maat neemt. Chaja Polak wijst een motor die op het fietspad rijdt terecht. Gaat daar zelfs voor stilstaan in haar auto op de rijbaan. Man man. Eensgezind waren we in het feit dat je hier wel iedereen de maat mag nemen, maar dat in het verkeer achterwege moet laten. “Alleen zo nu en dan een opgestoken middelvinger, maar daar blijft het wel bij”, zei Ad Hok.

Wil jij net als DSR, Ad Hok en andere reageerders kans maken om in het volgende intro voor te komen? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je plezier hebben met onbekenden die voor je het weet je vrienden zijn? Misschien wil je een uitnodiging voor de jaarlijkse bijeenkomst van de auteurs en reageerders van deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is.

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan verstopt op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes houdt. Stuur zelf een ikje in. Scrol naar beneden en zeg iets. Dat mag met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume. Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Lepeltjes zat.

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg de afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Bas van Vuren

Bas van Vuren, aangenaam

Reacties zijn welkom via het reactieveld, of via het contactformulier hier, of via een email naar bas@basvanvuren.org

Het wordt een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij. 

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de header image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen tijd. Nou, jullie zien het wel. Ik at mijn lunch. Tijdens de feestdagen moest ik namelijk bijna volcontinu aan de bak, aangesteld als ik ben in het bestrijden van de coronapandemie. Nou, en dan schiet het eten er weleens bij in en ren je tussendoor even snel door de stad op zoek naar eten. Oliebollen hoefden voor mij niet. Toen werd het een KFC, gewoon een kipfileetje, want kluiven doe je maar in je vrije tijd. Volgende week doe ik misschien iets vrolijkers.     
Foto: “Bakje eten” © 2020 Bas van Vuren

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Kent beroemde mensen. Maakt liedjes. Holland Douze Points.

158 gedachten over “Muti wel of niet (307)”

  1. DSR is Ad te snel af. Gefeliciteerd vadermans, met het 100e-reactielepeltje, mocht dat althans volgende week worden uitgereikt in deze rara coronatijden. Ik bedoel maar, ik kom dat postkantoor bijna niet in. Met zo’n mondkapje voel je je een struikrover, zeker in de buurt van een hoop geld en een balie.

    Like

  2. Ad zit aan zijn tv gekluisterd, kijkend naar wat er allemaal gebeurt in “the shing city on the hill”.
    Overigens had ook ik het over de coronaprik. De griepprik heb ik twee maanden geleden gehad.

    Like

  3. Tsss….wat een toestand…

    DSR neemt het Lepeltje met bezwaard hart in ontvangst, om bij te dragen aan de normalisatie.

    Geliked door 1 persoon

  4. Straatbieb

    Bij mij in de buurt staat er ook eentje: een straatbieb, een Billy gevuld met boeken. Ik haal er wel eens een uit. Zet er ook wel eens een in. Onlangs is er iemand geweest die het concept niet helemaal heeft begrepen. De boeken staan in stapeltjes op straat. De kast is foetsie.

    Eddy Koning

    Like

  5. OP1 begon met de Telegraaf intro “BURGEROORLOG IN DE VS“.

    Vreselijk, alsof het allemaal al niet erg genoeg is.

    Zijn er overigens hier nog meer lepeltjes te verdienen? 100 is arbitrair, 111 is toch een veel mooier getal?

    Like

  6. Dit had indachtig de Ikea-flatpackformule wel wat bondiger gekund. Gekunsteld stukje, met dat gutmenschstaccato.

    DSR verklaart bij deze verschillende boeken uit de plaatselijke kastjes te hebben genomen, maar er nog nooit een te hebben teruggezet. Zo.

    Geliked door 1 persoon

  7. HR komt eens aanwaaien voor wat aanspraak, met ruziemaken schop je het hier niet ver, dat ziet ie nu ook wel.

    Wat heb je nog meer op de televisie gezien, HR?
    Heb je al in de gids aangestreept wat je vanavond gaat kijken?
    Wat vind je nog meer een mooi getal?

    Nog een kopje koffie? Ken je meneer Timmerark al? Die komt hier al jaren in het inloophuis.

    (@Pawi: als je meer dan een behangrol nodig hebt om je veroordeling voor blogruzietransplantiepogingen uit te schrijven, dan kun je beter wat schrappen. We willen APD toch niet naar de kroon steken? -milde glimlachicoon-)

    Like

  8. Ik heb genoeg aan een schone lei.
    Grappig voorval, dat in het ikje beschreven staat. Proletarisch winkelen noemden ze dat.

    Geliked door 1 persoon

  9. @ DSR, ik begrijp dat je helemaal bent opgeleefd sinds ik hier wat reuring breng maar wil je de conservatie gaande houden dan moet je toch echt met een stuk interessantere vragen aankomen.

    Like

  10. Irritant overigens die onaangename advertenties hier. Is APD zo armlastig dat hij die paar tientjes per jaar aan add-inkomsten nodig heeft?

    Nog veel vervelender: dat je na de 100 reacties niet in één keer de laatste reacties kunt bereiken.

    Dit is sowieso een bijzonder onrustig blog met al die links, twitterberichten, spammeldingen etc. Doet me toch denken aan een onbenul die met veel lawaai zijn leeghoofdigheid denkt te verbergen.

    Neem liever een voorbeeld aan de rust en sereniteit op het heerrozenwater.com. blog. Zo weldadig.

    APD kan slecht tegen kritiek maar dit moest ik toch even kwijt.

    Like

  11. @Pawi
    Schone lei, prima. Zeker als ons dat verschoont van gratuit commentaar in de toekomst.

    Geef je het ook even door aan HR hierboven, die had het nog niet zo begrepen.

    Geliked door 1 persoon

  12. Er me verteld dat er voor sommige winnaars een speciale uranium versie klaarligt.

    Like

  13. Ikje doet me denken aan het verhaal van de man die bang was dat zijn fiets gestolen zou worden. Hij koopt een duur kettingslot, waarmee hij de fiets vastlegt. Volgende dag: fiets nog steeds daar, maar het slot is foetsie.

    Geliked door 1 persoon

  14. Nobelprijs

    Op een feestje van mijn ouders sta ik zo’n twintig jaar geleden met Martinus ‘Tini’ Veltman te praten. Er zit een pianiste te spelen. Zij vraagt aan Veltman: „U heeft zo’n bekend gezicht. Zit u in de gemeenteraad?”

    „Nee, ik heb de Nobelprijs gewonnen.”

    „Oh, dan zal dat het zijn.”

    Paul Veen

    Geliked door 1 persoon

  15. Je zult ze de kost moeten geven die de tientallen Nobelprijswinnaars niet van gezicht herkennen. Het zijn doorgaans wetenschappers die in stilte en achter hun computer of hooguit op vakcongressen hun werk doen. Voor quizen en talkshows zijn ze doorgaans ongeschikt. Ook spelshows als Temptation Island en Big Brother mijden zij. Het grote publiek herkent hem dus niet al lopen ze hen omver, laat staan op recepties en pianofeestjes.

    Like

  16. Een waarschuwing (wie de schoen past trekke hem aan): bij veel (lichte) overtredingen kan de maat vol zijn en volgt er een een gele of zelfs rode kaart.

    “Voor quizen en talkshows zijn ze doorgaans ongeschikt. Ook spelshows als Temptation Island en Big Brother mijden zij.”
    Of ze er ongeschikt voor zijn is de vraag, ze zouden er zelfs hoge ogen gooien, maar het is een onloochenbaar feit, nobelprijs laureaten zie je zelden of nooit in quizen of spelshows. Hun verschijnen in talkshows is daarentegen minder onwaarschijnlijk. Het staat me zelfs bij dat Martinus Veltman eens bij de DWDD is verschenen (maar hou me ten goede). Je mag er daarbij ook vanuit gaan dat een nieuwe Nederlandse nobelprijs winnaar zich dezelfde dag nog laat zien bij OP1 of Jinek.

    Like

  17. Het enige verschil tussen Tim en HR vandaag de dag is dat laatstgenoemde zijn ijlberichten uitsluitend tijdens kantooruren plaatst.

    Dat komt hier maar dumpen en dreigen… Pawi, wat zeg jij daar nou van? Is dat nou een schone lei?

    Like

  18. Ik vind het ook wat ongemakkelijk worden dat HR hier mededelingen aan zijn reageerders doet. Wat heeft dat voor zin? Ze lezen het daar toch, anders waren het geen reageerders. Hou eens even op alsjeblieft.

    Like

  19. Het blijkt niet uit het Ik-je dat de inzender op Tini-voet stond, hooguit dat hij naam en toenaam zorgvuldig heeft vermeld.

    Ik heb enkele prachtige in memoriams gelezen, over man en werk. Zo’n anecdote is een vlag op een modderschuit, een schorre kraai na een fraai concert.

    Like

  20. Het lijkt me dat de HR-overlast langzaam wegsterft, minder frequent maar ook minder fel.

    De blogbaas heeft hem te kennen gegeven niet op z’n ‘onthullingen’ (we zien een straatzot met een pak papier in een plastic tasje voor ons) zit te wachten. DSR heeft de mitsen en maren van het publiceren van IP-adressen uiteengezet, om nog maar te zwijgen over het fingeren van dergelijke persoonlijke gegevens om iemand in een kwaad daglicht te willen stellen.

    Sindsdien houdt de beta-internetbully, opnieuw een illusie armer, het bij prevelend vermaan over gele en rode kaarten -milde glimlachicoon-.

    Geliked door 1 persoon

  21. Welnee, als je ouders Martinus Veltman uitnodigen op een feestje, opgevrolijkt door een pianiste, en je hoort dit! Dat blijft je voor altijd bij.

    Wie heeft niet gelezen over deze Nobelprijswinnaar? Petje af voor de man, die ook zijn dochter voor natuurkunde wist te enthousiasmeren.

    Like

  22. Goed, Martinus Veltman is dus overleden, ook dat wist ik niet. Martinus Justinus Godefriedus (Martin of Tini voor intimi) Veltman (Waalwijk, 27 juni 1931 – Bilthoven, 4 januari 2021) was een Nederlandse theoretisch natuurkundige en winnaar van de Nobelprijs voor Natuurkunde in 1999, zegt althans de Wikipedia en die zijn gezaghebbend en weten alles.

    Het verklaart veel, want ik ben geen kei in theoretische natuurkunde. Moge hij rusten in vrede.

    Zo langzamerhand moet ik wel zeggen dat ik over het overlijden van bekende Nederlanders sneller door de ikjes dan door andere uitingen in de media wordt geïnformeerd. Zonder uitzondering krijgen overleden BN’ers een ikje mee, posthuum. Laten we ze “wasje” dopen.

    Like

  23. Hij heeft wel keispannende dingen geschreven zeg, waarom zijn daar geen tv-series van gemaakt? Feiten en mysteries in de deeltjesfysica, speculaties en fantasieën over de oorsprong van de materie, het ontstaan van het leven en alles eromheen … die dingen wil ik eigenlijk wel allemaal weten. Maar ja, niet in stripvorm verschenen vermoedelijk. Dan houdt het op.

    Like

  24. Oom Tini

    Ook in de familie stond oom Tini (Martin Veltman) als een markant persoon bekend. Zijn grote gevoel voor humor ging verscholen achter zijn soms pinnige en kritische opmerkingen. Een anekdote die vaak de familie rondging was deze: in de jaren ’70 kwamen er Jehova’s getuigen aan zijn deur. Oom Tini, op dat moment geheel ontkleed, doet de deur open en zegt met zijn imposante verschijning en priemende ogen: „Ik háát God!”

    Rian Los

    Like

  25. Als eerste wil ik even opmerken dat mijn vorige commentaar op het Ikje een pastiche was, een nabootsing, een persiflage. Dat commentaar kreeg een likeje van blogmanager. Ten onrechte want het is geleuter, extreem oninteressant geleuter.

    Waarom moedigt die blogmanager dat soort gebeuzel aan? Een paar mogelijkheden:

    Dolblij met elk commentaar
    Hij herkende het commentaar als een succesvolle persiflage.
    Hij wil aantonen wél tegen kritiek te kunnen. Even daarvoor had ik namelijk uitgebreid en steekhoudend kritiek op zijn blog geleverd. Erop ingaan was uiteraard sterker geweest maar APD kennende was dat likeje al een bovenmenselijke overwinning.

    Over het Ikje van vandaag: Aan Jehova Getuigen moet je geen hekel hebben, daar moet een Nobelprijs laureaat boven staan maar als grap kan ik zijn actie wel waarderen. Leuk ook voor de familie, zo’n piemelnaakte Oom Tini.

    Like

  26. Over extreem oninteressant geleuter gesproken … Oh Heer, ge moogt er nu wel mee ophouden hoor. Zeg eens iets zinnigs, dat doen we namelijk allemaal hier.

    Like

  27. Nou zeg, dat is ook niet aardig!

    Door mijn inbreng stroomt er tenminste nog een beetje bloed door dit blog. De DSR/APD monoloog brengt, met alle respect, bij helemaal niemand een kleur op de wangen.

    Geliked door 1 persoon

  28. Ja het is de schaamte voorbij. Van zowel de schrijver als de krant. Je zet een zojuist overleden wetenschapper neer als een potloodventer en schreeuwerd. Je zult maar zo de geschiedenis in gaan.

    Like

  29. Stage

    Even zit ik te pauzeren in de verpleegpost van de verloskamers. Ik geniet van een kop koffie en ik kijk naar allerlei kaartjes die op het prikbord hangen. Tussen de geboorte-annonces hangt ook een kaartje van een dankbare stagiaire.

    Of ze op deze afdeling de tijd van haar leven heeft gehad, valt te betwijfelen. Ik lees namelijk het volgende: „Lieve collega’s, Bij deze wil ik jullie bedanken voor de leerzame stage. Ik twijfelde of ik later ooit kinderen zou willen. Na deze stage weet ik het zeker. Ik wil geen kinderen. Groetjes, Emma.”

    Mieke Kerkhof

    Like

  30. DSR: “Ik kom hier dan ook voor m’n rust!

    Ja, de rust van een kist, van een lange houten kist. In een hoekje van het internet waar geen hond meer komt. Waar reacties stil verrotten en de tijd verstomt …

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.