Een hoge hoed met daarop een grote “F”. Plakken geitenkaas. Een gouden onderbroek. Volkoren wc-papier. Een 50 jaar oud Bermuda short. Een meisje dat nog niet weet of ze een meisje is. NRC-lezers zagen vorige week weer van alles en schreven er een ikje over. Lees er hier meer over en ga lekker meedoen als je ook beroemd, bewonderd of beledigd wilt worden.
Een leerling van groep 3 roept enthousiast: “Ha, foeten vegen meester”
Alex Peltekian beschrijft een treurig tafereel, waarin een schooldirecteur iedere ochtend bij de deur van de school staat. Afgekeken van de Luizenmoeder, denken we dan. Hij zegt de leerlingen altijd vriendelijk gedag, gevolgd door “voeten vegen”. De man heeft niet alleen smetvrees, maar is ook fan van Feyenoord. Op de zondagavond van het kampioenschap van deze club knutselt hij voor de gelegenheid een hoge hoed met daarop een grote “F”. Met die hoed staat hij de volgende morgen voor de deur. Een leerling van groep 3 roept enthousiast: “Ha, foeten vegen meester”. Dus ja, hoe raar het ook klinkt, dit moet in Amsterdam spelen. Nergens anders zijn de schoolkinderen immers zo grappig en lekker brutaal.
Het is de “F van Fuck”, wist Jan Sierhuis, onze piemelplanksurfer, en hij zag na die reactie nog schunnigere advertenties oppoppen op zijn Google scherm dan de piemelplanken van vorige week. Of je het nou op het aanrecht doet of op een F-plankje, dat kan allemaal, als je maar lenig genoeg bent. Suske dacht vorige week lang na over de vraag of AI en humor hand in hand gaan. Gaan ze niet, wist hij uiteindelijk.
Deze wartaal staat echt in de krant
En al heel snel werd het vorige week dinsdag. “Echt Dinsdag” zelfs volgens een nijvere eindredacteur (m/v). Want ja, waarom zou je de dagen van de week niet met hoofdletters gaan schrijven als jij daar zin in hebt? Dat van die kwaliteitskrant is iets van vroeger, hoor. En de ikjes, die vroeger netjes bij elkaar in een rubriek stonden, staan sinds kort her en der op de site. Die van 4 en 11 mei (waaronder een hele mooie van Mieke Kerkhof) zijn niet meer te vinden. Maar Florien Offergelt vulde op die dinsdag onbekommerd haar mok in de koffiehoek van het Nationaal Archief in Den Haag. Er stonden drie mannen te kletsen en broodjes te smeren. Een jonkie van eind twintig belegt zijn brood met plakken geitenkaas. De andere twee mannen, rond de vijftig, weten niet wat geitenkaas is. Zij hebben “plantaardige cashewspread” op brood. Dat vindt de jongen “ook wel echt als een dinsdag klinken”. Ja, deze wartaal staat echt in de krant, hoor. En wij het allemaal maar lezen en beoordelen. Moe word je er soms van. Heel moe.
Japke, eindredacteur bij de NRC nota bene, beklaagt zich erover dat correcte, foutloze taal niemand meer boeit. Nee, dat wisten wel al dus. Ze schreef er wel een leuke column over, maar liet na haar eigen krantje, haar eigen collega’s in de gaten te houden.
“Ik heb een gouden onderbroek, dus ik ben Jezus”
Maar er was ook goed nieuws. De zieke Bertie was eindelijk weer helegaar beter en zo monter en helder als vanouds. Of misschien nog wel monterder. Ze genoot meteen al van het ikje van Everhard Amsink, die meldde dat zijn zesjarige kleinzoon op de terugreis uit het katholieke van Jezusstandbeelden vergeven Beieren op een zelfbedachte melodie ineens ging zingen: “Ik heb een gouden onderbroek, dus ik ben Jezus”. Ja, ik verzin dit niet, mensen. Wat voor pilletje zat er door zijn siroopje? Lendendoek, onderbroek, wat maalt het? Toen ik daar zelve nog dicht in de buurt woonde vielen ze me niet eens meer op. Maar inderdaad, ze lijken wel van goud. Deze hieronder fotografeerde ik zelve meer dan tien jaar geleden. Dus ja, toen waren ze er al dus.
Yvette van den Broek beschreef de volgende dag dat ze waren “wezen zwemmen” en na een middag vol waterpret ‘s avonds gingen eten “buiten in de tuin”. Dus niet binnen in de tuin. Haar zoon (elf jaar) klaagde over het stokbrood dat ze bij de soep aten. Of het de volgende keer weer wit mocht zijn. Want “zelfs ons wc-papier is volkoren!” Voor een zesjarig jochie zou het een hilarisch dijenkletsertje geweest zijn, maar voor een elfjarige gaan we ons zorgen maken. Zat ook hij aan de drugs? Teveel PFAS binnengekregen tijdens het zwemmen?
Ronald Plasterk had vorige week eigenlijk nog het leukste ikje
Thea Grootenboer had een 100-jarige tante die haar belde om te vertellen dat ze haar 50 jaar oude Bermuda short had teruggevonden en had aangedaan. “ … Nu zie ik mijn oude knieën weer eens!” had het ouwe besje geschaterd. Wat een grap! Daar moet je dan 100 voor worden. De eindredactie maakte het nog bonter en zette er als kop boven “Warm Weerzien”. Man man. Bertie was geinspireerd. “In onze familie grossieren we in oude ooms en tantes. We zullen ze eens aanporren, misschien laten ze ook een paar ikjes na.” Nou, houd je maar vast, Nederland. Dat kunnen we er na in deze onzekere tijden ook nog wel bij hebben. Ronald Plasterk, zo bedenk ik me ineens, had vorige week eigenlijk nog het leukste ikje, maar zag dat wel in de verkeerde krant gepubliceerd. Zelfspot in het kwadraat toch dat suffe “sorry Pieter”? En moest die Pieter eigenlijk niet eerst “sorry Ronald” zeggen voor een veel zwaarder vergrijp? Lekker kabinetje wordt dat hoor.
Van Joke werden we ook al niet vrolijker. Ze vond dat de ikjes steeds slechter worden. “Eigenlijk moet ik er vooral om huilen, maar dat doe ik om veel dingen tegenwoordig”. Ze wees ons op een weergaloos mooi blog van ene “Dutchjackles”, dat ik echt iedereen ter lezing aanraad. Jackles is een “filosoferende fantast” en beschrijft hoe ze soms ineens de neiging heeft om te gaan huilen. “Het gaat nergens over, en tegelijkertijd heeft het met alles te maken: met de meerkoetjes en hun drie jongen die ik in de vijver hier buiten zie ronddrijven, met een verhaal dat ik las waarin iemands hond doodging omdat hij was gebeten door de hond van de mensen die erop moesten passen, met dat mijn moeder en mijn beste vriend er niet meer zijn, met flarden van een liedje op de radio een deur verderop, met dat het leven nog steeds wel leuk is maar ook helemaal niet af en toe.”
“Ik weet nog niet of ik een meisje ben”
Maar gelukkig was het toch nog best wel gauw zaterdag, de dag waarop onze wekelijkse ikjeskwelling altijd voorbij is. Ton Hoogenboom schreef dat hij regelmatig een gastles sterrenkunde op basisscholen en voortgezet onderwijs geeft. Dit keer was hij op een Montessorischool bij groep 3 en 4. Meteen bij het begin van de les gingen er al veel vingers met vragen omhoog. “Nee, dat meisje was eerst”, zei Ton nietsvermoedend, “zeg het maar”. Waarop het antwoord was: “Ik weet nog niet of ik een meisje ben”. “Hoe wil je dan dat ik je aanspreek?” vroeg Ton. “Dat weet ik ook nog niet”, zei ze. Gevolgd door drie nieuwe vingers die omhoog gingen. “En ik ook niet”, zeiden ze alledrie.
Je wordt er ellendig van, toch, onze jeugd giga in verwarring over van alles. Dat hoor je pas te zijn als je tegen de 100 bent, niet in groep 3. Maar goed, ook daar zal kabinet Ronald I wel korte metten mee maken. Allemaal onzin. We horen Gijp al hoog giechelen, Genee kakelen en Derksen uitleggen dat we eens normaal moeten gaan doen en dat het de schuld van Timmermans is. Dus het komt allemaal wel goed.
Wil jij net als Jan Sierhuis, Bertie, Suske, Joke, Heer Rozenwater en andere reageerders kans maken om in het volgende weekoverzicht voor te komen? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je plezier hebben met lezers die voor je het weet goede kennissen van je kunnen worden? Misschien wil je een uitnodiging voor de jaarlijkse bijeenkomst van lezers van deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?
Je kunt een uniek vrolijk viltje winnen als jouw reactie precies de 100e is
Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan verstopt op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes houdt. Of stuur zelf een ikje in. Of scrol naar beneden en zeg iets. Dat mag met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume. Je kunt een uniek vrolijk viltje winnen als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Of voor een ander aangenaam dingetje dat je hier op de site doet. Viltjes zat. Maar voel je je te goed voor zo’n viltje? Of ben je doodsbenauwd om je adres te delen met het blogbeheer? Helemaal prima, dan laat je dat – liefst discreet – even weten en dan gaat dat viltje naar iemand die het wel weet te waarderen.
Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg de afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.
Reacties zijn welkom via het reactieveld, het contactformulier of een email naar bas@basvanvuren.org
Het wordt een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij.
De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de header image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen tijd. Nou, jullie zien het wel, ik stond weer eens in een stal paarden te aaien. Wat ruiken die toch lekker! En wat zijn ze lief. Eindeloos kun je over die neusjes aaien. Maar ja, ik had daar werk te doen en moest weer doorrrrr. Ook deze week – ik voel het gewoon – ga ik weer interessante dingen meemaken. Jullie ook? Laat je belevenissen achter in de reacties op dit blog. Hoeft niet literair. Foto: “Paarden-op-een-rij” © 2024 Bas van Vuren
Bas van Vuren, aangenaam 
Als het door VI goed moet komen deze week vrees ik het ergste, ik hoor Jokezelf alweer zachtjes sniffen. Heb een mooie week allemaal!
VI is er deze week niet, dus ja, dan zijn we dus echt verloren en moeten we zelf onze mening verzinnen. Het is niet anders.
Ik gok op Hans Wiegel als de nieuwe premier. Maakt niet uit, duurt toch maar een paar maandjes.
Wiegel
Op een zonnige Pinksterdag zat Hans Wiegel ontspannen in zijn tuin, genietend van de rust. Plots ging zijn telefoon. “Hans, we hebben je dringend nodig in Den Haag. Het is crisis!” klonk een paniekerige stem. Hans nam een slokje wijn en keek naar de bloemen die in volle bloei stonden. “Sorry, maar het is Pinksteren,” antwoordde hij kalm, “en de rozen hebben vandaag meer mijn aandacht.” De stem aan de andere kant zweeg even, overrompeld door Wiegels laconieke reactie. “Maar Hans…” probeerde de stem opnieuw. “Geen zorgen,” onderbrak Hans met een glimlach, “er is altijd morgen.” En hij zette zijn telefoon uit, genietend van de rest van zijn rustige Pinksterdag.
Aikje
Ik hoop dat je gelijk krijgt wat betreft de duur van dit kabinet. Ome Hans van stal halen zou zomaar kunnen, ik zie ze ertoe in staat. De naam van Erica Terpstra gaat ook in het rondte, wie zal het zeggen?
Erica is zeker een goeie om in de rondte te gaan.
En qua aikje: toont opnieuw het gebrek aan humor aan van het tooltje. Hilarisch detail: ik had het de opdracht gegeven het verhaaltje met een “onverwachte wending” te besluiten. Ja. Doorrrrr.
Aikje doet het rustig aan op haar tweede Pinksterdag.
Na de operatie
In het ziekenhuis zijn nog niet alle heilige huisjes omver. Al een eind op weg in mijn opleiding tot vrouwelijk chirurg heb ik een oudere dame zelf geopereerd. Ik sta aan haar bed na de operatie en leg haar uit hoe deze is verlopen en wat ze aankomende weken het beste wel en niet kan doen. Na mijn uitleg bedankt ze me en kijkt even stil voor zich uit. Dan pakt ze mijn hand en vraagt: „Maar zuster, wanneer komt de dokter nou?”
Saskia Brinkmann
Deze is wel heel belegen, hoor. Je ziet hem al meteen aankomen. De pointe in de eerste zin uitleggen was daar helegaar niet voor nodig geweest, dokter.
En daar zit je dan de hele Pinksteren op te wachten.
Tja jongens (en meisjes natuurlijk – stel je voor zeg) alles is al een keer voorbijgekomen. “Been there, done that” zoals ze dat op zijn Engels zo mooi kunnen uitdrukken, maar voor jonge dokters in opleiding tot vrouwelijk chirurg is dat allemaal hartstikke nieuw en een klein beetje schrikken.
Ik weet gewoon niet te reageren hierop. Gewoon he-le-maal niet.
Dat kan ik me voorstellen. Rustig! Hoeft niet. Morgen weer een dag Weer een ikje.
Kom een beetje laat binnenvallen.
Ik zie dat ik niet veel gemist heb.
Nee niet echt. Het is in het echte leven op dit moment veel spannender.
Hulpvaardig
Aangekomen bij de drukke gratis fietsenstalling in het centrum van Den Haag zie ik een vrouw worstelen met haar fiets, die ze moeilijk uit het rek krijgt. Een man schiet haar te hulp en grijpt een omvallende fiets. Ze moppert nog verder: „Dat komt doordat jij hem weghaalde”.
Ik, met zonnig humeur, zeg: „U mag deze meneer beter bedanken in plaats van zo te mopperen. Zij antwoordt: „Het is mijn man”.
Celeste de Wit
Zo is dat, je man mag je verrot schelden, daar zijn ze voor.
Mevrouw zuurbekje gaat uit fietsen met haar man, gezellig.
Breaking news: ik begrijp daarnet dat Sonja Bakker is gepolst om premier te worden van ons land.
Dat zou geweldig zijn! Eindelijk met z’n allen de broekriem weer aanhalen!
Dan liever een van de bloggers. 😆
Bij het bier
„Mag ik u wat vragen?”, spreekt een ongeschoren oudere man mij (man, 64) aan als ik in de supermarkt bij het speciaalbier mijn keuze sta te maken. „Ja hoor”, zeg ik goeiig, bereid om een pilsje voor hem te kopen. Maar daar gaat hem niet om. „Kunt u mij zeggen hoe je zo’n knotje in je haar krijgt?” Ik maak mijn hipsterknot los en demonstreer het. Ook de man schudt nu zijn lange grijze manen los uit hun paardenstaart. „Ik heb het laten groeien voor kinderen met kanker”, legt hij uit. „Die hebben haar nodig.Maar grijze haren, die willen ze niet!” zegt hij verontwaardigd.
Harry Stein
Hun paardenstaart? De man is non-binair? Of zijn het de manen? De paardenstaart van de manen? Want de manen dachten op een gegeven moment: kom, we doen eens gek, we gaan in een staart van die man zijn hoofd hangen? Heeft ie ook eens aanspraak.
Koddige foutschrijverij, opnieuw ongecorrigeerd door enig eindredactieschepseltje.
Het laatste stukkie “zegt hij verontwaardigd” is overbodig en lelijk.
Ook inhoudelijk rammelt het gedrochtje aan alle kanten. Als je de haren hebt laten groeien voor het goede doel en ze willen het niet … dan knip je hullie weer af natuurlijk. Had toch maar een pilsje voor hun gekocht, Harry.
Waarom begon je over bier als het om haar gaat? Maakt het uit? Ja had ook nog in het koekschap naar Bastognekoeke kunnen kijken. Wat is de meerwaarde ervan? Bovendien, kleurtje in je haar, dus weg probleem. Hipsterknots stukkie dit.
Doe mij maar Cor Stein
https://youtu.be/k7gTnj3fru0?si=2GkYMhg4OhCkZAqg
Kunst die raakt
Ik leid een groep senioren rond in het Bonnefantenmuseum. We kijken naar oude meesters en ze bewonderen een kruisbeeld. Bij mijn uitleg knikken ze instemmend: heel realistisch die zijsteek en hoe die spijkers zijn handen doorboren. Dat lijdende gezicht – prachtig! Hun bewondering is net zo groot en hun emotie net zo neutraal als bij het bloemstilleven daarna. Een uur later heb ik een groep middelbare scholieren. Bij het kruisbeeld vraagt een meisje ontzet, nog voor ik wat zeggen kan: „Mevrouw! Wat is er met hem gebeurd?!”
Jennie Casu-Bogaert
Ok, dus het gaat helemaal niet om die senioren. Waarom het er dan de helft van het ikje over hebben?
Qua kop: weer zo’n suffe kop dus. Hou daar eens mee op, nieuwe NRC medewerker. Een kop moet dienend zijn, niet proberen leuker dan het ikje te zijn.
En ja, als je als middelbare scholier een ander geloof aanhangt en een andere opvoeding hebt gehad dan een christelijke, dan heb je geen idee wat dat voor man is die daar in zijn gouden onderbroekje half in zijn nakie langs de weg en in musea hangt.
Dikke glimlach, dit is een leuk ikje! Jezus is kenbaar minder populair aan het worden dat hij niet herkent wordt. Moet een goed schilderij zijn als je de pijn voelt.
Bovendien, er is duidelijk meer inleving in de kunst bij dit meisje die Jezus kenbaar niet kent dan bij de groep ouderen die langs komen schuivelen en hem hoogstwaarschijnlijk wel kennen. Ik vind dat goed omschreven want zo zie je ze vaak. En dan stoïcijns de schilderijen mooi vinden want “iedereen zegt dat ze mooi zijn, dus zijn ze mooi”, volgende! Dat contrast is leuk, want van jongeren wordt vaak verwacht dat ze die oude meesters niets vinden, maar dat meisje zit er duidelijk meteen in. Die omschrijving van die groep ouderen mag wat mij betreft in dit geval.
Nou, vooruit dan maar. De stijlvorm “ikje” verbiedt het eigenlijk, want moet een droge waarneming zonder opsmuk zijn, maar het is lekker weer en ik zit buiten aan het water met een mok koffie en ik laat het gaan.
Meer koffie voor Bas, meer koffie! Even zonder gekheid, ik zal mij eens inlezen in het ikjesreglement want ik reageer nu eigenlijk alleen op basis van wat ik leuk vind lezen zonder de voorwaarden in het achterhoofd te houden. Zal de stijlvorm toch ook in de gaten gaan houden. Ik kan hier trouwens niet buiten zitten vanwege het water, het regent behoorlijk.
Dit is juist een goeie! Het verschil in reactie.
Ik kreeg zojuist het bericht dat het ikjesarchief op de site van de NRC weer op orde is. Het was iets technisch ….
Maar nee, lieve NRC meneer, het is nog altijd niet goed. In de ikjesrubriek staan er op 3 mei twee ikjes en op 4 mei geen. Dat van Mieke is in ieder geval wel nu terug op de site. Maar het ikje van 11 mei is nog altijd spoorloos. I rest my case, het zij zo, het is sowieso weer bijna weekend. Benieuwd hoe het morgen gaat.
Europa(pa)
De stempassen zijn gearriveerd. We vertellen dat we binnenkort mogen stemmen voor de Europese verkiezingen. Onze dochters (7 en 5) zijn meteen geïnteresseerd en willen graag mee het stemhokje in. Natuurlijk mag dat! Deze interesse kunnen we alleen maar aanmoedigen. Ze willen zelfs mee uitkiezen wat we zullen stemmen. De oudste informeert heel serieus waar we de vorige keer op hebben gestemd. Bij het antwoord kijkt ze ons glazig aan en vraagt: „En welk liedje was dat?”
Malu Janssen
Een koddig misverstand!
Je mocht trouwens willen dat ook bij de Europese verkiezingen deelnemers gediskwalificeerd zouden kunnen worden vanwege hun gedrag.
Goed idee van je, leg het voor aan het EP.
Een aardig ikje inderdaad. Misschien is het dan ook een idee om Israël mee te laten doen? Ik bedoel, als we toch de boel gelijk trekken?
Lief hoor. Die meiden hebben met het songfestival voor het eerst kennisgemaakt met het fenomeen stemmen. Logisch dat ze enthousiast zijn.
Grote help, Bas, ik kom zo weinig op mijn eigen blog dat ik er nu, maanden naderhand, nog eens achter kom dat je mijn blog uit mei hebt gelinkt. En dat je diezelfde blog ‘weergaloos mooi’ noemde. Wat ik, met terugwerkende kracht, waanzinnig waardeer… Dank je wel!
You’re welcome. En weergaloos mooi … dat was het. Ik heb het net weer een keer gelezen. En het ontroerde me opnieuw.