Wil je een stukje worst?

Over ikjes, tikkies en de bek van een kraanvogel

Docent Nederlands worden? Dat doen alleen mensen die niks kunnen. Lekker met je dochter op de bank? Moet jij niet naar bed? Een leeg sigarettenpakje oprapen? Begrijpen we niet, moeten we niet willen. Stilletjes de benzine van een meneer voor je betalen? Stuurt die man het verhaal naar de krant, nog met je voornaam d’rbij ook. Moeder overleden? Of je nog wel haar verzekering voor het volgende jaar wilt aftikken. Je patient voor een operatie proberen te kalmeren met een vriendelijk woord? Een sarcastisch sneertje terug krijgen, en ook dat in de krant terugzien.

Dus ja, ik bedoel maar, in die ikjes uit de NRC zat de negativiteit vorige week al ingebakken, daar hadden we geen smalende schrijvende reageerder voor nodig. We missen hem niet, zeg ik uit naam van de voltallige lezerskring. En laat die Franse kok met zijn pollepels en flaporen ook maar in zijn sop gaar koken. Zo. Ik dacht, ik begin even fors, dan kan het alleen maar beter worden en dat wordt het, lees maar gauw verder.

Lees verder “Wil je een stukje worst?”

Taart, koekjes en chocolade (415)

Over ikjes, zoenen en tongen

Een lekker klein moppie had een opa die Chinees zat te eten, terwijl diens barende dochter gewaterboard werd in een ziekenhuis en de co-assistent de lunch zat op te eten van een kleine, hardwerkende zelfstandige, alleen maar omdat deze naar een kutgetal vroeg aan een piepklein opvangvrouwtje. Als je de onderwerpen van de NRC-ikjes van vorige week een beetje creatief combineert, al dan niet met behulp van kunstmatige intelligentie, dan krijg je een best wel intrigerende beginalinea voor je weekoverzicht. Dat er in werkelijkheid weliswaar aparte, maar toch geen echt bizarre dingen gebeurden, dat zie je als dit blogje lekker op je gemakje aan je voorbij laat scrollen. Geniet ervan. Zolang het nog kan.

Lees verder “Taart, koekjes en chocolade (415)”

Gebruikte koffiekopjes in het sop (414)

Over ikjes en volkstuintjes

Een rammel in je portier. Een meneer in de lift. Een oude man die zijn hand opsteekt. Een overgeefemmertje met koffiekopjes. Een pyjama met eenhoornmotief. En sloppenwijken langs het spoor. Je zult er maar last van hebben. De lezers van de NRC hebben het vorige week van zich af kunnen schrijven in de ikjesrubriek. Lees hier gauw wat er zoal gebeurde en wat niet.

Waar heeft dat toch voor nodig?

Het was Livia Verstegen die over die rammel schreef. Het bleken pepermuntjes. De monteur deed ze terug in het doosje, tikte een paar honderd euro af, met BTW, en zwaaide de klant vriendelijk uit. Het was verstandig om de auto naar een vakkundige reparateur te brengen, want voorkomen is beter dan genezen en voordat je het weet lig je ondersteboven in een sloot. Suske, ja die van Suskeblogt, had ook een verdacht geluid in zijn auto gehoord. Het bleek een halfvolle fles koelvloeistof te zijn. En Bertie? Bertie vond er niks van, mag ook weleens een keertje. We liken en geven onderling commentaar als bloggers op WordPress als we daar zin in hebben. Niet alleen maar, zoals Heer Rozenwater kwaadsappig beweert, omdat we dan een like terug zouden krijgen. Man man. Wat ben je dan een naar persoon, als je dat opschrijft. Waar heeft dat toch voor nodig, dat soort commentaren?

Lees verder “Gebruikte koffiekopjes in het sop (414)”

Nieuwe koeien, nieuwe weilanden (413)

Over ikjes en nikjes

Een broek. Een merel. Een dochter van vijf. Een zucht. Een afdruiprek. En een zoon van zes. Je zult er maar last van hebben. NRC-lezers schreven er vorige week over in de ikjesrubriek. Lees gauw verder waar het allemaal over ging en wat we er van vonden.

Het ikje over de broek kwam van Jacqueline Ketelaar. U kent haar wel. Ze maakt vaak mooie ritjes met paard en wagen. Zo ook deze keer. Na gedane zaken was ze met een goede vriend bezig hun grote Fries uit te spannen. We weten dat je hierbij de “broek” gelijkzijdig aan beide zijden van het paard los moet maken. Maar toen Jacqueline aan haar vriend vroeg of hij de broek al uit had, antwoordde die quasi-geschokt: “Echt, hier, nu, op de oprit?” Leuk toch? Er zijn mensen die er alleen al voor de humor regelmatig met paard en wagen op uitgaan.

Lees verder “Nieuwe koeien, nieuwe weilanden (413)”

Goedemorgen, lieve dame (412)

Over de populairste ikjes van 2022

De thermostaat is kapot. De vakantie begint. Het afscheid nadert. De mondhoeken krullen omhoog. De bedrijfsprocessen moeten verbeterd worden. De tranen rollen in het chloor. Het is allemaal uit het leven gegrepen en het werd ook vorige week weer opgetekend via de ikjesrubriek in de NRC.

De rubriek bestaat sinds 2002 als “tegengif” voor het nieuws, dat “naar zijn aard” een “ernstige aangelegenheid” is, althans dat schreef Miriam van ’t Hek, de coördinator social media van ons aller lijfblad. Waarom zij dit schreef? Dat zullen we waarschijnlijk nooit weten. Ineens op 29 december verscheen een overzicht van de tien populairste ikjes van 2022. Op 30 en 31 december verschenen er twee nieuwe ikjes. Dus ja, die deden niet mee voor het klassement. Waarom niet even gewacht en dat overzicht op de laatste dag van het jaar plaatsen? Of nog beter: in de eerste week van het nieuwe jaar? Alleen Miriam kent het antwoord. Vermoedelijk, maar het is gissen, had ze de laatste dagen van het oude jaar verlof.

Lees verder “Goedemorgen, lieve dame (412)”

Vrede, tolerantie en vriendelijkheid (411)

Over ikjes en een kerstkransje

Wintertenen. Een hippe naam. Angst voor sneeuwballen. Een tientjesdief. Jeugdsentiment. Verlangen naar een bikini. Je zult er maar last van hebben. Gelukkig kun je het van je afschrijven door middel van een ikje in de NRC. Hier staan de beste van vorige week, met deskundig commentaar van het ikjespanel.

Meedoen? Kan. Mag. Gewoon een reactie achterlaten, dat is al. Een echte naam of een echt emailadres hoeft niet eens. Dus ja, hoe makkelijk wil je het hebben? Maar alleen in stilte lekker voor je uit genieten mag ook. Die gekke Muskie zei deze week dat de ratio “lezer:actieve reageerder” op Twitter 100:1 is. Wist ik hier op WordPress al jaren, daar zijn de statistieken voor.

Wie weet besteed ik er wel aandacht aan in het traditionele Oud & Nieuw Overzicht. Daarin gaan we gigantisch uitpakken met de hele redactie. Muziek. Kunst. Cultuur. Prijsvragen. Beschouwingen. Pers en actualiteit. Mega! En misschien ook wel niet. Lees nu maar gauw verder allemaal. Want dit is toch al weer het vierhonderdzoveelste weekoverzicht der weekoverzichten.

Lees verder “Vrede, tolerantie en vriendelijkheid (411)”

Een taartje en een boertje (410)

Over ikjes en een lichtgevend rendiertje

Schuifelen met je buurvrouw. Over de wang van je man aaien. Je hoofd tussen een getrouwd stelletje in priemen. Een boekje over Mark Rutte voor een spotprijsje kopen. Samen taartjes eten en elkaar onder plassen. Foto’s van een tienermeisje van je telefoon verwijderen. Allemaal lieve dingen die vorige week gebeurden of hadden kunnen gebeuren in ikjesland, het land dat wordt volgeschreven door de lezers van de NRC met anekdotes van hier en daar, vroeger en nu. Op dit unieke blog worden ze allemaal besproken. Kijk maar gauw!

Lees verder “Een taartje en een boertje (410)”

Schuifelen

Als expat in Zwitserland moet je niet boren, grasmaaien, naar muziek luisteren tijdens Ruhezeit. Anders wordt er geklaagd bij de huisbaas.

Een oudere buurvrouw belt aan en vraagt of we haar ooit horen. „Nee, hoor”, zeg ik. „Wij horen nooit iets.” Wat een lief mens.

Net voor ik haar eens op de koffie wil uitnodigen, schreeuwt ze boos: „Nou, ik jullie wel.” Ik ben stomverbaasd. Dus licht ze toe dat ze inderdaad geen lawaai hoort. We lopen dan ook altijd op pantoffels. Maar ze hoort ons „schuifelen, als het ’s avonds heel stil in huis is”.

Bas van Vuren

Gepubliceerd in NRC, 12 december 2022

Lees verder “Schuifelen”

Een klasje conducteurs in opleiding (409)

Over ikjes en viltjes

Vleesloos eten in het plaatselijke eetcafé. Naar een toespraak van een treinbegeleider luisteren in de trein. Diverse vetbollen en pindanetjes kopen in de kampwinkel van een vakantiepark. Na een lange dag van je werk thuiskomen. Zacht sissend een wolf wegjagen. In het Mauritshuis bij een zelfportret van Rembrandt op andere bezoekers gaan staan letten. Je zult het allemaal maar meemaken. Als je de NRC leest dan kan dat. En dan kun je het mooi opgeschreven met de andere lezers delen. Als het geplaatst wordt dan heet jouw verhaaltje een “ikje”. Leuk toch? Vind ik wel in ieder geval.

Mensen die positief in het leven staan.

Als een professionele redactie van een goed aangeschreven landelijk dagblad jouw verhaaltje uit honderden inzendingen selecteert en goedkeurt voor plaatsing, dan mag je dat als ikjesauteur natuurlijk prettig vinden. Je hoeft je daar zeker niet voor te schamen. Je zou er wat mij betreft zelfs trots op mogen zijn. Maar hier op de site moet je vervolgens de oordelen en meninkjes van het ikjespanel ondergaan. Daar zitten voor het merendeel leuke en opbouwende reacties bij, afkomstig van mensen die jou het licht in je ogen gunnen. Mensen die positief in het leven staan. Maar er zitten ook zure, jaloersige en kwetsende reacties bij. De minachting voor alles wat boven het maaiveld uitsteekt en voor iedereen die het naar zijn zin heeft in het leven spat er soms vanaf. Denk maar niet dat je iets bent of dat je iets kunt. Wees maar niet blij met iets dat je hebt meegemaakt. Zij zullen jou wel even naar beneden halen.

Lees verder “Een klasje conducteurs in opleiding (409)”

‘What was that?’

Na het vertrek van station Amsterdam-Zuid spreekt een treinbegeleider onze coupé toe. Staande in het gangpad vertelt hij over een klasje conducteurs in opleiding dat tot Venlo vier keer langs zal komen. Ze zullen folders en koffie gaan uitdelen. Ze zijn te herkennen aan hun NS-uniformen. Aan het slot vraagt hij in het Nederlands „of er hier nog mensen zijn die deze informatie in het Engels nodig hebben?” Hij kijkt rond, constateert „ook hier niemand” en beent de coupé uit.

„What was that?” hoor ik een man vragen.

Bas van Vuren

Gepubliceerd in NRC, 6 december 2022

Lees verder “‘What was that?’”
%d bloggers liken dit: