Weg met de elite, weg met mij

Boekbespreking Pieter Waterdrinker, Tsjaikovskistraat 40, door Lummel

Ik heb een fijne dag achter de rug. Gezellig in de trein naar Parijs (53 minuten) en het boek van meneer Waterdrinker uitgelezen. Op een terras een kop koffie gedronken. Het worden weer mooie tijden voor een terrastijger als ik.

“Een schelmenroman” zei Klare Taal en daarom besloot ik het boek te lezen. Tijl Uilenspiegel is mijn grote voorbeeld. Ik zou Waterdrinker geen schelm, maar een rechtse rakker noemen. Maar dat terzijde.

Dood en ellende.

Het verhaal is flinterdun, maar het boek is belangrijk. Zeker in deze tijden in Frankrijk. De roep om een socialistische heilstaat te creëren schalt uit de radio en televisie. Tijd om stil te staan wat de socialistische heilstaten van Lenin, Pol Pot, Mao en Kim werkelijk voortgebracht hebben. Dood en ellende. Lees verder Weg met de elite, weg met mij

Advertenties

Biologische kinderlokkers

Ikjes, boeken, huisdieren, lepeltjes en de rommelmarkt

De dochter van Elena van der Hoorn heeft een nieuwe wekker. Ze staat op met langzaam opkomend licht en een merel. Op een goede dag gaat het ding een keer al om half vijf af. Mama Van der Hoorn brult razend onderaan de trap of ze het uit wil zetten. Slaperig klinkt het antwoord dat je al in de tweede zin zag aankomen: „Mam ga naar je bed, deze vogel zingt buiten in de tuin.” Jullie merken het al, het is weer de hoogste tijd om ikjes te bespreken, die lezersmopjes uit de NRC, en nog wat meer van die dingen, het nieuws en wat er zo al gebeurd is de laatste drie, vier weken. Ga er maar eens lekker voor zitten.

Dat ding hoort op het nachtkastje.

Mij deed dat ikje denken aan het loflied op de merel van mijn voorganger, of was het een lijster, maar da’s familie. En Lummel stond toen hij nog een lummeltje was elke ochtend om vijf uur op om zijn krantenwijkje te doen. Zonder wekker. Ja, waarom zou je ook? Dat ding hoort op het nachtkastje. “Mijn moeder stuurde echter geen ikje op naar de krant. Dank je ma!” voegde hij er aan toe.

Lees verder Biologische kinderlokkers

De schuld van de bloemist (231)

Ikjes, bloggersnieuws, boeken en een paaslam

Beroepsschrijver Martin van der Jagt had weer eens een ikje verzonnen. Een kunstig opgebouwd plotje, waarin een misverstand over een kaartje bij een boeket bloemen voor gieren en brullen moest zorgen. „Veel liefs, blijven graag nog eens bij jullie slapen!”, stond op het kaartje dat hij zogenaamd aan zijn “nieuwe baas” gaf. En dat zogenaamd voor iemand anders bedoeld was. Het was allemaal de schuld van de bloemist.

Dit nooit meer, wist ik.

Vroeger hadden we John Lantings’ Theater van de Lach voor dit soort humor. Een bepaald publiek lachte zich er letterlijk de tranen in de broek om. Ik heb er in mijn vroegste jeugd een keer tussengezeten, in een zaaltje in een provinciestad. Met mijn ouders en nog wat aanhang. Vervolgens ben ik mijns eigen weegs gegaan. Dit nooit meer, wist ik. Hier hoor ik niet bij. En het was toen, in de garderobe van dat zaaltje, dat ik besloot te gaan studeren. Met het bekende gevolg dat ik nu cultureel een kei ben en een een blog als dit mag runnen en met een publiek als jullie in contact mag staan.

Uit dat publiek daar in mijn jeugd in die provinciestad bij de opvoering van het Theater van de Lach zijn een aantal jonge mensen uiteindelijk bij de NRC terechtgekomen. Bij de ikjesredaktie, de allerlaagste trede op de krantenladder, nog onder de schoonmaakploeg. Ze zitten er nog altijd.

Lees verder De schuld van de bloemist (231)

Boekbespreking: Wil de echte Ilja Leonard Pfeijffer opstaan?

Interactieve boekbespreking in drie delen voor lezers en niet-lezers

Eerst wat de schrijver en/of zijn uitgever of familie er zelf van vindt:

2016Winternachten5

Serge Ligtenberg (Wikimedia) [CC BY-SA 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0)%5D

“Ilja Leonard Pfeijffer is dichter en schrijver. Hij heeft meer dan veertig titels op zijn naam, waaronder poëzie, romans, korte verhalen, toneelteksten, essays, wetenschappelijke studies, columns, vertalingen en bloemlezingen.

“De liefde van mijn leven leeft in mijn verleden. Dat is ondanks de alliteratie een vreselijke zin om te moeten schrijven. Ik wil niet net als het hotel waar ik verblijf en het continent waarnaar het is vernoemd tot de conclusie komen dat de beste tijd achter mij ligt en dat ik van de toekomst weinig meer te verwachten heb dan te teren op mijn verleden.”

De schrijver neemt zijn intrek in het illustere maar in verval geraakte Grand Hotel Europa om te overdenken waar het is misgegaan met Clio, op wie hij in Genua verliefd is geworden en met wie hij in Venetië is gaan wonen. Hij reconstrueert het meeslepende verhaal van liefde in tijden van massatoerisme, van hun reizen naar Malta, Palmaria, Portovenere en de Cinque Terre en hun spannende zoektocht naar het laatste schilderij van Caravaggio. Intussen vat hij een fascinatie op voor de mysteries van Grand Hotel Europa en raakt hij steeds meer betrokken bij het wedervaren van de memorabele personages die het bevolken en die uit een eleganter tijdperk lijken te stammen, terwijl de globalisering ook op die schijnbaar in de tijd gestolde plek om zich heen begint te grijpen.

Het is, hoe verontrustend het ook zijn mag, zijn beste boek tot nu toe.

Grand Hotel Europa is de grote roman van Ilja Leonard Pfeijffer over het oude continent, waar zoveel verleden is dat er voor toekomst geen plek meer is en waar het meest reële toekomstperspectief geboden wordt door de exploitatie van dat verleden in de vorm van toerisme. Het is een theatraal en lyrisch boek over de Europese identiteit, nostalgie en het einde van een tijdperk. Het is, hoe verontrustend het ook zijn mag, zijn beste boek tot nu toe.”

Lees verder Boekbespreking: Wil de echte Ilja Leonard Pfeijffer opstaan?

Met de kennis van dan (230)

Over ikjes, boeken, reizen, blognieuwtjes, muziek en politiek

Anne Wackie Eysten, die had er een vriendin
Anne Wackie Eysten, die schreef toen zin na zin
Anne Wackie Eysten, die is nu in haar sas want
Anne Wackie Eysten kwam met haar ikje in de krant.

Ja, soms heb ik dat, dan zie ik een naam en dan gaat er spontaan een versje in mijn hoofd spelen. Deze is zo’n beetje op de wijs van “Op een grote paddenstoel”. Of “Itsy Bitsy Spider”.

Een grapje voor verjaardagen, voor als de dikke schoonzuster binnenkomt.

Voornoemde AWE had een vriendin en die had een zoon. En een man. Die vriendin was op een whale watching excursie geweest, helemaal in Vancouver. Want bij Terschelling zie je er niet veel. Thuisgekomen besluit ze “korte metten te maken met haar overgewicht”. Ze gaat naar een bijeenkomst van de Weight Watchers. Terwijl ze daar is, neemt haar zoon de telefoon op. Haar man hoort hem zeggen “Nee, mama is er niet. Ze is naar de Whale Watchers, of zoiets.” En dat werd in de NRC geplaatst in de rubriek “ikje”.

Of zoals Pawi het treffend samenvatte: “Gehoord van de vriendin die het hoorde van haar man die hun zoon iets hoorde zeggen aan de telefoon. Ikje???” Een grapje voor verjaardagen, noemde Bertie het, “voor als de dikke schoonzuster binnenkomt”.

Lees verder Met de kennis van dan (230)

Ik krijg het warm (229)

Over ikjes, een boerin, poëzie en boeken, muziek, nieuwe blogs, Twitter en reclame

Daar gaan we weer. Een overzicht van al het moois van vorige week. Er was ook heel veel lelijks en naars in de wereld, maar dat laten we hier aan ons voorbijgaan. Hier is het aangenaam, hier mag je wegdromen.

Ikjes

Mirjam Killian wandelde op het platteland. Zegt ze. Ze zag een “prachtig kind van een jaar of dertien met lange donkere vlechten in blauwe overall”. Deze boerendochter wist, zo bleek uit het gesprek dat Mirjam met gevaar voor eigen leven met deze inboorlinge voerde, niet wat de bovenkant van het bloembolletje was dat ze aan het poten was. Jaja, en dat moest in de krant.

boerin
Jildau Broekens © Boerinnen Kalender

Voor mij wel een aanleiding om uit te zien naar de Boerinnenkalender van pak hem beet 2025 en om al mijmerend een ouwetje weer eens van stal te halen. De olijke foto van één van de meisjes, dat misschien ook nog niet wist wat de boven- of onderkant was, wordt vele malen aangeklikt alhier op de site. Met name in de avonduren. Hoe zou het met haar gaan? Mijmer mijmer.

Een vermakelijk misverstand tekende Eva Vennema op. Haar dochter van 5 verveelde zich en belde met de telefoon van haar moeder naar een vriendinnetje. Na een paar seconden hangt ze op en vertelt dat het vriendinnetje even naar de bieb is. Hoe of ze dat weet, wil mama Vennema weten. Ze had een antwoordapparaat gekregen: „Please leave your message after de beep.” Lees verder Ik krijg het warm (229)

Kaartje aan de muur? Ik zeg: doen!

Over een nieuwe interieurtrend

We kennen het probleem allemaal toch? We reizen ons suf. We zien verre landen, wonen er in als expat, of we dromen erover. Maar als je al wat jaartjes meeloopt, zoals veel van onze lezers alhier, dan wil je eigenlijk stiekum weten: waar ben ik allemaal al geweest? viewmaster

Die schoenendoos met ansichtkaarten en dat plakalbum met bierviltjes en suikerzakjes zijn allang met de vuilnisman mee. Dia’s zijn niet meer te bekijken. Polaroids zijn verbleekt. De filmspoelen staan in een ouwe doos. Naast de viewmaster.

En die paar heel dierbare herinneringen, die mooie steen, die schelp, dat gedroogde takje, de staartveren van die duif, die schatten die je je hele leven zou bewaren, die liggen bij je ex. Had je in de gauwigheid over het hoofd gezien bij de boedelscheiding. Kom er nou nog maar eens om. Misschien heeft de nieuwe partner de zooi wel ritueel verbrand of over het balkon gegooid. Nee dus. Dat gaat niet lukken.

Lees verder Kaartje aan de muur? Ik zeg: doen!

Sokken sorteren (228)

Over de natuur, TV, ikjes, boeken, reizen, gezondheid en muziek

Het belangrijkste dat ik afgelopen week heb gedaan is het sorteren van mijn sokken. Ik bleek er ruim over de vijftig paar van te hebben, in verschillende kleuren, allemaal in bolletjes gedraaid, sommige al meer dan tien jaar ongedragen. Zwart, grijs, bruinig, blauw, witte sportsokken, dure wandel- en skikousen. Zou iedereen op een regenachtige zondagmiddag moeten doen. Je knapt ervan op.

170403poep

Timmerark moest de afgelopen tijd weer regelmatig poepen. Zelf zou ik het niet kunnen: schrijven en me defaceren op het zelfde moment. Laat staan modereren en defaceren, al voelt het soms als hetzelfde. Het heeft met de juiste voeding te maken, en veel drinken. Dan ben je binnen de minuut klaar, doortrekken, hopla, doorgaan met het leven.

En aan de buitenkant blijven

Maar ik ken er zat, althans eentje, in real life, die boeken, tijdschriften, en de zaterdagkrant meenam. Zat rustig een half uur op de pot en dan moet je in de wachtrij maar raden wat het steunen veroorzaakt. Timmerark ontbijt met Zweedse yoghurt, banaan, twee mandarijnen, havermout, lijnzaad en ongezouten nootjes. En ik raadde hem aan niet te vergeten zijn billen goed af te vegen. Met een paar goed gemikte vegen, niet te veel druk, dan veeg je het erin. En aan de buitenkant blijven, nooit in de anus. Anders blijf je bezig.

Lees verder Sokken sorteren (228)

In een warm land (227)

Op vakantie en toch nog wat nieuws

Ja hoor, zit ik ineens in een warm land. En de computer thuis gelaten. Dus opnieuw een mobiel intro.

Beschouw het als een break, even los van alledag, doe ik ook. Vanaf volgende week ga ik weer aan de slag met echte blogs, met echte content en terugkijken en samenvatten.

Wat of ik hier doe? Eten, drinken, slapen en vrolijk zijn. Verder rondrijden en foto’s maken. En vooral veel omhoog kijken naar hoge toppen, daar naartoe rijden en dan omlaag kijken. Lees verder In een warm land (227)

Mijn eerste mobiele intro (226)

Een experiment, iets nieuws

Soms kun je even niet in de computer of heb je geen zin hem uit te klappen.

Daar is wat op gevonden: de WordPress app op de mobiele telefoon. Want je telefoon, daar wil je altijd op, die vermoeit nooit.

Nou, als experiment maakte ik dit blog dus met de app. En als jullie dit lezen dan is het gelukt. Qua techniek dan.

De dingen die ze zeiden, de dingen die ze lieten zien

Het is vooral moeilijk, zo niet onmogelijk of in ieder geval gigantisch tijdrovend om een overzicht te maken van wat er vorige week is voorgevallen qua reacties van de lezers. De dingen die ze zeiden, de dingen die ze lieten zien. Lees verder Mijn eerste mobiele intro (226)