Gehaktballetjes in de kerstboom

Over ikjes, een oude aubergine en een poepmeeuw

Een rondje rennen. En “slome” genoemd worden. De hond uitlaten. En een hele lading hout in de achterbak van een auto zien. Als vrijwilliger in een boomgaard werken. En een appel in een boom moeten hangen. Een spelletje spelen. En leren dat aubergine “lul” betekent. Met een nichtje uit Suriname praten. En horen dat de airco de hele dag aan lijkt te staan. Op de pont staan. En een poepende meeuw van je smetteloze regenjas moeten slaan.

Het zal je hobby maar zijn in deze hitte

Het zal je allemaal maar gebeuren. Gelukkig gebeurde het bij andere mensen. Bij wie? NRC-lezers die vorige week hun belevenis – hun “ikje” – in de krant zagen staan. En wij ze hier maar bespreken en beoordelen. Het zal je hobby maar zijn in deze hitte. Voor diegenen die al het moois van vorige week nogeens handzaam willen teruglezen is dit blog geschreven. In het reactieveld hieronder komen deze week de nieuwe ikjes van de dag. Veel leesplezier. Veel tikplezier.

Lees verder “Gehaktballetjes in de kerstboom”

Een piepklein handdoekje (391)

Over ikjes, druppeltjes en de echte teppanyaki

Van de flat afspringen. De hoofdstad uitfietsen. Onder een handdoek bungelen. Het eiland Barra bereiken. Geen druppels aan een wattenstokje zien hangen. Een aquariumneringdoende aan het huilen maken. Er gebeurden vorige week weer rare dingen in ikjesland. Lees hier wat precies en wat het beroemde ikjespanel ervan vond. En lees in de reacties over wat er deze week staat te gebeuren. Drie keer “wat” in twee zinnen. Man man. Taaltalentje aan het werk.

Hij gaf er zijn “hartelijke goedkeuring” aan

De vriendin van Jan Tolsma is een dagje weg en hij mag haar hond uitlaten. Als hij haar flat binnen wil lopen om het beestje op te gaan halen, vraagt een flatbewoner of hij daar wel woont. Jan legt de situatie uit en de flatbewoner antwoordt: „Oké. Maar ik vraag het altijd, want mensen lopen achter je aan en springen dan van de flat af.” Het was een gesticht dus. Een gekkenhuis, zoals we vroeger zeiden. Leuk dat die mensen nu volledig in de maatschappij geïntegreerd zijn en dat je ze gewoon los en in het wild kunt tegenkomen. De Schrijvende Rechter (DSR) die altijd zijn oordeel klaar heeft over de gepubliceerde ikjes, maar er zelf nog nooit een heeft geschreven, ja die DSR dus, nou die vond dit wel een aardig “Twilight-zone ikje”. Hij gaf er zijn “hartelijke goedkeuring” aan. Die kan Jan in zijn zak stoppen.

Lees verder “Een piepklein handdoekje (391)”

Nippen aan een kommetje citroenwater (390)

Over ikjes, grasmaaiers en Ad Hok

Het Zijper Museum in Schagerbrug. De receptie van een vakantiepark in Frankrijk. Het buitengebied. Het ziekenhuis Eben Haëzer in Amsterdam. Het ouderlijk huis van de jongste zoon van Dineke Hoekstra. De grasmaaierswinkel. Willekeurige plaatsen ergens op deze wereld? Ergens op een andere wereld dan? Neen. Voluit neen. Al deze plaatsen waren vorige week in het nieuws. Welk nieuws? Het NRC-nieuws. Tjongejonge, dan moet die krant wel een wijdvertakt netwerk aan correspondenten hebben? Neen. Voluit neen. Ze doen dit via hun lezers. Die sturen het nieuws naar de krant. Het benne geen journalisten, dus de krant noemt die stukjes geen “nieuws” of “columns” maar “ikjes”. Omdat ze vaak over de lezer zelf gaan. Had dus ook best “jijtje” of “hijtje” of “zijtje” of “u’tje” of “hetje” kunnen heten. Maar het heet “ikjes” en ik ga die van de vorige week nu bespreken. Ik? Neen. Voluit neen. Wij! Zij! Het deskundige ikjespanel heeft de hele week commentaar zitten te geven, elke dag weer, en daar pik ik de krenten uit. Om ook hullie te eren. En zo wordt zo’n inleidende paragraaf al gauw langer dan het hele stuk en schrikt het lezers af in plaats van ze lekker te maken.

Lees verder “Nippen aan een kommetje citroenwater (390)”

Even wachten op een wild zwijn (389)

Over ikjes en dingen die ons al dan niet interesseren

Een ongevoelige persfotograaf in oorlogsgebied. Een middelbare dame met wapperende oksels op een racefiets. Een weemoedige pensionado in de trein. Een opgewonden standje met relaties op directieniveau. Een gekrompen patiënte bij de huisarts. Een ex-onderwijzeres met een boze blik voor de tramhalte. Wat of wie dit zijn? Het zijn NRC-lezers (m/v) die vorige week een ikje van hullies eigen hand geplaatst zagen in de krant.

Hier in dit wekelijkse blog op de maandagmorgen bespreek ik de oordelen van het ikjespanel. In de reacties onder dit blog kunnen jullie zeggen hoe leuk dit intro is en daarna gaat de nieuwe week beginnen en verschijnen de verse ikjes van de dag.

Hoe vaak moet ik dit nog uitleggen? Totdat de aanvoer van nieuwe lezers gestopt is, en ja, dat kon nog weleens lang gaan duren. We zitten anno d.d. vandaag op maar liefst 1229 vaste klanten, met daarnaast nog een veelvoud aan losse aanloop. Kom daar maar eens om.

Er zijn ook blogs waar een blogbeheerder met hooguit 1 of 2 mantelzorgsters zijn dagen moet vullen. Geen lezers. Geen reageerders. Geen gezelligheid onder mekaar. Alleen maar chagrijnig naar buiten kijken, naar daar waar het wel leuk is. Ja, hoe zou dat toch komen? Hier bruist het in ieder geval als nooit tevoren. Fijn! Aangenaamheid wint, zeggen ze weleens, en krek dat ze gelijk hebben.

Lees verder “Even wachten op een wild zwijn (389)”

Ik wilde een mens voelen (388)

Over ikjes en eieren onder de douche

Een oude vrouw die bij een stoplicht geknuffeld wil worden. Aard Staartje. Een rotsduif in de keuken en een inbouwkoelkast in het bos. Een gesprek dat zich ontspon maar niet op gang wilde komen. Een eitje laten schrikken onder de douche. En een stapel zelfhulpboeken op het nachtkastje van een eenzame vrouw.

Er gebeurde weer van alles in ikjesland. Wat precies, en hoe het afliep, dat lees je hieronder. Het vaste ikjespanel was weer paraat en vertelde en passant ook nog honderduit over hun eigen interessante leventjes. Dus ja, het ging ook over een like met dikke vingers die weer ingetrokken werd, een theoloog die zich 15 jaar na het eerste Eindoordeel afvroeg waar De Beroemde Schrijvende Rechter gebleven was, wij die ons afvroegen waar Plopje uithangt, een zelfgebreid aapje dat voor een kameleonspin aangezien werd, een faux pas van Bergwijn, en waarom de nieuwste van John Irving eigenlijk niet meer gelezen hoeft te worden.

De zondag voor de allesverzengende hittegolf

Ga er maar aanstaan op de zondag voor de allesverzengende hittegolf om dit allemaal handzaam en zwierig te behandelen in het tijdsbestek van een (schrijve 1) vers, nieuw introotje voor de maandagmorgen. Ik garandeer dus niets, maar vooruit met de geit, het gaat beginnen. Lezen jullie mee?

Lees verder “Ik wilde een mens voelen (388)”

Een koek met witte puntjes (387)

Over ikjes, een koek en twee kaviaartjes

Je vergeet een oppas-gig. Je trouwt op de dag dat je al 12,5 jaar een relatie hebt. Je neemt Peijnenburgkoek mee voor een dakloze. Je draait een rondje om je eigen as bij de entree van de rechtbank. Je krijgt een toastje met kaviaar van je vriend. Je haalt op je fiets een jong stel op een scooter in. Normaal gesproken zijn dit gebeurtenissen die je vergeet, je praat er niet meer over, je haalt je schouders op en niemand komt ze ooit te weten. Maar ja, als je dit doet als er een NRC-lezer (m/v) in de buurt is, dan kun je je verhaaltje zomaar eens terugvinden in de krant. Hoe dan? Als ikje op de achterpagina en ergens in een achterafhoekje van de website.

Ikjes, het woord zegt het al, zijn anekdotes van de lezers zelve. Ze gaan over henzelf of over wat ze meemaken. Ze staan elke dag in de krant en ze worden dagelijks op dit blog besproken. Alle ikjes van de vorige week en de hoogtepunten van de commentaren van het ikjespanel staan hieronder, zoals op elke maandag. In de reacties van vandaag en de rest van de week komen de nieuwe ikjes erop met onmiddellijk en recht voor zijn raap het commentaar van deze week. Man, wat een feest. Ga maar gauw lezen. Gauw scrollen. Gauw reageren. Gauw genieten. Je verdient het. Ja, jij ook.

Lees verder “Een koek met witte puntjes (387)”

Een pondje kibbeling (386)

Over ikjes en Dieuwertje Blok bij de viskraam

Wat neem je mee naar een afscheidsdienst: een bloem in cellofaan of in bruin pakpapier? Hoe bestel je discreet een poepzakje voor je hond als Dieuwertje Blok naast je in de rij staat? Wat moet je doen als je het eens bent met het besluit over het persoonsgebonden budget voor je 81-jarige moeder? Hoeveel nieuwe borstels voor de elektrische tandenborstel heeft een 89-jarige vrouw nog nodig? Is het verstandig om zachtjes door het huis te lopen als je zoon aan het studeren is voor zijn toetsweek? Kun je een slonzige vluchteling uit de Oekraïne op zijn woord geloven als hij op een terrasje om geld bedelt?

Coryfeeën van de Nederlandse taal- en letterkunde, en bovendien gezegend met een bovengemiddeld gevoel voor humor

Het zijn vragen, aparte vragen, bijzondere vragen, moeilijke vragen, gekke vragen, nuttige en nutteloze vragen waarop de NRC-lezer die vorige week de krant elke dag las inmiddels het antwoord weet. Hoe of dat kan? De vragen en de antwoorden stonden op de achterpagina en op de website van de krant, ingezonden door nijvere lezers en lezeressen in de vorm van “ikjes”. Hier bespreek ik ze en kijk hoe ze zijn opgeschreven en wat ze losmaakten. Ik doe dat met inspiratie en hulp – wat zeg ik? – aan de hand van het beroemde ikjespanel, bestaande uit coryfeeën van de Nederlandse taal- en letterkunde, en bovendien gezegend met een bovengemiddeld gevoel voor humor. Wat een bofkonten zijn we toch, dat we dat elke week weer mee mogen maken.

Lees verder “Een pondje kibbeling (386)”

Op een huurstepje naar Brussel (385)

Over ikjes en coke

Senioren op zoek naar aanspraak moeten een skateboard kopen. “You said a coke”, zegt de serveerster. “De herseninfarct, die geluidssysteem” staat er in NRC op 18 juni 2022. Opgelucht kijkt hij me aan en zegt: „Goh, ik was even bang dat je zou zeggen dat ik moest stoppen met roken.” Nu draag ik een leuke helm en voel me er niet lullig mee. Ik zie Lotte voorbij snellen op weg naar het magazijn.

Nou, daar zijn jullie klaar mee! Dit zijn de clous van de zes ikjes van vorige week. Dus ja, dan kun je net zo goed niet verder lezen. Tenzij je de aanloop naar die clous wil lezen. Of verder toch niks te doen hebt. Hier komen ze. Nog altijd, dankzij de maar niet afzwakkende stijging in de advertentie-inkomsten helegaar gratis. En voor niks. Voor jullie.

Lees verder “Op een huurstepje naar Brussel (385)”

Je mist een hoop (384)

Over ikjes, paaldansen en een dooie koe

Mijn vriend, ik heb hem nog niet zolang. In de jaren zestig kocht mijn moeder een horloge van 1.000 gulden voor mijn vader. Ik fotografeer de mist, bukkend. Met ontstekingen in mijn heup en keel scharrel ik over een zebra. Examenleerlingen gebeld om te vertellen dat ze geslaagd waren. Ik speelde met mijn bandje op een feest. Zes veelbelovende beginnetjes van evenzovele ikjes van vorige week. Lees hier hoe ze verder gingen. Of ze het waard waren. Wat het ikjespanel ervan vond. Wat je gaat lezen, zal je verbazen. Echt.

Lees verder “Je mist een hoop (384)”

Dat is waarschijnlijk het zonnetje (383)

Over ikjes en tekens

Een advertentie voor een lift. Fladderende, prachtige, kleine duifjes van links en van rechts. Een app over een boor. Een aantekenboekje uit de begindagen. Een foutmelding op een website. De NRC-lezers zagen weer een hoop opmerkelijke dingen vorige week. Gelukkig schreven ze erover. Lees maar gauw verder.

Het was Pinksteren vorige week dus er stonden maar 5 ikjes in de krant. Maar wat voor ikjes! Drie van onbekende lezers, zoals wel vaker, maar er waren er twee bij van bekenden, vrienden, fans, medewerkers en eigenaren van deze site.

Lees verder “Dat is waarschijnlijk het zonnetje (383)”
%d bloggers liken dit: