Blij met de kopij

Over ikjes en andere belevenissen

Jaja, Sophie Schravendijk die had me daar een bommel-ding te pakken. Een oppaskindje van haar vroeg waar op de foto uit haar geschiedenisboekje over de Tweede Kamer de “mini-ster” stond, ze zag alleen maar grote mensen. Slecht verzonnen en slecht geschreven, was het meedogenloze oordeel van Lummel. En toen moest de week nog beginnen. Het was het eerste ikje. Echt veel beter werd het in de rest van de week niet.

“Dan is het intro heel wat beter”, merkte Bertie op, en krek dat ze gelijk had. Ze vond ook de gekleurde vakken heel mooi, dus die staan er deze week weer in. Net zolang tot iemand het spuuglelijk vindt. Of ik er zelf op uitgekeken raak. Maar goed, het moet hier niet over het intro gaan, maar over de ikjes. Het intro is slechts het platform, het doorgeefluik, het spotlicht.

Lees verder Blij met de kopij
Advertenties

Lekker een beetje stoute dingen (246)

Over ikjes die er onder moeten

We schrijven anno 2019 en er was vorige week een ikje over belletje trekken. Dus niet dat je zegt dat er zo heel veel veranderd is in Nederland sinds de jaren zestig, toch? In de NRC althans niet. Cora Schaars had daarover een dieptegesprek met een groepje vier- en vijfjarige buurjongetjes. Jokezelf vindt die jongetjes in het algemeen erg aandoenlijk, omdat “ze al lekker een beetje stoute dingen durven uit te halen.”

Mick van Mastwijk vond het nodig om iets grappigs te delen over de hersentumor van zijn broertje. De eerste zin was al helemaal fout: “mijn broertje krijgt een hersentumor” … OMG! … Wie wil er dan nog verder lezen in een rubriek op de achterpagina met “lezersanekdotes”? Daar zit je toch niet voor klaar ’s morgens vroeg met je kopje koffie?

Maar op aangeven van Klare Taal, die vond dat het heel knap was voor een puber in de brugklas met allemaal vreemde klasgenoten om een ikje te schrijven met nog wel zo’n navrante en aardige clou, vonden we het ineens wel stoer. En Mick werd aangemoedigd om te blijven schrijven. Want zo zijn we ook wel. En we hopen dat het goed komt met het broertje.

Lees verder Lekker een beetje stoute dingen (246)

Van mijn stoel gevallen, broek gepiest (245)

Ikjes en andere dingen

Het was een rare ikjesweek. De kwaliteit houdt toch al niet over de laatste tijd, maar vorige week leek het wel alsof ze extra krenentommend waren. Man, wat waren ze slecht, verzonnen, gemaakt, gekunsteld, afgezaagd, navelstaarderig. We moeten ver in de geschiedenis terug voor zo’n week. Het is alsof ze door de voorraad heen zijn bij de NRC. En dat kan ik me voorstellen. Daar hoeven ze zich helemaal niet voor te schamen. Elke rubriek kent zijn opkomst, plateau en neergang. Maar het lijkt erop dat ze het niet willen laten merken en daarom bezig zijn om collegaatjes en vriendjes wat aan te laten klooien.

“… dan geloof je in het hierna-nog-maals”

Rianne Bouwman bijvoorbeeld mag vertellen dat haar dochtertje van vier bij de tandarts haar mond stijf dicht houdt en niet in het smoesje van “zal ik eens even je tanden tellen?” trapt. En Iwan Raats verhaalt over haar 13-jarige dinges (zoon, dochter, neef, nicht, scholier, huisdier, we zullen het nooit weten) die het begrip reïncarnatie uitlegt met „Ohhh, dus dan geloof je in het hierna-nog-maals.” Helemaal zo gek niet toch? Moet dat in de krant?

Lees verder Van mijn stoel gevallen, broek gepiest (245)

DSR heeft zijn vingertjes verstuikt (244)

Over ikjes, tweets, een vergeten groente en een sneuneus

Het Ikje van de Week, niet vanwege de inhoud, maar vanwege de #ophef was dat van Patricia Maitland. Ze verhaalde dat zij (single vrouw met een eigen bedrijf) aan een “groot diner” zat naast een haar onbekende man. Hij was iets hoogs bij “een van onze grootbanken”. De man vertelde tijdens de soep en het hoofdgerecht uitvoerig over zichzelf. Terwijl de twee opstaan om van tafelgenoot te wisselen (oftewel het was zo’n sneu business roundtable network etentje voor mensen die zich hoogopgeleid, geslaagd en lekker belangrijk vinden) zei de man “gejaagd”: „Ik ben geloof ik wel veel aan het woord geweest. Vertel eens iets over jezelf. Wat doet je man.”

sylvia witteman twitter profiel

Qua ikje: och, tja, het zal wel. Maar toen ging me daar la Sylvia Witteman d’r op los, mensen, op haar Twitteraccount, dat wil je niet weten. Dat het een verzonnen verhaaltje zou zijn, ja duh, dat gebeurt wel vaker. Maar Sylvia zit in de flow en gaat door: “Wat erger is: het wordt opgevoerd als echt gebeurd. Op zich ook geen probleem, ware het niet dat hier een man wordt weggezet als een karikaturale seksist. En dat goedgelovige lezers dan denken, ‘Ooooh, mannen, wat een klootzakken, he.’”

Lees verder DSR heeft zijn vingertjes verstuikt (244)

Het geheim van Ellen (243)

Over vieze, dubieuze en diepgruwelijke ikjes, vakantiekaarten en groeten uit verre landen

De negenjarige dochter van Ellen Soorsma zit een tijdje peinzend naar Ellens boek te staren. Na een paar minuten zegt ze: „Jij leest echt veel boeken van Roman.”

Ellen drinkt ook echt veel wijnen van Chateau en kijkt elke zomer – volgens Lummel – echt veel naar Ted de la Course. Volgens Ad Hok komt ze echt veel langs al die plaatsjes in Duitsland die Ausfahrt heten. Ad zelve leest echt veel boeken van Non Fiction, een schrijver waarvan de naam ook mij best bekend voorkomt.

De highlights van de afgelopen twee weken

Jullie raden het al, we zitten weer eens een NRC-ikje af te kraken. Da’s immers de bestaansreden voor dit intro en voor ons aangename samenzijn hiero. Het start elke dag met een ikje en voor de rest zien we wel. Hieronder een greep uit de highlights van de afgelopen twee weken.

Lees verder Het geheim van Ellen (243)

Rondsnuiven onder druipende bomen (242)

Over ikjes, films en Netflix bingen, lepeltjes, begrafenisauto’s en het echte leven

Soms zie je een leuk ikje en dan blijkt het een ouwe mop te zijn, of een nieuwe maar dan elders van het internet geplukt. Je weet het gewoon niet meer, vandaag de dag. Gebeurde vroeger vast ook, maar toen hadden we nog geen Google.

De vijfjarige kleindochter van Edward Kuijper bijvoorbeeld, die noemt een weegschaal een “kilometer”. De site stond op zijn kop van de lols en de likes en de complimenten aan het kind, totdat onze altijd megascherpe Ad Hok de link naar een online moppentrommeltje gaf waar het ding vijf maanden geleden ook op voorkwam. “Papgrappen, voor vaders originele grappen” heet de site. Bijna achtduizend (8000) grappige vaders plaatsen daar elke dag hun lolligheidjes. In plaats van eens met moeder de vrouw te praten, of met de kinderen te spelen, laat staan met de hond uit te gaan.

Lekker buiten rondsnuiven onder druipende bomen en takken

Er was midden in de zomer een ikje over sneeuw en stromende regen, dat dit zo lekker is om naar te kijken dan wel er middenin of onder te staan. Al dan niet naakt. Bertie had daar eigenlijk wel zin in, maar deed het niet. En Pawi deed het virtueel. Karen Veenland deelde de diepe gedachte dat regenen “het nieuwe sneeuwen is”. Klare Taal vond het heerlijk, weer eens die hoosbuien. “… Maar ik heb echt geen neigingen om me buiten bloot te geven hoewel ik dat zo zou kunnen zonder gezien te worden. Wel lekker even buiten rond snuiven onder de druipende bomen en takken.” Lees verder Rondsnuiven onder druipende bomen (242)

Ronddartelen en kuitschieten (241)

Over ikjes, toepasselijke muziek en strips, literatuur, films, televisie en reizen, persoonlijk wel en wee en een knuffel voor Klare Taal

Een ikje hoort klein te zijn. Dit vond ik vorige week de beste:

Aas

Op de brug bij ons huis staat een man te vissen. Zijn dochtertje zit naast hem en probeert aas aan een haakje te krijgen. Dat valt kennelijk niet mee. Als we langslopen hoor ik haar vertwijfeld zeggen: „Zit nou stil, het is maar een klein prikje.”

Jörgen Svensson

Pawi vond de anekdote alleen in eerste instantie schattig: “Je hoort wat de dokter/zuster zegt bij de vaccinatie.” In tweede instantie vond ze het bedenkelijk, vanwege het onderwerp, te weten levend aas. “Levend aas gebruiken om vissen aan de haak te slaan, die daarna – als ze erin geluisd zijn – met een wond in de mond weer terug moeten in die vieze sloot.” Bijna lijkt het alsof ze die vieze sloot ook zielig voor de vissen vindt, terwijl de beestjes daarin nou juist zo op hun gemak zijn en – als er geen haakje komt – vrolijk in ronddartelen en kuitschieten.

Zou ze de Partij voor de Dieren nog altijd zo tof vinden?

Maar ook Bertie vond vissen “een vuile sport”. Niet alleen door die haak, ook het laten stikken is erg. En zo is dat en het is een meerderheid op de site, zelfs zonder Luvienna die je destijds zo heerlijk op de kast kon krijgen met elke vorm van dierenleed, groot of klein. Hoe zou het met haar gaan? Zou ze de Partij voor de Dieren nog altijd zo tof vinden, zelfs na de laatste onthullingen van het dissidente Kamerlid? We weten nu inmiddels dat milieu en old-timers inderdaad niet zo belangrijk zijn voor die partij, want dat zijn “mensendingen”. LOL ICOON! Alsof een slecht milieu ook niet keislecht voor dieren is.

Enfin. Even een nabrandertje, moet kunnen. En hopen dat de partij net zo gaat imploderen, als de LPF en het Forum voor Democratie. Extremisten, of ze nou links of rechts zijn, zonder humor, zonder relativeren, zonder tolerantie, die moeten we niet. Ik niet tenminste.

Lees verder Ronddartelen en kuitschieten (241)

Buiten op een eikenstoel (240)

Ikjes en consumententips over apps, reizen en tv-shows

Een scherm om voorop de fiets te zetten voor een jochie van 1 jaar oud. Mooi toch? Als het pakket van Alibaba door de postbode wordt afgeleverd wil zijn 9-jarige broertje van zijn moeder, Marion Stenneke, weten wat of het is. Een scherm voor voorop de fiets? “Dat is leuk!” roept hij verrast, “zodat hij filmpjes kan kijken als we gaan fietsen?”

Later lacht hij erom. Wij ook misschien.

Met zijn “zodat hij filmpjes kan kijken” … Horen we het voor ons? Nee, ik ook niet, Marion, doe eens beter luisteren de volgende keer. En haal die duim uit je mond!

Tot iedereen onder een bus komt natuurlijk …

Het is overigens wel een gat in de markt, vond Pawi. “Integreer je mobieltje in het scherm en je kunt appen zo vaak je maar wilt. Het kind op het voorstoeltje leert er alleen maar van. Tot iedereen onder een bus komt natuurlijk …”

Jullie raden het al, ik ben weer een overzicht aan het schrijven van de ikjes van de NRC, die lezersanekdotes die al sinds jaar en dag in de krant en op de website worden gedrukt, zodat de lezer een warm gevoel krijgt bij de krant. En jullie zijn het aan het lezen. Dank daarvoor.

Lees verder Buiten op een eikenstoel (240)

Billen met een stok erop (239)

Ikjes, meidenvoetbal, muziek van vroeger en een dienstmededeling

Hoe wij Nederlanders op vakantie worden begroet is aan het veranderen. Vroeger was dat volgens Ad Hok met een jolig “Kroeif” of “Goellit“! Nu worden we op terrasjes weggekeken met een vernietigend “Dieselbleum“, althans in Griekenland volgens Cor Smit. Die maakte het mee en stuurde het naar de NRC-ikjesrubriek. Vandaar dat wij het er over hebben.

Ook of je nou een broertje of zusje krijgt weet je niet meer. Of zoals Ilona uitlegde: je weet bij de geboorte maar nooit hoe een persoon zich in de toekomst ontpopt. “Ik heb een broertje of zusje gekregen!” floepte een achtjarig jochie er dus maar uit. Zijn opa, Theo Koot, tekende dit voorval op en belde het onmiddellijk naar de krant door.

“Getver, alwéér een meid!”

Joke haalde een mooie eigen meegemaakte herinnering aan, en wel eentje uit 31 juli 1962. Toen werd in hullie gezin, met drie meiden van 10, 8 en 2, een kindje geboren. ’s Avonds laat kwam haar vader de oudsten wakker maken om het geslacht te vertellen. Jokes zusje van 8 deed één oog open, uitte de historische woorden: “Getver, alwéér een meid!’, draaide zich om en sliep door. Op haar eigen blog deelt ze nog veel meer mooiigheden. En ze is redactielid van een ouderenblog waar ook van alles voorbij komt. Kanjertje dus die Joke. De Erica Terpstra van het internet.

Lees verder Billen met een stok erop (239)

Relatie met geen of nauwelijks seks (238)

Overzicht van ikjes en een enkel hoogtepuntje

Er was een ikje over een “medemees”. De spitsvondigheid was afkomstig van Anne van der Veen, die er eentje gezien had in haar tuin. Daar vlogen “opeens” tientallen mezen in. Opeens? Had er iemand een raam laten openstaan of zo? Er viel een mees dood neer en die ging op zijn rug liggen “met kop en nek verdraaid tegen de stenen”. Nee, we zien het niet voor ons, Anne. Nou, en toen kwam er een medemees en die legde een paar takjes bij het lijkje neer en ziet, voorwaar ik zeg u, de mees stond op en vloog uit. “Het moet een mooie bijna-doodervaring zijn geweest”, voegt Anne er voor de zekerheid aan toe, mocht iemand de clou niet begrepen hebben.

Koolmees
foto: Petra Wegner

Het hekelgedicht over mezen van mijn voorganger Apiedapie is zoals bekend nog altijd op deze site te zien en wordt nog keiveel aangeklikt. Mezen hebben meer vijanden dan wij weleens denken.

Les 1: dood liggen en snel weg vliegen

Een enkeling alhier suggereerde dat Anne misschien een glaasje op had toen ze dit verhaaltje waarnam, schreef en opstuurde. Lummel, ervaren ornitholoog in Frankrijk, wist natuurlijk wat er wel aan de hand was met het meesje: “Les 1: dood liggen en snel weg vliegen”. Dat deden de mezen op zijn balkon tenminste ook allemaal als hij ze probeerde te vangen voor een pot-au-feu. Lees verder Relatie met geen of nauwelijks seks (238)