Biologische kinderlokkers

Ikjes, boeken, huisdieren, lepeltjes en de rommelmarkt

De dochter van Elena van der Hoorn heeft een nieuwe wekker. Ze staat op met langzaam opkomend licht en een merel. Op een goede dag gaat het ding een keer al om half vijf af. Mama Van der Hoorn brult razend onderaan de trap of ze het uit wil zetten. Slaperig klinkt het antwoord dat je al in de tweede zin zag aankomen: „Mam ga naar je bed, deze vogel zingt buiten in de tuin.” Jullie merken het al, het is weer de hoogste tijd om ikjes te bespreken, die lezersmopjes uit de NRC, en nog wat meer van die dingen, het nieuws en wat er zo al gebeurd is de laatste drie, vier weken. Ga er maar eens lekker voor zitten.

Dat ding hoort op het nachtkastje.

Mij deed dat ikje denken aan het loflied op de merel van mijn voorganger, of was het een lijster, maar da’s familie. En Lummel stond toen hij nog een lummeltje was elke ochtend om vijf uur op om zijn krantenwijkje te doen. Zonder wekker. Ja, waarom zou je ook? Dat ding hoort op het nachtkastje. “Mijn moeder stuurde echter geen ikje op naar de krant. Dank je ma!” voegde hij er aan toe.

Lees verder Biologische kinderlokkers

Advertenties

De schuld van de bloemist (231)

Ikjes, bloggersnieuws, boeken en een paaslam

Beroepsschrijver Martin van der Jagt had weer eens een ikje verzonnen. Een kunstig opgebouwd plotje, waarin een misverstand over een kaartje bij een boeket bloemen voor gieren en brullen moest zorgen. „Veel liefs, blijven graag nog eens bij jullie slapen!”, stond op het kaartje dat hij zogenaamd aan zijn “nieuwe baas” gaf. En dat zogenaamd voor iemand anders bedoeld was. Het was allemaal de schuld van de bloemist.

Dit nooit meer, wist ik.

Vroeger hadden we John Lantings’ Theater van de Lach voor dit soort humor. Een bepaald publiek lachte zich er letterlijk de tranen in de broek om. Ik heb er in mijn vroegste jeugd een keer tussengezeten, in een zaaltje in een provinciestad. Met mijn ouders en nog wat aanhang. Vervolgens ben ik mijns eigen weegs gegaan. Dit nooit meer, wist ik. Hier hoor ik niet bij. En het was toen, in de garderobe van dat zaaltje, dat ik besloot te gaan studeren. Met het bekende gevolg dat ik nu cultureel een kei ben en een een blog als dit mag runnen en met een publiek als jullie in contact mag staan.

Uit dat publiek daar in mijn jeugd in die provinciestad bij de opvoering van het Theater van de Lach zijn een aantal jonge mensen uiteindelijk bij de NRC terechtgekomen. Bij de ikjesredaktie, de allerlaagste trede op de krantenladder, nog onder de schoonmaakploeg. Ze zitten er nog altijd.

Lees verder De schuld van de bloemist (231)

Met de kennis van dan (230)

Over ikjes, boeken, reizen, blognieuwtjes, muziek en politiek

Anne Wackie Eysten, die had er een vriendin
Anne Wackie Eysten, die schreef toen zin na zin
Anne Wackie Eysten, die is nu in haar sas want
Anne Wackie Eysten kwam met haar ikje in de krant.

Ja, soms heb ik dat, dan zie ik een naam en dan gaat er spontaan een versje in mijn hoofd spelen. Deze is zo’n beetje op de wijs van “Op een grote paddenstoel”. Of “Itsy Bitsy Spider”.

Een grapje voor verjaardagen, voor als de dikke schoonzuster binnenkomt.

Voornoemde AWE had een vriendin en die had een zoon. En een man. Die vriendin was op een whale watching excursie geweest, helemaal in Vancouver. Want bij Terschelling zie je er niet veel. Thuisgekomen besluit ze “korte metten te maken met haar overgewicht”. Ze gaat naar een bijeenkomst van de Weight Watchers. Terwijl ze daar is, neemt haar zoon de telefoon op. Haar man hoort hem zeggen “Nee, mama is er niet. Ze is naar de Whale Watchers, of zoiets.” En dat werd in de NRC geplaatst in de rubriek “ikje”.

Of zoals Pawi het treffend samenvatte: “Gehoord van de vriendin die het hoorde van haar man die hun zoon iets hoorde zeggen aan de telefoon. Ikje???” Een grapje voor verjaardagen, noemde Bertie het, “voor als de dikke schoonzuster binnenkomt”.

Lees verder Met de kennis van dan (230)

Ik krijg het warm (229)

Over ikjes, een boerin, poëzie en boeken, muziek, nieuwe blogs, Twitter en reclame

Daar gaan we weer. Een overzicht van al het moois van vorige week. Er was ook heel veel lelijks en naars in de wereld, maar dat laten we hier aan ons voorbijgaan. Hier is het aangenaam, hier mag je wegdromen.

Ikjes

Mirjam Killian wandelde op het platteland. Zegt ze. Ze zag een “prachtig kind van een jaar of dertien met lange donkere vlechten in blauwe overall”. Deze boerendochter wist, zo bleek uit het gesprek dat Mirjam met gevaar voor eigen leven met deze inboorlinge voerde, niet wat de bovenkant van het bloembolletje was dat ze aan het poten was. Jaja, en dat moest in de krant.

boerin
Jildau Broekens © Boerinnen Kalender

Voor mij wel een aanleiding om uit te zien naar de Boerinnenkalender van pak hem beet 2025 en om al mijmerend een ouwetje weer eens van stal te halen. De olijke foto van één van de meisjes, dat misschien ook nog niet wist wat de boven- of onderkant was, wordt vele malen aangeklikt alhier op de site. Met name in de avonduren. Hoe zou het met haar gaan? Mijmer mijmer.

Een vermakelijk misverstand tekende Eva Vennema op. Haar dochter van 5 verveelde zich en belde met de telefoon van haar moeder naar een vriendinnetje. Na een paar seconden hangt ze op en vertelt dat het vriendinnetje even naar de bieb is. Hoe of ze dat weet, wil mama Vennema weten. Ze had een antwoordapparaat gekregen: „Please leave your message after de beep.” Lees verder Ik krijg het warm (229)

Sokken sorteren (228)

Over de natuur, TV, ikjes, boeken, reizen, gezondheid en muziek

Het belangrijkste dat ik afgelopen week heb gedaan is het sorteren van mijn sokken. Ik bleek er ruim over de vijftig paar van te hebben, in verschillende kleuren, allemaal in bolletjes gedraaid, sommige al meer dan tien jaar ongedragen. Zwart, grijs, bruinig, blauw, witte sportsokken, dure wandel- en skikousen. Zou iedereen op een regenachtige zondagmiddag moeten doen. Je knapt ervan op.

170403poep

Timmerark moest de afgelopen tijd weer regelmatig poepen. Zelf zou ik het niet kunnen: schrijven en me defaceren op het zelfde moment. Laat staan modereren en defaceren, al voelt het soms als hetzelfde. Het heeft met de juiste voeding te maken, en veel drinken. Dan ben je binnen de minuut klaar, doortrekken, hopla, doorgaan met het leven.

En aan de buitenkant blijven

Maar ik ken er zat, althans eentje, in real life, die boeken, tijdschriften, en de zaterdagkrant meenam. Zat rustig een half uur op de pot en dan moet je in de wachtrij maar raden wat het steunen veroorzaakt. Timmerark ontbijt met Zweedse yoghurt, banaan, twee mandarijnen, havermout, lijnzaad en ongezouten nootjes. En ik raadde hem aan niet te vergeten zijn billen goed af te vegen. Met een paar goed gemikte vegen, niet te veel druk, dan veeg je het erin. En aan de buitenkant blijven, nooit in de anus. Anders blijf je bezig.

Lees verder Sokken sorteren (228)

In een warm land (227)

Op vakantie en toch nog wat nieuws

Ja hoor, zit ik ineens in een warm land. En de computer thuis gelaten. Dus opnieuw een mobiel intro.

Beschouw het als een break, even los van alledag, doe ik ook. Vanaf volgende week ga ik weer aan de slag met echte blogs, met echte content en terugkijken en samenvatten.

Wat of ik hier doe? Eten, drinken, slapen en vrolijk zijn. Verder rondrijden en foto’s maken. En vooral veel omhoog kijken naar hoge toppen, daar naartoe rijden en dan omlaag kijken. Lees verder In een warm land (227)

Mijn eerste mobiele intro (226)

Een experiment, iets nieuws

Soms kun je even niet in de computer of heb je geen zin hem uit te klappen.

Daar is wat op gevonden: de WordPress app op de mobiele telefoon. Want je telefoon, daar wil je altijd op, die vermoeit nooit.

Nou, als experiment maakte ik dit blog dus met de app. En als jullie dit lezen dan is het gelukt. Qua techniek dan.

De dingen die ze zeiden, de dingen die ze lieten zien

Het is vooral moeilijk, zo niet onmogelijk of in ieder geval gigantisch tijdrovend om een overzicht te maken van wat er vorige week is voorgevallen qua reacties van de lezers. De dingen die ze zeiden, de dingen die ze lieten zien. Lees verder Mijn eerste mobiele intro (226)

Duo heeft drie letters (225)

Boeken, ikjes, muziek, podcasts, films, Netflix en kuren

Het was lente. En volgende week wordt het zomer. De klimaatspijbelaars schreeuwen nog altijd tegen dove-mansoren. Het was de warmste 14e februari ooit, de warmste 15e februari, en de vorige records zijn van vorig jaar. Ben ik nou echt de enige die hier niet blij mee is? Ik heb de eerste bijen en de eerste vlinder vandaag (voor jullie gisteren) al zien vliegen. Niet goed. Mark my words.

in het goudgele schijnsel van de kachel

Intussen babbelden en keuvelden we hier door alsof het februari en dus winter was en we behagelijk bij de warme tafel zaten in het goudgele schijnsel van de kachel. Lezen blijkt ons, eigenlijk niet zo gek voor een literair blog, het meest bezig te houden. Van hele boeken tot ikjes en zelfs tot eenregelige zinnen. Maar muziek en film, podcasts en kuren, daar hebben we het ook over gehad. Waar? Hie-ier .. op het Social Culture Blog. Aangenaam.

Lees verder Duo heeft drie letters (225)

De tijd van papa en mama (224)

Films, radio, podcasts, muziek, boeken, ikjes, nieuws en complimenten

Vanwege groot en doorslaand succes geprolongeerd: het intro opgeknipt naar cultuurvorm! De rubrieken zijn lekker allemaal door te lezen of door te scrollen al naar gelang voorkeur of geaardheid. Geniet ervan. Heb ik ook gedaan, toen ik het schreef.

Film

Deze onderrubriek van dit intro, naar films kijken, wordt voornamelijk vanaf jullie en mijn bank gevoed. Naar de bioscoop gaan, dat lijken de lezers alhier nauwelijks meer te doen. Of ze schrijven er niet over.

Dan blijft Netflix over, YouTube en de televisie. Niet dat iedereen Netflix heeft. Pawi bijvoorbeeld al niet dus. Ik bedoel maar, toch een vrouw van de wereld, dacht ik. Zij vindt dat alleen “de bijdragen die je direct kunt zien” een meerwaarde voor dit blog hebben. Lees verder De tijd van papa en mama (224)

Een horizontaal stokje (223)

De Van Vuren Social Club: lezen, kijken, luisteren en ikjes

190204dikkeik

De Umwandlung naar een heus Kulturblog is hier in volle gang. We staan in de steigers! Niet dat we de ikjes geen aandacht meer geven. Maar als cultuur zien we ze niet meer. In het begin, ja, toen waren het pareltjes die zelfs een eigen dik boek opleverde, “De Dikke Ik”. En een Nederlandse bibliotheek, de Nationale meen ik, die verzamelde de ikjes zelfs in een databank. Want ze weerspiegelden voor later het wel en wee van de Nederlander.

Niet meer. De haarscherpe observatie is er nog wel, maar niet meer dan één- of tweemaal per jaar. Voor de rest zijn het inzendingen van would-be schrijvers die de redakties van de Donald Duck, Havenloods, schoolkrant, ANWB Kampioen en Arts en Auto weigerden. Als ikjesschrijvers wat minder de NRC zouden lezen, maar met hun tijd zouden meegaan, dan zouden ze hun ikjes wel op Snapchat zetten. Dan hadden die stukjes de levensduur die ze verdienen. Zo, dat is er weer even uit.

Lees verder Een horizontaal stokje (223)