Zomerland. Frankrijk. Het fietspad. De Tweede Wereldoorlog. Barbie en Ken die gaan neuken. En een rotonde voor mannen met alzheimer. Daar ging het vorige week om in de ikjesrubriek van de NRC, volgeschreven door hun creatieve lezers. Lees maar gauw wat het ikjespanel er van vond, voordat je weer een week met verse ikjes tot je kunt nemen. Hoe? Via de reacties op dit blog. Elke dag, soms al vanaf 6 uur in de morgen. Onderaan dit blog. En je kunt nog meepraten ook. Doen hoor!
De dochter van Hannah Sanders is bijna 4 jaar oud. N. (we mogen niet weten hoe of het wicht heet, want ja, voor je het weet figureert ze ergens in een enge video, maar ik gok op Nienke) ging op een gegeven moment alleen brood halen. In Frankrijk. Op de camping. Stok vermoedelijk. Of een pain à l’ancienne. Haar trotse mama vroeg wat voor taal de bakkerin sprak. “Ze sprak normaal,” zei het wijsneusje. H. drong aan: “Jaaa, maar wij spreken Nederlands, in Frankrijk spreken ze Frans, in Duitsland spreken ze Duits en in Engeland Engels”. Er volgde een diepe stilte (geliefd stijlmiddel van ikjesschrijvers om de spanning naar de clou op te voeren). Toen sprak het dochtertje . “ … en in Zomerland spreken ze Zomers”. Wat een grappig dochtertje, zeg. Suske en Bertie (coryfeeen van het ikjespanel op deze site) vonden er wat van, deden een plas, en alles bleef zoals het was. Want ja, Bertie vond het een “magerikje”, maar het was wel geplaatst. En haar eigen gigaleuke ikje niet. Nooit zelfs. En the never. Schrale troost: met de kwaliteit heeft de keuze tussen wel of niet plaatsen maar heel zijdelings te maken.
wat werd die altijd geil van dat kreunplaatje
Tijd voor Jasper Boter, man, man, wat werd die altijd geil van dat kreunplaatje “Je t’ aime moi non plus”. Maar ja, nu was de kreunster, Jane Birkin, overleden en dacht hij terug aan de platenverzameling van zijn ouders. Ze hadden maar liefst zes (6) exemplaren van dat singletje. Waarom? Er gingen destijds stemmen op om het plaatje te verbieden. Dus ja, in een vlaag van zakelijk instinct had pa Boter een hele winkelvoorraad ingeslagen. Rijk is hij er niet van geworden, zijn zoon evenmin. Mijn grappige opmerking dat Jasper hier nog best wel wat voor zou kunnen “beuren” werd door niemand begrepen. Want ja, dat beurre boter is in Zomerland, dat moet je dan wel even weten en beseffen.
Fred Doornik deelde een hilarisch zelfspotikje. Hij had met zijn broer afgesproken om te gaan fietsen en zag hem in de verte aankomen. Fred stapte voor de gein van zijn fiets en ging midden op het fietspad heel wild staan te springen. Hij stak zijn armen in de lucht, maakte apengeluiden, liet harde ratelscheten en liet zijn spierballen rollen. Maar wat bleek toen de fietser dichterbij gekomen was? Het was zijn broer helegaar niet! De man fietste Fred voorbij, met een angstig gezicht en samengeknepen billen. Heel in de verte zag Fred zijn broer aankomen, de echte. Ze fietsten samen verder. Ever later kwam hen een politieauto tegemoet met de zwaailichten aan. “Waarschijnlijk op zoek naar een verwarde man”, grijnsde Fred. Leuk toch? Krullend mondhoekje in huize Van Vuren, hoor. Ook Bertie kon er wel om lachen en was het ermee eens dat het in de krant stond.
Minder leuk was het voorval dat Wilma Geldof deelde. Ze vroeg aan een middelbare-schooljongetje of hij Joods was. “Nee”, zei hij, “Ik ben voor Feyenoord.” Alleen de heel domme mensen gaan hier dan om lachen. Wij niet. Wij vinden het hemeltergend dat het historisch besef over de Tweede Wereldoorlog, de Holocaust, en het antisemitisme zo laag is. Maar anderen zitten daar niet zo mee. Mag. Kan. Frans Timmermans, wat kan ik naar je verlangen. Je komt geen dag te laat.
„Je kleedt ze eerst uit en dan gaan ze neuken.”
Maar goed, het is ikjesland. Je kunt daarin zomaar de volgende dag in een deuk liggen. Zo ook vorige week. Ellen Mastbroek deelde een jeugdherinnering. Ze had op haar elfde een Barbie en Ken in avondkleding gekregen en had geen idee wat ze daarmee moest spelen. Een vriendinnetje van haar wist er wel raad mee: „Je kleedt ze eerst uit en dan gaan ze neuken.” Ze rukte de poppen de kleren van het lijf, legde Ken op Barbie en liet hem wilde bewegingen maken. Ja, die zag ik niet aankomen, zeker niet in de NRC. Bertie wist nu meteen waarom zij destijds geen jongenspoppen had gekregen.
Heer Rozenwater, de schat, plaatste het zaterdagikje hier op de site. Waarom? Omdat ik mijn roes lag uit te slapen, dat heb je weleens na een wilde nacht, daar hoef je geen Ken voor te heten. Margreet van Schie vertelde dat ze bijna door een auto omver werd gereden op een rotonde waar fietsers voorrang hebben. De auto stopte en de vrouw op de passagiersstoel vroeg haar om haar man de verkeersblunder niet kwalijk te nemen. Want ja, die had namelijk de ziekte van Alzheimer en kon al die nieuwe regels niet meer leren. „Mannen zoals mijn man hebben dit land opgebouwd na de oorlog en ze hebben er recht op dat mensen ze een beetje ruimte geven” voegde de gek er nog aan toe, voordat haar man wild optrok en ze met piepende banden de rotonde verlieten.
Wil jij trouwens net als Suske, Bertie en andere reageerders kans maken om in het volgende weekoverzicht voor te komen? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je plezier hebben met lezers die voor je het weet goede kennissen van je kunnen worden? Misschien wil je een uitnodiging voor de jaarlijkse bijeenkomst van lezers van deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?
Je kunt een uniek vrolijk viltje winnen als jouw reactie precies de 100e is
Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan verstopt op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes houdt. Of stuur zelf een ikje in. Of scrol naar beneden en zeg iets. Dat mag met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume. Je kunt een uniek vrolijk viltje winnen als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Of voor een ander aangenaam dingetje dat je hier op de site doet. Viltjes zat. Maar voel je je te goed voor zo’n viltje? Helemaal prima, dan laat je dat – liefst discreet – even weten en dan gaat dat viltje naar iemand die het wel weet te waarderen.
Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg de afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.
Reacties zijn welkom via het reactieveld, het contactformulier of een email naar bas@basvanvuren.org
Het wordt een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij.
De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de header image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen tijd. Nou, jullie zien het wel. Ik was weer eens in mijn eigen tuin aan het werk. Dit keer had ik zin om perenbomen te planten. Niet de beste tijd van het jaar, maar dat kon mij niet schelen. Hoppetee, daar kwamen ze al van het tuincentrum. Twee conferences (laagstam) en een rooie Helena (ook laagstam). Het waren jonge boompjes, toch zat er aan de ene conference tot mijn verbazing een eigenwijs peertje. Dat hoort natuurlijk niet, maar ik neem het de kweker niet kwalijk. Die komt uit Brabant en daar zijn ze wel in voor een geintje. Ook deze week – ik voel het gewoon – ga ik trouwens weer iets interessants meemaken! Jullie ook? Laat je belevenissen achter in de reacties op dit blog. Hoeft niet literair. Foto: “Eigenwijs peertje” © 2023 Bas van Vuren
Bas van Vuren, aangenaam 
Onprofessioneel
Ik werd ingehuurd om bedrijfsprocessen te verbeteren. Degene die mij inhuurde had geen respect voor mij: hij raasde, tierde, schreeuwde, intimideerde, beledigde, bekritiseerde, en kleineerde mij voortdurend. Zijn collega’s van hetzelfde niveau behandelden mij op dezelfde manier. Ik besloot te vertrekken, en vroeg wel of hun gedrag voortkwam uit het feit dat ik ‘een klein Aziatisch vrouwtje’ ben. Ze vonden het erg onprofessioneel dat ik dat zei.
Uyên Hérault-Huynh
Dat was het ook. Die reacties kunnen door van alles worden verklaard. Die sfeer is daar niet goed en jij bent ingehuurd om dat te analyseren en oplossen. Als deskundige, niet als de eerste de beste met een mening. Dat kunnen ze zelf wel.
En zelfs als dit belachelijke gedrag echt met je lengte en afkomst te maken zou hebben, dan nog is het niet professioneel om dat te benoemen.
Misschien ben je niet in de wieg gelegd voor dit werk? Werk waarin je als externe deskundige problemen moet op lossen die al te lang slepen, verziekte verhoudingen aan treft, pispaaltje van iedereen wordt en dus een meester in weerbaarheid en onverstoorbaarheid moet zijn? Het zou niks voor mij zijn. Dat weet ik wel, daarom schrijf ik stukjes. De vaak onterechte bagger die je daarmee over je heen krijgt is nog wel te handelen (spreek op zijn Engels uit).
Kortom, kop op, kijk om je heen, aan jou als persoon ligt het niet, je bent goed zoals je bent, maar denk eens goed na over je beroepskeuze.
Dat Barbie geen maagd meer is zullen we wel weten. Ze is al behoorlijk in de 60 en moest ze dan nog maagd zijn zou dit stof doen opwaaien.
Een klein Aziatisch vrouwtje dat allesbehalve professioneel is, is erger dan een overjaarse Barbie.
We zijn weer op de hoogte, dank je.
Een triest begin van de ikjeslijst maar wie weet wordt intimidatie als professioneel gezien.
Update: het bedrijf waar de ikjesschrijfster was ingehuurd was een penitentiaire inrichting (gevangenis). Hou me ten goede, ben er nooit geweest, maar ik stel me zo voor dat daar aparte omgangsvormen heersen waar je je wel of niet op kunt voorbereiden voordat je de klus al dan niet aanneemt. Just saying.
En nee, razen, tieren, schreeuwen, intimideren, beledigen en kleineren is nergens goed, vraag het maar aan Matthijs en Mart.
Bekritiseren daarentegen hoort erbij. Zeker als je bedrijfsprocessen komt verbeteren. Dat betekent immers dat je allereerst zelf de processen beoordeelt, je oordeel vervolgens terugkoppelt en uiteindelijk verbeteringen voorstelt. Dan kun je vervelend gedrag naar je hoofd krijgen. Want die mensen houden er niet van als je verbeteringen voor hun processen voorstelt. Waarom niet? Ze bennen dan beledigd, want tja, zij zijn het die verantwoordelijk zijn voor die processen. Dus als die volgens jou beter kunnen, dan betekent het dat zij hun werk niet goed hebben gedaan. En van die feedback houden ze niet. Zelfs niet als ze jou speciaal hebben ingehuurd om ze dit te vertellen. Dus hebben ze een hekel aan je, vallen je aan, trekken je deskundigheid in twijfel, allemaal verdedigingsmechanismen om het juiste niet te doen.
Ik weet dit allemaal van een vriend, en die vriend is geen klein Aziatisch vrouwtje.
Hoe? Wat? Ik dacht dat ik vanmorgen een reactie had geplaatst.
Ik heb helegaar niks gezien, hoor.
Oh. Dus toch! Merkwaardig. Ik zie geen onvertogen woord. Geen onvertogen dit en geen onvertogen dat. Misschien het slechte weer.
Zal ik een klacht indienen?
Ja graag. Het loopt de spuigaten uit. Ik eis een verklaring. En jij ook. En verder iedereen in Nederland. Anders gaan we naar de concurrent. Is die er eigenlijk nog wel? Bestaat dat Blogger nog, waar je nooit kon inloggen?
Eigenlijk wilde ik het bij jou neerleggen… 🤣
Ja, dat willen ze allemaal. Maar ik ben gekke Gerritje niet. Jouw reactie kwam niet door, buiten mijn schuld en WordPress moet dat oplossen. Eis ook smartengeld, dat kunnen we dan samen delen.
O ja? Breng het snel in orde, ik kan wel wat gebruiken.
Ik beloof je, zodra je het geeist en geincasseerd hebt gaan we het samen delen.
Eh…. 😁
Nadenken
Tijdens het tienminutengesprek voor de zomervakantie legt juf aan Hylke (9) uit dat het in groep zes meer over werkwoorden zal gaan. Hylkes reactie: „Werkwoord is een zelfstandig naamwoord.” De volwassenen moeten alle drie even nadenken.
Eiby Pen
Er was ook zo’n mopje over een drieletterwoord. Duo heeft drie letters, maar een trio heeft er vier, of iets dergelijks. Ooit eens door Timmerark, de schat, bedacht of geciteerd.
Stoelknop
We bezoeken een beeldententoonstelling in Oosterhout. In een mooie ruimte bij het klooster draait een film. Mijn ogen moeten wennen aan het donker en ik ben blij dat ik een stoelknop vast kan pakken. Al trek ik mijn hand heel snel terug omdat ik meteen voel dat ik niet een stoelknop maar een kaal hoofd te pakken heb. Gelukkig kunnen we er allebei heel hard om lachen.
Laura van Duijnhoven
Kan gebeuren, tegenwoordig krijg je dan gelijk een scheldpartij voor je kiezen, een aangifte, boze tweets, een filmpje op Facebook met haatcommentaren en je moet gecanceld worden en nooit meer ergens aan de slag. Zo zijn die kale mannen, maar deze gelukkig niet.
Opmerkingsgave
Dagelijks loop ik ’s ochtends met onze teckel Joep naar het winkelcentrum. Gisteren ging ik noodgedwongen alleen want Joep heeft een bloedhekel aan regen. Onderweg kwam ik een klein meisje met haar moeder tegen. „Waar is je hondje?” vroeg ze nieuwsgierig. Onder indruk van haar opmerkingsgave antwoordde ik: „Het hondje is thuis gebleven, want die houdt niet van regen.” Ik keek haar moeder aan met een geïmponeerde blik. Die reageerde laconiek: „Ach, dat vraagt ze aan iedere voorbijganger.”
Arie van der Zwan
Grinnikicoontje!
Juf
Het is eind juli, regio Nederland-Noord heeft deze week eindelijk vakantie. Het is vandaag mooi weer, de buurkinderen spelen buiten. Als ik verder de tuin inloop, hoor ik wat ze doen. Eentje roept: „Schiet op, de juf wacht!”
Ze spelen schooltje.
Ingrid Baars
Wees blij dat het geen vader & moedertje was.
Ding
Tijdens de diploma-uitreiking van 6 vwo op het Spinoza Lyceum in Amsterdam werden alle geslaagden kort toegesproken door hun mentor. Toespraakjes waar vooral de houding en het karakter van de leerlingen de afgelopen jaren werden samengevat. Een van de leerlingen werd omschreven als: „Jouw ding doen is wel echt jouw ding.”
Wouter Voskuijl
Beste Wouter, zweefde jij als een alwetende verteller langs de kroonluchter? We willen weten of jij die grappenmaker was, zal wel niet, die leerling, zal ook wel niet, een ouder, kan, een medeleerling, de conciërge, bracht je na afloop de koffie rond of heb je deze gigantische dijenkletser gehoord van iemand, een vriend, een kennis, een wildvreemde man of vrouw in de kroeg, we zijn per slot van rekening in Amsterdam, een trambestuurder, stond het in het Parool, de NRC, oh nu wel zeg je.
Cabaret?
Zou goed kunnen. De Nederlandse Cabaretacademie staat vast in Amsterdam en op dat Spinoza Lyceum is het een keuzevak.