Maar ik hou wel van jullie hoor! (457)

Een firma die een warmtepomp komt aanleggen. Een krap lokaaltje van Vluchtelingenwerk met tien volwassen Oekraïners. De vrouw van Jan Willem In ‘t Velt. Twee spinnen in een deurweb. De moeder van een hockeymeisje zonder shirt. En de vrijwilligers met hoofddoek in het buurthuis. Allemaal slachtoffers van evenzovele schandalen vorige week. De NRC-lezers tekenden ze voor ons op. Hier komt het overzicht.

“U wilt mij iets verkopen wat ik niet wil hebben. Mag ik u verder een prettige dag wensen.”

Die firma kwam dus een warmtepomp aanleggen. Bij Rob Roordink. Wie kent hem niet? Hij heeft er een handje van om telemarketeers af te snauwen. Nog voor ze met hun verhaal kunnen beginnen zegt hij al op ijzige toon: “U wilt mij iets verkopen wat ik niet wil hebben. Mag ik u verder een prettige dag wensen.” En dan gooit hij de hoorn op de haak, zo die haak nog bestond. Hij drukt hem weg, zoals we tegenwoordig zeggen. Nou, dat komt niet altijd zo goed uit als het lijkt. Want die firma stuurde hem na een paar maanden van proberen ten einde raad maar een SMS met de datum waarop ze hadden willen komen. De pomp was al terug naar de fabriek. En Rob kon weer hout gaan hakken.

Zelf ben ik altijd vriendelijk en bijna joviaal tegen die arme stumpers van die call centres. Ze kunnen verder niets, maar ze zitten tenminste niet op het internet ikjes te beoordelen onder een opschepperige semi-academische schuilnaam. Hun gewetenloze bazen, ja, daar heb ik een hekel aan. Die zitten met dikke sigaren op een strandstoel in Dubai te zuipen en snuiven. Maar goed, die bellen me nooit.

Suske, Bertie en Ad kwamen ook vorige week weer langs voor een praatje, een grapje, en dit keer ook een correctie op het vorige intro. Daarin had ik een ontmoeting met Miriam Wesselink in Amsterdam over het hoofd gezien en Ad wees me daar gelukkig op. Die ontmoeting – een etentje in een ongezellig koud gebouw – staat me nog wel bij, maar Miriam kan ik me van toen niet herinneren. Wel van andere ontmoetingen en van talrijke heel plezierige online interacties natuurlijk, zie mijn eerbetoon van vorige week. Nee, die avond aan het IJ, een jaar of tien geleden, werd gedomineerd door een irritante tante die Marlboro’s rookte – of misschien wel halfzware shag van Van Nelle – en die alles beter wist, overal verstand van had, en vooral heel erg neerkeek op normale mensen. En door een heerschap dat zeurderige dingen voor zich uit zat te fluisteren, met schichtige blik, en dat vooral van alles over iedereen wilde weten zonder iets van zichzelf prijs te geven. Als je het woord “ik” in een verhaal gebruikt, dan heb je het volgens hem heel graag over jezelf. Dan vind je jezelf heel erg goed en heel erg belangrijk. Je mag het niet over jezelf en je eigen gevoelens hebben. Je moet de katjes net zoals hij in het donker knijpen. Een beetje een griezelig heertje met een rugzakje. Zelfs mijn oprecht eerbetoon aan een dierbaar schrijfster met een nare ziekte meende hij te moeten voorzien van lelijk commentaar.

Ik gun Ilyana heel veel koffiemelk met koffie en koekjes

Nee, doe mij dan maar die geweldige vrijwilligers van Vluchtelingenwerk. Zoals Loes Michels. Als NT2-docente geeft ze les aan tien volwassen Oekraïners. De groep moet de zin “ik drink graag …” afmaken. Naast veel soorten alcohol passeert ook “een kilo suiker” de revue, vermoedelijk van een grappenmaker, of van iemand die nog niet zo heel goed Nederlands verstaat. Dan is Ilyana aan de beurt. “Ik drink graag koffiemelk” fluistert ze aarzelend. De groep barst in een hysterisch gelach uit. Ilyana begint te huilen. Ook hierdoor werd ik geraakt. We vergeten weleens dat die mensen hier niet voor hun lol zijn, maar vreselijke oorlogstrauma’s hebben, angsten, bestaansonzekerheid, ineens alles kwijt, huis, spullen, vrienden, baan, leventje, toekomst. Ik gun Ilyana heel veel koffiemelk met koffie en koekjes, en tegen beter weten in dat ze ooit weer gewoon naar huis, naar haar eigen buurtje en leventje kan.

En opnieuw was ik weer innig tevreden met mijn beslissing van bijna een jaar geleden om een aantal kwaadsprekers zonder gevoel in hun donder van deze site te weren. Eén haatprediker verwijderde ik rechtstreeks en nog netjes beargumenteerd ook. In zijn kielzog verdwenen toen degenen die altijd het hardst om hem hadden moeten lachen, die zijn buitengewoon grove opmerkingen altijd geweldig hadden gevonden en die absoluut geen aanstoot namen aan pesten, beledigen en sarren. Vonden ze stiekem wel lekker dat iemand anders dat deed. Nou, opgeruimd staat netjes. Het enge clubje had zich ook bij dit ikje vast weer helemaal het apenzuur gelachen en honend en kwetsend commentaar geleverd. Ilyana’s tranen zouden met hoongelach zijn ontvangen. En mijn medeleven en begrip zou smalend als “hypocriet” bestempeld zijn. Gelukkig hoef ik het niet meer dagelijks te zien. De wind is buiten al guur genoeg. Hier op de site mag het aangenaam zijn en aangenaam blijven.

Jan Willem In ‘t Velt schreef over zijn lieve vrouw die een oogje had op de pianostemmer. Hij duidde hem aan met “de heer B.”, nou dan weet je genoeg. Op zekere dag was Jan Willem erachter gekomen dat zijn vrouw haar pianootje elke maand liet stemmen! Maar nu hij met pensioen was, was Jan Willem er zelf bij. Dus ja, toen kletsten de twee maar wat over actuele zaken en de verkiezingen. Of ze nog ging stemmen, zo wilde B. nog weten bij het weggaan. De vrouw stamelde bevestigend. Waarop de pianostemmer met een bulderend “Ik stem elke dag!” het huis verliet. En nooit weerom kwam. Jan Willem had er genoeg van, deed de piano weg en gaf zijn vrouw een blokfluit.

Bart Kempen deed de volgende dag de deur open. Dat was in een heel andere straat en het had helemaal niets met het vorige ikje te maken. Ze kennen elkaar niet eens, Jan Willem en Bart. Nee, Bart was nog te beroerd om zijn huis uit te komen voor de dagelijkse boodschappen en liet die dus bezorgen. Vooral de twee kratten Hertog Jan vielen op, omdat hij die tweemaal per week liet komen. Ongeduldig en met droge mond staat Bart bij de deur te wachten totdat de bezorger de kratten over het tuinpad naar hem toe rolt. Hij ziet twee spinnen die elk een web bouwen. “Wat is de natuur toch mooi”, zegt hij tegen de bezorger. Die kijkt hem aan met een blik van herkenning, maar ook wel van afkeer. Zo vroeg en dan is meneer al strontlazarus. “Even spuiten en dan ben je er vanaf”, zegt hij en loopt in een sprintje terug naar zijn busje.

“Het is al goed, mam. Ik hang op, wij gaan nu verder met ons leven.”

Nee, dan de vijf pubermeisjes met wie de familie De Bijl in de auto op weg naar een uitwedstrijd hockey zit. Er is er eentje die er onderweg achterkomt dat ze het thuisshirt van de club bij zich heeft. Da’s een doodzonde en kan tot levenslange uitsluiting leiden en verbanning naar een oord waar je moet werken voor je levensonderhoud. Het meisje pakt haar mobieltje en kaffert haar moeder uit. Die had immers het verkeerde setje klaargelegd. De moeder gaat minutenlang door het stof en biedt aan om het shirtje per traumahelikopter na te laten leveren. Maar dat hoefde niet. Dochterlief drukt haar weg na een smalend: “Het is al goed, mam. Ik hang op, wij gaan nu verder met ons leven.”

Het meisje kijkt dus niet zelf naar het shirtje voordat ze vertrekt. OK, zeggen we dan en ik slik nu een voordehandliggende stigmatiserende grap in over hoe dit hockeymeisje zich zal gaan ontwikkelen en op welke partij ze later zal gaan stemmen. Verwende krengen zijn het! Hockeyen kan toch helemaal niet meer in deze tijd? Denk eens aan al die mensen die met een stok hun rug zouden kunnen krabben, het portiek uitbezemen, een andersdenkende op zijn kop slaan … Maar “een puber wordt sowieso alles vergeven”, zo wist Bertie te vertellen.

Het was vorige week al heel snel tijd voor het laatste ikje, het ikje van de zaterdag, zoals de vaste lezer wel weet. Dat ging over een buurthuis. Antoinette Dop staat bij de balie, die afwisselend “bemensd” wordt door “vrijwilligers van verschillende herkomst”. Nou, dan weet je het wel. Je mag geen “buitenlanders” meer zeggen, geen “allochtonen”, niet het lelijke “Medelanders” .. nu is het “mensen van verschillende herkomst”. Die dragen hoofddoekjes. Ene Jannie kondigt bij de koffie aan dat ze op de PVV gaat stemmen. Dat slaat in als een bom. De vrouwen geloven het niet en lopen bedrukt weg. Jannie roept hen na: „Maar ik hou wel van jullie hoor!”

“veel van hen stemmen blond”

Dergelijke taferelen hebben zich vorige week overal in Nederland afgespeeld. Een op de vier mensen die met jou in de bus zitten, in het restaurant, op je werk … die stemmen dus PVV. “Iedereen roept”, sprak Bertie wijs, “veel van hen stemmen blond”. En zo is het. Vreemdelingenhaat en egoisme, het is allemaal in een razend tempo normaal geworden.

De schokgolf die door mijn schoonfamilie trok, decennia terug, toen opa verklaarde dat er teveel buitenlanders naar Nederland kwamen, ligt ver achter ons. Het is nu niet meer voor te stellen dat we toen met z’n allen zelfs gestopt zijn met onze zondagse koffiebezoekjes aan opa en oma. Zulke grootouders die bliefden wij niet en daar wilden we niet mee gezien worden. Want “buitenlanders die verrijken onze cultuur, opa” … Nu is het allemaal salonfähig en heeft de wal het schip gekeerd.

maar ja, het was een te lekker ding

Ik moet toegeven dat ik zelf nog niet zo heel veel jaren geleden een erg leuke vriendin had – buitenlands van afkomst – die er totaal geen moeite mee had om me al op een van onze eerste dates te vertellen dat ze PVV stemde en zelfs een actieve rol in die partij ambieerde. Ik moest haar toen van mezelf natuurlijk meteen dumpen, maar ja, het was een te lekker ding, ze was gewoon te grappig en nee, eigenlijk ook helemaal niet racistisch. Dol op katten. Ze hield er alleen niet van om arme mensen te helpen, die moesten hun eigen boontjes maar doppen. Daar, mensen die dat vinden, heb je er dus veel meer van kennelijk, het is niet anders. We gaan het zien. Zij heeft mij trouwens vervolgens gedumpt. Kun je weleens hebben. Dat had met mijn politieke overtuiging te maken, vermoed ik, want de rest aan mij was volgens haar perfect.

Wil jij net als Suske, Bertie, Ad en andere reageerders kans maken om in het volgende weekoverzicht voor te komen? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je plezier hebben met lezers die voor je het weet goede kennissen van je kunnen worden? Misschien wil je een uitnodiging voor de jaarlijkse bijeenkomst van lezers van deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je kunt een uniek vrolijk viltje winnen als jouw reactie precies de 100e is

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan verstopt op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes houdt. Of stuur zelf een ikje in. Of scrol naar beneden en zeg iets. Dat mag met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume. Je kunt een uniek vrolijk viltje winnen als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Of voor een ander aangenaam dingetje dat je hier op de site doet. Viltjes zat. Maar voel je je te goed voor zo’n viltje? Of ben je doodsbenauwd om je adres te delen met het blogbeheer? Helemaal prima, dan laat je dat – liefst discreet – even weten en dan gaat dat viltje naar iemand die het wel weet te waarderen. 

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg de afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Reacties zijn welkom via het reactieveld, het contactformulier of een email naar bas@basvanvuren.org

Het wordt een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij. 

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de header image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen tijd. Nou, jullie zien het wel. Ik zat weer eens op de WC. Mijn eigen WC wel te verstaan. Moet ook weleens gebeuren. Sommigen hebben dan een tablet op schoot en gaan rare commentaren posten op andermans site, zelfs jaren nadat ze van die site geband zijn. Maar ik had alleen mijn mobieltje bij me. En ineens … vond ik die wastafel met dat zeepje en zo een prachtig tafereeltje. Ik legde het vast voor later, en later is nu, zoals jullie zien.  Ook deze week – ik voel het gewoon – ga ik weer interessante dingen meemaken. Jullie ook? Laat je belevenissen achter in de reacties op dit blog. Hoeft niet literair. Foto: “Gezelligheid op de WC bij Van Vuren” © 2023 Bas van Vuren