Kokoskoekjes bakken (368)

Over ikjes en kokoskoekjes

Een moeder van 94 die haar mooie dochter een complimentje lijkt te geven. Dé Schulte Nordholt die zomaar naast iemand in de collegebanken zit. Een boekverkoopster die een NRC-lezer met zeven vinkjes aardig vindt. Een andere NRC-lezer die op vakantie in IJsland zijn vader belt. Een in het Nederlands vertaald flauw mopje over seks met een pauw. Een vioolmeisje dat met een werkstuk over de aarde bezig is. Er gebeurt van alles in ikjesland, dat land dat wordt bevolkt door NRC-lezers die allerlei dagelijkse dingen meemaken en ze opsturen. Dat benne dus de ikjes en dat is waar het hier over gaat, elke maandag weer qua weekoverzicht en dagelijks dus de verse ikjes met de commentaren van het ikjespanel, behalve op zondag, want dan rust het panel uit in de blijde wetenschap dat het weer goed was.

Over oorlogsmisdadiger Putin gaat het hier niet, net zomin als over zijn doodenge vazallen binnen en buiten Nederland. Ergens moet het nog een beetje leuk blijven. Maar ook dit intro is misschien wat minder lollig dan anders. Terecht als er op een paar honderd kilometer afstand een Derde Wereldoorlog aan het ontrollen is, met als inzet niets, helegaar niets, en met als gruwelijk gevolg een onnoemelijke hoeveelheid leed voor mensen die niet anders zijn dan jij en ik. Die niks gedaan hebben om dit lot te verdienen. Laten we hopen dat er gauw een einde aan komt.

Photo by Matti on Pexels.com

“Ze heeft twee joôs en drie moidjes.”

Trudy Moerkamp schreef over haar moeder van 94. Die “is niet zo van het complimenten geven, nooit geweest”. Ze had altijd wel iets op het uiterlijk van haar dochter aan te merken. Maar nu waren ze bij de dokter. Ze wees naar Trudy en zei “… en ik heb nog twee van die mooitjes”. Trudy was blij verrast, totdat ze zich realiseerde dat haar moeder in West-Fries dialect sprak. “Ze heeft twee joôs en drie moidjes.” We willen echt niet meteen gaan zeuren, wij van het ikjespanel, maar het is toch wel heel bijzonder dat je nog altijd niet gewend bent aan het dialect van je 94-jarige moeder. Ze zien elkaar dus niet zo vaak, denken wij maar zo. Volgens Pawi was het een “leuk verzonnen verhaaltje”. Ilona noemde het een “niksje”. En De Schrijvende Rechter (DSR) realiseerde zich dat hij zijn kinderen het afgelopen weekend had aangemerkt als “oliebollen” en “flipflappen” en dat hij dat dus misschien over vijftig jaar weleens op zijn brood zou kunnen gaan krijgen.

Lummel hield zich vorige week koest omdat hij zijn kleindochter Lola te logeren had. Hij was dus druk met koken, spelen, buiten spelen, achter het fietsje aanrennen, naar de draaimolen gaan en kokoskoekjes bakken. Dus zeg maar al die dingen die mensen, ook in de Oekraïne, graag met hun kleinkinderen doen.

Te verkrijgen bij de betere boekhandel

Johan Veenstra schreef over zijn studentenjaren, waarin hij een keer naast dé Schulte Nordholt in de bankjes gezeten bleek te hebben. Wat er toen gebeurde? Niks. Dat was het al. Dat wilde hij ons laten weten. Dat hij naast iemand had gezeten die een boek had geschreven, zou schrijven, althans zijn vader, diens broer, oom, iemand uit die familie. Nou, dan komt het wel heel dicht bij, hoor. Boeien. Echt boeien.

En toen was het al weer woensdag. Tijd voor het ikje van Maarten Soeters over vinkjes. Hij stond zich in de AKO-boekhandel van het Amsterdam UMC te verontschuldigen bij de verkoopster voor de aankoop van dat suffe boekje van Joris Luyendijk. Suf, want een klein beetje bij elkaar gesprokkeld van her en der, zonder al te veel eigen onderzoek. Maar goed, het kind zegt “bijna troostend” dat Maarten ondanks zijn zeven vinkjes “best heel aardig” lijkt. Bertie vroeg zich verontwaardigd af of dit ikje echt van “kwal Maarten” was, maar wilde niet toelichten wat ze van de auteur weet. En of ze het nou een kwal of een slijmbal vindt. Dus ja, dan houdt het op. We drongen niet verder aan.

“even later” ineens op vakantie was “in het betreffende land”

Want ja, daar kwam het volgende ikje alweer aan. Het had de krankjorumse titel “Scandi-thriller” en ging erover dat Sander Huissen, de schrijver van het ikje, samen met zijn vader naar een IJslandse detectiveserie op TV had gekeken en “even later” ineens op vakantie was “in het betreffende land”. Hoe is het toch mogelijk, he? Dat zoiets kan. Wat een toeval. Hij belde natuurlijk meteen naar zijn vader. Die vroeg slechts “zeggen ze daar in het echt ook ‘tak’?” Wij hadden sterk de indruk dat de ouwe zijn zoon een tikkie in de maling zat te nemen. “Een volkomen oninteressante anekdote voor al wie niet is ingevoerd in het Scandi-thriller gebeuren en het ‘betreffende’ huisgezin.” vond DSR.

“Zo was er ook eens een Fransman op vakantie in Nederland. Tijdens een telefoongesprek, vroeg zijn vader hem: “C’est vrai que là-bas ils disent ‘dans cul’?” scheef Ad Hok, niet wetende dat wij ook kunnen googelen.

En wat een toeval, een dag later, slaagde een bijzonder sneu figuur die zich al even sneu “Bas Overmars” noemde erin om de NRC-ikjesredactie om de tuin te leiden met een Nederlandse vertaling van een internetgrapje. Bas Overmars. Ja. Had ook Jan Rozenwater of Heer de Wit kunnen heten. Die doen of deden dit soort dingen ook. Grappig zijn zonder bronvermelding. En weten jullie wie dit ontdekte en lulletje Overmars ontmaskerde? Juist, Ad Hok. Een officieel protest van mij bij de NRC bleef onbeantwoord. Ook een algemene verontwaardiging of lichte ophef op Twitter bleef uit.

“poelierster, heeft u kippenborstjes?”

De Schrijvende Rechter beloofde om zijn ikje over zijn bestelling van varkenspootjes bij de slager weer eens in te zenden, wellicht aangepast aan de moderne tijd in de trant van “poelierster, heeft u kippenborstjes?”

Het was toch al niet zo’n geweldige ikjesweek. Op zaterdag schreef ene Clara Brouwer over een vioolleerlinge die met een werkstuk over het ontstaan van de aarde bezig was geweest. Op de vraag of het al een beetje opschoot, antwoordde het meisje vermoedelijk naar waarheid “Ja hoor, ik ben al bij de vierde dag”. Nou en toen lag Clara dubbel, was nog een heel gedoe met zo’n viool. Toen ze de geknapte kattendarmen in de GFT-container had gemieterd zette ze zich aan de computer en stuurde het voorval als ikje naar de NRC. Man man, en die plaatsten het nog ook! Soms horen mensen grappige dingen die helegaar niet grappig zijn. Pawi vond het “aandoenlijk” en “vermoedelijk afkomstig uit de bible belt”.

Wil jij net als Pawi, Ilona en andere reageerders kans maken om in het volgende intro voor te komen? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je plezier hebben met onbekenden die voor je het weet je vrienden zijn? Misschien wil je een uitnodiging voor de jaarlijkse bijeenkomst van de auteurs en reageerders van deze site? Een keer meedoen aan een hartverwarmend Zoemuurtje©? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan verstopt op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes houdt. Stuur zelf een ikje in. Scrol naar beneden en zeg iets. Dat mag met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume. Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Lepeltjes zat.

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg de afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Bas van Vuren, aangenaam!

Reacties zijn welkom via het reactieveld, het contactformulier of een email naar bas@basvanvuren.org

Het wordt een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij. 

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de header image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen tijd. Nou, jullie zien het wel. Ik liep wat te slenteren en ja, hoe kon het ook anders, te piekeren en peinzen over Oekraïne. Zoals wel vaker bij groot onrecht en groot leed overviel me een gevoel van machteloosheid. Wat kun je er als eenlingetje zelf aan doen? De iDEAL portemonnee trekken? Tuurlijk. Profielfoto op de sociale media aanpassen? Naar de Dam? Overal zag ik ineens geel en blauw. Een hijskraan met heipalen. Een woonwarenhuis. En zelfs de afvalbakken. Geel en blauw. Afval. Daar mag Putin, dacht ik somber. Volgende keer zie ik misschien weer iets anders. Want echt heel veel schieten ze er niet mee op. Laten we maar kokoskoekjes gaan bakken.
Foto: “Hier mag Putin” © 2022 Bas van Vuren

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Kent beroemde mensen. Maakt liedjes. Behandelt ikjes en organiseert zoemuurtjes.Want ja. Je moet toch wat

93 gedachten over “Kokoskoekjes bakken (368)”

  1. Vijand

    Op de Dubai Expo staat de ligging van de landenpaviljoens niet heel helder aangegeven. Ik sta te turen op een bord als er een klein kereltje naast me komt staan. Hij blijkt toevallig net als ik naar het paviljoen van Japan op zoek te zijn. Als we het gevonden hebben, wandelen we er samen heen. Hij is zes en komt uit Syrië. Waarom wil jij naar het Japanse paviljoen? vraag ik hem. „I like the enemy”, zegt hij. The enemy? Wat spookt Japan in zijn thuisland uit? Het duurt even, dan begrijp ik hem. Hij heeft het over stripcultuur: ‘anime’.

    Freek Vossenaar

    Like

  2. Het ventje is zes jaar en Freek maakt hem dus belachelijk vanwege zijn Engelse uitspraak? Kansloze vent die man. Met zijn Dubai Expo op kosten van de zaak.

    Like

  3. Kijk, dat maak je nou weer niet mee in het Provinciaal Overijssels Museum. Gelukkig nemen de NRC-lezers ons mee voor een kijkje in de grote wereld.

    De Dubai Expo, en dat van onze belastingcenten. Wat mot je d’r mee en wat heb je d’r an? Mag daar eigenlijk wel een Heineken House staan?

    Geliked door 1 persoon

  4. Je gaat er honderden procenten op vooruit in vergelijking met vorige week, dus me dunkt. Terecht dat je DSR’s mededeling van een waarderend like-je hebt voorzien.

    Hij had 2.5 ster gegeven als het mogelijk was, maar heeft toch maar naar boven afgerond. De goede bedoelingen tellen immers ook mee -milde glimlachicoon-.

    Like

  5. Hadden we de nerdy buurman nog maar, die zou hier wel raad mee weten: bestandje waarin de waardering van DSR voor het intro wordt afgezet tegen het aantal malen dat hij geciteerd wordt (met een uitspringende quote die dubbel telt, en een vermelding in de introtitel in het driedubbele). Daar zou best weleens een rechtevenredig verband uit kunnen komen.

    Like

  6. Haha, wat laat die APD zich weer kennen! -mild-hartelijke glimlachicoon-. Vreselijk om zo te moeten leven bij goed- en afkeuring van anderen.

    Dat APD zelf zo transactioneel denkt, is nog tot daaraantoe – maar laat hij DSR niet hetzelfde kille wereldbeeld toedichten. Daar komt al genoeg gedonder van.

    Nee, DSR bekijkt het introotje met dezelfde onafhankelijke blik waarmee hij al jaren het Ik-je schouwt, met inachtneming van alles wat van belang is.

    Like

  7. Kind

    Ik (48) heb gereserveerd in het plaatselijke eetcafé voor een daghap met mijn moeder. Ik ben wat eerder dan zij en zit dus even alleen aan het tafeltje. Een jongetje merkt dit op. Na enige tijd komt hij naar mij toe en vraagt: „Wat doet u hier?” „Ik wacht op mijn moeder.” Het blijft even stil. „Bent u een kind dan?”

    Nicolet van der Meer

    Geliked door 1 persoon

  8. DSR heeft de hele nacht wakker gelegen nadat APD onze buurman de haatscheldende internetengerd had opgeroepen om zich met hem te bemoeien.

    Deed een beetje denken aan Trump die vond dat Russische hackers maar eens een beetje bij de Democraten moesten gaan rondsnuffelen.

    DSR is dan ook van zins een sanctie op te leggen door twee sterren aan het introotje te geven, zodat zijn gemiddelde beoordeling uitkomt op 2.5. Als gulheid wordt gesmaad, dan moet het maar zo. -mild-bedroefde glimlachicoon-

    Het Ik-je is reeds afdoende besproken door DLL.

    Like

  9. Wakker liggen over dingen waar je niets aan kunt doen, is verspilde moeite. Dat komt uiteindelijk de waakzaamheid wanneer het er op aankomt niet ten goede.

    Nee, laat ons eerst maar eens een lichtje proberen te zijn in het hoekje waar we zijn neergezet, om van daaruit verder te schijnen.

    Geliked door 1 persoon

  10. Schelp

    Bij de priklocatie voor mijn booster lever ik het formulier in waarop onder meer staat dat ik allergisch ben voor schaal- en schelpdieren. „Ach, wat naar voor u”, zegt het meisje dat de intake doet. „Dan kunt u dus nooit een dagje naar het strand.”

    Rob Daniëls

    Like

  11. Ja bijzonder! Stonden inderdaad in het spambakje. Zelfs in het allerergste spambakje, dat waaruit de commentaren zondermeer gewoon verwijderd worden zonder me te waarschuwen. Het “Rozenwatermeurbakje” zoals het in de volksmond heet. Geen idee waarom, ik zie geen onvertogen woord. Nou ja .. NRC? 😀

    Like

  12. De GGD-medewerker is verworden tot “de jonge jongen die de drankjes serveerde” van weleer.

    Geliked door 1 persoon

  13. Verder, waarde Lummel, zie ik geen gebande commentaren van je in het spamfilter. Misschien werkt het internet even niet in Frankrijk of heb je een Russische provider?

    Like

  14. Een dagje naar het strand?
    Nooit kan ik dat meer. Allergisch voor schelpen, schaaldieren, zonnebrandolie, badlakens, strandstoelen en stormachtig weer.

    Het meisje van de ‘intake’ mag je wel in je hart sluiten. Of in je armen.

    Like

  15. Belletje trekken

    De bel gaat. Ik doe open: niemand. Ik kijk links en rechts de straat in. Uit een buurhuis komen twee jongetjes van een jaar of zeven, acht. „Hebben jullie gebeld?” „Nee”, roept het grootste jongetje. Het andere jongetje aarzelt. „Ja”, zegt hij. „Het was maar een grapje.” Ik steek mijn duim op: „Goed dat je het zegt.” En nu wil ik zo graag weten hoe het over vijftig jaar gaat met die twee jongens.

    Lisette Thooft

    Like

  16. Nou, over vijftig jaar is dat leugenaartje net vrij uit de gevangenis en de eerlijke een politieagent op rust.

    Ze komen elkaar weer tegen in het rusthuis, waar er de docucomedysoap ‘Na vijftig jaar’ wordt geschoten.

    Een ijverige stagiaire vist het Ik-je op en naar aanleiding daarvan dit commentaar dat DSR tot zijn grote consternatie hoort voorgelezen op de hologram-TV.

    Boodschap aan mijn oudere ik: je had toch een knijpkat moeten kopen voordat het te laat was!

    Geliked door 1 persoon

  17. Ik ben een exbelletjetrekker en een expat. En ik ben op het blog van Bas van Vuren. Ik denk niet dat Ad Hok een belletjetrekker was. En 50 jaar geleden was ik allang gestopt met het belletjetrekken. Dus Ad en ik zijn het niet.
    Hoe trekt de jeugdvantegenwoordig belletje? Met alle technologische aanpassingen van de deurbel lijkt het me een uitdagende zaak te zijn.

    Like

  18. Toen ik nog belletjetrok was de term al verouderd. Het was eerder bellejetjeduwer. Maar ik stel voor dat ook onder technologisch veranderde omstandigheden, nog steeds belletjetrekken te handhaven.

    Like

  19. Belletje trekken wordt hier nog wel eens gedaan hoor.
    Schattige kleine onderdeurtjes die net niet bij de bel kunnen.
    Ik hoor ze al met hun knietjes tegen de deur bonken vóór ze de bel hebben bereikt.
    Ik speel dan gewoon mee.
    Laatst kon er eentje niet wachten en zag ik het koppie om het hoekje van de heg aan de overkant.

    Like

  20. Ik was een tamelijk braaf jochie, maar aan belletje trekken heb ook ik mij wel eens bezondigd. Ik herken mezelf wel in dat tweede jongetje.

    Like

  21. Bij ons heette het ook wel belletjeslellen, een technologisch neutrale term.

    Like

  22. Wij hadden een echte trekbel. Voor mij onweerstaanbaar. Dat huis kochten we! Die bel!
    En alle lummeltjes en adhokjes trokken eraan. Hard wegrennen. Langs de ramen, naar de volgende. Ze waanden zich ongezien. Dat liet ik niet altijd gaan. De deur uit, zogenaamd woedend zwaaien met de vuist, ik kon ze geen groter plezier doen.

    Like

  23. Klompen

    Op weg naar de winkelstraat loop ik op klompen (ander schoeisel heb ik niet) over een uit straatstenen bestaand trottoir.

    Twintig meter voor mij drukt een vrouw zich ruggelings tegen een etalageruit.

    Als ik haar passeer lacht ze besmuikt: „Ik dacht dat er een paard aankwam.”

    Hayo van Weringh

    Geliked door 1 persoon

  24. Alleen maar klompen en men verwacht zich aan paarden? Kennelijk speelt zich dit af rond 1900.

    Like

  25. Heb je wel gehoord van de hollebollewagen
    Waar die hollebolle Gijs op zat?
    Hij kon schrokken, grote brokken
    Een koe en een kalf en een heel paard half
    Een os en een stier en zeven tonnen bier
    Een schip vol rapen en een kerk vol schapen
    En nog kon Gijs van de honger niet slapen!

    Like

  26. Toch nog eens herkauwen op die openingszin:
    “Op weg naar de winkelstraat loop ik op klompen (ander schoeisel heb ik niet) over een uit straatstenen bestaand trottoir.”

    Dat uit straatstenen bestaand trottoir verraadt de ordelijke geest van een voormalig hoofd BHV in de basismetaal.

    Geliked door 1 persoon

  27. Paard

    Op weg naar de winkelstraat loop ik op klompen.
    Vóór mij drukt een vrouw zich tegen een etalageruit.
    Als ik haar passeer zegt ze: „Ik dacht dat er een paard aankwam.”

    Zo dan.

    Geliked door 1 persoon

  28. Het zijn juist heerlijke stoepen, die vakkundig zijn aangelegd met bakstenen. Niks grote stappen gauw thuis met die lelijke bleek grijze tegels.

    Dit ikje is een van de bijzonderste uit de reeks van deze week.
    Hopelijk is er morgen nog zo eentje. Nog 5 minuten wachten.

    Like

  29. Die ga ik niet bekijken, de vraag alleen al. Weet je wel hoe oud die is? 🙄 Net zo erg als dat lege blikje olifantenvlees.

    Like

  30. Dit is het enige ikje dat DSR ooit geplaatst heeft gekregen. Hij is er nog altijd trots op en claimt hem zelf verzonnen te hebben. Laat hem in de waan ….

    Like

  31. Dat Ik- je is nooit geplaatst; dat zou de opheffing van de rubriek tot gevolg hebben gehad.

    Ondertussen lijkt het er wel op dat APD, die toch grapjesschrijver voor de televisie wilde worden, met DSR’s materiaal heeft lopen leuren.

    Like

  32. Haring

    Ik sta bij de haringkar. Bobbie krijgt een vissenkop van mij. Daar smult ze van. Zegt de stokoude vrouw naast me: „In een volgende leven wil ik terugkomen als jouw hond.”

    Carolien Oosterhoff

    Like

  33. @Bas van Vuren
    maart 4, 2022 om 17:54

    WP schreef zoiets van: ‘Sorry, you can’t post this comment’.
    Nou moe inderdaad, dat dacht ik ook. Zo schunnig was het niet.

    Like

  34. Fantastisch ikje. Ik moest er hardop om lachen. Ook al omdat het een heerlijke afsluiting van de ikjesweek is. Vrijwel uitsluitend korte en enigszins bizarre verhaaltjes.

    Like

  35. Het zal een zeehond zijn geweest….

    Mensen ‘stokoud’ noemen, lijkt me niet beleefd. En het valt me tegen van NRC dat een dwaalleer als reïncarnatie in zo’n vrolijk daglicht wordt gesteld.

    Binnenkort een Ik-je over wat er bij de regressietherapie naar boven kwam?

    Geliked door 1 persoon

  36. Een harinkie, hop aan de staart, een oestertje, hop slurpen maar, het gaat er allemaal vlotjes in. Qua lekkerbekjes en mosselen: soms weten ze het wel heel erg dik te verpakken in frituur, of te bakken in oud frituurvet. Dan geef ik mijn portie liever aan Fikkie.

    Like

Zeg eens wat

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: