Het zal je maar gebeuren zeg. Een ikjesschrijver stapt in een taxi in Peking. De chauffeur rijdt weg “met zijn neus bijna tegen de voorruit” en zegt tegen zijn klant “Ik moest toch die kant op. Ik ben mijn bril vergeten”. Of je belt met een helpdesk en na ellenlang doorverwijzen roept een andere ikjesschrijver vertwijfeld uit “Het lijkt verdorie Kafka wel” en dat dan de helpdesker zegt “Sorry mevrouw, die ken ik niet, ik werk hier nog niet zo lang”. Lees verder “De belastingdienst leest hier mee (69)”
Bas van Vuren, aangenaam 