Na een korte stilte (236)

Ikjes, nieuws en intriges

Nico Groen vertelde over een dame die naar “Villa Mony” zocht en dat bleek een gebouw te zijn waar met koeienletters “Philharmonie” op de gevel stond.

Na een korte stilte volgt een overpeinzing

Dan was er nog een diepzinnig bedoelde ik van ene Thomas van der Schoor over het jagen. Zijn zesjarig kind (of het een zoon of een dochter was zullen we nooit weten) wilde weten waarom jagers dieren doodschieten. “Voorzichtig leg ik uit dat te veel dieren van één soort niet goed is voor de natuur en dat jagers daarom soms sommige dieren doodschieten. Na een korte stilte volgt een overpeinzing: „En wat doen ze dan als er te veel mensen zijn?”

Dat “na een korte stilte” is een klassieker, zoals wij ikjeslezers weten.

Lees verder Na een korte stilte (236)

Advertenties

De schuld van de bloemist (231)

Ikjes, bloggersnieuws, boeken en een paaslam

Beroepsschrijver Martin van der Jagt had weer eens een ikje verzonnen. Een kunstig opgebouwd plotje, waarin een misverstand over een kaartje bij een boeket bloemen voor gieren en brullen moest zorgen. „Veel liefs, blijven graag nog eens bij jullie slapen!”, stond op het kaartje dat hij zogenaamd aan zijn “nieuwe baas” gaf. En dat zogenaamd voor iemand anders bedoeld was. Het was allemaal de schuld van de bloemist.

Dit nooit meer, wist ik.

Vroeger hadden we John Lantings’ Theater van de Lach voor dit soort humor. Een bepaald publiek lachte zich er letterlijk de tranen in de broek om. Ik heb er in mijn vroegste jeugd een keer tussengezeten, in een zaaltje in een provinciestad. Met mijn ouders en nog wat aanhang. Vervolgens ben ik mijns eigen weegs gegaan. Dit nooit meer, wist ik. Hier hoor ik niet bij. En het was toen, in de garderobe van dat zaaltje, dat ik besloot te gaan studeren. Met het bekende gevolg dat ik nu cultureel een kei ben en een een blog als dit mag runnen en met een publiek als jullie in contact mag staan.

Uit dat publiek daar in mijn jeugd in die provinciestad bij de opvoering van het Theater van de Lach zijn een aantal jonge mensen uiteindelijk bij de NRC terechtgekomen. Bij de ikjesredaktie, de allerlaagste trede op de krantenladder, nog onder de schoonmaakploeg. Ze zitten er nog altijd.

Lees verder De schuld van de bloemist (231)

Ik krijg het warm (229)

Over ikjes, een boerin, poëzie en boeken, muziek, nieuwe blogs, Twitter en reclame

Daar gaan we weer. Een overzicht van al het moois van vorige week. Er was ook heel veel lelijks en naars in de wereld, maar dat laten we hier aan ons voorbijgaan. Hier is het aangenaam, hier mag je wegdromen.

Ikjes

Mirjam Killian wandelde op het platteland. Zegt ze. Ze zag een “prachtig kind van een jaar of dertien met lange donkere vlechten in blauwe overall”. Deze boerendochter wist, zo bleek uit het gesprek dat Mirjam met gevaar voor eigen leven met deze inboorlinge voerde, niet wat de bovenkant van het bloembolletje was dat ze aan het poten was. Jaja, en dat moest in de krant.

boerin
Jildau Broekens © Boerinnen Kalender

Voor mij wel een aanleiding om uit te zien naar de Boerinnenkalender van pak hem beet 2025 en om al mijmerend een ouwetje weer eens van stal te halen. De olijke foto van één van de meisjes, dat misschien ook nog niet wist wat de boven- of onderkant was, wordt vele malen aangeklikt alhier op de site. Met name in de avonduren. Hoe zou het met haar gaan? Mijmer mijmer.

Een vermakelijk misverstand tekende Eva Vennema op. Haar dochter van 5 verveelde zich en belde met de telefoon van haar moeder naar een vriendinnetje. Na een paar seconden hangt ze op en vertelt dat het vriendinnetje even naar de bieb is. Hoe of ze dat weet, wil mama Vennema weten. Ze had een antwoordapparaat gekregen: „Please leave your message after de beep.” Lees verder Ik krijg het warm (229)

Gekleurde billen (221)

Ikjes, actualiteiten en leesclub

Soms krijg je een titel in je schoot geworpen. Er stond vorige week zaterdag een ikje in de NRC van Ilse Harmelink. Ze reed met haar puberdochter langs een weiland vol schapen met gekleurde achterwerken. Stempels voor als ze seks hebben gehad. En boven dat ikje had een jolige eindredakteur “Gekleurde billen in de wei” gezet. Hopla. Klaar. Niks meer aan doen.

Leesclub “De Gekleurde Billen“, ja, lach maar

Verder ga ik het hier niet over hebben, want wij weten er al alles van, ik wel tenminste, maar ik heb veel groter nieuws. Dat er een nieuwe Leesclub is opgericht. Nog zonder titel, maar die komt wel. Leesclub “De Gekleurde Billen”,  ja, lach maar. Lees verder Gekleurde billen (221)

De kat schroeide zijn vacht (216)

Ikjes en actualiteiten, de krant staat er vol mee

We leerden vorige week over “opsaaien”. De jongste dochter van Kees Veth komt hiervoor graag in het weekend naar het ouderlijk huis. Vroeger noemden we het “onthaasten” en je kunt dat ook via televisiekijken doen. Kijk bijvoorbeeld eens Boer Zoekt Vrouw, Heel Holland Bakt, Beste Zangers, First Dates en Vroege Vogels. En dat programma van de EO waarin ze drie kwartier lang spoorrails laten zien vanuit het perspectief van de machinist.

Ook door het lezen van het “keirustige blog” waarop jullie nu opgetogen zitten te scrollen, komt de opsaailustige aan zijn trekken. Dit grinnikte althans De Schrijvende Rechter (DSR) op zijn vertrouwde oubollige wijze. En omdat niemand lachte zoutte hij vervolgens fluks weer op, naar daar waar er meer zijn zoals hij. *huivericoon* Lees verder De kat schroeide zijn vacht (216)

Minnaressen rijmt op winnaressen (211)

Ikjes en actualiteiten, terugkijken en vooruitlopen

En opnieuw waren de reacties alhier veel leuker dan de ikjes uit de NRC zelf. Zoals die opmerking van onze Pawi over het flauwe grapje van de vriend van Hedda Treffers over de Man Booker Prize. Vier van de zes Man Booker Prize-genomineerden waren vrouw. „Goed hè”, roept Hedda tegen haar vriend. Die mompelt: „Het heet wel nog altijd de Man Booker Prize…” Dat was het hele ikje. Hoe flauw wil je ze hebben?

Maar Pawi zei: “Ik word een beetje moe van dat vrouwen tellen, in jury’s, besturen, genomineerden en prijswinnaars/winnaressen. Dat laatste rijmt op minnaressen, ga die eens tellen, Hedda!” En daar kon Hedda het dus mee doen.

Binnenkort afgeschaft door Groen Links?

Het zoontje van Ronald Buitenhuis las intussen aan het ontbijt de krant en vraagt zich wijsneuzig af: „Als de letters IAmsterdam moeten verdwijnen, omdat het te individualistisch is, mag het NRC-ikje dan nog wel blijven bestaan?” Het antwoord kwam niet, maar het kereltje heeft gewoon een punt. Vind ik dan weer, gek mannetje dat ik me d’r eentje van jullie ben. Lees verder Minnaressen rijmt op winnaressen (211)

Koffiespecial niet meer nakende (208)

Dit gaat over koffie en wat er zoal bij komt kijken

“Getverderrie, ik drink geen koffie, nooit gedaan ook. Wat mensen daar lekker aan vinden is mij een compleet raadsel. Op de vroege morgen nog wel en dan de hele dag door. Hoe komen ze erop?”

Niet iedereen op de site had zin in de Koffiespecial die nakende was. Joke drinkt liever thee. Voor de visite heeft ze wel een koffiezetapparaat. “Een gewone, geen driedubbelovergehaalde Nespresso of Senseo, of hoe al die apparaten tegenwoordig mogen heten.”

Ha gezellig, wil je koffie? Ik heb net gezet!

Dat was opvallend. De lezers van deze site blijken een onderscheid te maken tussen zichzelf en hun visite. Zelf drinken ze de heerlijkste koffie, gezet met fris, helder bronwater en geurige driedubbelgemalen koffiebonen uit exotische landen. Ze kijken dan niet op een paar duizend eurootjes of meer. Maar als ze visite hebben dan mag er drab worden geserveerd, snel gezet of haastig doormekaar geroerd. Dat spul staat dan op een warmhoudplaatje de hele dag in te klinken. Ha gezellig, wil je koffie? Ik heb net gezet! Man man. Nee, daar ga ik niet op bezoek. En oploskoffie die drink ik wel op de camping.

Lees verder Koffiespecial niet meer nakende (208)

Ga niet zitten nölen (199)

Vooruitkijken en achterlopen op ikjes en actualiteit

Komt een Russische vrouw met flinke taalproblemen bij de dokter. Ze heeft haar Nederlandse buurvrouw meegenomen als tolk, want die heeft een talenknobbel dankzij jarenlange ervaring in een asielzoekerscentrum.  Of ze jeukklachten heeft, wil de dokter weten. De buurvrouw draait zich om naar de Russin en vraagt vol zelfvertrouwen:  Jij … Jeukie jeukie?” Het ging om de patiënte van Monique Verlouw. Die tekende het voorvalletje op voor de ikjesrubriek van de NRC, waarvan dit blog wekelijks een recensie publiceert. Onbedaarlijk lachen kan ik om sommige van die ikjes, droogjes gedeeld als lezersanekdotes op de achterpagina van een serieus dagblad.

G7Net zoals ik ook heel erg moet lachen, nog steeds en telkens weer, om die photoshop die gisteren op Twitter rondging over Trump op de G7. Nölen op hoog niveau.

Oftewel, er is nog genoeg te lachen op de wereld, qua tranen met tuiten, als je er maar voor open staat. En hier is dat. Hier mag er nog onbekommerd gelachen worden. Lees verder Ga niet zitten nölen (199)

Beetje ongelukkug geformuleerd (198)

Terugkijken en vooruitlopen op actualiteiten en ikjes

“Intro of gewoon opgewarmde prak. Ik denk het laatste.” Met deze reactie trapten we bijna drie weken geleden de commentaarronde af op het vorige intro en het daaropvolgende delen der actualiteiten, ikjes, commentaren en gebbetjes. De auteur van het commentaar noemde zichzelf “Ton Amour”, waarmee hij onbedoeld zijn fixatie op mijn persoontje prijsgaf.

180521kok

Toen ik een lief poëziealbumplaatje voor hem plaatste probeerde hij zich groot te houden met een sneer over mijn voorganger, Apiedapie. Ook daar reageerde ik welgemutst en goedmoedig op. Het is immers toch iemand die jou bewondert en die om je aandacht bedelt. Ergens een compliment, of het nou een stalker is of niet. Nou, en die aandacht geven, da’s voor mij een kleine moeite – een reactie is zo getikt, een plaatje zo geplaatst – en dan heeft hij ook weer een topdag.

Lees verder Beetje ongelukkug geformuleerd (198)

Een dijk van een terugblik (197)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en actualiteit

Niet om het een of ander. Maar “goeiendag, wat een enorme lap tekst, hier wordt een mens wakker van, gefeliciteerd” las ik vorige week. En “wat een dijk van een terugblik! Goed geschreven ..”. “Mooi intro”. “Lekker lang intro (…) knap werk!” Dat zijn toch de beoordelingen waar je het voor doet. Zeg maar dat je in de Voice of Holland zingt en dat de jury dit soort dingen over je liedje zegt. Heerlijk gewoon. Dit intro wordt een tikkie korter.

… die daarmee een oeroude Hollandse traditie in stand hielden.

Ikjes waren er weer in alle soorten en maten vorige week en ze werden weer door meerdere reageerders besproken, die daarmee een oeroude Hollandse traditie in stand hielden.

Lees verder Een dijk van een terugblik (197)