De kat schroeide zijn vacht

Ikjes en actualiteiten, de krant staat er vol mee

We leerden vorige week over “opsaaien”. De jongste dochter van Kees Veth komt hiervoor graag in het weekend naar het ouderlijk huis. Vroeger noemden we het “onthaasten” en je kunt dat ook via televisiekijken doen. Kijk bijvoorbeeld eens Boer Zoekt Vrouw, Heel Holland Bakt, Beste Zangers, First Dates en Vroege Vogels. En dat programma van de EO waarin ze drie kwartier lang spoorrails laten zien vanuit het perspectief van de machinist.

Ook door het lezen van het “keirustige blog” waarop jullie nu opgetogen zitten te scrollen, komt de opsaailustige aan zijn trekken. Dit grinnikte althans De Schrijvende Rechter (DSR) op zijn vertrouwde oubollige wijze. En omdat niemand lachte zoutte hij vervolgens fluks weer op, naar daar waar er meer zijn zoals hij. *huivericoon* Lees verder De kat schroeide zijn vacht

Advertenties

Minnaressen rijmt op winnaressen (211)

Ikjes en actualiteiten, terugkijken en vooruitlopen

En opnieuw waren de reacties alhier veel leuker dan de ikjes uit de NRC zelf. Zoals die opmerking van onze Pawi over het flauwe grapje van de vriend van Hedda Treffers over de Man Booker Prize. Vier van de zes Man Booker Prize-genomineerden waren vrouw. „Goed hè”, roept Hedda tegen haar vriend. Die mompelt: „Het heet wel nog altijd de Man Booker Prize…” Dat was het hele ikje. Hoe flauw wil je ze hebben?

Maar Pawi zei: “Ik word een beetje moe van dat vrouwen tellen, in jury’s, besturen, genomineerden en prijswinnaars/winnaressen. Dat laatste rijmt op minnaressen, ga die eens tellen, Hedda!” En daar kon Hedda het dus mee doen.

Binnenkort afgeschaft door Groen Links?

Het zoontje van Ronald Buitenhuis las intussen aan het ontbijt de krant en vraagt zich wijsneuzig af: „Als de letters IAmsterdam moeten verdwijnen, omdat het te individualistisch is, mag het NRC-ikje dan nog wel blijven bestaan?” Het antwoord kwam niet, maar het kereltje heeft gewoon een punt. Vind ik dan weer, gek mannetje dat ik me d’r eentje van jullie ben. Lees verder Minnaressen rijmt op winnaressen (211)

Koffiespecial niet meer nakende (208)

Dit gaat over koffie en wat er zoal bij komt kijken

“Getverderrie, ik drink geen koffie, nooit gedaan ook. Wat mensen daar lekker aan vinden is mij een compleet raadsel. Op de vroege morgen nog wel en dan de hele dag door. Hoe komen ze erop?”

Niet iedereen op de site had zin in de Koffiespecial die nakende was. Joke drinkt liever thee. Voor de visite heeft ze wel een koffiezetapparaat. “Een gewone, geen driedubbelovergehaalde Nespresso of Senseo, of hoe al die apparaten tegenwoordig mogen heten.”

Ha gezellig, wil je koffie? Ik heb net gezet!

Dat was opvallend. De lezers van deze site blijken een onderscheid te maken tussen zichzelf en hun visite. Zelf drinken ze de heerlijkste koffie, gezet met fris, helder bronwater en geurige driedubbelgemalen koffiebonen uit exotische landen. Ze kijken dan niet op een paar duizend eurootjes of meer. Maar als ze visite hebben dan mag er drab worden geserveerd, snel gezet of haastig doormekaar geroerd. Dat spul staat dan op een warmhoudplaatje de hele dag in te klinken. Ha gezellig, wil je koffie? Ik heb net gezet! Man man. Nee, daar ga ik niet op bezoek. En oploskoffie die drink ik wel op de camping.

Lees verder Koffiespecial niet meer nakende (208)

Ga niet zitten nölen (199)

Vooruitkijken en achterlopen op ikjes en actualiteit

Komt een Russische vrouw met flinke taalproblemen bij de dokter. Ze heeft haar Nederlandse buurvrouw meegenomen als tolk, want die heeft een talenknobbel dankzij jarenlange ervaring in een asielzoekerscentrum.  Of ze jeukklachten heeft, wil de dokter weten. De buurvrouw draait zich om naar de Russin en vraagt vol zelfvertrouwen:  Jij … Jeukie jeukie?” Het ging om de patiënte van Monique Verlouw. Die tekende het voorvalletje op voor de ikjesrubriek van de NRC, waarvan dit blog wekelijks een recensie publiceert. Onbedaarlijk lachen kan ik om sommige van die ikjes, droogjes gedeeld als lezersanekdotes op de achterpagina van een serieus dagblad.

G7Net zoals ik ook heel erg moet lachen, nog steeds en telkens weer, om die photoshop die gisteren op Twitter rondging over Trump op de G7. Nölen op hoog niveau.

Oftewel, er is nog genoeg te lachen op de wereld, qua tranen met tuiten, als je er maar voor open staat. En hier is dat. Hier mag er nog onbekommerd gelachen worden. Lees verder Ga niet zitten nölen (199)

Beetje ongelukkug geformuleerd (198)

Terugkijken en vooruitlopen op actualiteiten en ikjes

“Intro of gewoon opgewarmde prak. Ik denk het laatste.” Met deze reactie trapten we bijna drie weken geleden de commentaarronde af op het vorige intro en het daaropvolgende delen der actualiteiten, ikjes, commentaren en gebbetjes. De auteur van het commentaar noemde zichzelf “Ton Amour”, waarmee hij onbedoeld zijn fixatie op mijn persoontje prijsgaf.

180521kok

Toen ik een lief poëziealbumplaatje voor hem plaatste probeerde hij zich groot te houden met een sneer over mijn voorganger, Apiedapie. Ook daar reageerde ik welgemutst en goedmoedig op. Het is immers toch iemand die jou bewondert en die om je aandacht bedelt. Ergens een compliment, of het nou een stalker is of niet. Nou, en die aandacht geven, da’s voor mij een kleine moeite – een reactie is zo getikt, een plaatje zo geplaatst – en dan heeft hij ook weer een topdag.

Lees verder Beetje ongelukkug geformuleerd (198)

Een dijk van een terugblik (197)

Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en actualiteit

Niet om het een of ander. Maar “goeiendag, wat een enorme lap tekst, hier wordt een mens wakker van, gefeliciteerd” las ik vorige week. En “wat een dijk van een terugblik! Goed geschreven ..”. “Mooi intro”. “Lekker lang intro (…) knap werk!” Dat zijn toch de beoordelingen waar je het voor doet. Zeg maar dat je in de Voice of Holland zingt en dat de jury dit soort dingen over je liedje zegt. Heerlijk gewoon. Dit intro wordt een tikkie korter.

… die daarmee een oeroude Hollandse traditie in stand hielden.

Ikjes waren er weer in alle soorten en maten vorige week en ze werden weer door meerdere reageerders besproken, die daarmee een oeroude Hollandse traditie in stand hielden.

Lees verder Een dijk van een terugblik (197)

Het zijn gewoon lentekriebels (194)

Terugkijken en vooruitbladeren op ikjes en de actualiteit

‘Gaan we nog wat doen?’, vragen ze na school. “Wij moeten vanmiddag een prik halen tegen baarmoederhalskanker”, zeg ik, kijkend naar mijn dochter. “Oh die”, zegt de vriend van mijn zoon, “die heb ik al gehad.

Eigenlijk begon de ikjesweek dus keigoed en dat was te danken aan Rozemarijn de Goede. Later in de week bleek wel dat zo’n prik tegen baarhoedermalskanker ook zinvol is voor jongens, omdat, aldus M.H.E. Dating, arts-microbioloog in opleiding en J. Weel, arts-microbioloog, de “HPV-vaccinatie ook andere vormen van kankers kan voorkomen: anuskanker, peniskanker en kanker in de mond en keel.” Ze voeren deze ingezonden brief vast als publicatie op in het jaarverslag van het instituut. En wij hadden weer wat geleerd.

Da’s het mooie van de ikjesrubriek van de NRC en de bespreking ervan hier op de site. Ik laat zoals gebruikelijk weer wat hoogtepunten van de afgelopen weken de revue passeren en weet dat ik daar heel veel mensen een plezier mee doe. En mezelf ook. Dus wat wil je meer? Niks nee.

Lees verder Het zijn gewoon lentekriebels (194)

Een kakelvers intro (193)

Terugbladeren en vooruitlopen op ikjes en de actualiteit

Karel van Grondelle wist een paar weken geleden een zogenaamd “tandemikje” in de NRC geplaatst te krijgen. Weten we het nog? Dat zijn twee fietsanekdotes die worden geplaatst als een en hetzelfde ikje. Apart hoor. Tijd niet meer gezien. De eerste was lichtelijk racistisch getint, de tweede vond ik wel leuk. Onze Karel rijdt op de fiets naar de fietsenmaker, met een hand aan het stuur terwijl hij met de andere hand de kapotte fiets van zijn vrouw naast zich meetrekt. Natuurlijk valt hij.

Op de stoep staat een oudere vrouw met twee boodschappentassen. Ze kijkt naar mij en naar de tram die in de verte nadert. Ze zet haar tassen neer en trekt mij aan mijn arm omhoog. Ik trek mijn fiets naar de stoep. Dan zegt ze stomverbaasd: „Daar ligt nóg een fiets! Maar waar is die fietser gebleven?”

fb_img_15220822611144646056503643316440.jpgNaar aanleiding van een ikje van Rozemarijn de Goede, wier dochtertje na een middag samen “chillen” en eten bij een vriendin dolenthousiast thuiskwam en zei „Mama, bij Louise bidden ze voor het eten en het smaakte zó lekker… zullen wij dat voortaan ook maar doen?” brak er een klein brainstormpje los over synoniemen voor “chillen”. Vroeger noemden we het “spelen” of “hangen”, maar het is volgens de een in feite “met oordopjes in youtuben en spotifyen”. Pawi opperde: “uitrusten, niks doen, niks hoeven, met Netflix aan.” Bertie hield het op “zich ontspannen, even niksen, beetje kletsen”. En de mooiste kwam van Mopperkont: “Als wij vroeger zaten te chillen, kregen we van mijn moeder een mand met aardappelen in de schoot gedrukt.”
Lees verder Een kakelvers intro (193)

Er zit een boek aan te komen (191)

Terugblikken en uitkijken naar ikjes en actualiteit

Het meest vermeldenswaardige nieuwsfeit van vorige week was dat Jokezelf ons terugvond en wij haar. “Jokezelf over gisteren, vandaag en morgen” heet haar blog en het staat tegenwoordig keivol stukken en dingetjes over de Nederlandse kunstschilder Sjeng van Dalsum, overleden in 2015, en Joke was toen zijn vrouw, iets dat wij nog niet wisten in ieder geval, maar bij deze.

Joke heeft de verantwoordelijkheid over de nalatenschap van de Van Dalsums en werd, toen ze eenmaal ging spitten, verrast door “de hoeveelheid, veelzijdigheid en kracht van wat er allemaal boven water kwam.” Ze ging aan de slag met een boek. En er blijkt zelfs een heuse crowdfundingactie voor dat werkje geweest te zijn, maar ja, wij wisten van niks, en die is dus mislukt. Jammer.

Maar gelukkig zit er nu toch een boek aan te komen, dat Joke in eigen beheer aan het uitgeven is. Dat gaat ze op 10 maart a.s. presenteren in de bibliotheek van Noordwijkerhout, waar inmiddels een expositie van het werk van Sjeng van Dalsum van start is gegaan. Gaat dat zien, kunstminnende lezers (m/v/o) van de Bas van Vuren site. Lees verder Er zit een boek aan te komen (191)

Zwetend prikken in eigen uitwerpselen (190)

Vooruitkijken en terugblikken op ikjes en actualiteit

En gelachen dat we vorige week hebben! Xavier Moonen vertelde over de ontbijtzaal van een hotel in de Haagse binnenstad waar bij een schaal met spiegeleieren een informatiebordje stond met de mededeling “dat dit product ei kan bevatten”. Soms denk je dat je in de NRC van twintig jaar terug zit te bladeren.

Zo langzamerhand kennen we toch die grappen wel over zijn kleine handjes?

Ene “…Doorweekt,,& Op de Draad Versleten…..” (aparte reageerdersnaam, maar dat heb je ervan als je mensen hun eigen naam laat kiezen) beklaagde zich erover dat in deze wekelijkse intro’s geen grappen over de “heer T.” staan. Terwijl toch “de hele wereld wordt bezaaid met grappen over hem”.

Welnu, beste reageerder, dat is misschien wel precies de reden. Bovendien reageert de heer T. hier niet en wordt er bijna niet over hem gepraat. Ook Ad Hok, sinds jaar en dag onze Amerikadeskundige, neemt de naam van die gevaarlijke democratisch gekozen loser zelden in de mond. En zeg nu zelf: zo langzamerhand kennen we toch die grappen wel over zijn kleine handjes, zijn gekke haardos en narcistische persoonlijkheid? Maar misschien is dat op de Filippijnen anders. Lees verder Zwetend prikken in eigen uitwerpselen (190)