Bedankt voor alles. En niks (257)

Over ikjes, Jules Deelder en een zalig uiteinde

Ik pers er nog een introotje uit op de valreep van het oude jaar en met het nakende nieuwe jaar in het vooruitzicht. Leuk toch? Ik heb de neiging om te gaan terugblikken, maar doe het niet. Van zelf terugscrollen is nog nooit iemand ziek geworden, zei mijn vader altijd, zonder dat scrollen dan. Het jaar heeft zijn ups gehad en zijn downs, en iedereen weet voor zichzelf best wel welke dat waren. Als het voor jou vooral ups zijn geweest, word dan niet overmoedig. Als het vooral downs waren, bedenk dan dat niets altijd zo blijft. Alles is in beweging. Dat heet: leven.

Alles blijft
alles gaat voorbij
alles blijft voorbijgaan


Een waar woord dat volgens Pawi ergens op een grote olietank bij Rozenburg staat. Auteur: Jules Deelder. Onverwacht ging de goede man van ons heen. Op 31 december wordt hij begraven, een passend zalig uiteinde.

Beste Jules
Bedankt voor alles
En niks

Justus Anton (Jules) Deelder 24 november 1944 – 19 december 2019 “Beste Jules, bedankt voor alles. En niks. Bas.” Foto © 2019 B. van Vuren

Dit stukje proza, of is het poëzie, schreef ikzelf eigenhandig in het condoleanceboek in de hal van het gemeentehuis aan de Coolsingel. Jules Deelder dus. Ineens fladderde hij van ons weg. De nachtburgemeester van Rotterdam. We zijn elkaar maar heel af en toe tegengekomen. Vooral decennia terug toen ik me op de fiets door de Maasstad voortbewoog en zoals het een goed student betaamde bij menig café klant aan huis was.

… een soort van mini- jazzshowtje

Daarna vrolijkte Jules menig poëziefestival op, ontregelde hij de talkshow van Eva Jinek, en de allerlaatste keer dat ik hem zag was een jaar of twee geleden, in Den Haag nog wel, of all places, waar hij een soort van mini- jazzshowtje in elkaar had getimmerd voor De Parade.

RIP Jules Deelder
© 2019 B. van Vuren Jules Deelder monument bij cafe Ari, Rotterdam

Jullie merken het wel, erg veel heb ik aan Jules niet te danken. Maar ook niet niks.

Het was mooi om met hem in mijn gedachten weer eens door Rotterdam te slenteren. Bij zijn stamcafé Ari stond een bescheiden door fans geïmproviseerd standbeeldje met bloemen en gedichten. Minder dan bij het spontane monumentje voor Lady Diana in Parijs, dat ik in 1997 bezocht. Maar die had om haar nek weer geen Spartasjaaltje.

Overal in de stad kom je zijn dichtregels tegen, op puien, op tegels, in etalages, in harten.

Kortom: dat hij in vrede in het zwart gekleed met zijn zonnebril op door de hemel moge lopen.

Lees verder Bedankt voor alles. En niks (257)