De schuld van de bloemist (231)

Ikjes, bloggersnieuws, boeken en een paaslam

Beroepsschrijver Martin van der Jagt had weer eens een ikje verzonnen. Een kunstig opgebouwd plotje, waarin een misverstand over een kaartje bij een boeket bloemen voor gieren en brullen moest zorgen. „Veel liefs, blijven graag nog eens bij jullie slapen!”, stond op het kaartje dat hij zogenaamd aan zijn “nieuwe baas” gaf. En dat zogenaamd voor iemand anders bedoeld was. Het was allemaal de schuld van de bloemist.

Dit nooit meer, wist ik.

Vroeger hadden we John Lantings’ Theater van de Lach voor dit soort humor. Een bepaald publiek lachte zich er letterlijk de tranen in de broek om. Ik heb er in mijn vroegste jeugd een keer tussengezeten, in een zaaltje in een provinciestad. Met mijn ouders en nog wat aanhang. Vervolgens ben ik mijns eigen weegs gegaan. Dit nooit meer, wist ik. Hier hoor ik niet bij. En het was toen, in de garderobe van dat zaaltje, dat ik besloot te gaan studeren. Met het bekende gevolg dat ik nu cultureel een kei ben en een een blog als dit mag runnen en met een publiek als jullie in contact mag staan.

Uit dat publiek daar in mijn jeugd in die provinciestad bij de opvoering van het Theater van de Lach zijn een aantal jonge mensen uiteindelijk bij de NRC terechtgekomen. Bij de ikjesredaktie, de allerlaagste trede op de krantenladder, nog onder de schoonmaakploeg. Ze zitten er nog altijd.

Maar goed, Pawi zag het zoals wel vaker weer helemaal anders. “Helemaal goed, dit ikje. Mooi verhaal, echt gebeurd.” Dat hou je dus toch. En we zitten alweer volop in de ikjesrecensies, maar dat hadden jullie al in de gaten.

190408joy-limonade
Meer van deze borden op http://emaillereclamebordenmuseum.nl/

Geertje van der Geest had alleen haar naam kunnen insturen, dan was het al een vertederend ikje geweest. Maar ze schreef ook over haar kinderen, het voetballen en Albert Heijn. Er wordt wat afgekletst in de auto van Geertje. Keigezellig! Nou, en dan weten jullie het wel. Dan gaan wij hier gezellig meekletsen en vergeten de tijd en het ikje.

Ad Hok meldde dat zijn vader heel vroeger op zondag voetbalde en dat kleine Adje in de rust een flesje Joy limonade kreeg met een gevulde koek.

Zelf hield ik vroeger meer van de salamanders in het slootje naast het voetbalveld. In de rust kreeg ik een zakje chips met daarin een klein gedraaid blauw propje met zout. Dat propje moest je uit het zakje vissen, openen, uitstrooien en dan het zakje goed schudden. Heerlijk! Zout! “Wist ik veel. Ik dacht dat dat altijd zo zou blijven”, verzuchtte ik nostalgisch.

… een gewaagde opstap naar een verderfelijk leven in liederlijkheid

Maar je hebt altijd baas boven baas. Ik moest ervoor naar het voetbalveld, maar Lummel kreeg zo’n zakje al na even onder de fontein zitten. Ad Hok herinnerde zich alleen het zakje, niet de chips. Klare taal kreeg er cola bij, “een gewaagde opstap naar een verderfelijk leven in liederlijkheid”.

Met dank aan Kwak.

De geschiedenis van de chips in Nederland bleek op het internet te staan, vol met nieuwe nieuwtjes en ouwe feitjes die niemand weet. En ene Gerhard Kwak heeft voor ons het blauwe zakje gevonden, gewoon nagevraagd bij de fabrikant, daar waren wij nog niet op gekomen met ons gegoogle. Man.

Pawi kreeg geen chips. Helemaal nooit, of ze nou voetbalde, zwom, zeurde, fleemde, stampvoette, nada chips. Zij kreeg “soms ongepelde pinda’s op oude kranten. Zaterdagsfeestjes”. Zien jullie dat “soms”? En die “oude kranten”? Daar zit een wereld aan kinderverdriet achter, wat ik jullie brom. Maar we gaan het haar niet vragen. Sommige deksels kunnen beter gesloten blijven.

Jan Stoot

Intussen moest ene Jan Stoot, je verzint het niet, hij wel, voor zijn kinderen koken omdat zijn vrouw een weekend op pad was. Ja, dat komt dus nog altijd voor in Nederland anno nu. De mannenbroeders schamen zich niet eens om het in de krant op te schrijven. Maar het ergste komt nog: het werd pizza. Uit de supermarkt hopla zo in drievoud de oven in. Geen sla, want “mama is toch niet thuis”.

Dank aan Lummel die na lang onderhandelen deze fraaie pizzaplaat ter beschikking stelde. Klik er op voor het recept.

Nou, met zo’n verhaal moet je hier natuurlijk niet aankomen, hier op dit mooie aangename blog met moderne ruimdenkende intellectuele watjes en wattinnetjes. Lummel vond natuurlijk dat Stoot zelf had moeten koken, je hebt een kookblog of niet. En alle hier aanwezige mannen waren dat met hem eens of zeiden dat van plan te zijn.

Bertie – een vrouw notabene – gaf toe dat ze vooral “het wassen en snijden van de champignons, sjalotten, paprika’s, knoftenen, broccoli, tomaten en godweetwat” bewerkelijk vond en dus nooit meer zelf een pizza zal maken. Bertie. Een vrouw! Ook het deeg maken vindt ze een ramp. En “het vinden van de juiste oventijden en -temperaturen.” Ja, pizza maken dus. Alles ervan. Dat jullie dat weten. Niet bij Bertie gaan eten.

Zelf strooi ik altijd ambachtelijk wat kaaskorreltjes over de diepvriespizza. Net nadat ik hem uit de oven hebt gehaald en voordat de visite binnenkomt. Smullen.

Het lijkt mij niet lekker.

Ilona zat vroeger wel heel stevig onder de knoet. Niet alleen verwachtte heel huize Pizza dat zij wel even ilona ging maken, als zij daar zin in hadden met zijn allen. Nee, het was vele malen erger. Ilona moest van haar jongste zoon vierkante pizza’s maken. Vierkante. Met rechte hoeken. Alsof je die niet zelf kunt snijden. Met een mes. Had de jongen geen boodschap aan. Mama moest en zou vierkante pizza’s maken, want die had hij ergens gezien. En anders hoefde hij ze wel niet. Dan ging hij wel bij de buren eten. Of hij liep weg. Scenes hebben zich daar afgespeeld, dat wil je niet weten, en altijd op de zondagmiddag als het gezin gezellig bij elkaar was.

… de schrik nog altijd niet teboven.

Je moeder tot vierkante pizza’s dwingen, het lijkt me dat dit tot oudermishandeling gerekend wordt. Maar veel jurisprudentie zal er niet over zijn. Ook geen vierurige Neverlandachtige documentaire. Inmiddels is het gelukkig de man van Ilona die kookt, “het echte bakwerk van verschillende soorten brood”. Maar ook hij bakt geen krentenbollen, geen bolletjes, geen stokbrood. Hij bakt alleen vierkant brood, kaarsrechte broodjes, driehoekige croissants. Scherp. Strak. Want ook manlief is de schrik nog altijd niet teboven.

Pawi had het, we weten het, vroeger niet makkelijk. Bij haar om de keukentafel met haar kinderen ging het om de vier p’s: Pizza, Pasta, Pita’s en Patat met.

Maar even zo goed, het past in het beeld. Vrouwen koken om hun gezin te voeden. Ze doen het in stilte en soms met tegenzin. Mannen maken er werk van. Ze vinden het leuk, worden er goed en fanatiek in en zijn in mum van tijd gevierde meesterkoks en kookbloggers. Hopla, en uitzonderingen bestaan.

Lummel krijgt er eentje thuisgestuurd.

We sluiten de ikjesparagraaf af met een rommelikje. Ene Ineke de Jonge wilde lollig doen over wat ze op de expositie van de Universiteitsbibliotheek allemaal aantrof: pennen, agenda’s, schriften, USB-sticks, pasjes, pizza’s, een zak patat, damesslipjes, jassen, kabels, opladers, sieraden, zonnebrillen, waterflesjes, een afzuigkap, een braadslee met vier langzaam gebakken speklapjes, een been van een etalagepop in een dameskous, een enorme vibrator, nee, ik verzin dit niet, en ballen, heel veel ballen: voetballen, basketballen, tennisballen, hockeyballen, corpsballen, tennisballen, gehaktballen, bitterballen en teelballen.

En een pet denk ik. Gooi het ikje er maar in. En dan gaan we nu naar een andere paragraaf, eentje over

Blog- en bloggersnieuws

Jokezelf zei dat ze heel benieuwd was naar het vervolg van Blank Vuil, al was het alleen maar omdat de eerste 20 afleveringen allemaal aan haar aandacht zijn ontsnapt en ze die binnenkort gaat lezen. “933 (!) reacties onder een enkele blogpost, mijn hemel dan ben je toch bezig om een hele grote te worden” dunkt haar.

Blank vuil, dat is het.

Met 20 afleveringen 934 reacties scoren betekent toch al gauw pakweg 50 reacties per deel. Het is een teken dat de schrijfsels van Timmerark (want over hem en niemand minder hebben we het) boeien. Dat zijn thematiek en zijn ontregelende laid-back schrijfstijl de lezers bezig houdt, dat zijn schrijfsels de discussie zoeken en krijgen, in feite precies wat je als schrijver wilt. Zou je denken.

Dus ja, de literaire wereld schreeuwt om nieuwe hoofdstukken, maar de auteur is druk bezig met zichzelf, met telkens maar weer nieuwe katten en honden, met rotzooi kopen op marktplaats en gadgets die het niet doen doorverkopen op de rommelmarkt, met twitter, blog na blog schrappen en met de NPO1 app. En hij wil ook nogeens dingen bijleggen die er niet zijn. Dan kom je dus aan schrijven niet toe. Maar we zien het vanzelf. Als wel dan wel. Als niet dan niet. En het kan natuurlijk ook een #luizenmoederervaring worden. Dat we denken: hm, was hij maar op het hoogtepunt gestopt. Het is niet altijd makkelijk om in je eigen voetsporen te treden.

Op een andere draad, die we hier in het overzicht niet bespreken, stond een hoop lezenswaardigs van dezelfde Timmerark, want schrijven gaat bij hem niet zo vlotjes, maar erop los babbelen wonderwel. Het ging over leespennen en de snackbar en de actualiteit, alsof we allemaal met hem mee zitten te luisteren naar de radio. Zie aldaar.

Boeken

Op 27 maart in de ochtenduren om 09:16 wintertijd kwam dan eindelijk het moment dat je wist dat zou komen. De mededeling dat Lummels interactieve boekbespreking van Grand Hotel Europa ’s middags zou gaan beginnen. Een experiment. Een volkomen unieke ervaring in bloggersland.

Grand Hotel Europa
Ik kan die kop inmiddels niet meer zien. Jullie wel?

“Snel lezen dat boek, je moet het om half twee uithebben”, waarschuwde ik nog. Niet iedereen kwam daaraan toe. Maar dat stond een bijzonder levendige bespreking van de tot nu toe twee delen niet in de weg. Sommige lezers hadden het wel gelezen. Sommige onlezers niet. Maar iedereen klepte mee. De spoiler alerts, de spoilers zelve en de klachten daarover sloegen ons om de oren. Want dat roep ze over jezelf af, weet je als je ermee begint en moet je gewoon accepteren.

Ilona deelde mee dat ze het boek vanaf half mei gaat lezen. Da’s prima, dan zijn al die spoilers al lang vergeten en zitten we al weer volop in besprekingen van andere werkjes. Boeken zat. Ilona, laat je het even weten wanneer je het uit hebt? Kun je een naschrift schrijven.

Ilja Leonard Pfeijffer © © Stephan Vanfleteren

De discussie ging over de verhaallijnen (2, 3 of 4, dat was de vraag), de wendingen, de gezwollen stijl, en ook waar het boek over gaat: het Europa dat gaandeweg een attractiepark aan het worden is, overstroomd met toeristen, en dat je er door de drukte geen schilderijen van oude meesters meer kunt terugvinden en er geen normale liefdesrelatie meer op na kan houden. Voor zoeken naar kunst en liefde heb je immers rust nodig.

Die rust krijg je niet van de schrijver. Die man barst zelf uit elkaar. Er moet zoveel uit. Die man wil schreeuwen, wil belangrijk gevonden worden, wil schitteren, stralen, op naar de Nobelprijs voor de Literatuur die hij allang had moeten krijgen.

Voor rust, voor iets waar je echt wat aan hebt, qua ziel zeg maar, moet je bij andere schrijvers zijn, en vervolgens bij jezelf. Dat doet een goede schrijver: hij leidt je naar jezelf. Zelf verdwijnt hij in de achtergrond, het gaat niet om hem, het gaat om jou.

Een poll liet trouwens zien dat ongeveer een derde deel van het lezerspubliek het boek gelezen heeft. Een derde deel heeft het niet gelezen maar is dat wel van plan. De rest zal het een grote zorg zijn, c.q. geeft expliciet aan dat ze het boek niet gaan lezen, wat er ook gebeurt. De site is daarmee dus een heel aantrekkelijk medium voor uitgevers die hun boeken in de etalage willen zetten. Just saying. Goedkope prijzen! Wat zeg ik, ook de ouderwetse boekenbon wordt in dank geaccepteerd. Geen tas met boeken, die heb ik al teveel gehad.

… seksscenes alsof ze uit een pornoblaadje zijn overgeschreven.

Pawi was best wel kritisch: “Het stoort me dat de schrijver nogal eens “gelijk” schrijft als hij “meteen” bedoelt. Mag, heb ik intussen begrepen, maar voor iemand die zo’n pedante toon kiest voor zijn boek is het bijna vloeken in de kerk. Over seksisme: de liefde bedrijven kan de auteur misschien met passie, maar hij beschrijft de seksscenes alsof ze uit een pornoblaadje zijn overgeschreven. En hij toont zich een luie minnaar, die het liefst op zijn rug blijft liggen.”

Bertie gaf aan geen literatuurkenner te zijn en zich bij reviews en columns soms onnozel te voelen. Kijk en dan zie je de kracht van dit aangename blog, deze aangename community. “Lieve Bertie”, schreef Klare taal onmiddellijk, “je hoeft helemaal geen literatuurkenner te zijn om je mening te geven over een boek dat je leest.” En ze stak Bertie een hart onder de riem, wel zo stevig, daar word je niet goed van. Al gauw staken ook andere lezers de helpende hand toe. Prachtig om te zien en Bertie is er nu, zo heb ik begrepen, weer helemaal bovenop. Wat zeg ik? Ze gaat een eigen TV-show beginnen op de zondagmiddag. “Boeken bij Bertie”, gaat het heten of andersom.

Pawi en Lummel vlogen elkaar vinnig in de haren omdat de een een spoilertje deed of geen antwoord op een vraag gaf of andersom. Het was echt linke soep. Ik moest alle zeilen bijzetten om er de Integriteitscommissie buiten te houden.

Michelangelo Merisi, called the Caravaggio, (Milan 1571 – Porto Ercole 1610) Deposition, circa 1600-1604

Maar ja, Pawi had wel een puntje voor haar chagrijn. Ze had bijvoorbeeld iets raars gelezen op pagina 327 (e-book versie). Daar wordt het verloren gewaande schilderij gevonden in een fort, maar daarna doet schrijver Ilja alsof er niets gebeurd is. Hij zoekt gewoon verder in het gat onder de tegel waar ze net dat schilderij onder vandaan hadden gehaald. “Of heb ik het mis?” vroeg Pawi.

Nou, en daar kwam dus geen boe noch bah op. Bertie probeert het nog even en deelde een vermoeden. Maar ja, wie is Bertie? Geen literatuurkenner. En een beetje onnozel, zoals we weten. Heb je dus niks aan.

Lummel, de man die dit allemaal heeft verzonnen, die er wel verstand van zou moeten hebben, belangstelling, zin, toewijding, die drukte zijn snor en zei helegaar niks. Nou, dat moet je net bij Pawi doen. Not dus. Die begon me daar een partijtje te koken! Had ik ook gedaan trouwens. Negeer me en ik negeer jou helemaal kapot! Maar Lummel bleef dagenlang maar geen sjoege geven. Vermoedelijk omdat hij het boek allang heeft weggegooid of kwijtgemaakt en die pagina’s helemaal niet meer wil herlezen. Schrijf dan geen boekbespreking, zou je bijna zeggen. Maar ik kijk wel uit.

“Jammer dat je spoilert, pawi”

“Jammer dat je spoilert, pawi”, zei hij op een gegeven moment dan toch, minzaam, en daarmee diep en diep vernederend. Het was zijn enige reactie op iets anders dat Pawi had geschreven, maar wat ik hier niet zal herhalen omdat ik niet wil spoileren. “Je had hetzelfde kunnen beweren”, ging Lummel nog even door, “zonder het weg te geven”. Man man, wat een ingehouden minachting zit hier in. Voelen jullie het? En die twee concrete vragen van Pawi zijn dus niet, ik herhaal niet, door hem beantwoord. Nog altijd niet.

En ja, mensen, zoiets doe je dus niet met Pawi! Ze sloeg meteen terug: “Dan stop ik er per direct mee, Lummel. Bas mag mijn reactie verwijderen (…) Doei!”

KLAP!

Daar ging ze al en ze sloeg de deur dicht, met een klap, dat wil je niet weten. Het blog stond nog uren te schudden. Uiteraard was ze een dagje later weer terug, want zo gaan die dingen.

Uit emails van alle kanten heb ik begrepen dat vooral mijn doortastende wijze optreden veel kwaad heeft voorkomen. Ik schoot namelijk meteen op de beide kemphanen kemphaan en het kempkipje af en zei allemaal wijze dingen. Zodanig dat ze elk voor zich konden denken dat ik voor hullie was, en dat ze allebei zonder gezichtsverlies bakzeil konden halen.

MONTY PYTHON'S LIFE OF BRIAN

“Weet je”, suste ik bijvoorbeeld, “ik weet precies hoe de Bijbel afloopt, en de Passion, toch lees ik er nog weleens in resp. kijk ik er elk jaar weer ademloos naar. Zouden ze hem echt gaan ophangen?? Blijft het maar in mijn hoofd bonzen. Het zal toch niet … En ja, dan hangen ze hem dus op, en ze wassen hun handen in onschuld, ieder jaar maar weer. En toch blijft het spannende lees- en kijkkost.”

Huzarenstukje, maar ja, je bent blogbeheerder of niet. Inmiddels is alles goed en gaan ze zelfs volgend jaar samen op vakantie, heb ik gehoord dan. En de Integriteitscommissie hoefde er niet aan te pas te komen. Ben ik best wel een beetje trots op.

En de oplettende lezer heeft natuurljk door wat ik tevens deed in mijn bovenstaande Kissingerkunststukje. Aandacht afleiden. Ze kwaad maken op een derde, in dit geval mij. Hoe? Die goeie man, die is toch helemaal niet opgehangen, mensen?

En inmiddels zijn we allemaal al weer bezig met de lente en zo. En met het lezen van de NRC. Die nu ook met een boekbespreking is gekomen, en ze beginnen net als wij met het Grand Hotel Europa. Hetzelfde boek, wat een toeval. Not.

Bijzonder origineel initiatief van de NRC

De “NRC Boekenclub” noemen ze het heel origineel en er mogen reacties van lezers op. De eerste bekende namen uit vervlogen tijden zijn onder diverse pseudoniemen al weer neergestreken. Als vliegen op een pas gevallen paardenkeutel. Kijken hoelang Trolley nodig heeft om ook dit initiatief te slopen. JC van Oort (volgens Lummel een “notoire culturele jamsmeerder”) heeft alweer het hoogste woord. En het is natuurlijk een kwestie van tijd voordat die andere selfkicker, DSR zal gaan opdraven. Wanneer? Bij de bespreking van het eerste de beste pornoboek is hij weer van de partij. Wat ik jullie brom.

Inmiddels wordt ook al duidelijk waar de volgende boekbeschrijvingen over zullen gaan. Buwalda bijvoorbeeld. Lummel is pas op pagina 83 maar dat kan met de dag veranderen. “Het boek loopt goed, het verhaal loopt lekker, een hoop weetjes over klassieke muziek (…), goed beheerste tijdlijnen, kortom prima. Maar tot nu toe mis ik diepgang. Een jongen die met zijn verwekker geconfronteerd wordt. Dat zou me moeten aanspreken omdat mijn verwekker ook de pleiterik maakte toen ik 8 was.”

Klare taal zag de bui hangen en deelde mee dat ze niet aan deze nieuwe Buwalda gaat beginnen na Bonita Avenue dat ze wel met plezier gelezen heeft. Waarom niet? Ze is er wel een beetje klaar mee, met die megalomane opzet van een trilogie. “Zoveel had hij ook niet te melden, dacht ik”.

Ad Hok gaat Broederstrijd van Antonio Petacchi kopen. Nou, die heeft er vast nog wel een paar in zijn schuur liggen. En anders belt hij zijn uitgever wel.

Die boekenrubriek hier, die gaat lekker

Wil jij net als Ad Hok en andere reageerders kans maken om in het volgende intro voor te komen? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je gein maken met onbekenden die voor je het weet je vrienden zijn? Misschien wil je een uitnodiging voor een gezellige bijeenkomst van alle auteurs en reageerders op deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is.

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan ergens verstopt in of op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes houdt. Stuur zelf een ikje in. Scrol naar beneden en zeg iets. Dat mag met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume. Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Lepeltjes zat.

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg de afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Vooral ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Bas van Vuren
Bas van Vuren, aangenaam

Reacties zijn welkom via het reactieveld, of via het contactformulier hier, of via een email naar bas.vanvuren@gmail.com.

Het wordt een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij. Wij doen dan hier onze dingetjes en jij doet de jouwe daar.

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de featured image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen week. Nou, jullie zien het wel. Het was alweer volop Pasen in huize Van Vuren gisterenmiddag. Mijn vriendin gaf me een mes maar wilde niet dat ik bij het hoofdje zou beginnen. Da’s net IS, zei ze. Dus heb ik het lam eerst van achteren en later van voren opgesliced. Nu heb ik alleen nog het koppie over. In de broodtrommel. Iemand een tip wat ik daar mee moet doen? Er zit poedersuiker op.

Foto: “Paasmes” © 2019 Bas van Vuren

Advertenties

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Open en nieuwgierig. Kent beroemde mensen.

308 gedachten over “De schuld van de bloemist (231)”

  1. O. Per ongeluk op enter gedrukt.
    04:02 tijd voor de medicijnen. Tis weer ff zo ver.
    …rood vlees ruikt het de tong van Geert Baudet is, of zo iets wilde ik typen.
    Mijn duimen jeuken om een radio1 en VVD politicus verhaal te becommentariëren maar ik plemp het op mijn eigen blog. Ben erg blij dat ik hier getolereerd wordt. Op Twitter kun je iemand negeren de je volgt (of niet volgt); daar merkt de genegeerde niets van. Hier moet men maar scrollen, deed ik bijna altijd met drs.

    Voor (sorry is mij even ontschoten hoe ze heet, excuus):
    Een keespen is een leespen met een gebrek. Of met humor.
    Haak af, goede maandag.

    Like

  2. 1 dingetje. Als je als uitkering gerechtigde teveel geld buiten jouw schuld op je rekening krijgt en je geeft dit weg aan een goed doel of goed familielid moet je het terugbetalen en krijg je een boete.
    Forum voor Baudet politicus Hiddema (advocaat voor wie reiskosten regeling te ingewikkeld was) geeft teveel ontvangen geld aan de Amsterdams poezenboot, wordt neergezet als dierenvriend in plaats van oplichter. Hij had natuurlijk het geld aan ons, de belastingbetalers, moeten terugstorten.
    Toch? Amuses 🤣?

    En moet je de schreeuwende terroristen die de dodenherdenking misbruikten voor het enige wat het nu rest straffen of diegene die niet hebben nagedacht dat dit kon gebeuren?
    Onpopulair : voor de Duitsers waren ‘onze’ verzetshelden ook terroristen. En als de opgesloten misdadigers daar NIET zouden schreeuwen op dit moment zouden ze geen knip voor hun neus waard zijn. Maar minister VVDerksen verzekerd dat ze drie weken afzondering krijgen. In Colditz zag men dit als een medaille. Geen vergelijking don’t eat me.
    Oeps, heb ik het toch geschreven😝

    Like

  3. Dit betekent dat er naar dit artikel gelinkt is in het overzichtsblog “Exclusief …”. Backtrack zeggen de Engelsen. De oplettende lezer weet dat er dan doorgaans een nieuw intro zit aan te komen, zo ook in dit geval. Nog een uurtje geduld alsjeblieft.

    Wat voor medicijnen gebruik je? Kunnen ze de schrijfvaardigheid beïnvloeden?

    Liked by 1 persoon

  4. Dank me Bas, Haha, die spellingscontrole kan oorlog beginnen, tRump tweette Kentuky, ja zelfs mijn NL spellingcontrole gaf de goede naam waardoor ik bijna zeker weet dat hij sommige fouten expres doet, leidt weer af van de stormen die op hem afgrazen. Razen🙄.
    Ik speet hem al toen ik op de nucleaire knop duimde. Zelfs op mijn eige blog huiver ik om weer het medische pad op te verdwalen. Maar het was een beetje een verklaring voor het tijdstip. Om de zoveel uur en ik ben er tege slordig strikt in, had ik maar op een ander tijdstip moeten beginnen maar nog niet lang geleden was mijn nachtelijke aanwezigheid, wakker dan, nodig om even de katten te vertroetelen en te voederen maar de laatste tien dagen gaat het crescendo tussen hond en de ver boven hem verhevenen. Kan je dat schrijven, crescendo, wanneer je het acceptatie niveau en het levensgeluk tussen viervoeters?
    Dit hele verhaal ook om mijn geheugen aan te zetten, een antibiotica kuur heet het geloof ik. Of een anti bacteriële strijd, witte hesjes tegen rode hesjes of juist ter ondersteuning. Slaap weinig en je vergeet veel snel maar het komt allemaal wel weer goed.
    Een nieuw intro. Als dat maar goed komt. Je weet natuurlijk niet dat dit mijn rookstopdag is. Ik dacht:de sterfdag van Pim Fortuyn is dan nog ergens goed voor. Eeuwig jammer dat we hem als premier door onze collectieve neus geboord zijn, of Wiegel, nog erger, leuker, idioter.
    Maar goed, ik had de man uiteraard gewoon een lang leven gegund. Hij was zeer zeker niet zo evil als zijn opvolgers en veel slimmer. Echt slim, geen ach weet je, je weet het!
    Backtrack. Ik zie niet in hoe een link naar een oud blog…O, wacht, dat wordt min of meer gearchiveerd ja?
    Snap M.

    Like

  5. Prima. Hoeveel jaar ben je al gestopt?

    Qua Pim deel ik je mening, hoewel ik zelf gematigd links ben. Steeds matiger trouwens maar dat schijnt met de leeftijd samen te hangen. Pim zou een goeie premier geweest zijn, net als Femke. Hoop loert altijd.

    Liked by 1 persoon

  6. Femke !!!! Echt ben jij zo? Geweldig ! En dan noem je jezelf gematigd? Al is GL ergens natuurlijk nu wel voor de Happy Few
    (vroeg vertaalde ik dit in:
    Gelukkig weinig in aantal, 1983, maar toen duidde ik op rechtse feestballen)…
    Matiger vanwege de leeftijd, en dan heb je het over het politieke kompas, ik matig meer met drank en drugs en wilde wijven. Sterker nog, het laatste wilde wijf met drank en drugs welk ik …nou ja…het is nog vroeg maar dat was de vorige eeuw, wanneer je de stroming aanhield dat deze niet op 1/1/2000 begon maar een jaar later. Jij?
    Maar Femke. Alles wat ze doet is verkeerd. Zeggen de aanhangers van die (ook) nep Amsterdamse Haningga, wat een ramp.
    Nee. Ze heet anders, but wgaf?
    Wat zijn er trouwens …veel handige afkortingen in het Engels/Amerikaans
    O, IPad doet weer de helft van mijn tekst verdwijnen. Wie er hier verliest lijkt mij duidelijk😪😫😭😂 LOL
    Dacht dat dit in het rijtje thuishoorde van toegeëigende woorden:
    Apartheid, Trekkers en ?
    Femke. Ik hou van haar
    Accent
    Ze doet mij aan mij helaas overleden tante Kitty denken die een hele echte dame was, beetje speelde, als commissaris echtgenote. Zo spijtig dat ze door Altzheimer totaal uit haar rol stierf. Ze maakte met iedereen ruzie, en een beetje bleef ze wel rolvast want een vrouw dreigde ze:
    “Als je niet die lelijke bek ban je houdt dan stuur ik mijn man op je af want die is hoog bij de politie! Niet rolvast qua taalgebruik laat staan gedrag maar ze herinnerde zich haar man wel. Verder niets.
    Zucht, het kan verkeren en het kan verkeerd gaan.
    Femke! Ik ben voor, we lopen achter en ooit waren we zogenaamd een gidsland. Een gids maar naar waar?
    Liefde!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.