Harde sneeuw en stenen (218)

Ikjes maar niet heus, en actualiteiten van het volgende jaar

Ik heb dit jaar geen enkele oliebol gegeten. Wel oesters en foie gras en kreeft, een kaasfonduetje her en der dat ik niet kon ontlopen, en nog zo van dat spul. Ook bij Bertie kwamen ze er niet in, die oliebollen, die had ze namelijk niet uitgenodigd. Bij Klare Taal sprongen de “oliebollen en knallers” de pan uit. Van Timmerark kregen we met z’n allen de beste Wensen, da’s mooi, en insgelijks van hetzelfde natuurlijk. Voor de rest hoopten we eigenlijk met zijn allen – met Lummel voorop – op een Wonder, het allermooiste ikje van 2018, vandaag, 31 december. Maar het zal er niet van komen. Mocht het wel het geval zijn, dan eet ik mijn hoed op en heropen dit intro nog voor de klok twaalven slaat.

Zo gaan die jaren. Ze gieren als een vuurpijl voorbij.

Pawi dacht vorige week maandag een voorspellende blik te hebben. “Wow! En dan te bedenken dat dit het laatste intro van 2018 is …”, zei ze. “Een waardig afscheid.” Waarvan? Van het Nieuwe Jaar natuurlijk, dat inmiddels het Oude Jaar is. Net zoals het Nieuwe Jaar van morgen over een jaar het Oude Jaar zal zijn. Zo gaan die jaren. Ze gieren als een vuurpijl voorbij. Maar lopen doorgaans ook met een sisser af. Lees verder Harde sneeuw en stenen (218)

Advertenties