Een fietshelm op leeftijd. Een rare vogel op een parkeerplaats. Kleine Jasper op de eettafel. Een glimlach in de stiltecoupé. Twee regels van Bert Bevers. En een solidair dorp in het zuiden. Wat zijn we allemaal toch blij met de NRC die ons elke dag weer die mooie blikjes in ons rijkgeschakeerde landje laat werpen. Ik wel tenminste. En jullie dan?
We trapten de week af met een ikkie van Mattie van Gils. Manlief op leeftijd had na veel wikken en wegen een elektrische fiets gekocht. Zijn fietshelm nam hij keurig mee in de fietstas. “Manlief” noemt Mattie hem. Ze doet hem ook nog elke avond in bad en droogt hem liefdevol af, ook tussen de bilspleet.
Vissenvrienden ook. Biervrienden. Hoerenloopvrienden
Pim Waldeck, een ikjesauteur die het helemaal gaat maken dit decennium, las een appje van zijn vogelvriend. Kan. Die heb je. Vissenvrienden ook. Biervrienden. Hoerenloopvrienden. Ook de vriendenkring van mensen kan rijk geschakeerd zijn. Die vogelvriend liet hem naar een geluidsfragment luisteren van een rare vogel. Het bleek het alarm van een auto op de parkeerplaats van zijn armoedige flatje te zijn.
Het verhaal, zo weet de kenner, bestaat al eeuwen en wel in diverse varianten. De koolmees die voor een ringtone wordt aangezien of andersom is er eentje die me nu te binnen schiet. Maar er waren er meer. Al in de Middeleeuwen.
Het ikjespanel, doorgaans toch zo hyperactief, deed het vorige week rustig aan, misschien in de aanloop naar carnaval. Zoals bekend hebben we veel Brabanders in het panel.
Intussen was de kleine Jasper volgens Clemens Meijs bij zijn opa en oma op bezoek, en hij zat pontificaal midden op de grote ronde eettafel. Want dat mag hij daar. Jankend en krijsend knipt hij met een schaar oma’s meetlint door. Oma gaat door het lint van vertedering en geeft hem een dikke smakkerd op zijn mondje. Jasper kijkt haar met zijn “diep-bruine ogen” aan en zegt met een milde glimlach: “Nu heb je er twee.” Of zoiets, ik doe dit zoals altijd helemaal uit mijn hoofd. Voor de precieze teksten van de ikjes gelieve naar de site van het NRC of de reacties bij het vorige weekoverzicht alhier te gaan.
Nou, en toen was het alweer tijd voor het zoveelste ikje over een stiltecoupé. Waren ze maar nooit uitgevonden. Het is stille haat en nijd, daar in die treinen. Ze zitten maar te gluren en elkander te bekritiseren, je wordt er gewoon eng van en je zou eigenlijk keihard willen gaan stampvoeten en gillen. Carline van Breugel (29) zit lekker te lezen, maar er ploft een meneer naast haar neer. Hij gaat zitten mopperen en sjansen. Carline geeft geen krimp. “Succes met je school”, zegt de naar uien, sambal en knoflook uit zijn mond ruikende engerd uiteindelijk bij het uitstappen. Carline reist glimlachend verder naar haar werk. Ja, je maakt wat mee.
Ene Thomas Otte biechtte op dat hij vorig weekend stomdronken in een kroeg in Bergen op Zoom stond. Hij meende zich een conversatie met een andere dronkenlap te herinneren. Helaas kwam dat er zo onsamenhangend uit, dat niemand zijn anekdote begreep. Het ging over een dichter, Bert Bevers, die iets simpels had “gedicht”, namelijk dat je ergens niet geboren hoeft te zijn om er vandaan te willen komen. Ja, duh. Heb je weleens, dat je dronken bent, dan vind je de normaalste dingen, vooral ook je eigen ingevingen, heel bijzonder. Tip: stuur ze niet naar de krant. Noem ze geen gedicht.
En al heel snel vorige week was het tijd voor het laatste ikje van de week. Dat ging over de vlag van Gilze die geel en blauw is, zoals iedereen wel weet, in ieder geval tijdens de carnaval. Er was een NRC-lezer, Amal Maatoug, die daar iets hilarisch in zag. Wij niet. “Lekker zuipen en dansen, terwijl elders gemoord en geplunderd wordt, da’s het echte opmerkelijke feit”, zei iemand op scherpe toon en verdween bedachtzaam hossend in de menigte. Nee, het was geen prettige week, geen prettig weekend, dat heb je weleens. Kan alleen maar beter worden. En ja, die amalgaamvullingen moeten er nu echt eens uit, toch?
Wil jij net als Bertie, Suske, Joke, Jan, Heer Rozenwater en andere reageerders kans maken om in het volgende weekoverzicht voor te komen? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je plezier hebben met lezers die voor je het weet goede kennissen van je kunnen worden? Misschien wil je een uitnodiging voor de jaarlijkse bijeenkomst van lezers van deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?
Je kunt een uniek vrolijk viltje winnen als jouw reactie precies de 100e is
Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan verstopt op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes houdt. Of stuur zelf een ikje in. Of scrol naar beneden en zeg iets. Dat mag met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume. Je kunt een uniek vrolijk viltje winnen als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Of voor een ander aangenaam dingetje dat je hier op de site doet. Viltjes zat. Maar voel je je te goed voor zo’n viltje? Of ben je doodsbenauwd om je adres te delen met het blogbeheer? Helemaal prima, dan laat je dat – liefst discreet – even weten en dan gaat dat viltje naar iemand die het wel weet te waarderen.
Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg de afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.
Reacties zijn welkom via het reactieveld, het contactformulier of een email naar bas@basvanvuren.org
Het wordt een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij.
De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de header image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen tijd. Nou, jullie zien het wel. Ik was weer eens in Brussel, waar ik tegenwoordig kind aan huis ben, elke maandag aan het werk aldaar. Mijn oog viel op deze poster en ik dacht: ja, Antwerpen is ook een stad in België. Moet ik weer eens heen gaan. Dat soort diepe gedachten, die heb je weleens. En wat ben ik blij dat ik van die stalker af ben die na het zien van mijn offline foto elke maandag op Linkedin ging controleren of het wel waar was, en waar ik dan wel precies geweest was en wat ik daar dan deed. Ook deze week – ik voel het gewoon – ga ik anders dan hij weer interessante dingen meemaken. Jullie ook? Laat je belevenissen achter in de reacties op dit blog. Hoeft niet literair. Foto: “Ouwe aap in België” © 2024 Bas van Vuren
Bas van Vuren, aangenaam 
Erwtenmelk
Tijdens de klusdag in ons nieuwe huis maak ik koffie voor de schoonfamilie, variërend van een koemelk-cappuccino tot decaf met erwtenmelk. De aannemer wil gewoon zwarte koffie: „Erwtenmelk? Ze verzinnen tegenwoordig ook de raarste dingen.” Mijn vriend grapt dat het hertenmelk is, waarop de aannemer antwoordt: „Oh, dat snap ik, een hert kan je tenminste melken.”
Kiki Boreel
Oei! Die is wel bizar slecht om de week mee te beginnen. Kan die aannemer, kan die vriend niet zelf schrijven dan? Of weten zij wel dat dit helemaal niet grappig is en ook nergens op slaat? Alaaf zullen we dan maar zeggen. *foeterend richting koffiemachine gaat
Goedemorgen Bas, en evengoed bedankt voor het niet prettige overzicht. Aangezien mijn interieur niet compleet is zonder jouw viltje heb ik even overwogen om hier 100 reacties achter elkaar te plaatsen. Een garantie voor een compleet interieur als het ware. Maar aangezien de week niet prettig was en de kans vrij groot is dat ik dan inspiratieloos uit mijn nek ga zitten lullen doe ik dat maar niet. Dat wil ik jou en je lezers niet aan doen.
Zo’n jochie met een schaar midden op tafel had van mij een draai om zijn oren gehad. Twee zelfs, één vanwege het feit dat ie op tafel zat en één vanwege de knipaktie. Dan maar twee blauwe in plaats van bruine ogen (satire mensen, of cynisch wat u wilt). Dat zegt echter meer over mijn conservatieve denkwijze betreffende opvoeding dan over de schrijfster. Die denkwijze is in deze huidige tijd waarin meer niet opgevoed wordt dan wel waarschijnlijk niet “woke” maar dat interesseert mij dan weer niet.
Zuipen en dansen deden ze in het zuiden ook toen de eerste gevaarlijke Coronavirus in het rondte ging met carnaval. Als het om carnaval gaat maakt het niet uit hoeveel doden er vallen, gezopen zal er worden en flink ook. Een drankvirusfeest. Als ze maar niet allemaal ikjes gaan schrijven. Ik lees net hierboven wat daar het resultaat van gaat zijn.
Laten we hopen dat alcohol niet bepalend gaat zijn voor de resultaten van de komende week. Anders ben je waarschijnlijk heel snel klaar met je weekoverzicht. Aan de andere kant vindt je dat wellicht ook wel een keer prettig, wie zal het zeggen?
Heb een prettige dag en week! Groet, Jan
Nee hoor, hier geen carnaval. Voor je het weet zit je met een kater of het poesje van de buurvrouw op schoot.
Goeiendag, wat een gaapverhaal om de week mee te beginnen. Ik ga weer naar bed. Truste.
Ja, dat moeten we niet willen, Suske!
Ik hoop dat je het over het ikje hebt, Bertie 😀 Slaap lekker!
Wat denk je zelf? 😄 Natuurlijk.
Een journalist vroeg mij onlangs hoeveel tijd ik nou eigenlijk aan deze prachtige site kwijt was. Ik antwoordde: ongeveer 3 uur. Per dag? vroeg zij. Per week, antwoordde ik. En zo is het: op werkdagen een kwartiertje ’s morgens bij de koffie en ochtendkrant het ikje plakken, een commentaartje posten, en her en der een vriendelijk woordje posten. In het weekend, de zondag of zaterdag, 1-2 uur even lekker gaan zitten voor het weekoverzicht. That’s all en te doen en keileuk.
Vroeger (voor januari 2023) liep het tijdsbeslag soms wel op tot 3 uur per dag, vrijwel volledig besteed aan het modereren van een viertal strontvervelende reaguurders die er een sport van maakten om mij het bloed onder de nagels vandaan te halen, kennelijk in de veronderstelling dat ik er voor hen was, en dus moest ik letterlijk soms vergaderingen of autoritten onderbreken om via een computer iets weg te halen, iets te wijzigen (dat kon toen nog niet zo gemakkelijk met een mobieltje). Want antwoordde ik niet meteen op een aanval, verwijt, belediging dan las ik later dingen terug als “ja, nou ben je stil he”, “wie zwijgt stemt toe”, “de blogbaas heeft zijn keutel dus ingetrokken”. Terwijl ik gewoon aan het werk was en ook helemaal niet bezig met die prietpraat.
Familieleden, vrienden en zakenrelaties zagen dit ook weleens en spraken hun verbazing uit over mijn “hobby”. Uiteindelijk heb ik met dat viertal dus gekapt. Drie van hen hebben elkaar nu gevonden op hun eigen site en doen daar in alleropperste saaiheid, want ze hebben geen onderwerpen en geen gemeenschappelijk doelwit meer, poeslief tegen elkaar. De vierde, die er een sport van maakte om midden in de nacht vanaf zijn WC mijn reactievelden vol te kladderen met onsamenhangende en soms bijzonder gore onzin, die is volledig uit het zicht verdwenen en, zo hoop ik, definitief in zijn eigen sop aan het gaar koken.
En gaat over tot de orde van de dag.
Literair publiek
In Forum Groningen ben ik vrijwilliger bij het optreden van Adriaan van Dis. De jonge meisjes achter de bar zien de oude schrijver koffie drinken in de lounge, maar zijn naam doet geen bel rinkelen. „Waar is hij dan precies bekend van?”, informeren ze. Ik vertel over zijn tv-carrière, zijn romans. „Aha”, zegt de een, „romans”. Ze kijkt het publiek van het literaire festival rond. „Vandaar al die vrouwen hier.”
Trees Roose
Romans als in “romance”; waren het wellicht jonge meisjes van buitenlandse afkomst? Die heb je nogal veel in Groningen. Of weet de jeugd echt niet meer wat het zijn, gaat de kennis tegenwoordig niet meer verder dan TikTokjes en reels en stories? We zullen het nooit weten en moeten het hiermee doen.
Ik sprak dit weekend trouwens iemand die nog nooit van Lee Towers had gehoord.
En hij dacht dat Boudewijn de Groot uit Rotterdam kwam.
Valentijnsdag
Een paar Valentijnsdagen geleden, gingen mijn partner en ik samen een dagje naar de sauna. Hij had voor ons een romantisch arrangement geboekt, inclusief een massage en gezichtsbehandeling voor twee. Ik besloot gebruik te maken van de uitbreiding met een masker, maar twijfelde even tussen de hydraterende of de anti-aging versie. Gelukkig wist mijn partner het wel: vanaf de massagetafel naast mij hoorde ik een enthousiast „Doe maar anti-aging!”
Susannah Herman (toen 44)
Ja, en dan lig je daar met je gezicht in een gat van de tafel geperst. Da’s nog het ergste. Als je overeind komt rode strepen over je voorhoofd en wangen. Nee, ik ben er geen voorstander van, dat masseren. En omdraaien, dat doe ik niet, dat heb ik in Azië afgeleerd.
Hongerige hond
Onze hond produceert sinds kort enigszins verontrustende, borrelende geluiden; ze heeft duidelijk last van haar buik en werpt mij steeds gepijnigde maar voornamelijk verwijtende blikken toe. Toch maar even de dierenarts bellen? Dan bedenk ik me opeens dat ze waarschijnlijk van het vogelvoer heeft gegeten dat ik laatst heb gemorst tijdens het bijvoeren in de tuin; zou zoiets kwaad kunnen? Een snelle Google search stelt gerust. Maar ik vind ook deze reactie op een online hondenforum: het is niet slecht maar ‘misschien gaat hij nu wel heel mooi zingen’.
Jenneke Bleeker-van Weel
Dus nu gaan we ook grapjes die we op het internet tegenkomen gebruiken? Die internetfora zijn onuitputtelijk, ik hoop dat we er verre van blijven.
Qua titel deed het ikje vermoeden dat we het over de oppositie hadden in het formatiedebat, maar dat viel dan weer mee.
Tip: laat je parkiet ook nooit uit de hondenvoerbak eten, daar gaan ze van blaffen.
Twee cadeautjes
Valentijnsdag 08:00u. De deurbel gaat. Vriendje (10) van dochter (9) staat voor onze deur om haar als verrassing op te halen en samen naar school te fietsen. Hij geeft haar een rode envelop en twee cadeautjes. Als eerste een Donald Duck, want die leest ze graag. Ik kijk vooral naar de enorme doos met chocolaatjes die hij er ook bij geeft. „Schrik niet hoor”, zegt hij, „het was in de aanbieding”.
Linda Bode
Dat heb je weleens: dat je met de beste wil van de wereld geen kop boven je verhaaltje kunt verzinnen. Maar dan is er toch ook nog een professionele eindredacteur, zou je denken?
Inhoudelijk: och, jongen koopt grote doos chocolade, want die is in de aanbieding. Mis ik iets? Had hij de helft van die chocolaatjes zelf op moeten vreten en de rest in een oud McDonaldsbakje moeten mieteren? Lekkere Valentijn, zeg! Nee, deze jongen is goed bezig.
Romanticus
Ik heb me eindelijk eens aan mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar kunnen houden en ben inmiddels al zoveel afgevallen dat ik de doos ‘maat 38’ van zolder kan halen – ik gooi, heel optimistisch, kleren die te klein zijn geworden nooit weg. Apetrots laat ik mijn echtgenoot zien dat ik weer in mijn favoriete jurk pas, die ik zeker vijf jaar niet meer aan heb gehad. „Ja, leuk”, zegt hij. Blijkbaar beseffend dat ik toch iets meer verwacht, kijkt hij nog eens beter en zegt dan: „Er zit ook een vlek in.”
Paula Stevens
Zover is het al gekomen, dat ik eerst de correcte spelling van apetrots/apentrots heb opgezocht. Het is inderdaad apetrots, want “ape” is net als “bere” versterkend. Dus daarom wel apenrots, want die apen bennen echt.
De communicatief en pedagogisch uitgedaagde wetenschappers en ambtenaren van het Groene Boekje (die ons taalplezier jaren geleden definitief aan gort hebben geschreven) hebben natuurlijk uitzonderingen. De regel geldt inderdaad voor woorden als apetrots, beregoed, reuzegroot en stekeblind. Maar voor huizenhoog (en mijlenver, urenlang) hebben ze een uitzondering gemaakt. Hier ‘geeft het linkerdeel een soort eenheid aan ‘, zegt het Groene Boekje: ‘zoveel huizen hoog, zoveel mijlen ver’. Het is alsof je Rutte hoort. Bottom line: uit alle macht moet voorkomen worden dat je het snapt en het zonder hun flutboekje af kan.
Paula heeft hier gelukkig geen weet van en doet het automatisch goed. Qua schrijfstijl zouden wat kortere zinnen kei helpen.