Een uitzwaaipagina tegen de haat, zou dat geen goed idee zijn? De suggestie is afkomstig van een reageerder alhier, die verder geen vlieg kwaad doet, hooguit af en toe wat spulletjes uit een ziekenhuis steelt, en al decennia niet meer blowt. De gedachte werd niet uitgewerkt, het bleef bij opperen. Mark, want over hem hebben we het, is immers al 95 dagen of misschien wel 100 dagen van de sigaretten af, en al tijden van de morfine, en da’s zoals bekend niet goed voor de focus. “Ach, daar heb je niet echt een keuze in”, sprak hij beschouwend, “ik had discipline moeten hebben, niet moeten gebruiken, sparen en ik had op rozen kunnen zitten en nu zit ik op methadon en aardbeien.”
Een rampendraad? Je bent er wel aan toe, geloof ik.
Eerder had onze liefkooswerkeloos al een “bent u ook bang voor rampen”-draad voorgesteld. Want: “Ik ben bang voor rampen. Ben ik de enige?” Onze Plopje sprak wijs: “Een eigen draad, Mark? Een rampendraad? Je bent er wel aan toe, geloof ik.”
Maar het moet gezegd, weldenkend en normaal Nederland lijkt zich gaandeweg te realiseren dat wegkijken toch misschien niet de beste reactie is op de verontrustende uitingen van diepe haat (of “stompzinnigheid’ volgens Bertie) die er door het land golven, vooral op de asociale media. Haat tegen alles wat gekleurd is, politiek (links, dan wel gevestigd), rijk, een baan heeft, bekend is, op de TV komt, zingt, acteert, maar in ieder geval iedereen die een andere mening heeft dan het schreeuwende schorum en iedereen die “tegen de Nederlandse cultuur is”. Apart, want tolerantie en compromissen hoorden nu juist decennia lang tot onze cultuur, iets waar we niet zonder reden trots op waren en om bewonderd werden.
De tokkies zijn uit hun riolen gekropen
![By Steven Lek (Own work) [CC BY-SA 4.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0)], via Wikimedia Commons](https://basvanvuren.org/wp-content/uploads/2016/06/160606rioolklein.jpg?w=600&h=400)
Bertie: “Voorheen neusde ik wel eens her en der door weblogartikelen. Wat je daar tegenkomt is van eender gehalte, onverteerbaar. Ze staan soms genoemd bij WordPress in een lijstje ‘populaire berichten’, je schaamt je bijna dat je bij dezelfde firma zit. En je snapt niet dat zoiets getolereerd wordt, voor begrip moeten ze niet bij mij zijn. Ze roepen maar een meute psychiaters op.”
Dus laat maar komen, die uitzwaaipagina. Toch? Ik blijf intussen mijn best doen om een drukbezocht blog te beheren, een blog voor iedereen die ook wil luisteren, ook wil lezen, zich verwonderen, en niet alleen schrijven en schreeuwen en sneren.
Trouwens, ook de verhuizing van dierenpark Emmen verliep anders dan verwacht. Ook dat nog. Kon er nog wel bij!
Er was heel wat fijn nieuw leesvoer, niet alleen de dagelijkse ikjes, een enkel grafschrift, wat kunst, maar ook het nieuwe zevende (7e) deel van Luviennas succesfeuilleton “Dingen die ik met mannen heb gedaan”. De nieuwe aflevering heet: “Dat gaat een succes worden, zo’n lief mooi meisje”. Wat een ellende maken meisjes toch mee, jong en oud, alvorens ze aan de juiste man blijven hangen.
“Niet lang daarna zaten we samen op G.’s kamer door wat lp’s te rommelen. G. zei niet zoveel en ik vroeg: “Wat ben je stil, liefje. Vraag je je af of je nog wel van me houdt?” Dat was ons standaard grapje als we een tijdje niets tegen elkaar gezegd hadden. Maar in plaats van het verplichte antwoord te geven dat hij dol op me was, bleef hij stil en keek me niet aan.”
Niet meer bang voor enge kirrels
Bertie vond het een erg goeie aflevering: “Een loeder-moeder met onnozele zoon, lifters, affairetjes die parallel lopen met vriendjes. Liften durfde ik nooit in mijn eentje.Nog steeds niet, al hoef ik niet bang meer te zijn voor enge kirrels.”
Ik wist dat de chauffeur aanstuurde op een orgasme toen hij begon met zijn driftige gebaren buiten de gulp.
Bij Pawi ging er wel een heel erg duister dekseltje van een putje af: “We waren rond de twintig, op weg naar Zuid- Frankrijk (…) We liftten zonder zorgen. Ergens in Brabant stopte een zilvergrijze Mercedes (…) Zoals gebruikelijk stapte ik voorin, en het vriendje achterin. Na een tijdje ging de man langzamer rijden op de lege snelweg, hij knoopte (ja, knoopte) zijn broek open en zei dat het vriendje moest kijken. In zijn achteruitkijkspiegel controleerde hij of zijn wens werd uitgevoerd. Lachend deed het vriendje wat er van hem werd gevraagd. Die lach van hem stelde me wel een beetje gerust, maar ondertussen zat ik tussen vele vuren. Ik schaamde me plaatsvervangend voor de vriend. Ik wist dat de chauffeur aanstuurde op een orgasme toen hij begon met zijn driftige gebaren buiten de gulp. Dat maakte me extra alert, als hij de controle over het stuur zou verliezen gingen we er aan. Ik bereidde me voor op bijsturen of aan de handrem trekken voor het geval dat. Even later zat zijn kleverige zaadstort op zijn beige broek. Hij stopte de auto en liet ons vrij. We gingen verder met de trein.”
Ook Heer Rozenwater haalde een afschuwelijke ervaring op. Hij werd toen hij een jaar of negen was, op een warme zomerdag aangerand. “Ik denk dat mijn mooie ranke jongensbenen hem hebben opgewonden.” Het bleek te gaan om Dorrie, een smoezelige zwervershond uit de buurt, een allemansvriendje. “De sterke omklemming van zijn poten, hij begon ook nog heel gemeen te grommen. Wat voelde ik me daarna vies. Bah!”
Ook ik heb weleens een teckeltje dat ik uitliet voor de buurvrouw meegemaakt dat tegen mijn blote jongensbenen opreed. Ik dacht nog: hij vindt me lief. Tot ik nattigheid voelde. Die sterke omklemming van die poten, die kan ik me ook nog goed herinneren. Je voelde daarin de seksuele oerdrift, het niets ontziende willen bezitten. *brrr icoontje* Kun je nagaan wat een vrouw die verkracht wordt moet doormaken.
Mark is bezig aan een nieuw boek, te weten over zeven mensen die naar een obesitaskliniek gaan.
Nou, prettig weekoverzicht weer, ging het alleen maar over leed en ellende? Nee hoor, Mark groette weer elke dag de dingen en sprak erover in zijn vertederende koeterwaals. Allerlei belangrijke gebeurtenissen in zijn leven passeerden de revue, waaronder de kat die op de strijkplank sprong. En groot nieuws voor literair Nederland: Mark is bezig aan een nieuw boek, te weten over zeven mensen die naar een obesitaskliniek gaan. Pawi: “Deur op slot, vrouw en katten op reis sturen, zorgen voor je eigen muziekje, natje en droogje en schrijven/schrappen maar.”
Plopje kwam na een tijdje weg geweest te zijn vanwege huizengedoe keisterk terug. Hij publiceerde een wel heel mooi diep-poëtisch grafschrift:
Ik zal niet langer klagen
dat jij mij niet kon verdragen
ik ben rustig want zonder jou
zo zonder jou zo zonder jou
Ook die van Spike Milligan mocht er natuurlijk wezen, zoals geciteerd door Lummel: “I told you I was ill” oftewel zoals pawi wist “Dúirt mé leat go raibh mé breoite”
Er waren ook wat ikjes, de een wat beter dan de andere. Zoals die van Gerard Burgers over een serveerster die toastjes met zalm aanbiedt met de onsterfelijke woorden “Dit is zalm, maar eerlijk gezegd weet ik niet of dat een schaal- of schelpdier is…”
Of het ikje van Annet de Jong over haar 76-jarige moeder die een radslag had gemaakt in de tuin ondanks een stuntverbod. Pawi: “Prima tip voor alle dementerende ouders: doe een radslag. een hele of een halve, ga kunstrijden op een been, draai net zolang tot er een wak ontstaat en “go for it”. De kinderen zwaaien je wel uit.”
We nemen nog maar een toastje
Een ikje van Hans den Boer beschreef een treinvol vijftigplussende dames van de Libelle Zomerweek. “Een bericht over een ‘aanrijding met een persoon’ bij Rotterdam Noord lijkt roet in het eten te gooien. Het is even stil. Dan volgt het bericht van de conducteur; geen zorgen, de trein stopt echt ook op Lelylaan en Almere Poort. Een zucht van verlichting gaat door de trein, het gekakel gaat verder.” Mooi commentaar van pawi: “In het klein wat er ook in het groot gebeurt. We nemen nog maar een toastje.”
Met veel plezier lazen we ook het toikje uit de oude doos van Ilona weer eens een keer: “Mijn mascara was doorgelopen, maar dat weet je dan weer niet. Niet regenproof dus. Ik had een rode jas aan en een felgekleurde, gestreepte sjaal. Een jochie van 1 turf hoog, met blonde krulletjes, staat in de winkelwagen mij aan te staren. Met een heel lief zacht stemmetje vraagt dat rotkind: “Ben jij clown?”
Zoals altijd werd ook de Kunstrubriek weer gevuld met fijne soms raadselachtige plaatjes, waar de reageerders wel raad mee wisten. Hilarische onderschriften werden gesuggereerd, goeie maar ook weleens wat slechtere titels werden gehonoreerd. Nee laat die Heer Rozenwater maar schuiven, wat een geweldige vent is dat toch! De honderden binnengekomen sollicitaties voor de bijna vacante baan van kunstredacteur gaan binnenkort in de versnipperaar.
Wil jij deze week ook actief gaan meedoen met al deze dingetjes? Ga dan wat ikjes lezen, die staan ergens verstopt in of op de NRC, de krant die zo van lezersanekdotes zegt te houden. Stuur zelf een ikje in. Of scrol hier naar beneden en zeg iets. Dat mag en kan hier nog altijd met een fantasie-emailadres. En voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden. De afleveringen van deze historische rubriek waarin alle hoogtepunten van alle afgelopen weken worden behandeld zijn elders op dit blog te raadplegen.
Reacties zijn welkom op apie@apiedapie.com. Het wordt misschien best wel een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, ga dan s.v.p. elders buurten.
Featured image (helemaal hierboven) is van Steven Lek (Own work) [CC BY-SA 4.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0)%5D, via Wikimedia Commons
Bas van Vuren, aangenaam 
Luisteren, lezen, verwonderen… laten we dat inderdaad een tijdje doen. Of wat langer dan een tijdje – mag altijd. En kijken. En schrijven. En denken. En uitzwaaien, waar nodig.
Wederom een apiedapieblogwaardig intro, Apie, dank!
Apie, wat zijn “loosers”? Losmakers of zo?
Hoe zou het trouwens met DSR gaan? HR, heb jij nog contact met hem?
Een goeie titel, een mooie samenvatting, die het gemis van vorige week weer helemaal doet vergeten.
Op naar World Peace! (Daar geloofde ik vroeger echt in.)
spamfilter overactief?
Prima intro, Apie. Je hebt gelukkig de draad weer opgepakt. Het tegendeel van een ramp. Bestaat daar een woord voor? Of moet dat nog verzonnen worden?
@Bertje bloos icoontje een looser is denk ik iemand die het woord “loser” met twee o’s spelt. We gaan het subiet corrigeren. Inderdaad, over loser gesproken, hoe zou het met DSR gaan 😀 (wat kan die Bertje toch gemeen zijn).
@pawi, ja, dat heb je weleens, met dat spamfilter.
@plopje, een “gelukzaligheid” schiet me als eerste te binnen, gek mannetje dat ik me d’r eentje ben. Of een wonder natuurlijk.
Apie, ik dacht aan DSR omdat hij veel losmaakte en niet kon spellen, niet omdat hij een loser was 😉 🙂
LOL icoontje!
Oh, ik lees zojuist dat je geen tokkies meer mag zeggen, want dan trap je 125 mensen die Tokkie heten op de ziel. Tja … dan mag je dus ook geen lulletje rozenwater meer zeggen en zo. Het wordt moeilijk.
Lekker lang introotje; alle onderwerpen genoemd, heel goed.
Wat de tokkies betreft, is het nog niet opgenomen in de DVD dat hiermee een soort mensen bedoeld wordt en NIET de zogeheten familes?
Uitgebreide intro vandaag gelukkig weer, journaal van twee weken met alle hoogtepunten klip en klaar, chapeau!
Het ikje van vandaag in de papieren krant heeft als titel “gentrification”.
Er zit daar een slim typetje achter de knoppen vandaag.
Zodra Pontius het hier plaatst zul je zien wat ik bedoel.
Grinnik, pawi herplaatst hier, of herplaatst aldaar hetzelfde commentaar. Mag. Kan. Natuurlijk.
@Pawi
Excuus, ik heb even zitten slapen.
maandag 6 juni 2016
GENTRIFICATION
Amsterdam Noord. Het is zaterdagmiddag, de zon schijnt, geen afspraken meer in de agenda. Eindelijk een perfect moment om de Volvo eens grondig schoon te gaan maken aangezien het zand van Finisterre, zomervakantie 2015, er nog in kleeft. Terwijl ik sta te zwoegen, merk ik dat mijn buurvrouw me staat te observeren. „Ben jij je auto aan het wassen? Met je handen?”
Manou Speleman
@Apie 18:25
“Gelukzaligheid” is mooi gevonden. “Wonder” niet, dat is niet per definitie iets moois. Wat dacht je van “peak-experience“? Is daar een fatsoenlijk Nederlands woord voor? “Geluk” lijkt me nog het simpelst. Nou ja.
Laten we het maar op gelukzaligheid houden dan.
Ikje: hm icoontje.
Nee mensen, surf dan liever naar deel 4 van Mopperkonts reisverhaal door Maleisie, dit keer gaat het over seks, of eigenlijk dus niet. Alhier.
Leuk om even te zeggen:
Dit is echt een Highbrow Ikje. Zien we niet zo vaak.
Hey, you gotto hide your smokes away.
Here comes the smoke, ladidida, here comes the sin.
Smoking on the Dock of the Bay.
Hello, is it me you are smoking for?
Het was gezellig, nu ga ik Googlen naar zandzakken, en jullie?
Ik niet.
Oh, toch maar even gedaan, dank voor de tip!
@bmmk
Leuk! Wat dacht je van deze:
Oh, what a feeling, smoking on the ceiling
All you need is smoke
I saw her smoking there
Purple smoke
Get off my cloud
The ballad of John and Smoko
Nog een duit in het zandzakje:
I read the smoke today oh boy
Love me tender love me smoke
I can get no smokisfaction
Het zand van Finisterre, het blijft me intrigeren. Hoe dat in je auto kan blijven kleven snap ik, maar hoe je dat er uit krijgt door de auto met de handen te wassen?
Vermoedelijk werd het er door betrokkene korreltje voor korreltje uitgehaald. Dat heb je in dat soort wijken. Qua Finisterre, ja, daar heb ik heel wat genoeglijke uurtjes doorgebracht.
En dan krijg je kuilen die vollopen.
woensdag 8 juni 2016
MONTRÉAL
Een warme maandagmiddag in Montréal. Na een boottochtje op de rivier strijken we neer op een terras bij de haven. We raken in gesprek met de vriendelijke jongeman die de theekaart en vervolgens de thee komt brengen. Hij heeft Nederland meerdere malen bezocht, vooral Groningen. Daar komt zijn vriendin namelijk vandaan. We lachen om het toeval, want we wonen zeer dichtbij Groningen. Hij vertelt verder, over hun ontmoeting in Italië en dat ze nu voor een jaar hier bij hem is, in Montréal. Hij straalt. Met zichtbaar plezier om onze verbaasde reactie als hij vertelt hoe ze heet: Aletta Jacobs.
Carry de Niet
Tja, ik weet niet wie Aletta Jacobs is, die dit voorval kennelijk zo bijzonder maakt dat het in de krant moest.
Aletta Jacobs… heel bijzondere naam!
Of zou het een grap zijn?
Oh oh, eerst googelen voor je iets niet weet, blogbaas.
Met Bertie dacht ik ook even aan een verzonnen verhaaltje van de theeschenker. Dat zou een goede grap zijn geweest!
Misschien een verre nazaat van Aletta, de naam is belangrijk genoeg om te laten voortbestaan en in ere te houden.
Nou Apie, als je een goede indruk op de dames wil maken, moet je vooral hardop zeggen dat je Aletta niet kent.
woensdag 8 juni 2016
TOP-10
Als ik vanaf Schiphol ga vliegen, werp ik altijd een blik in de boekhandel. Zo ook deze keer. De top-10 is mij wel bekend. Ik heb mijzelf afgeleerd om te bezwijken voor weer een boek en draai mij om. Achter mijn rug vindt er een gesprek plaats tussen twee heren. „Ken jij dat boek? Spreek als TED?”„Ja hoor”, is het antwoord, „dat gaat over die beer die zo grof in zijn mond is. Je weet wel van die leuke films. Ik wist alleen niet dat ze er ook een boek over hadden geschreven.”
Ard Kramer
Dit ikje is echt voor de jongens en meisjes die op luchthavens hun tijd zoek brengen. En voor de insiders van TED.
Onder ons gezegd en gezwegen: ik weet van de boekhandel top-10 en van TED, waar veel gerenommeerde sprekers een sprankelend betoog houden over hun vakgebied, maar niets over die beer die zo leuk grove taal uitslaat in leuke films Iemand?
puntje van herstel
..leuke films. Iemand?
Ik ken Aletta natuurlijk wel, Plopje, erewoord, maar die is dus al heel lang geleden overleden. Vandaar mijn lichte verbijstering en nog.
Ja ik ook natuurlijk, Pawi, qua TED talk dan. Bij ene Ted de Beer denk ik aan een kei ouwe tekenfilm. Yogi Bear or something? Nee, ik kan niet bij de google op dit moment.
Ik ken de top-10 van boeken en kan het nooit laten om iets te kopen op de luchthaven, maar de TED gaat boven mijn pet, geen idee.
Ted, niet zijnde de talk, is een niet onaardige film over een vuilbekkkende, hoerenlopende teddybeekan, die altijd bij zijn baasje is gebleven, die inmiddels volwassen is. Niemand die een unieke, levende teddybeer eigenaardig vindt, trouwens. Het leukste stuk van de film zijn de scènes waarin de acteur die destijds Flash Gordon speelde (bekend?) zichzelf speelt, oud en uitgerangeerd, en volop los gaat op een feestje, met drank en coke, schaamteloos gebruikmakend van zijn Flash Gordon-imago, en van zijn acteurstatus bij de dames.
http://m.imdb.com/title/tt1637725/
Ik zit al vanaf vanochtend zonder internet en dat maakt het werken verhipte lastig. 😦
Merci Luvienna, grappig hoe zo’n teddy beer leeft zelfs bij oudere jongeren en vice versa.
Nu snap ik hoe ontroostbaar mijn zoon was toen wij ooit in de Bijenkorf ziin Bam de Beer kwijt raakten en hij na uren zoeken nog minstens een maand van slag was.
Hm, hier nog eentje, ik lig niet onder de tafel.
Ik bedoelde dus deze, toch een slaggie onschuldiger.
@Klare taal, je zoon wist natuurlijk dat hij zonder teddybeer het feestje met Flash Gordon ging mislopen. :p
@Apie 21.00, onder tafel zie je ook niets!
Ja Luv, we moeten ons meer op de teddy’s richten, zeer zeker,
Tell Trump en Hilary voordat het te laat is.
donderdag 9 juni 2016
SPIRALZ
Voor mij in de rij staat een bejaard echtpaar. „Dat is dan 24,95 euro, alstublieft. Wilt u er Spiralz bij?” „Wat?”, vraagt de man. Ook ik heb nog nooit van Spiralz gehoord. „Spiralz, die kunt u sparen”, legt de caissière uit.„Ik spaar helemaal niets meer. Ik ben bijna dood.”
Het meisje slaat haar ogen neer, haar wangen kleuren. „Alstublieft, uw kassabon. Een fijne dag nog.” „Zeg, hoor je niet wat mijn man zegt?” De vrouw klinkt fel.„Hóór je niet wat hij zegt?” „Jawel.”„En dan wens jij hem een fijne dag. Dat is helemaal mooi!”
De jonge caissière heeft tranen in haar ogen. „Ik spaar ze wel hoor”, zeg ik gauw.
Sabine van den Berg
‘Ik spaar niets meer, ben bijna dood’,
zou zo bij Plopje kunnen.
Wat heerlijk zo’ n opmerking , ik spaar niets meer, zei Dominee Gremdaat nog even er achteraan, met veel spekjes natuurlijk.
vrijdag 10 juni 2016
VERJAARDAG
Justin van 4 is boos op z’n moeder. Op een gegeven moment roept hij uit: „En je mag ook niet op mijn verjaardag komen.” Nu moet hij nog ruim een half jaar wachten op dat heuglijke moment en voor die tijd zal de boosheid beslist zijn afgenomen. Moeder doet echter een pragmatische tegenzet. „Dan is er ook geen verjaardagsfeestje.” Het kereltje is niet voor een gat gevangen en repliceert: „dan vier ik het toch met papa!” Op de vraag of mama ook op het feestje mag komen, is het antwoord: „Daar heb ik nog niet over nagedacht.”
Jan Verheijen
Jan: dit is een samenspraakje dat honderden malen per dag over de hele wereld wordt gevoerd met 4-jarigen, hooguit doorverteld in familiekring, maar niet opgetekend en gepubliceerd. Stuur nog eens wat in als er iets aparts wordt gezegd.
Sabine stuurt een ingehouden ikje in over een voorval dat menigeen schuimbekkend van woede zou maken. Hoe durft dat oude echtpaar die caissiere zo bruut met de a.s. dood van meneer te confronteren. Gaat alle grafperken te buiten.
Lieverds. Dat zijn jullie toch? Ben niet per ongeluk verkeerd verbonden? Op een trolley na of zo, of dwerg, dwarf of dweil zijn jullie allemaal lieverds. Zo, de crowdfunding is begonnen. Nee hoor, maar weten jullie dat ik vandaag 100 dagen niet rook (op 1 terugvalletje van twee peuken na, pakje en aansteker gekocht, gerooktben alles weggegooid, heel veel wijzer. God, wat is het gestopt zijn daarna veel moeilijker dan daarvoor. Dat is de val. Maar ik heb ook maanden niet geblogd, ook heerlijk, want ik heb geen Blog. Of en toe een tweetje en onder eigen naam, nou lieverds, het leven lacht mij niet toe. Nee, ik hang aan mijn vingernagels denkend, had ik er maar niet zo op gebeten, toch zeker anderhalve meter boven de afgrond de toekomst aan te staren. En die zou toch misschien je weet het niet iets samen met een samenwerking met een aap kunnen zijn, je weet het niet. Dit weekend niet. Als ik jullie mijn Bucket lost stuur, en dan heb ik net alleen maar over alles wat er moet, zou moeten, mogen gebeuren tussen voordeur en tuinhek, dan zouden jullie een visum voor de Krim aanvragen, voor altijd misschien wel. Nou, ik moet nu toch echt gaan ontbijten maar ga maar eens na, ik ben op sinds zeven en telkens kwam er iets tussen, iets tegenover dat gerepareerd moest worden, teruggebeld, gemaild of vermoord en begraven.
Heeft iemand hier wel eens vrij onnadenkend (zoals ik die dingen vaak doe) een iPad air met de druk van een knop alles terug gezet naar de fabrieksinstellingen alleen en formeel omdat ik mail problemen heb. Begrijpen jullie me? Groetjes.
Ik begrijp je of wil dat proberen. Iets naar de fabrieksinstellingen teruggezet heb ik nog noit gedaan. Ik denk twee keer voordat ik op een knop druk. Heb wel een keer een mediacard geformat, die dus daarna leeg was. Niet fijn. Veel muziek en fotootjes verloren. Maar het leven gaat gelukkig door.
vrijdag 10 juni 2016
LERAREN
Dat leraren graag iets bekends aan iemand anders uitleggen wist ik wel. Maar dat dit fenomeen voorkomt in de hoogste wetenschappelijke kringen… Bij het promotiediner van mijn schoondochter beland ik aan de tafel met de promotoren. Zij praten over een hunner aanstaande oratie. Een richt het woord tot mij: „Weet u wel wat een oratie is,mevrouw?” Beetje vinnig zeg ik: „Meneer, ook mensen die niet in academische kringen verkeren, kunnen weten wat een oratie is!” Zijn antwoord: „Ik zal het u even uitleggen.” En hij legt het mij keurig uit.
Heleen Hegge
Heleen had beter kunnen zeggen, dat zij wel heel goed weet wat een oratie is. Uit haar vinnige opmerking bleek dat namelijk niet ondubbelzinnig.
Eens met MK. Ik denk dat Heleen nog heel veel betere antwoorden heeft verzonnen, toen ze de slaap niet kon vatten die avond. Esprit de l’escalier.
“Dank u”, zei ik minzaam “en dan zal ik u nu uitleggen wat een castratie is”. Ik schopte hem met de punt van mijn naaldhak in het kruis.
😆 *Apie
Zo’n vraag (“weet u wel wat een oratie is?”) verdient een tegenvraag:
– Nee meneer, vertelt u eens? {blondje}
– Heeft het iets met oraal te maken? {platinablondje}
– Mag mijn schoondochter even meeluisteren? {ietwat minder blond}
– Bedoelt u misschien een inaugurele rede? {donkerblond}
– Jongeman, mijn eigen oratie hield ik al weer zoveel jaar geleden, dat ik graag hoor hoe het er nu aan toe gaat {onbestemde haarkleur, vermoedelijk geverfd}
De like-jes doen het weer even niet maar dit zijn vier mooie reacties achter elkaar 🙂
ps
en een mislukt ikje.
zaterdag 11 juni 2016
VERVOER
New York, zaterdagmiddag. Er is een interactieve toneelvoorstelling voor Nederlandstalige kleuters.
Een acteur vertelt in het stuk dat hij van heel ver is gekomen. Daarbij heeft hij gebruik gemaakt van verschillende vervoersmiddelen: „Ik heb in het vliegtuig gezeten, op de fiets, op de boot, in de auto. En ook in zo’n lange auto met veel wielen waar je achter elkaar zit. Dat heet…”. „Een limousine”, roept het kinderkoor eenstemmig. „Nee, kinderen”, antwoordt de uit België overgevlogen acteur, „Nee, ik bedoel: een bus.”
Gerard Samson
Goed zo, Gerard, jij hebt laten zien dat je in New York woont. Lekker belangrijk! 😀
Het is eigenlijk geen ikje.
een bus is naar algemeen spraakgebruik geen auto.
een bus is ook geen voertuig met veel (ofwel meer dan vier) wielen, een limousine trouwens ook niet.
Als je vanuit Belgie New York overvliegt kom je in Chicago terecht of in Los Angeles of in Tokyo. Dan is het wel een omweg naar New York, maar met Belgen weet je het nooit.
Mag ik wat raars doen? Ik ben het altijd maar je ziet het niet altijd omdat je als een archeoloog eerst eeuwen tranen en wanhoop en, eerlijk is eerlijk, tranen van het lachen moet wegschrappen maar:
JONGELUI, IK BEN GELUKKIG. HELAAS, HET MOET ALTIJD ZO ZIJN, LIGT MIJN VRIENDIN MET BUIKPIJN EN DEPRI GEVOELENS (een peuk maakt meer kapot dan de duivel kan maken) in bed maar als ik puur en zuiver naar mijzelf kijk dan ben ik gelukkig.
Rijker dan ik ooit ben geweest en toch nog armer dan een kerkbassist. Die zullen toch ook wel arm zijn? Anders wordt het een gekke wereld. Maar ik heb het mijzelf bewezen, geld maakt niet gelukkig. Goede pijnstillers maken niet gelukkig. Slechts een paar heel kleine dingetjes. Ik ga morgen de nieuwe stofzuiger uitpakken. Dat is geluk.
Geluk zit in kleine hoekjes, Boekie, stofzuig je die niet weg morgen?
Je kunt beter iets leuks voor of met je vriendin doen, lijkt me. Stofzuigen kan altijd nog.
Na de mislukte oratie , weer consternatie, het mag allemaal niet echt boeien.
Nee, het loopt niet helemaal. jammer.
Je zou haast met een Belgenmop komen.
Je weet niet hoe lang de stofzuiger al geleden gearriveerd is en op uitpakken staat te wachten. Als we bezoek krijgen zeggen we dat we hem hebben geretourneerd voor beter model. Ja Luv, jij snapt hem, een stofzuiger is de automatische vijand van een schrijver.
Laat gerust maar horen Bertie, een leuke Belgenmop klaart lekker op.
Helaas Klaartje, ik kende één echt goeie en die stond op FaceBook,
Grappig vond ik wel de kaart die ik terugvond, waarop zoontje mijn vader feliciteerde met zijn pensionering: RUST ZACHT, LIEVE OPA.
(alweer een gezinsmoment, sorry Apie, je bent niet verplicht mee te lezen☻).
Eigenlijk is daar niets mis mee zou nik zo zeggen.
n Beetje toch, in elk gezin hoor je minstens 1 puntige kinderopmerking, niets bijzonders.
Waar ik meer over nadenk is de negentigste verjaardag van koningin Elizabeth. Ze is nog steeds in dienst, hoe zwaar en bijzonder is dat ambt wel helemaal als een negentigjarige dit kan?
‘Wie ben ik dat ik dit doen mag?’ Pffff….
maandag 13 juni 2016
VERJAARDAG
Ik, alleenstaande moeder van een puberdochter, geef niet zoveel om mijn verjaardag. En als dochterlief, die bezig is met het afronden van haar eerste studiejaar, de avond ervoor aankondigt dat ze bij haar vriendje gaat slapen, vraag ik me toch af van wie ik de eerste felicitaties zal krijgen. Maar als ze de volgende ochtend weer thuiskomt, feliciteert ze me van harte. Mijn verbaasde blik beantwoordt ze met: „Ja, ik zag het op Facebook!”
Karin de Ridder
Nou Karin heeft Facebook ontdekt, dat mag in de krant.
Mededeling: het nieuwe intro zal met vooralsnog onbekende vertraging worden gepubliceerd, dit i.v.m. een vervelend vliegtuigstakinkje met vooralsnog onbekende gevolgen voor de planning van mijn dag. Het is niet anders. Herlees anders rustig dit introotje nogeens met de kennis van nu, het mag er wezen.
Nou nou, zo’n vliegtuigstaking heeft allemaal onverwachte ‘collateral damage’. 😦
Sterkte!
Dank! Zojuist een nieuwe trend ontdekt in het herentoilet (de urinoirs): handsfree plassen. Heb het verschillende jongeren zien doen, stonden te appen voor de pisbak.
Jouw contacten met jeugdigen beginnen mij zorg te baren, Apie.
Ik heb ze niet aangeraakt, slechts een beetje steels aangegaapt.
Wat nou, nieuwe trend, ik plas mijn hele leven al handsfree. 😛
Ik schrijf heel vaak plassend. Daarom zeik ik ook zoveel.
Sterker, ik plas ook nog zonder mijn voeten te gebruiken.
maandag 13 juni
DE WALLEN
Mijn vrouw heeft een grote afkeer van fastfood, maar af en toe kaasfondue mag gelukkig wel. Na een eenvoudige doch voedzame maaltijd bij Café Bern op de Nieuwmarkt steken wij de Wallen over. Een beetje besmuikt probeert mijn zoon van 13, die voorzichtig een beetje belangstelling in het andere geslacht begint te krijgen, vooral naar zijn tenen te kijken. En dan opeens vraagt hij: „Papa … als mama binnenkort op zakenreis is … kunnen we dan een keertje … naar de Kentucky Fried Chicken?”
Pieter de Jong Schouwenburg
Beetje blasee, dit ikje, bij elkaar geraapte topics, zoon van dertien op de wallen, kaasfondue kan nog net, moeder op zakenreis, zie ons gezinnetje eens aan…. Pieter met de dubbele naam kan tevreden zijn.
Een puberzoon van dertien gaat niet eens mee om kaasfondue te eten, die wil minstens patat o.i.d.
@bertjens 19:32 😀
Alf is dood, hij was 84 cm lang. En ik las net een intro uit februari, zou zo maar een van de beste ooit blijken te zijn. Al was het misschien alleen maar omdat ik ontbrak maar dat kwam omdat ik de hele week lag te braken.
Zo genoeg, dit was helegaar niet de bedoeling. Morgen maar naar Specsavers, wil er iemand mee, ik tracteer!
Mijn vrouw heeft een grote afkeer van fastfood, met uw welnemen, maar af en toe kaasfondue mag gelukkig wel. Na een eenvoudige doch voedzame maaltijd bij Café Bern op de Nieuwmarkt , geld speelt geen rol, steken wij de Wallen over. Een beetje besmuikt probeert mijn zoon, een minkukel van 13, die voorzichtig een beetje belangstelling in het andere geslacht begint te krijgen, vooral naar zijn tenen te kijken, als je begrijpt wat ik bedoel. En dan opeens vraagt hij: „Papa, verzin een list … als mama binnenkort op zakenreis is … kunnen we dan een keertje … naar de Kentucky Fried Chicken?” , waarop ik repliceerde: “glashelder, jonge vriend”
AH HA, Zo kan het dus ook, een andere versie weliswaar.
Klare taal (JUNI 13, 2016 OM 20:13) haalt me de woorden uit de mond.
Nog even over plassen zonder handen of voeten, Luvienna en Bertjens hebben het onder de knie.
En we kunnen het ook zonder te kijken. Net als parkeren, gewoon op je gehoor.
Mopperkont is fan van Ollie B. Maar hij vergeet dat het de jongeman te doen is om fastfood. De meisjes komen later. De liefde van de man gaat door de maag, zeggen ze toch?
Eerst KFC, dan misschien de Wallen.
pawi
Dat is nog maar de vraag. Moeder liep naast hem en dan ligt het niet voor de hand om aan vader voor te stellen naar de Wallen te gaan. Zijn aarzeling (zie de puntjes) spreekt ook boekdelen. Mijn vader heeft mij helaas nooit meegenomen naar de hoeren en daarom is het er ook nooit meer van gekomen.
Dankzij Pontius hebben we vandaag geen ikje.
Ook mijn vader heeft me nooit meegenomen naar de hoeren, en daar ben ik blij om. Ook dat het er later nooit van is gekomen.
Qua kaasfondue .. dat is toch geen fast food, mensen!!! Of hebben jullie daar in Nederland ook al een brr keten met gele plastic bordjes voor? Kaasfondue is slow food, zeker als je het doet zoals het hoort.
Qua plassen: ik hoor dat er tegenwoordig steeds meer mannen zijn die net als vrouwen zittend urineren, die. beste pawi, kunnen het dan vermoedelijk ook op gevoel en geluid, daar ben je dan niet uniek in als vrouw, qua beginsel.
Good for them! Ik zelve zie liever waar het terecht komt, en mik bovendien graag op een vlieg of andere ongerechtigheid in de pot. Leuk spelletje. Voor veel vaders is dit een gewaardeerde bijdrage aan het schoonhouden van het toilet; met name poeprestjes van andere familieleden laten zich op deze manier speels verwijderen. Hoppa!
De pointe van het ikje is dat kaasfondue geen fastfood is maar alles bij de KFC wel, en wat er tussen in zit op dat kleine wandelingetje ook.
Wat zo’n zakenvrouwtje allemaal kan bewerkstelligen met haar do’s and don’ts!
Mijn vader nam me wel eens mee naar de hoeren, maar ik mocht niet mee naar binnen.
De brief van Kafka aan zijn vader is gelukkig nooit verstuurd, HR. Ging die eigenlijk wel over de Wallen? Die brief bedoel ik?
Pawi! Ik voel een vervolgfeuilleton aankomen. Welke vader neemt zijn dochter mee naar de hoeren? Die van Pawi dus. Maar waarom, hoe vaak, hoe lang?
Net een mystieke ervaring ervaren, wel nieuw intro gelezen maar nu nergens gevonden op het blog van A. Dapie. Klopt dit? Want ik las ook iets ingewikkelds over iets nog ingewikkelders. Nou ja, dan blijf ik maar schrijven op oude draadjes.
Wat zijn sommige Gall&Gall medewerkers eigenlijk een beetje inhalig. Zo kocht ik uit ruzie en om een andere reden die privé moet blijven een pakje sigaretten en een aansteker. “Hier, heeft u er gelijk drie aanstekers bij” zei het Kruitvat meisje blij erbij. Heb ik weer. Ik wilde een sigaret kopen en roken en de rest weggooien kreeg ik er drie aanstekers bij. Ja, dat was achteraf een geweldig idee van God. Wat moest ik nu met drie aanstekers! Ik zou drie maal betrapt kunnen worden. En wat denk je van mijn geweten?
Dus bij de G&G winkel vroeg ik of er iemand rookte. “Ja” knikte een man met een staartje. Ik rekende af en legde uit waarom ik afstand deed van het pakketje. Een bedankje kon er nog net vanaf maar Jezus, een euro of twee had toch ook gemogen? Nee, zo moet ik niet denken. Ik ben gered door de God van de rook, ga er maar lekker dood aan, man van de Gall&Gall met je staartje.
Ik kwam dus via WordPress op het intro terwijl ik geen eens een blog meer heb. Is dit geen rare wereld? Ik denk dat zelfs Louis van Gaal een antwoord heeft.
105 dagen niet gerookt maar man wat was ik dichtbij.
Haar vader was arts Apie, die ging natuurlijk zuiver uit hygiënische redenen en dan moet een klein meisje buiten blijven, zit ik in de buurt, pawi?
inderdaad een heel mystieke ervaring. Het nieuwe intro bestaat al voor diegenen die er gevoelig voor zijn. Maar graag geen doodswensen op dit blog.
Mijn vader reed op een mooie lenteavond in een grote groene Rambler, met van die vleugeltjes boven de achterwielen, deinend naar een ver adres. Waar gaan we heen, pap?
Naar een slechte vrouw, kind, maar ze heeft een goed hart. Blijf jij maar even wachten in de auto. Straks mag jij even sturen….
wordt vervolgd
of niet, we zien wel
Bmmb, die nicotineverslaving, daar ben je nu dus allang van af, man. Gefeliciteerd. Het gaat nu om het gebaar. Beetje draaien aan je snorpunten kan helpen.
test
Nou, da’s nogeens wat anders dan meehelpen met de kranten bezorgen huiver icoontje
En ik feliciteer Mark met het behalen van de 100e reactie. Of het ook een lepeltje oplevert, dat weet je dan weer niet, he? Spannend!
Ik heb toch niemand gedoodwenst? Dat is een robot in de winkel. Maar goed, who cares.
@mopperkont 17:03
Nou vooruit, dan speciaal voor jou de ikjes van vandaag in NRC-next en de NRC:
14 juni 2016
De Wallen
Mijn vrouw heeft een grote afkeer van fastfood, maar af en toe kaasfondue mag gelukkig wel.
Na een eenvoudige doch voedzame maaltijd bij Café Bern op de Nieuwmarkt steken wij de Wallen over.
Een beetje besmuikt probeert mijn zoon van 13, die voorzichtig belangstelling in het andere geslacht begint te krijgen, vooral naar zijn tenen te kijken. En dan opeens vraagt hij:
„Papa … als mama binnenkort op zakenreis is … kunnen we dan een keertje… naar de Kentucky Fried Chicken?”
Pieter de Jong Schouwenburg
14 juni 2016
Verjaardag
Ik, alleenstaande moeder van een puberdochter, geef niet zoveel om mijn verjaardag. En als dochterlief, die meer bezig is met het afronden van haar eerste studiejaar dan met mij, de avond ervoor ook nog aan
kondigt dat ze bij haar vriendje gaat slapen, vraag ik me toch af van wie ik de eerste felicitaties zal krijgen. Maar als ze de volgende ochtend weer thuiskomt, feliciteert ze me van harte. Mijn verbaasde blik beant –
woordt ze met: „Ja, ik zag het op Facebook.”
Karin de Ridder
Woensdag 15 juni 2016
JARIG
Ik, alleenstaande moeder van een puberdochter, geef niet zoveel om mijn verjaardag. En als dochterlief, die meer bezig is met het afronden van haar eerste studiejaar dan met mij, de avond ervoor ook nog aankondigt dat ze bij haar vriendje gaat slapen, vraag ik me toch af van wie ik de eerste felicitaties zal krijgen.
Maar als ze de volgende ochtend weer thuiskomt, feliciteert ze me van harte. Mijn verbaasde blik beantwoordt ze met: „Ja, ik zag het op Facebook.”
Karin de Ridder
Volgens mij hebben we deze allebei al gehad 😦
Volgens mij hebben we deze alledrie al gehad 😆
@Pawi 22.14
Wordt dit een vervolgverhaal?
Ja, jullie hebben deze drie al gehad. Maar ja, als ik niet alles plaats, dreigt er gemopperkont. En ik slaap toch al zo slecht.
Right so, Pontius, Ordnung muss sein.
Spannend, pawi! Kannie wachten op het vervolg.
…Het wachten duurde lang. Op straat was het rustig, een enkele havenarbeider liep met gebogen hoofd langs, er fietsten een paar mensen over de stille straat, die daarna weer verlaten oogde. Het water aan de rechterkant was al donker. Het meisje werd een beetje ongerust. Ze zag de rode velours gordijnen op de tweede verdieping van het huizenblok links aanlichten. Blijkbaar gingen daar de lampen aan. Ze kreeg het warm en draaide de ruit iets naar beneden. Dat had ze beter niet kunnen doen…
Beste A. Blijkbaar blijf ik een dashboard houden en via deze las ik gisteren een uitstekend, aanstekelijk en perfect intro, en niet alleen maar omdat ik er niet in stond. Maar of ik het ook kan vinden via het geijkte kanaal, ga het zo direct proberen.
Ik las net dat je een gevulde zandzak 30 bij 60 cm kunt kopen en zo te zien kunt laten bezorgen voor 0,69! Dat ziet er goed uit. Hoeveel zal ik er als test kopen, tien?
Dank je pawi. Ze kunnen wel zeggen dat de nicotine uit je lijf is maar zeer zeker nog niet uit mijn wensenlijst voor den dag.
Dit is geen romantiek, pawi. Dit riekt naar horror. Begrijpelijk, deze zaken zijn bijna niet uit elkaar te houden.
woensdag 15 juni 2016
HEMEL
Zaterdagochtend sta ik bij de traiteur. Een vrolijk kletsend meisje van een jaar of 4 komt met haar beetje verstrooide vader binnen. De heldere stem van het meisje draagt door de winkel, iedereen luistert stiekem mee. Dan vraagt ze: „Papa, waar is mama?” Hij antwoordt: „Lieverd, daar hebben we het vanochtend over gehad, weet je nog?” Het meisje zucht: „Oh ja, mama is in de hemel.” De winkel verstomt, mijn gedachten gaan naar die ochtend waar hij zijn kleine dochtertje heeft moeten uitleggen waarom mama er niet meer is. Ik schenk hem een voorzichtige, meelevende glimlach. „Nee lieverd”, zegt hij, „de Hema.”
Ande Rijnhart
Het betere afluister-ikje.
Zaterdagochtend sta ik bij de traiteur. Een vrolijk kletsend meisje van een jaar of 4 komt met haar beetje verstrooide vader binnen. De heldere stem van het meisje draagt door de winkel, iedereen luistert stiekem mee. Dan vraagt ze: „Papa, waar is mama?” Hij antwoordt: „Lieverd, daar hebben we het vanochtend over gehad, weet je nog?” Het meisje zucht: „Oh ja, mama is bij een zeeman” De winkel verstomt, mijn gedachten gaan naar die ochtend waar hij zijn kleine dochtertje heeft moeten uitleggen waarom mama er niet meer is. Ik schenk hem een voorzichtige, meelevende glimlach. „Nee lieverd”, zegt hij, „de Zeeman.”
Enzovoort, enzovoort …
Ad 🙂
En in werkelijkheid zei papa: “Nee lieverd, mama is in de hel.”
… Ze ziet het puntje van een sigaret oplichten in het portiek. “Ha, daar is papa eindelijk!” gaat het door haar heen.
Een gedrongen gestalte maakt zich los uit het duister. Hij is ouderwets gekleed, draagt een zwarte lange jas, en ook een hoed. Hij komt met passen zo groot als zijn korte benen het toelaten naar de overkant en buigt zich lichtjes voorover. “Ich bin Hermann” zegt hij.
Even denkt ze aan de spelletjes op het schoolplein, waar ze soms oorlogje spelen en waarbij de slechteriken zo goed mogelijk Duits spreken. Maar dit is geen spelletje. Dan denkt ze aan de Herman van school, op wie ze al maanden verliefd is. Elke avond voor het slapen gaan duwt ze haar onderlip iets naar voren, om op die manier zoveel mogelijk op hem te lijken.
De man gaat verder, en praat zacht door de kier van het raam…
Gelukkig voor pawi en eventuele lezers m/v gaat de man verder in het Nederlands. Waarschijnlijk morgen. Het gaat over een brief die in zijn bezit is gekomen, hoewel iedereen in zijn omgeving, en zeker de briefschrijver zelf, heeft geprobeerd dat te verhinderen.
Ad Hok en Plopje 😆
“Oh God van HEMA, C&A…
Dat was mijn schoonzusje dat een christelijk gezang had geleerd op de kleuterschool: Oh God van hemel, zee en aard.
Haar ouders hadden een textielzaak.
Ilona, wat een uitkomst, dat lied van je schoonzusje.
Ad Hok had het over enzovoort, enzovoort, en ik brak me het hoofd over V&D, Bijenkorf en Peek&Cloppenburg.
Gelukkig is er een waardig vervolg! 😆
Oi, verboden brieven, ondergrondse figuren in potloodventerjassen en vader bij een mevrouw die kusjes geeft voor geld en waarschijnlijk wel meer ook. En dat arme kind zit er middenin. Spannuhnd!
Ik zou, sorry dat ik de spanning loskouw als een gebakje dat te lang uit de koeling is geweest, …natuurlijk ben ik door de aanblik van het denkbeeld volledig vergeten wat ik wou schrijven. Hoera!
Misschien: de man van de doe het zelf winkel kon zich geen reden voor het aanschaffen van zandzakken bedenken omdat wij niet bij een rivier wonen. Fronten uit Noorwegen en Klein Britanie boven de Noordzee was een beeld dat hem duidelijk te ver boven zijn hoofd ging, en dat vind mijn vriendin prima want anders had ik voor 20 maal 0,69 e.e.a. besteld. Waarschijnlijk alleen de zakken, zonder zand, dat overkomt mij altijd. Ik heb wel eens een Kerstboom mee naar huis genomen die het niet meer goed deed. Bleek het 6/1/1999 of zo te zijn, ja, weet ik veel?
…”Ich bin Hermann” herhaalt hij. Hij ziet dat het meisje in verwarring raakt en gaat verder in het Nederlands.
“Vermoedelijk is het jouw vader die ik net in de wachtkamer tegenkwam. Hij was na mij aan de beurt. En ik gun hem alles wat ook mij gebeurde. Voor mij is het al eeuwen geleden dat ik zo’n vrouw bezocht. Ooit bood ik mijn zoon zo’n ervaring aan.
Ja, nu je toch moet wachten, en omdat je zo goed kunt luisteren, wil ik mijn verhaal aan jou vertellen. Je moet weten dat ik een groot gezin had, met drie zoons. Twee overleden al voor ze twee jaar waren, maar een bleef in leven. Een gevoelige jongen. Kon goed leren maar was te bang voor de liefde. Langdurige vriendschappen met vrouwen verbrak hij zonder aanleiding, in mijn ogen dan. Hij schreef veel, boeken, een dagboek, en brieven.
Een brief was aan mij gericht, een brief van bijna honderd kantjes. En eigenlijk niet eens direct aan mij. Hij noemde het Brief an den Vater , dus aan De Vader. Nee, geen Lieve Papa . Straks zal ik je vertellen wat er allemaal in die brief stond. Alles wat ik voor die jongen heb gedaan heeft hij verdraaid. Daarom mocht ik hem zeker niet lezen. Maar nu heb ik hem toch, dankzij zijn vriend, die alles bewaarde wat hij schreef.
Ben je eigenlijk niet te jong voor zo’n verhaal?…
Dit gaat kanten op, dimensies doorbrekend en tegelijkertijd heerlijk ouderwetse kwaliteit.
Ik kan nu al niet wachten, een non kwaliteit waar ik vanaf mijn geboorte (ik kwam dertien dagen eerder dan de planning uit mijn moeder) last van heb.
O, Gall&Gall, het was voor mij de eerste stap richting hemel en richting hel.
Nu ben ik snel heel erg blij met de juiste hoeveelheid en smaak en productkwaliteit van Koffiemelk. Weinig kan een dag beter, of slechter, meer of minder beïnvloeden dan de juiste toevoeging aan de koffie. En ja, zodra de drang naar het N woord helemaal weg is moet Koffie er ook aan geloven, behalve dan misschien op een bergpasje in de Andes.
Ik trek te veel aandacht, ik moet mijn smoel dicht houden. Ik moet zo direct bij een winkel in elektronica toch al praten als brugman, waarom dat nu weer moet is mij weer een van die raadsels waar ik mij toch ook wel met een onwankelbaar geloof in de middeleeuwen kostenbesparend zal doorheen lachen. Je hebt nu eenmaal heel mooie tanden of niet. Use them!
Zucht, ik wou dat ik zo goed schreef als pawi.
@Boekie 10:19 Ja, die verzuchting kwam ook bij mij op.
@Boekie 10:18 Je zou eens schrijven als Brugman (praat) kunnen overwegen?
Rolstoel
Met echtgenoot mee naar het Erasmus MC. Hij zit in een rolstoel; zo een die je met een twee-euromunt kan lenen. We moeten lang wachten op een lift naar boven. Samen met een andere leenrolstoel-mevrouw; net onder haar knie heeft ze alleen een korte, rode stomp. Ze moppert flink dat het wachten zo lang duurt.
Steeds als er een lift komt, is die gevuld met een bed of pallets en passen we er niet bij. Als we eindelijk een lift hebben, is ze nog niet uitgemopperd. „En weet je wat het merk is van die rolstoel?” Ze wijst op een sticker: „Daarop staat ‘Beenhakker’.”
Annelies Diderich
Een vrouw naar mijn hart, dat zal duidelijk zijn.
Frits Abrahams gaat in zijn column van vandaag in op de inhoud van de film Elle van Paul Verhoeven, mar raadt degenen die de film nog niet hebben gezien af de column te lezen. Ik heb de film gezien en de column gelezen en kom tot een andere conclusie dan Abrahams. Ik zal mijn mening op dit moment niet verkondigen, maar ben benieuwd of iemand het met Abrahams eens is.
Wel toevallig dat in de krant van vandaag ook een foto staat van de van moord verdachte Pistorius, die in de zittingzaal zijn twee korte rode stompen toont aan de rechtbank en het publiek en moppert, dat het allemaal niet zo bedoeld wass.
Mopperkont,
Ik heb het allemaal gevolgd vandaag: het ikje met die rode stomp, Pistorius met twee rode stompen en last but not least de film Elle van Paul Verhoeven die vorige week reeds besproken werd, waarin de de verkrachte vrouw erg meevoelde met haar verkrachter, de film kan prachtig zijn en zeer aantrekkelijk in artistieke en esthetische zin, maar ik voel me bepaald niet geroepen om die te gaan zien.
Die vrouw in de rolstoel van het merk ‘beenhakker’ heeft natuurlijk wel de prijs van het jaar verdiend.
Om nog even terug te komen op Abrahams slotzin, laatste alinea in Nrc:
” Onze van ijzer morele mal bij te stellen en te relativeren.” Ik wens deze criticus een heilzame verkrachting toe door een door Paul Verhoeven verzonnen verkrachter”.
Een korte “rode” stomp huiver icon. Nog nooit een lange stomp gezien, maar ook nog nooit een rode. Moet dat bloed voorstellen?
Beenhakker is leuk, te vergelijken met een piloot die “baksteen” heet etc etc.
Is de echtgenoot een medeleenrolstoelmevrouw ?
(In een keer uitleggen gaat helaas niet, tenzij de spelregels van Scrabble door u worden aangepast)
Mopperkont, net als Klare taal ga ik de film niet zien, en heb de column van FA wel gelezen.
Graag hoor ik alsnog wat jij dan van de film vond, en hoe jouw mening verschilt van die van de columnist.
…Ze rechtte haar rug en trok haar rokje glad. Haar ongerustheid maakte plaats voor trots. Nee, ze was niet te jong voor zo’n verhaal. Voor het eerst vertrouwde een volwassen man haar zijn geheimen toe, voor het eerst nam iemand haar serieus en werd ze als gelijkwaardig behandeld.
“Nee hoor, ik ben niet te jong voor uw verhaal. Maar ik wil als dat mag wel af en toe vragen stellen als ik iets niet snap.”
De man glimlachte vertederd, en was tegelijkertijd blij dat hij de kans kreeg zijn verhaal af te maken. “Natuurlijk mag je vragen stellen!”
“U zegt dat u een groot gezin had, met drie zoons. Dat is niet zo groot eigenlijk toch?”
“Mijn gezin bestond uit drie jongens en drie meisjes.”
“Oh, net als bij ons thuis!” Het ontglipte haar, ze voelde zich nu zelfs een beetje verwant met de vreemde man.
“Maar in die tijd waren meisjes minder belangrijk, vooral de jongens kregen aandacht, vooral zij moesten vooruit komen in het leven, vooral zij moesten een belangrijke maatschappelijke rol gaan vervullen. Daarom was het een diepe teleurstelling voor mijn vrouw en mij dat er van de drie jongens maar een in leven bleef.”
“Over welke tijd hebt u het eigenlijk?”
“Wat ik je net vertelde, gebeurde twee eeuwen geleden. Maar voor ik verder ga, zal ik niet even naast je komen zitten in de auto? Zo te zien is er plek genoeg.”….
Iewwww …. da’s een DSR-achtige cliffhanger …..
Tja, en nou Meat Loaf weer. Het is geen goed jaar voor de popmuziek van de oudjes. Wij wensen hem veel sterkte en hopen dat hij gauw weer op de been is.
vrijdag 17 juni 2016
MARINIERS
De leerlingen (met een lichamelijke en verstandelijke beperking) van onze Mytylschool worden elk jaar uitgenodigd voor een sportdag op de Van Ghentkazerne in Rotterdam. Met de mariniers doen ze dan allerlei stoere dingen, zoals klimmen, boogschieten en boksen. Peter heeft een vaste dagindeling en gaat ook hier om negen uur naar het toilet. Daarna vraagt hij aan een jonge marinier: „Wat doen jullie in de oorlog?” De marinier antwoordt dat mariniers in de oorlog de mensen moeten beschermen. Peter: „Waarom hebben jullie dan geen desinfecterende zeep op het toilet?”
Ineke Bassant
ikjes van horen zeggen zijn sowieso afkeurenswaardig maar een lichamelijk en verstandelijk gehandicapte sprekend opvoeren is toch wel de limit.
klare taal en pawi
Films van Paul Verhoeven zijn vaak voor meer dan een uitleg vatbaar en dat geldt eens te meer voor Elle. Hij lijkt er een satanisch genoegen in te scheppen om de kijkers en de recensenten op het verkeerde been te zetten en dat is hem tov Frits Abrahams mi ook goed gelukt. Er zijn talloze aanwijzingen in de film, dat er geen sprake is van en al dan niet sado-masochisties slachtoffer, maar van een perfect uitgevoerde wraakactie van een vrouw die om wat voor reden dan ook meer vertrouwen heeft in haar eigen capaciteiten dan in die van politie en justitie.
Knap, pawi, zoals je onze verwachtingen steeds weer weet om te buigen. Hopelijk zet de blogbaas je posts in een fraaie feuilletondraad.
MK 14:34
maar deze dubbelgehandicapte spreekt wellevend en zelfs ietwat erudiet…
MK 14:40
Misschien toch maar kijken naar die film. Het interview met Verhoeven maakte me niet nieuwsgierig, over wat je in ogen leest tijdens seks of zo.
Nee, toch maar niet kijken. Mijn tere zieltje heeft al genoeg te stellen met het “troepje in de wereld” (quote overbuurvrouw van 88 jaar).
Luvienna 15:17
Dank voor je reactie. Dat je nog blijft lezen waardeer ik zeer. Het schrijven van dit feuilletonnetje vind ik leuk om te doen. Er zit een plan voor een plot achter, maar ik kan jou er natuurlijk ook in-schrijven. Hoe zou je willen verschijnen in dit verhaaltje?
Een blonde dievegge, een toevallige voorbijgangster met een doosje lucifers, een haastige passante, of een beschermvrouwe van het meisje? Ik noem maar wat.
Het is een open vraag.
@pawi, wat een ontzettend leuk idee! Dat moeten we vaker doen, een feuilleton schrijven met zijn allen, waarbij het vervolg steeds geschreven wordt op aangeven van de voorgaande schrijver. 🙂
Ik wil wel Hermann zijn, in disguise. 😉 Maar als dat de plot in problemen brengt wel ik wel de interveniërende cat woman (geen kattenvrouwtje) zijn.
@ pawi,om 16.24
Dat maakt het nou net zo navrant.
Ja leuk idee, de vorige werd vakkundig de nek omgedraaid door de schrijvende rechter. Nu zou het dus wel moeten kunnen lukken.
Ironisch bedoeld natuurlijk van pawi….hmm
Het blijft natuurlijk wel mijn feuilletonnetje. Waarin ik naar believen iedereen kan opvoeren op een door haar gewenst moment en met een door haar gewenst karakter.
De ketting-feuilleton mislukte omdat de hand van de meester (Ja DSR, je leest het goed) na enkele inzendingen ontbrak. De regie raakte hij daardoor kwijt. Zijn plot verpieterde.
Dat was een goede les. Zo moet het dus niet.
Nu even nog genieten van Spanje- Turkije.
Neenee, da’s geschiedvervalsing, pawi. Maar goed, laat maar, je bent niet objektief. Mag en kan. Ik zeg niks meer.
Wie nogeens wil nalezen hoe het werkelijk is gegaan en wie het werkelijk heeft verkleund, die kan hier terecht: https://apiedapie.com/2015/07/21/community-feuilleton-streekroman-wieringen/
Ik wil graag nalezen hoe het werkelijk is gegaan, maar krijg geen verbinding bij het volgen van je link. Morgenochtend the first thing to do, maar dan op de PC. De iPad werkt niet mee vanavond.
zaterdag 18 juni 2016
WINKELDIEF
Net voor sluitingstijd betrappen we een winkeldief. Een vrouw van een jaar of 35 die voor 137,50 aan flessen wijn verstopt heeft in een kinderwagen. Onder en naast een slapende baby. Er volgt een ongemakkelijke situatie waarin ze beweert dat de wijn eerder bij een andere supermarkt is gekocht terwijl er huismerkwijnen tussen zitten. De situatie escaleert bij de winkelontzegging, omdat ze beweert onschuldig te zijn. Als de gemoederen bedaard zijn, rekent de vrouw toch nog af. Waarna de jonge caissière, die van schrik tot dan toe zwijgend op haar plek zat, vraagt: „Spaart u ook dinoplaatjes?”
Reinier van Lanschot
Je ziet het voor je. Triest en grappig tegelijk. Kom er maar eens om, echte komedie in een ikje, bravo Reinier.
Inderdaad een kostelijk ikje en voorbeeldig geschreven.
Hahaha! Een prachtverhaal van Reinier.
Dat waren dan toch nog bijna veertien dinoplaatjes geweest.
Dapie 23:32 gisteren:
Het feuilleton staat gelukkig nog bij de feuilletons, met de grandioze titel “je ne sais pas fucking quoi”. Best leuk om nog eens terug te lezen. Ook de reacties. Achteraf gezien is het een van de betere community-inspanningen.
Dat succes kunnen we natuurlijk nooit evenaren.
…Het meisje wist niet wat ze moest doen. De deur van de auto openmaken, zodat die oude man, die inmiddels zijn hoed in de hand had genomen, naast of achter haar zou gaan zitten? Het flitste door haar heen: dat vindt papa nooit goed. Nee meneer. Maar ze was wel erg nieuwsgierig geworden naar het verhaal dat de man over de brief van zijn zoon zou willen vertellen. Ja meneer. Zo werd ze heen en weer geslingerd tussen twee uitersten, en niemand in de buurt die ze nu om raad kon vragen. Ze boog zich voorover, hoofd tussen de knieën, om zo beter na te kunnen denken en niet te hoeven kijken naar de vragende blik van de man. Zou ze Hermann laten instappen?
Precies op dat moment parkeerde een ouderwetse auto voor papa’s Rambler. Die auto reed zachtjes achteruit, en of het expres was of niet, niemand zal het ooit weten, de achterkant van de parkerende auto raakte de voorkant van de auto waar het meisje net voorovergebogen op de passagiersstoel zat. Later zouden de mensen zeggen: die vrouw parkeerde waarschijnlijk op haar gehoor.
Het was een donkergroene Traction Avant uit 1937, een cabriolet met het khaki-kleurige dak helemaal open. De piepjonge blondine keek achterom, haar begeleider leek niets te hebben gemerkt. Ze zag het meisje niet, omdat die door de (lichte) botsing voorover was gevallen. Wel zag ze een merkwaardige man, met een hoed in de hand. “Ow, so sorry old chap!” en nog Amerikaanser: “Hope you don’t mind?”
De chauffeuse stapte uit en liep met een charmante glimlach op Hermann af…
(Ja, dat verhaal van die zoon, daar ben ik ook erg benieuwd naar. Volgt een dezer dagen, even nog naar een vorm zoeken. [noot pawi])
Apie mag ik jou een verzoek doen? Op sommige blogs, o.a. op de mijne, toen ik die nog had, kon je reageren op een reactie. En omdat dit zo een succesvol blog is is reageren op een bepaalde reactie soms bijna onwerkelijk, dan ben je al tien topics verder, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik weet dat het een grote aanpassing aan je blog is en jou een beetje kennende zul je hier niet toe overgaan, wat jammer zou zijn. Nu vind ik het meestal te veel gedoe om te reageren op wat soms zo briljant is maar dagen en 100 reacties later speelt. Dan maar niet, denk je, ik weet het, nou ja, nogmaals, jammer dan.
Rot weer he?
Oooooh, pawi, wat spannend! Ik kan niet wachten te lezen wat die onvoorzichtige juffrouw in dat afstandse autootje zo meteen gaat doen! 😊
Dag Apie. Probeer meer te lachten!
Mark, ik lach me de hele dag gek. Nog meer zou niet gezond zijn. Hoe zit het met jou? Tob je niet teveel, ben je niet teveel bezig met wat mensen van je vinden? Niet doen, hoor, gewoon lekker lachen.
Inderdaad, Mark (16:20), dan maar niet en… lekker weer geweest de hele dag, paar buitjes maar op het juiste moment een stralend zonnetje. De Hollandse Nieuwe smaakte best.
…Nu kwam ook de begeleider van de blondine naar buiten. Hij bukte zich over de achterkant van de auto, en stond even later kaarsrecht. Met een grote glimlach vertelde hij dat er gelukkig geen schade was, niet aan zijn auto “en ook niet aan de uwe. Ik zal me even voorstellen: ik ben Jan, de vader van deze dame. Sommigen denken dat ik haar broer ben, dat is een groot compliment natuurlijk, maar ze is toch echt mijn dochter. Als ze opgewonden raakt vervalt ze automatisch in een Amerikaans taaltje, dat heeft ze overgehouden van haar moeder, een schoonheid uit New York.”
“Entschuldigen Sie mir” antwoordde Hermann. “Ten eerste is het niet mijn auto, ten tweede stel ik voor dat we verder converseren in het Nederlands, ook al vanwege het meisje.”
“Welk meisje?” vroeg de blondine. “Aoch, ik zie het al. Poor girl! Was je gevallen? Heb je je pijn gedaan? Was dat mijn schuld? Kom maar even bij auntie!”
Het meisje stapte uit, en was plotseling weer helemaal kind. Hermann zei, dat hij blij was een andere vader te ontmoeten. Het verhaal over zijn zoon zou zo beter tot zijn recht komen, dacht hij.
En daar verscheen nòg een vader. Het meisje rende op hem af en sprong in zijn armen. “Papa!”…
Toevallig is het ook nog eens vaderdag vandaag!
Dat blijkt😊. Hilarisch.
Ach Apie, het liefst zie ik dat de mensen mij zien als wat ik ook ben, een leuk soms onzeker soms dapper lieverdje die graag met een taartje op bezoek komt en ook graag een boek cadeau geeft.
Maar als het echt niet anders kan vrouw en poezen en mijzelf, ook een mij onbekende oude vrouw, kind of dier ongenadig verdedig met alle smerige trucjes die nodig zouden zijn om het goede tegen het kwade te verdedigen.
Het liefst zie ik mijzelf slapen, dus heb ik nacht camera’s geïnstalleerd zodat ik mijzelf kan zien slapen. Ik zou mijn hele leven wel willen slapen (mind you dat is een fase waar ik nu in zit, wie weet wil ik in september weer 100 km of meer wandelen al zeg ik niet in wat voor tempo).
Dus iedereen een goede dag en ik,hoop dat alle kwade mensen, alle terroristen stikken in een vissenstaart of een kippenpootje. Lekker langzaam maar uit het zicht van goede mensen, wat jij?
O, is de Deense haring al gearriveerd, dan ga ik maandag in een rij staan als het moet!
O, en Apie en iedereen, 99,99% van wat ik over slapen en camera’s schrijf is een poging, ik herhaal poging tot humor. Het is niet echt waar hoor. Ik slaap bijna nooit. Hooguit drie keer een minuut of tien. Waarom drie maal een minuut of tien zul je je dan afvragen, nou, dat is het het geheim van de schoonslaper.
…”Ah ma chérie, comme tu es belle! Mais alas! Je ne suis pas ton papa”. Het meisje verstond er niets van maar begreep onmiddellijk haar vergissing. Ze probeerde zich uit de armen van de man te bevrijden, maar dat bleek nog moeilijker dan tijdens het oorlogje spelen op het schoolplein, waar ze zich moest bevrijden uit de armen van Herman. Toegegeven: daar deed ze niet zo haar best voor als nu. Ze spartelde en kronkelde tot het haar uiteindelijk lukte weer op de granieten vloer van het portiek te staan. De man hield haar arm nog wel stevig vast. Het meisje herinnerde zich enkele woorden uit de Franse les, en vroeg: “S’il vous plait, monsieur, ou est-ce-que c’est mon père?”
Ook deze man bleek prima Nederlands te spreken. Misschien had hij het goed bedoeld, als een grapje, om haar in het Frans aan te spreken, misschien wilde hij haar testen, maar hoe dan ook stond het huilen haar nu nader dan het lachen. Het werd nu wel eens tijd dat papa die slechte vrouw met het goede hart vaarwel zei. Trouwens, wat was een slechte vrouw eigenlijk, en wat had haar hart ermee te maken? Ze wilde naar huis. Nu. Rot papa!
De man verslapte zijn greep. Hij was ontroerd door haar tranen, en omdat hij een gevoelige geest had, stroomden ook bij hem de tranen over de wangen. “Zo had ik het niet bedoeld, kind. Misschien kan ik je blij maken met mijn verzameling kunst? Je vader is voorlopig nog wel even bij mijn buurvrouw. Ik kan je in alle rust rondleiden. Kunst biedt troost, wist je dat al?”
Nu greep de blondine in. Ze had het allemaal gezien en doorzag de situatie als geen ander. Ze snelde naar de overkant van de straat, die er nog steeds verlaten bij lag…
Speciaal voor de mannen uit deze community die expres of per ongeluk geen vader zijn.
Hm, jammer, en dat op vaderdag. 😦
Mark, dank voor de toelichting, het zijn dus allemaal pogingen tot humor, goed om te weten.
Bmmb, je verhaal over slapen en je webcam die het je mogelijk maakt later nog eens terug te zien hoe en of je slaapt, daar lag ik slap van de lach van. Uitleggen hoeft niet. Als iemand de grap niet begrijpt is dat zijn/haar probleem. Zo denk ik erover. Bravo!
Ik had ooit een nichtje, jaartje of zes oud, die zei bijvoorbeeld “De zon schijnt”. Het regende. Ze gierde het uit, ze vond dat humor. Zo zie je maar weer, humor is niet uit te leggen.
maandag 20 juni 2016
DEURBEL
Sinds ruim een half jaar functioneren de deurbellen van mijn huis niet meer. Drie offertes en wat telefoongesprekken met de huurbaas hebben inmiddels geleid tot een reparateur die druk met mijn huisgenoot staat te discussiëren. Na afloop vraag ik hem waar de conversatie over ging. Lachend vertelt hij dat de beste man voor de deurbellen kwam, maar geagiteerd reageerde dat na 10 minuten aanbellen niemand de deur opendeed.
Paul de Kruijff
Jaja, zo kan het gaan. Een variant op zoeken naar je leesbril die op je voorhoofd staat.
@pawi 😀 Je maakt het hoe langer hoe spannender! En humoristisch – ‘Amerikaanse taaltje’ – hilarisch!
Ik kan niet wachten op het verschijnen van de kinderloze kunsthandelaar met de illegale bingoavonden.
Jaja, die Paul die maakt wat mee. “Geagiteerd” nog wel, een reparateur, daarna ging hij de volledige Carmina Burana neuriend aan de slag.
Deurbel.
Echt slap ge-ouwehoer (excusez le mot). Hier moet ik hard om lachen; waarschijnlijk lacht een ander mìj daar weer om uit. ☻
Nooit je deurbel laten repareren. Je krijgt dan toch alleen maar weer last van bedelaars, pakjes voor anderen, en van verkopers en reperateurs die je moet afpoeieren. Je intimi hebben zelf wel een sleutel.
@HeRoWa, mooie aangeven voor pawi. 🙂
Ik heb wel eens van een tevergeefs-aangeboden-pakjesaanbieder te horen gekregen dat hij/zij had aangebeld maar dat er niemand thuis was. Waarop ik dan reageer: “Knap, dat aanbellen, we hebben niet eens een deurbel.” (Wat echt waar is.)
BOA
Tijdens de begrafenis van mijn oom vraag ik mijn moeder wie het meisje is dat voor ons zit. „De oudste dochter van je nicht.” En die jongen? „Haar vriendje, een BOA”, vertelt ze met lichte dreiging in haar stem. Even proberen mijn hersenen de afkorting te koppelen aan constrictor, dan besef ik: bijzondere opsporingsambtenaar. Daar heeft mijn moeder heel wat mee te stellen gehad door overtredingen tijdens het uitlaten van haar honden, waarvoor wel eens een konijn moet rennen voor zijn leven. „Maar”, vervolgt ze, „hij is ongevaarlijk nu: hij is buiten dienst.”
Bart van der Linden
Wat een onvoorstelbaar lulverhaal. Met permissie. 😦
Overigens, jullie hadden het al gemerkt, het wekelijkse intro komt er eventjes niet van. Het was gisterenavond kiezen tussen Frankrijk – Zwitserland met een chippie en een paar mooie IPA’tjes op de bank, nog maar gezwegen van de chick, of het doorscrollen van de reacties van twee weken blog.
Houdt moed en vol. 😀
Jammer. Maar Zwitserland- Frankrijk was het wel waard.
Wat zijn mooie IPA’tjes?
spamfilter staat weer lekker strak…
@luvienna 12:56
Heel verstandig: geen deurbel. Ook geen mobiel (net als ik)? Je moet er toch niet ook aan denken dat iedereen je op elk moment waar je ook bent en wat je ook aan het doen bent, kan bellen. De hel in zijn walgelijkste vormgeving.
Ja Apie, dat is uiteraard bemerkt. Je achterstand begint grootse vormen aan te nemen. Maar we hebben geduld met je. Wat zijn IPA’tjes? Toch niet iets moderns?
…”Don’t you dare!” riep ze. Maar op het moment dat ze het betraande gezicht van de man zag, hield ze zich in. Haar mond viel open van verbazing. “Jan? Jan! Ben jij het echt? Wat doe jij hier? De laatste keer dat we elkaar zagen was toch bij die Cobra tentoonstelling? Wat leuk om je weer eens te zien. Weet je nog dat we een keer tegenover elkaar zaten in dat hippe eetcafé? Ja joh, aan het IJ. Wat een verrassing zeg. Ik heb je naam onthouden omdat je net als mijn vader heet. Zal ik jullie aan elkaar voorstellen?”
Jan veegde met de rug van zijn hand over zijn gezicht en keek de jonge vrouw ongemakkelijk aan. Het meisje had hij losgelaten. Zijn plannen om het kind kennis te laten maken met echte kunst werden lelijk onderbroken door deze onverwachte ontmoeting. Zelf kinderloos schiep hij er een groot plezier in om de verbazing, de ontroering en soms de onverschilligheid van jonge jongens en meisjes te zien. Hij liet ze altijd eerst zelf kijken, en vertelde daarna een verhaal over het schilderij, de foto, het beeldhouwwerk of over de maker. Hoogtepunten in zijn leven waren dat.
Hij was wellevend genoeg om zijn teleurstelling niet te laten blijken. En ook wilde hij zich niet verontschuldigen voor wat er net was gebeurd. Qui s’excuse s’accuse. Hij glimlachte, gaf de vrouw twee zoenen op de wang en zei dat ze dat etentje nog eens moesten overdoen, maar dan met zijn tweetjes, niet met die hele club erbij.
Het meisje zag nu haar kans schoon weer terug te rennen naar de auto…
Pawi en plopje, een IPA is een Indian Pale Ale, oftewel het lekkerste bier dat je kunt drinken. Wordt over de hele wereld gemaakt, recept is afgeleid van een Engelse brouwerij die heel lang geleden (honderden jaren) merkten dat het bier dat ze aan scheepslieden meegaven (bier was toen nog een dorstlesser en geen dikmakertje, bovendien konden ze toch niet autorijden aan boord, het maakte dus niet kapot wat hen lief was en zo lijk ik Mark wel), maar die doet niet eens haakjes, en ik neem die moeite wel, niet goed bleef op reizen over de evenaar (naar India). Ze schepten er toen een extra lepeltje hop in en verhoogde het alcoholgehalte. Toen de scheepslieden die vaatjes openmaakten, werden ze helemaal pale van blijdschap en pure opwinding. Waar het ale vandaan komt vertelt de overlevering niet.
Antwoord: een lekker bierigje dus. Mocht ik eraan denken dan fotografeer en plaats ik hedenavond de twee flesjes die ik gisteren nuttigde. Ander kenmerk van de moderne IPA is dat ze extra hun best doen op een cool etiket. En op coole namen.
Dit was hem niet, maar dit is dus een voorbeeld:
Plopje heeft geen deurbel, geen mobiel, en misschien ook helemaal geen internet. Hij spaart voor een tijdloos graf.
Ik kon gelukkig IPA opzoeken via Google, maar Plopje moet het allemaal maar geloven, wat A.Dapie erover vertelt. En dan nog weet hij er het fijne niet van. Waar slaat “ale” op? Hoe zagen de etiketten van de twee flesjes er precies uit? En waar slaan die dan weer op? Kun je nog wel drinken uit zo’n flesje met afbeeldingen van Middeleeuwse Monsters?