Ik krijg het warm

Over ikjes, een boerin, poëzie en boeken, muziek, nieuwe blogs, Twitter en reclame

Daar gaan we weer. Een overzicht van al het moois van vorige week. Er was ook heel veel lelijks en naars in de wereld, maar dat laten we hier aan ons voorbijgaan. Hier is het aangenaam, hier mag je wegdromen.

Ikjes

Mirjam Killian wandelde op het platteland. Zegt ze. Ze zag een “prachtig kind van een jaar of dertien met lange donkere vlechten in blauwe overall”. Deze boerendochter wist, zo bleek uit het gesprek dat Mirjam met gevaar voor eigen leven met deze inboorlinge voerde, niet wat de bovenkant van het bloembolletje was dat ze aan het poten was. Jaja, en dat moest in de krant.

boerin
Jildau Broekens © Boerinnen Kalender

Voor mij wel een aanleiding om uit te zien naar de Boerinnenkalender van pak hem beet 2025 en om al mijmerend een ouwetje weer eens van stal te halen. De olijke foto van één van de meisjes, dat misschien ook nog niet wist wat de boven- of onderkant was, wordt vele malen aangeklikt alhier op de site. Met name in de avonduren. Hoe zou het met haar gaan? Mijmer mijmer.

Een vermakelijk misverstand tekende Eva Vennema op. Haar dochter van 5 verveelde zich en belde met de telefoon van haar moeder naar een vriendinnetje. Na een paar seconden hangt ze op en vertelt dat het vriendinnetje even naar de bieb is. Hoe of ze dat weet, wil mama Vennema weten. Ze had een antwoordapparaat gekregen: „Please leave your message after de beep.” Lees verder Ik krijg het warm

Advertenties

Sokken sorteren (228)

Over de natuur, TV, ikjes, boeken, reizen, gezondheid en muziek

Het belangrijkste dat ik afgelopen week heb gedaan is het sorteren van mijn sokken. Ik bleek er ruim over de vijftig paar van te hebben, in verschillende kleuren, allemaal in bolletjes gedraaid, sommige al meer dan tien jaar ongedragen. Zwart, grijs, bruinig, blauw, witte sportsokken, dure wandel- en skikousen. Zou iedereen op een regenachtige zondagmiddag moeten doen. Je knapt ervan op.

170403poep

Timmerark moest de afgelopen tijd weer regelmatig poepen. Zelf zou ik het niet kunnen: schrijven en me defaceren op het zelfde moment. Laat staan modereren en defaceren, al voelt het soms als hetzelfde. Het heeft met de juiste voeding te maken, en veel drinken. Dan ben je binnen de minuut klaar, doortrekken, hopla, doorgaan met het leven.

En aan de buitenkant blijven

Maar ik ken er zat, althans eentje, in real life, die boeken, tijdschriften, en de zaterdagkrant meenam. Zat rustig een half uur op de pot en dan moet je in de wachtrij maar raden wat het steunen veroorzaakt. Timmerark ontbijt met Zweedse yoghurt, banaan, twee mandarijnen, havermout, lijnzaad en ongezouten nootjes. En ik raadde hem aan niet te vergeten zijn billen goed af te vegen. Met een paar goed gemikte vegen, niet te veel druk, dan veeg je het erin. En aan de buitenkant blijven, nooit in de anus. Anders blijf je bezig.

Lees verder Sokken sorteren (228)

In een warm land (227)

Op vakantie en toch nog wat nieuws

Ja hoor, zit ik ineens in een warm land. En de computer thuis gelaten. Dus opnieuw een mobiel intro.

Beschouw het als een break, even los van alledag, doe ik ook. Vanaf volgende week ga ik weer aan de slag met echte blogs, met echte content en terugkijken en samenvatten.

Wat of ik hier doe? Eten, drinken, slapen en vrolijk zijn. Verder rondrijden en foto’s maken. En vooral veel omhoog kijken naar hoge toppen, daar naartoe rijden en dan omlaag kijken. Lees verder In een warm land (227)

Oevewij niete kenne, ebbewij nooit gehad (210)

Weinig ikjes, veel dingen die we wel leuk vinden

Ze vielen weer bij bosjes in de verslagperiode: Koos Alberts, Charles Aznavour, en dan heb ik het nog maar alleen over degenen die deze site hebben gehaald. In de hemel zingen deze twee kanjers nu een duet, ja, daar kan het.

Met dank aan Ad Hok, deze blijft in onze gedachten:

Lummel haalde een mooie anekdote van de Franse tv aan. Aznavour die met een Franse rapper werkte. De rapper noemde hem Monsieur Aznáv. De zanger nam het laconiek op: “Ik ben begonnen als Aznavourian, werd toen Aznavour, vervolgens Aznáv, ik zal wel eindigen als A.” Lees verder Oevewij niete kenne, ebbewij nooit gehad (210)

Schrijven voor Midlifies (209)

Terugblikken op goeie ikjes, not, en blijven hopen op beter

De lezers sputterden vorige week nog een beetje na over de Koffiespecial, maar ja, die was vorige week. We houden er over op. Iemand iets over thee te melden?

De ikjes scoorden bijzonder hoge ogen op de afgrijselijkheidsindex, er was geen ene normale bij. Slappe hapjes, pseudo-literaire beschouwingen, dromen, fantasieën, het zou zo allemaal ontsproten kunnen zijn aan een cursus “Schrijven voor Midlifies”. Maar wij hier op “Bas van Vuren, aangenaam” blijven criteria hanteren voor de bespreking en, het allerhoogst denkbare, voor een opname in het weekintro. Lees verder Schrijven voor Midlifies (209)

Wachten en bidden (206)

Terugblikken op ikken en andere dingen die boeien

Hoewel Ben Schaafsma zijn vrouw al dertig jaar denkt te kennen, vindt hij het nog steeds moeilijk om een cadeau voor haar te kopen. Na lang dubben valt de keuze op twee boeken, één over design en de ander over architectuur. „Inpakken alstublieft, het zijn cadeautjes”, zegt hij vastberaden bij de kassa. „Natuurlijk”, antwoordt de medewerkster, „voor een man zeker?”

“Nee, eigenlijk niet, die man twijfelt nog altijd, dat moet een goed huwelijk zijn.”

Ja en als je dan niet stevig in je schoenen staat ga je een boekje over haken en breien halen. Of 50 tinten grijs. Onze Bertie merkte instemmend op: “Sommige mannen doen dat. Die denken aan moeders gebreide sokken” Wat zo’n NRC-ikje – want daarover hebben we het – al niet los kan maken. Klare taal sloeg met een tweetrapsraket toe: “Altijd al plank voor zijn hoofd of meer interesse in zijn ‘business-model’!” schreef ze eerst. Maar een paar minuten later gaf ze zichzelf het antwoord, en dat was er eentje dat mij deed schateren. Maar ja, dat ben ik dan weer. “Nee, eigenlijk niet, die man twijfelt nog altijd, dat moet een goed huwelijk zijn.”

Lees verder Wachten en bidden (206)

Niet op fietsvakantie (204)

Vooruitdenken en ons bezinnen op ikjes en actualiteiten

De namen van de ikjesschrijvers (m/v/t) voor de NRC worden steeds mooier. Clementine Pinxt-Brakkee schreef vorige week over haar (toen nog) mavo-4 leerlinge die beteuterd met de afstandsbediening van de TV in haar handen stond. Het was bij het begin van een proefwerk. En die afstandsbediening had haar rekenmachine moeten zijn. CPB, dat verzin je toch niet? Of juist wel?

Een violist van het concertgebouw opende zijn vioolkoffer

“Clementine Pinxt- Brakkee”, zei onze Pawi, “een naam om te koesteren. Niet om te grabbel te gooien met minder geslaagde ikjes.” Iets vergelijkbaars als Clementine Pinxt-Brakkee had onze Lummel meegemaakt. Een violist van het concertgebouw opende zijn vioolkoffer en haalde er een mitrailleur uit. “Pollens”, zei die verbouwereerd, “Staat mijn broer straks voor lul in de bank”.

Lees verder Niet op fietsvakantie (204)

Pril geluk duurt niet lang (202)

Terugkijken en vooruitlopen op ikjes en actuele zaken

„Je hebt één vader. Die zet je op marktplaats. Hoeveel heb je er dan over?” Zo bracht het 10-jarige dochtertje van Gabor Oolthuis haar 5-jarige broertje de grondbeginselen van het rekenen bij. Leuk toch? Het was me er weer eentje, dat ikje. De lezersanekdotes zijn dagelijks te vinden op de achterpagina van de NRC en ergens onderaan op de bijbehorende website.

En het einde is nog lang niet in zicht. Die 500 die maken we vol, wat ik jullie brom.

In deze rubriek laten we er zoals gebruikelijk een paar passeren, we kijken wat we ervan vonden, en we nemen en passant wat andere actualiteiten mee. Voor u bijeenbedacht en -geschreven door het Bas van Vuren Schrijverscollectief. De noms de plûme van onze echtbestaande lezers en lezeressen staan hierboven, hieronder en hiernaast. Man, wat een geluk. Al 202 afleveringen lang. En het einde is nog lang niet in zicht. Die 500 die maken we vol, wat ik jullie brom.

Lees verder Pril geluk duurt niet lang (202)

De week van de verwarde verhalen (201)

Vooruitdingesen en terugdingesen op de ikjes en de actuele zaken die er allemaal gebeurd zijn

“Een mooie tijd op een winderige plek”, wenste Pawi me vorige week toe, “waar die vliegende lastpakken wegblijven.” Weet je? De lastpakken blijven nooit weg. Maar da’s het leven. De stekerds weten je te vinden. Probeer ze uit de weg te gaan, is mijn advies, maar als het echt niet anders kan, dan rats, doodslaan. Plat. Flets. Het is niet anders en pure zelfbescherming. Als ze niet hadden gelastpakt waren ze nog in leven.

Een mobiele telefoon noemt ze een “veegdoos”.

Idelette Kruidhof zag vorige week haar ikje in de NRC geplaatst. Ze had er kei haar best op gedaan. Het ging over een oudere dame met “staartjes in”, wier “duim driftig gebarend op en neer ging” langs de kant van de weg. Ja, ik verzin dit niet, maar citeer. Een mobiele telefoon noemt ze een “veegdoos”. Verwarde vrouwen, je komt ze steeds meer tegen. Lees verder De week van de verwarde verhalen (201)

Beetje ongelukkug geformuleerd (198)

Terugkijken en vooruitlopen op actualiteiten en ikjes

“Intro of gewoon opgewarmde prak. Ik denk het laatste.” Met deze reactie trapten we bijna drie weken geleden de commentaarronde af op het vorige intro en het daaropvolgende delen der actualiteiten, ikjes, commentaren en gebbetjes. De auteur van het commentaar noemde zichzelf “Ton Amour”, waarmee hij onbedoeld zijn fixatie op mijn persoontje prijsgaf.

180521kok

Toen ik een lief poëziealbumplaatje voor hem plaatste probeerde hij zich groot te houden met een sneer over mijn voorganger, Apiedapie. Ook daar reageerde ik welgemutst en goedmoedig op. Het is immers toch iemand die jou bewondert en die om je aandacht bedelt. Ergens een compliment, of het nou een stalker is of niet. Nou, en die aandacht geven, da’s voor mij een kleine moeite – een reactie is zo getikt, een plaatje zo geplaatst – en dan heeft hij ook weer een topdag.

Lees verder Beetje ongelukkug geformuleerd (198)