Minnaressen rijmt op winnaressen (211)

Ikjes en actualiteiten, terugkijken en vooruitlopen

En opnieuw waren de reacties alhier veel leuker dan de ikjes uit de NRC zelf. Zoals die opmerking van onze Pawi over het flauwe grapje van de vriend van Hedda Treffers over de Man Booker Prize. Vier van de zes Man Booker Prize-genomineerden waren vrouw. „Goed hè”, roept Hedda tegen haar vriend. Die mompelt: „Het heet wel nog altijd de Man Booker Prize…” Dat was het hele ikje. Hoe flauw wil je ze hebben?

Maar Pawi zei: “Ik word een beetje moe van dat vrouwen tellen, in jury’s, besturen, genomineerden en prijswinnaars/winnaressen. Dat laatste rijmt op minnaressen, ga die eens tellen, Hedda!” En daar kon Hedda het dus mee doen.

Binnenkort afgeschaft door Groen Links?

Het zoontje van Ronald Buitenhuis las intussen aan het ontbijt de krant en vraagt zich wijsneuzig af: „Als de letters IAmsterdam moeten verdwijnen, omdat het te individualistisch is, mag het NRC-ikje dan nog wel blijven bestaan?” Het antwoord kwam niet, maar het kereltje heeft gewoon een punt. Vind ik dan weer, gek mannetje dat ik me d’r eentje van jullie ben.

Nou, dan kun je wachten tot we allemaal een ons wegen. Of minder

Pawi is intussen met belangrijkere zaken bezig, zoals een #ikvertrek naar Frankrijk. Het droomhuis valt ten prooi aan de klimaatverandering en aan insectenplagen. Het klimaat is aan het veranderen. Extreme regenval, soms extreme droogte, soms extreme kou. “Dus alles even in de wacht gezet”. Ja, dat bedoelen we dus. In plaats van er iets aan te doen, minder vlees, minder zuivel en het kabinet Rutte eens op zijn kop geven, met hun “klimaattafels”, gaan we zitten af te wachten. Nou, dan kun je wachten tot we allemaal een ons wegen. Of minder *huiver icoontje*

De NRC leest hier nog altijd niet mee, of ze nemen ons niet serieus. Feit is dat ze weer een dementie-ikje plaatsten. Heeft geen zin. We bespreken het hier niet.

Dementie-ikjes: een vergeten genre

“Dementie-ikjes”, sprak Ad Hok snedig, “een vergeten genre”. En Mopperkont merkte op dat hij gisteren een aardig ikje had geschreven, maar vergeten had het in te sturen. En hij “weet ook niet meer waar het ligt.” Ilona begon veelbelovend: “Eh … ”. We dachten allemaal aan het beroemde hikje over de jaarlijkse Alzheimercollecte, denk ik. Hoe ging dat ook alweer?

Drasties is niet meer

Zelfs onze drastiesfluisteraar Ad Hok, kon het allemaal niet meer vinden. “Website Temporarily Unavailable” staat er. De dag die je wist dat zou komen is eindelijk daar. Wij wensen Jan en vriendjes alle goeds toe en hopen dat ze in hun bedjes geen nare dromen vol wroeging zullen krijgen. Hen kennende is de kans daarop gelukkig voor hen bijzonder klein.

Drasties definitief gebroken?

Ach, hoe mooi het vroeger was. “Een site waar we elkaar toen nog allemaal troffen. De gedichten van Plopje, ah! Het zijdelings opgerichte kookblog van lummel, ah! De vetes met DSR, ah! Het kunstblog van Heer Rozenwater, ah! De serieuze reacties van Indra en haar gedichten, de grappen en grollen met Witte en die van NNN….” Pawi sloeg als altijd de spijker op de kop. De teloorgang staat echter chronologisch alhier beschreven en daar is geen woord Spaans bij. De nek omgedraaid door een blogbeheerder zonder gevoel noch een greintje respect voor zijn eigen lezers.  ALHIER. Lees het tot je het uit je hoofd kent. Morgen overhoring.

Ilona deelde het volgende videofragment van Joris Linssens “Hello Goodbye”. Doet hij mooi hoor. Respect. En nee, is best moeilijk om het droog te houden. “See you later alligator … bim bam boem!”

Intussen ging Wim Kok van ons heen. Eens een vakbondsleider, vervolgens een groots staatsman en op het einde een heel piepklein beetje een graaier, toch? Enfin. De ikjes en semi-ikjes over ontmoetingen met de overledene buitelden zoals gebruikelijk over elkaar heen. Gijsbert van Es haalde een wat nietszeggend anekdotetje op over het feit dat Kok bij het corrigeren van een interview het woord “champagneflessen” wilde vervangen door “champagnefles”. Echt helemaal niks bijzonders. Maar Gijsbert was trots. Hij had Kok gezien en gesproken en was in feite dus net zo belangrijk als de overledene. Een huisvriend bijna. Nee, we denken niet aan Patricia Paay, oh, nu wel dus.

Wim Kok, wij hielden van hem.

Ook Henk van der Lummel had hem ooit ontmoet, compleet met “duidelijke beveiligers (zwart kostuum, zwarte zonnebrillen, oordopjes)” en wel in een knus restaurantje in Moulins-Engilbert. Ja duh! Die mannen moeten ook eten, mensen. Je moest eens weten met wie ik allemaal gegeten heb. En dan echt. Pas! Interessant! Zijn slotzin was wel een pareltje: “Verhip dat is Wim Kok” liet ik me ontvallen, hetgeen me een boze blik van de waardin en een glimlach van Wim Kok opleverde …

Anneke van Huisseling had Kok ooit betrapt bij de thuiskapper. Tja. Aan dat kapsel werd inderdaad niet lang geföhnd, dat zag een kind. En onze eigenste Timmerark zag Wim Kok ooit een fles “dure troep” kopen, “iets likeurachtigs”. Ja, het zijn net mensen. Maar deel 21 van Burnout van voornoemde gevoelsauteur is welkom. Dat wil hij graag een keer of honderd gezegd hebben, maar dan komt er ook wat. Let maar eens op. Misschien legt hij zijn Presleyfascinatie wel uit.

Lineke Koornstra heeft een vriendin die een leuke moeder heeft. En een leuke vijfjarige dochter. „Oma”, hoorde ze haar zeggen, „u bent nu wel heel klein. Gaat u als u nóg kleiner wordt weer in een wiegje slapen?”

Mario de Kort

Mario de Kort gaf een concert dit weekend, in Wijnlokaal Leven. “Het betreft hier een groep mensen die dus echt kunnen zingen en ervoor gestudeerd hebben”, aldus De Kort. Maar ja, voor Ilona was het te ver. Om over mijzelve maar te zwijgen. Lummel moet op zondag zwemmen. Alleen Klare taal is geweest. Toch? Hoe was het? Foto’s?

Voor de ekster

Pawi sleepte er weer eens een lepeltje uit, ooit ligt dat in haar keuken op het Franse platteland te glimmen. Jawel, de felbegeerde wekelijkse prijs voor de 100e reactie. Het was een ikje over een golfbaan en een ekster. Die zit op drie, vier meter afstand “op hole 2 vlakbij de green”. Als je naar die green wil lopen om te gaan putten, dan kijkt voormelde ekster je “bemoedigend aan”. Zandzakken voor de deur, mensen. Herman Klarenaar is aan het schrijven. En ramen dicht, Pawi, eksters zijn dol op glimmende dingen. Ilona zei wat wij allen dachten: “Een ekster met mimiek. Die ben ik hier nog niet tegengekomen”.

Bertie kwam een partijtje zielig doen. “Ben ik geschrapt?” vroeg ze, “uit de gratie? Niet meer lief? Boehoeeoe ….”. Nee dus, niets van dat alles. Haar computer of internet was weer eens stuk.

Wil jij net als onze Bertie en onze andere reageerders kans maken om in het volgende intro voor te komen? Met iets leuks? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je gein maken met onbekenden uit het verre buitenland die voor je het weet je vrienden zijn? Misschien wil je een uitnodiging voor een gezellige bijeenkomst van alle auteurs en reageerders op deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is.

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan ergens verstopt in of op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes zegt te houden. Stuur zelf een ikje in. Of scrol hier naar beneden en zeg iets. Dat mag en kan met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume als je dat wilt. Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Lepeltjes zat.

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, het hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg alle afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Vooral ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Bas van Vuren
Bas van Vuren, aangenaam

Reacties zijn welkom via het reactieveld, maar ook via de email van mijn voorganger apie@apiedapie.com of direkt bij mij zelf: bas.vanvuren@gmail.com.

Het wordt misschien best wel een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij. Wij doen dan gewoon hier onze eigen dingetjes en jij doet de jouwe daar.

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de featured image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen week. Nou, jullie zien het wel. Ik was weer eens aan het vliegen. Hoog in de lucht. Boven Siberie om precies te zijn. Dat was beneden, net niet op deze foto. Je ziet daaronder heel veel ijs, sneeuw, rechte lijnen die wel wegen zullen zijn en hier en daar oranje lichtvlekken die wel steden of olieplatforms zullen zijn. Weten wij veel Als we hier maar niet hoeven te noodlanden, da’s alles wat we huiverend denken. En je klapt je opklaptafeltje maar weer uit en maalt je bordje foie gras leeg. Saai, zo’n lange vlucht.  

Foto: “Lucht” © 2018 B. van Vuren

Advertenties

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Open en nieuwgierig. Kent veel beroemde mensen.

92 gedachten over “Minnaressen rijmt op winnaressen (211)”

  1. Wow! Alweer een lepeltje. Eigenlijk vind ik dat het plaatsen van ikjes niet onder “reacties” valt, dat is te gemakkelijk. Maar ja, als je ze eruit haalt komt het tellen in de problemen.
    Fris en vrolijk intro. Ben benieuwd naar hoofdstuk 21!

    Liked by 1 persoon

  2. Oud

    Ik bezoek met mijn dochters in het Drents Museum de tentoonstelling over Iran. Een meisje staat met haar vader naar hele oude potten te kijken en vraagt dan: „Hebben wij ook iets heel ouds in huis?”

    „Oma”, zegt papa.

    Annemarie Wilkens

    Like

  3. Echt een ikje voor zijn grafrede. ‘Pa had een groot gevoel voor humor’.
    Het intro is goed. Ik ben er blij mee, na een te lange lijst reacties wordt het scrollen een crime. Bijna. ☻

    Liked by 1 persoon

  4. Vriendelijk

    Tussen de middag bij een basisschool. Ik kom aanrijden bij een kruising. Aan de stoeprand staat een moeder met achter haar vier peuters op stepjes. Met een handgebaar geef ik aan dat ze veilig kunnen oversteken. De moeder glimlacht, steekt haar hand naar me op en loopt de straat over. Vervolgens steken ook de vier peuters één voor één hun hand naar me op.

    Robert Klaassen

    Like

  5. Wat een schattig ikje.
    Iedereen, waaronder ik, verwacht een dramatische ontknoping: peutertjes worden geschept door een andere auto die van de andere kant komt aanrijden. Had gekund. Maar nee.
    Peutertjes zwaaien vanaf hun step.
    Een happy end. Hou ik wel van.

    Liked by 1 persoon

  6. Klus

    De houten wandplaat past rechts precies. In het midden wringt het maar na enig geweld zit-ie op z’n plek. Links houd ik een volle centimeter over.

    „Ik had op meerdere plekken moeten meten”, verzucht ik.

    „Tja, de wet van meten en persen”, reageert mijn klushulp.

    Iris van der Putten

    Liked by 1 persoon

  7. Daar is lang op gestudeerd denk ik zo. Als mopje kende ik hem niet, sterker nog: ik denk dat het een zelfverzonnen grapje is.

    Babylonische spraakverwarring: goed gevonden mopperkont! Het land van Meden en Perzen.

    Like

  8. Met een beetje googelen kom ik op een in 2009 per abuis benoemde “wet van meten en persen”, op een site van de Jeugdbond van Gereformeerde Gemeenten. Lummel? Grefo? Nog eerder veganistisch lijkt me.

    Liked by 1 persoon

  9. Ach, dat geloof. Toen een buurjongetje me uitschold voor roomse pieper was ik zwaar beledigd maar het was een troost dat hij uit een rood nest kwam. (Zeiden mijn ouders.) Ik dacht dat het op zijn rooie haar sloeg.
    Later lach je erom.

    Liked by 1 persoon

  10. Morgen een Halloween ikje, hoop ik.

    Ik stuur er eentje in. Wij vonden het een Amerikaanse uitvinding, net als cadeautjes met Kerstmis (not done). We deden de luiken dicht, de lichten uit. Geen snoep aan kinderen uitdelen. Mandarijntjes ook niet. Niks. Niet op de bel reageren. Dat is wel een uitdaging, omdat we nog een ouderwetse trekbel hebben. Daar kunnen kinderen niet vanaf blijven.
    Vanavond zetten we die ook op slot. Die bel dan.

    Liked by 1 persoon

  11. Naam

    Mijn moeder is 92 , zit in een verzorgingstehuis en is dement. Samen met mijn zus zoek ik haar op. We zitten aan tafel en keuvelen wat. Mam lacht lief. Dan vraagt ze hoe ik heet. „Pio”, zeg ik. „Ah wat leuk”, zegt ze. „Zo heet mijn kind ook.”

    Pio Tulp

    Like

  12. Zie hier het ikje voor morgen: (uit betrouwbare bron)

    Naam

    Mijn moeder is 92 , zit in een verzorgingstehuis en is dement. Samen met mijn zus zoek ik haar op. We zitten aan tafel en keuvelen wat. Mam lacht lief. Dan vraagt ze hoe ik heet. „Pio”, zeg ik. „Ah wat leuk”, zegt ze. „Zo heet mijn kind ook.”

    Pio Tulp

    Liked by 1 persoon

  13. Chaos

    Ik sprint de trap op en roep je naam. Ik vertel je dat ik je heb gemist en begin al snel over mijn studentenavonturen. Ik draai wat rondjes op je bureaustoel, neem jouw geur in mij op en kijk naar de chaos op de grond. In een hoek liggen wat sokken en je tekeningen zie ik overal. Hoe doe je dat toch, vraag ik. Je geeft geen respons. Om de stilte te doorbreken vertel ik over hoe je graf steeds mooier wordt, nu jij er al zo lang niet meer bent.

    Als ik wegloop, kijk ik nog even achterom naar de chaos die jij achterliet. Ik slik wat tranen weg en zeg zachtjes dat ik je mis.

    Sabine de Man

    Like

  14. Er staan wel meer merkwaardige beelden in. Die rondjes draaien op de stoel, die geur die daar kennelijk nog hangt. De poging is goed, het verdriet en het gemis komt over, maar een meesterwerkje is het niet. Maar daar ging het Sabine niet om dus ik vind het wel ok zo.

    Like

  15. Porno

    We togen naar ’t Museum Boijmans in Rotterdam om de expositie Pure Rubens te gaan zien. Bij de ingang kwam er net een groepje mensen in rolstoelen, met begeleiders, naar buiten. Ik vroeg een passerende oudere heer of hij ’t mooi vond. Hij keek me strak aan, en mompelde: „Pure porno.”

    Lara Prinses

    Like

  16. Die oudere heer zou zijn vrije tijd in het lezen van boek over kunstgeschiedenis te kunnen steken of Michel Foucault, l’histoire de la sexualité.
    Of gewoon thuis blijven zitten schelden.

    Liked by 1 persoon

  17. Bliep
    Bij de bushalte staat een oude grijze dame te wachten. De deur zwaait open. Steunend op haar rollator wurmt het oude besje haar stramme lijf de bus in. Voor haar houden jongere reizigers hun kaartje bij de scanner die vervolgens een bliepend geluid maakt. Ze kijkt naar haar kaartje en vervolgens wantrouwend naar het incheckapparaat. Ze schudt haar hoofd en draait zich om naar de buschauffeur. Ietwat weifelend laat ze hem haar kaartje zien. Een grote grijns verschijnt op zijn gezicht als hij zijn mond opent: „Bliep.”

    Albert Tolsma

    Liked by 2 people

  18. Spatie

    Ik ben uit eten met een aantal vrienden als een van hen zijn telefoon pakt en ons trots zijn nieuwe website laat zien. We kijken ernaar en lezen de tekst. ‘Je moet wel op je spelling letten’, zeg ik tegen hem. ‘Contentmarketing schrijf je zonder spatie ertussen. Marketingcampagne is één woord. Communicatiemedewerker ook. En contentmarketingstrategie schrijf je ook aan elkaar’. Hij kijkt me verontwaardigd aan en zegt: ‘Ja, en zeikwijf ook’.

    Fransiska Kleijer

    Like

  19. Zo zie je maar, we slaan er ons als community manhaftig doorheen, zo’n week zonder Pawi. We kunnen het wel!

    Qua ikje: ik kan alleen maar zuchten, dit zijn zulke normale gesprekjes, grapjes, dat behoeft toch geen eervolle vermelding in de krant. Is dit nou echt een lezersanekdote waarop het volk zit te wachten? Misschien wel, ik houd m’n mond al.

    Like

  20. Rondleiding

    Op een ochtend zou ik, vrijwilliger in Diergaarde Blijdorp, een familierondleiding verzorgen. De familie bestond uit een puber, zijn ouders en zijn grootouders. De jongen zat ineengedoken in een rolstoel. De kap van z’n hoodie ver over de ogen getrokken. Opa duwde.

    Tijdens de rondleiding probeerde ik de jongen er zoveel mogelijk bij te betrekken. En ja: z’n apathische houding verdween; hij begon zelfs af en toe mee te praten.

    Bij de gorilla’s was het druk. Terwijl ik bezig was een plekje vooraan vrij te krijgen, gaf opa een zwieper aan de rolstoel en zei: „Vooruit joh, ga nou maar weer gewoon mee lopen.”

    De van Blijdorp geleende rolstoel bleek bestemd voor oma die niet zo goed ter been was.

    Wil Baghuis

    Like

  21. Hm, bij de buren staat er nog een laatste zin bij:
    De van Blijdorp geleende rolstoel bleek bestemd voor oma die niet zo goed ter been was.
    En de titel is daar Rondleiding
    Misschien kan het inmiddels democratische Huis van Afgevaardigden daar eens een onderzoek naar doen?

    Like

  22. heel raar. Ik heb het gekutpeesd van de gratis site van nrc vanmorgen. Ik hebmijn kutpeesteltje nog eens nagekeken en ik zie dat ik nix vergeten ben. Raar.
    Ik beloof met mijn hand op mijn hart, dat ik de laatste overbodige zin er niet uitgeknipt heb.
    En gaat over tot de orde van de dag.

    Liked by 1 persoon

  23. De laatste zin stond in de digitale NRC die rond 13h. te lezen is.
    Ik vond het een cynisch ikje, dat kleinkind deugt ook niet echt met zijn muts,
    jammer voor de nog aanwezige vrijwilligers sprak zij …..(ik dus).

    Liked by 1 persoon

  24. Update: de juiste versie is inmiddels geplaatst. Voor het nageslacht: aanvankelijk had onze lummel een ikje zonder laatste zin en met verkeerde kop gecut&paste. Nu is hij goed. Vervelend mannetje trouwens. Dat joch uit het ikje.

    Like

  25. Wakker

    Mijn moeder (93) die door de achterkleinkinderen opoe werd genoemd, is overleden.

    Onze kleinzoon Sep (4) en zijn zusje logeren bij ons. Om vier uur in de nacht kruipt Sep bij ons in bed. Slaat zijn armpjes om me heen en fluistert in mijn oor: „Opoe is dood. Dan gaan jullie dood. Dan worden papa en mama opa en oma en wij vader en moeder.” Hij draait zich om en gaat lekker slapen. Ik lig nog een hele poos wakker.

    Margreet Stilma – de Bruin

    Like

  26. Vragen

    Met enige reserves meld ik me aan bij een grote datingsite. Het aanmaken van een goed profiel kost best wat denkwerk. Omdat het mij wel opvalt dat mensen (vaak mannen) zichzelf graag horen praten en weinig vragen stellen schrijf ik dat ik graag in contact kom met mannen die zichzelf kennen én geïnteresseerd zijn in anderen. Bij het zoeken komt een sympathiek ogende man voorbij wiens tekst lijkt aan te sluiten bij mijn wensen. Ik leg contact, hij stelt voor te bellen. Tijdens dat gesprek stelt hij al vrij snel een, naar later blijkt de enige, vraag: Wat zou je van mij willen weten?

    Johanna

    Like

  27. Johanna blijkt zeer in zichzelf geïnteresseerd. Zo erg dat ze dat niet alleen aan iedereen vertelt maar het zelfs in de krant zet.

    Wat ze niet vertelt is dat ze eerst drie kwartier over zich zelf had zitten kletsen.

    Liked by 2 people

  28. Een man die zichzelf kent? Wat is dat nou weer voor een bizarre eis? Johanna heeft nog een lange weg te gaan op datingsites. Overigens ben ik heel erg voor die sites, nu we geen kermissen, jaarfeesten, familiebijeenkomsten of kroegen hebben, waar je vroeger je levensgezel kreeg toegewezen.

    Liked by 1 persoon

  29. Poetsen

    Terug van vakantie praat ik met mijn zoon over het familiebedrijf. Tijdens ons gesprek komt er een Livechat binnen van de webshop waar onze autoproducten verkocht worden.

    „Kunnen de autopoetsmiddelen gebruikt worden bij 10 graden boven nul”, is de vraag.

    „Maar natuurlijk”, antwoordt mijn zoon terug, „geen enkel probleem.”

    Even later komt er een berichtje terug: „Veel dank, ik ga nu onmiddellijk mijn man aan het werk zetten.”

    Jolanda Swart

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.