Irritante advertentietjes in kantlijn (256)

Ikjes, muziek, recept voor haggis en China

Ene Tjeerd Kimman doopte zijn ganzenveer in de inktpot, ging er eens goed voor zitten en schreef een “ikje” voor de courant. “De discussie over de nefaste impact van de babyboomergeneratie”, daar ging het over, en die discussie voeren “wij” ook met “onze generatie Y-zonen”. Het Grote Taal der Nederlandse Dictee was er niks bij. Maar toen kwam het en ik citeer: “Toen ik hun onlangs een pro-boomer-stukje uit de NRC stuurde kwam het antwoord per kerende app: „Boomerblaadje.”

“Hun”. Dag Tjeerd.

… het gratis lezen van dit blog

Bertie hengelde naar een lepeltje, desnoods een borrellepeltje, taartvorkje, “desnoods met 1 tand”, een half fruitmesje … Waarvoor? Omdat ze de eerste liker van het vorige intro was. Maar zo zijn we dus niet getrouwd. Kinderen die vragen worden overgeslagen. Laten we kijken wie het vandaag wordt. De wonderen zijn de wereld nog niet uit en ik heb een goeie oudejaarsbonus gehad van WordPress, dankzij de klikjes op die in feite best wel een beetje irritante advertentietjes in de kantlijn en tussen de stukjes door, waarvoor excuses, maar ze maken het gratis lezen van dit blog vooralsnog wel mogelijk.

Pawi gooide het over een andere boeg. Ze plaatste een prachtig muziekje, nog altijd bij ontstentenis van Mopperkont, over wie we ons nu zorgen gaan maken. En Klare Taal niet te vergeten. Kom mensen, een klein levenstekentje wordt op prijs gesteld.


Het was een rustgevend deuntje van César Auguste Jean Guillaume Hubert Franck, die sprekend op die kok van Heel Holland Bakt lijkt, maar veel beter piano kan spelen, denk ik althans. Hoe hij kookt weten we niet.

Ook Timmerark plaatste een werkje, helaas was de “video unavailable”, dus daar schoten we weinig mee op.

“Blaffen in eigen bubbeltje”

De Schrijvende Rechter (DSR) had zoals gebruikelijk niks anders in te brengen dan wat ruziezoekgedoe, en dat laat ik zoals bekend minzaam glimlachend rusten in dit wekelijks intro, dat immers over de hoogtepunten van de afgelopen week dient te gaan. “Blaffen in eigen bubbeltje” zou mij het best passen volgens deze trol, die zoals bekend zelf niet eens geen bubbeltje meer heeft. Vandaar zijn wanhopige pogingen om hier of elders (met uiteenlopende pseudoniemen) nog aan de bak te komen. Ergens best wel zielig.

Pawi & Lummel plaatsten vorige week bijna gelijktijdig het ikje van de dag, maar er zat een minuutje tussen. Net teveel om de geschiedenisboeken in te gaan. Het is tot nu toe tweemaal gelukt en bij een derde keer zitten ze in DWDD.

In de sector Mooi Nieuws hadden we vorige week de publicatie van het allerlaatste deel van Het Grote China Verhaal van Ilona & Gijsbert.

Solong Pudong … Goodbye China…

Dit 19e deel bestond uit beeld en geluid, hetgeen de voorgaande 18 delen prachtig aanvulde. Keimooi gewoon. Te lezen en deels met gesloten ogen te beluisteren, dat raad ik aan. Maar het is voorbij dus en zal binnenkort in de annalen van dit blog een ereplaatsje krijgen.

Florence van Emden plaatste een ikje over een kletspraatje met een meneer die net als zij in een bushokje op de tram zit te wachten. Ja. Het was zoals zo vaak Ad Hok die ons op dit merkwaardige verschijnsel wees. Maar het kan natuurlijk, dat zo’n tram ineens over de busbaan aan komt ronken of andersom, dat er ineens een bus aan komt tingelen.

Maar alles beter dan het ikje van Marlous Mannaerts, man man. Ze zag “verbaasd” bij een bouwmarkt “aan de rand van het dorp” een oudere man wankelend op zijn fiets stappen, terwijl hij (de man) met “de rechterhand vast aan het stuur” met zijn linkerhand “een flinke kerstboom dwars over de bagagedrager” in evenwicht probeert te houden. Aan de pointe ben ik niet meer toegekomen.

Haggis, lieve mensen, is gevulde schapenpens. Schapen. Pens

Intussen deed Lummel live kond van de stakingen in Frankrijk, die ervoor zorgden dat hij qua vliegtuig niet meer vanuit Edinburgh terug naar Parijs kon vliegen. Net zoals ik zelf mijn trein van Basel naar Parijs geannuleerd zag. Ja, heb je weleens. Oneindig erger was het dat onze goede vriend vanuit pure verveling of was het wanhoop daar in Schotland voor het eerst van zijn leven haggis ging eten. Hij dronk daar teveel whisky bij en concludeerde dus dat de haggis “overheerlijk” was. Haggis, lieve mensen, is gevulde schapenpens. Schapen. Pens. Zo maak je het:


Die kok lijkt toch sprekend op de zoon van Peter R. de Vries? Met datzelfde zeiktoontje? Oh, ik ben de enige.

“Mijn bordje: met aardappel- en knollenpuree. Haggis and tatties and neep heet het daar” (Lummel)

Volgens Pawi had Lummel beter naar de pub kunnen gaan: “pint halen bij de bar en de hele avond live music. Mensen lopen in en uit, nemen hun muziekinstrument mee, en maken de avond onvergetelijk, zeker als je hun evergreens mee kan zingen.” Ook Ad Hok was niet kapot van de pens. Het moet gezegd: op de foto ziet het er niet eens zo erg uit, maar een foto heeft geen smaak.

Niet dat het niet nog erger kan. Bertie bijvoorbeeld, die eet bij haar in de buurt zure zult, oftewel “hoofdkaas”, zwezerik, hersenen, uierboord, slakken, en balkenbrij, gemaakt van slachtafval. Ilona at de zure zult vroeger thuis. Toen ze het later kocht voor in het lunchtrommeltje van haar zoon die op de basisschool zat schrok de goeie jongen zich de haggis. “Kwaad en woest” kwam hij uit school naar huis. Maar gebakken bloedworst met appel eet Ilona en omgeving nog altijd. Ook Lummel lust er wel pap van, die bloedworst, vooral de Franse “boudin noir” en de Antilliaanse versie (pittig gekruid).

Zelf heb ik van de zomer in Engeland weer eens bloedworst geprobeerd. Brrr-icoontje. Lukte niet. Het belandde op de rand van mijn bord. Bijna net zo erg als black pudding.

Om de aandacht van mijzelf en de lezers af te leiden van deze viezigheid plaatste ik maar gauw een hilarisch Lucky-Teeveetje over Boris Johnson. Hardop lachen deze, ook nu ik hem bij het plaatsen weer afspeel. De tekst bouwt prachtig op van normaal via hysterisch naar volkomen geschift en kent verder een prachtig klankrijm: pick it up, kiss it, lick it, stick a finger in it … iiiih!

© 2019 B. van Vuren Café met pui en zeil.

Ilona zat tijdens het lezen van dit blog in de NRC te bladeren en dacht dat Youp van ’t Hek het in zijn wekelijkse column over Warhoofds Wijnlokaal Leven had. Was niet zo. Dit lijkt immers niet op een fraaie wijnwinkel, laat staan een wijnbelevingslocatie, maar gewoon op wat het is: een café met een pui en een zeil. Toch?

Nou, en dat was het alweer. Weer een weekje ikjes. Weer een weekje commentaar leveren op van alles en nog wat. Aangenaam! Veel leesplezier maar weer. Net zoveel als ik met het schrijven ervan, dat zou heel prettig zijn.

Wil jij net als Ilona en andere reageerders kans maken om in het volgende intro voor te komen? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je gein maken met onbekenden die voor je het weet je vrienden zijn? Misschien wil je een uitnodiging voor een gezellige bijeenkomst van alle auteurs en reageerders op deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is.

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan verstopt in of op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes houdt. Stuur zelf een ikje in. Scrol naar beneden en zeg iets. Dat mag met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume. Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie of gedachte zoals sommige mensen zeggen precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Lepeltjes zat.

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg de afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Vooral ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Bas van Vuren

Bas van Vuren, aangenaam

Reacties zijn welkom via het reactieveld, of via het contactformulier hier, of via een email naar bas.vanvuren@gmail.com.

Het wordt een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij. Wij doen dan hier onze dingetjes en jij doet de jouwe daar.

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de featured image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen tijd. Nou, jullie zien het wel. Ik was weer eens onderweg met mijn fototoestel. Daar zag ik ineens een hondje staan. Het stond te wachten op zijn baasje dat de supermarkt was binnengegaan. Het beestje keek zooo schattig smekend naar binnen … Maar dat zie je niet op de foto. Net toen ik afdrukte draaide het hondje zich om. Weg effect. Had ik weer. Volgende keer beter. Er zijn meer honden.   

Foto: “Hond voor supermarkt” © 2019 Bas van Vuren

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Kent beroemde mensen. Maakt liedjes. Holland Douze Points.

137 gedachten over “Irritante advertentietjes in kantlijn (256)”

  1. Je hebt hem! Het uitreiken der lepeltjes gebeurt echter pas in het kader van het opstellen van het nieuwe intro. We gaan met z’n allen voor je duimen. Man, wat heb jij er één verdiend!

    Like

  2. Kofferbak

    Bij aankomst op een feest staat ons vierjarig nichtje Ella geconcentreerd te kijken hoe ik, in mijn rolstoel, aan de achterkant uit onze aangepaste auto kom. Wanneer het feest afgelopen is en wij onze jassen aantrekken, komt ze voor mij staan en vraagt met een verdrietig gezicht: „Moet jij nu ook weer in de kofferbak naar huis?”

    Marij Wolf

    Geliked door 1 persoon

  3. Ik bendur ook weer, maar zit nog bij te komen van de afgelopen weken en me mentaal voor te bereiden op de laatste dagen van dit jaar, dus meer reactie dan dit zit er nog even niet in. Desalniettemin hoop ik dat iedereen een fijne kerst heeft gehad (of zelfs misschien beleefd) en opgewekt naar het oude jaar opstoomt om dat een flinke schop onder zijn kont te geven zodat we 2020 met een schone lei kunnen beginnen.

    Geliked door 1 persoon

  4. Het is ook geen gezicht, die aangepaste auto’s. Invalide met rolstoel en al achterin, hij/zij zit hoger dan de bestuurder maar ziet minder van de omgeving.
    Een beetje paus-gevoel zou dat kunnen geven, maar dan! Achter in- en uitladen. Dat moet toch charmanter kunnen!

    Geliked door 2 people

  5. Keek naar dit intro maar is volgens mij oude cake.
    Fitting derde kerstdag. Of, zoals een borderline vriendinnetje eens smaale: derde korstdag. Nadat zij zijn afstandsbediening in zijn nepvijver met imitatie KoiKarpers had gegooid omdat ze pijn in haar billen had gekregen van tien uur stilzitten in een rotan stoel. Dat verhaal had bij mijn de kesrtballen moeten doen rinkelen maar liefde maakt ook doof.

    WE do not FOOL ME
    Ben digibeet fromtime to team
    Wa there from

    Vond dit in een heel duur schrijfprogramma waar ik de gebruiksaanwijzing voor uit het oog ben verloren.

    Een fijne kerst wensen is wat voorbarig en een gelukkig nieuw jaar staat zo krenterig. Hebben jullie, ha,sorry, heeft iemand hier de foto gezien van Jarvanka voor de Mona Lisa die zij geheel voor zichzelf hadden? Hij met petje op. Valt me erg tegen van die Macron. Maar ja, waarschijnlijk weet of denkt hij dat tRump dar kerkje in de fik heeft gezet, beter safe dan exuse moi!

    De ballen dus.

    Like

  6. Wijt spel nee type fouten geheel aan (nuchter) toetsenbord en kiespijn, geen druppel aan te pas maar dat EliteBook toetsenbord valt mij zwaar vies tegen, wat een geclownesk gedoe.

    Like

  7. Nee, geen foto gezien, weet ook niet wat er nu weer voor afkeurenswaardigs is gebeurd in een ver land door een hoogwaardigheidsbekleder of rijkerd. Ik houd me vooral bezig met het hier en nu, de naaste omgeving. Zoals Deelder al zei: de omgeving van de mens is de medemens. Of zo. Prettig uiteinde! 🎅🤶🍾

    Like

  8. Ongemakkelijk

    Mijn dochter van 9 geeft aan dat ze het vervelend vindt om in twee huizen te wonen. Soms heeft ze iets nodig wat in het andere huis ligt. Ik zeg enigszins berustend: „Dat is ongemakkelijk.” Ze zegt dat „ongemakkelijk” voor haar iets anders betekent, maar kan niet goed verwoorden wat het volgens haar dan wel is. Een uurtje later komen we tijdens het winkelen haar moeder tegen bij de kassa. De conversatie komt niet verder dan één woord: „Hoi.” Bij het verlaten van de winkel zegt mijn dochter: „Kijk, dat is nu ongemakkelijk.”

    Peter Brans

    Like

  9. Voor het leven getekend, die dochter van negen. Hoe haal je het in je hoofd dit te etaleren? Ga toch terug, man.

    Like

  10. Kom kom, alleen voor het kind terug is niet zo heel verstandig. Er zijn zat van manieren van waardig scheiden met behoud van kinderzieltjes. Ruziënd bij elkaar blijven voor de kinderen …. dat is ook een ellende.

    Geliked door 1 persoon

  11. Nog eentje van Deelder:

    alles gaat voorbij
    alles blijft
    alles blijft voorbijgaan

    Een doordenkertje? Het staat op een grote olietank bij Rozenburg in de buurt.

    Verder weet ik het ook niet hoor, over die kinderen die beter af zijn met telkens verhuizen en dingen missen die ze in het andere huis weten te vinden. En alleen “hoi” zeggen als ze in het bijzijn van papa hun eigen mamaatje zien. Ik vind het tranentrekkend. Gewoon terug naar huis, allemaal, zou ik zeggen. En stop met dat onnozele geruzie. Je vond elkaar toch prima toen je begon? Nou dan. Ga terug naar dat punt.

    Like

  12. Nou Pawi, zo eenvoudig s het allemaal niet wanneer mensen scheiden. We kunnen beter pleiten voor een goede omgang met elkaar, als de scheiding uitgesproken is.

    Like

  13. Ik pleit voor die katholieke houding: tot de dood ons scheidt. Dat dwingende heeft veel goeds in petto. Zowel voor de ouders als voor de kinderen. Onnozele ruzies blijken onnozele ruzies, kun je achterwege laten. Overspel kun je accepteren, je moet wel. Niks aan het handje. Kinderen zien het graag als hun ouders bij elkaar blijven en accepteren een ruzietje of twee best wel. Als ze maar niet uit elkaar gaan. Dat raakt hun vertrouwen diep.

    Anderzijds komen er wel literaire verhalen van. Maar of dat het doel is? Je kinderen aan een roman helpen?

    Like

  14. Brrrr, ik moet er niet denken dat ik tegen wederzijds heug en meug bij ex gebleven zou zijn. Getrouwd zijn is meer dan samenwonen en een huishouden met kinderen managen. Nu heeft kind er ook nogeens een te gekke nieuwe ‘moeder’ bij. Hij blij. Wij blij. Iedereen blij.

    Like

  15. Ik ben kind van gescheiden ouders. Dat is nooit echt problematisch geweest. En ik ben goed terecht gekomen, hoewel iedereen in het begin van dejaren zestig van het tegendeel overtuigd waren.

    Geliked door 1 persoon

  16. Terzijde, ‘Tot de dood ons scheidt’ werd niet alleen door de roomsen gepredikt.
    Een doorzeurend ongelukkig huwelijk is voor de kinderen erg, daar komt geen eind aan en op den duur raakt hun vertrouwen evenzeer beschadigd, meer dan je zou denken, Pawi.

    Geliked door 1 persoon

  17. Enfin, we laten het er maar bij. Ik wel althans.

    Wat ik zeggen wou: morgenvroeg komt er een vers intro op de site, het laatste van het oude jaar. Dus dat is een heel bijzondere geworden. Gaat dat zien!

    Geliked door 1 persoon

  18. Gescheiden ouders, alweer een overeenkomst tussen mij en lummel! Alhoewel, iedereen dacht vroeger dat ik wel goed terecht zou komen.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.