Een illusie armer (439)

Over ikjes en vogeltjes met een glimmende onrustige staart

Je zult maar bijna 70 jaar zijn. Of niet meer precies weten wat de functie van de clitoris is. Buiten in de tuin een vogeltje met een horloge zien rondhippen. Een Aziatisch hulpvrouwtje zijn met een baby. Of Anke Kolk heten, een hopeloos geval bij het UWV. Maar ruzie maken met een hotelmedewerkster over het stuur van je e-bike had ook gekund. Ze kwamen vorige week allemaal voorbij in ikjesland, dat land dat bij elkaar wordt geschreven door de lezers van de NRC. Dat land dat hier op de voet wordt gevolgd door het ikjespanel, een illuster gezelschap van kneitergekke literaire kanjers. Lees dus maar heel gauw verder. Of niet, dan doe je het vanavond. Als het misschien te laat is.

Lees verder “Een illusie armer (439)”

Van mijn stoel gevallen, broek gepiest (245)

Ikjes en andere dingen

Het was een rare ikjesweek. De kwaliteit houdt toch al niet over de laatste tijd, maar vorige week leek het wel alsof ze extra krenentommend waren. Man, wat waren ze slecht, verzonnen, gemaakt, gekunsteld, afgezaagd, navelstaarderig. We moeten ver in de geschiedenis terug voor zo’n week. Het is alsof ze door de voorraad heen zijn bij de NRC. En dat kan ik me voorstellen. Daar hoeven ze zich helemaal niet voor te schamen. Elke rubriek kent zijn opkomst, plateau en neergang. Maar het lijkt erop dat ze het niet willen laten merken en daarom bezig zijn om collegaatjes en vriendjes wat aan te laten klooien.

“… dan geloof je in het hierna-nog-maals”

Rianne Bouwman bijvoorbeeld mag vertellen dat haar dochtertje van vier bij de tandarts haar mond stijf dicht houdt en niet in het smoesje van “zal ik eens even je tanden tellen?” trapt. En Iwan Raats verhaalt over haar 13-jarige dinges (zoon, dochter, neef, nicht, scholier, huisdier, we zullen het nooit weten) die het begrip reïncarnatie uitlegt met „Ohhh, dus dan geloof je in het hierna-nog-maals.” Helemaal zo gek niet toch? Moet dat in de krant?

Lees verder “Van mijn stoel gevallen, broek gepiest (245)”