Niet op fietsvakantie (204)

Vooruitdenken en ons bezinnen op ikjes en actualiteiten

De namen van de ikjesschrijvers (m/v/t) voor de NRC worden steeds mooier. Clementine Pinxt-Brakkee schreef vorige week over haar (toen nog) mavo-4 leerlinge die beteuterd met de afstandsbediening van de TV in haar handen stond. Het was bij het begin van een proefwerk. En die afstandsbediening had haar rekenmachine moeten zijn. CPB, dat verzin je toch niet? Of juist wel?

Een violist van het concertgebouw opende zijn vioolkoffer

“Clementine Pinxt- Brakkee”, zei onze Pawi, “een naam om te koesteren. Niet om te grabbel te gooien met minder geslaagde ikjes.” Iets vergelijkbaars als Clementine Pinxt-Brakkee had onze Lummel meegemaakt. Een violist van het concertgebouw opende zijn vioolkoffer en haalde er een mitrailleur uit. “Pollens”, zei die verbouwereerd, “Staat mijn broer straks voor lul in de bank”.

Wel een ketting toch?

Ook bij Janna Reinsma baarde de naam van de auteur meer opzien dan het ikje. Janna! Man man. Het ging bij haar over een “hele rij fietsen” die met het “welbekende domino-effect” omviel.

“Kettingreaktie”, merkte onze Mopperkont droog op, “dat lijkt me een toepasselijker woord”. En hij wees ons op de Santos light, die weliswaar geen ketting heeft, maar waarmee je lekker op fietsvakantie schijnt te kunnen, als het moet naar Syrië, Mali, de Zaan of de Beethovenstraat.

Ene Iris Keser-Schell was de volgende in het rijtje van ikjesauteurs waarvan de naam beter was dan het ikje zelve. Haar kleinzoon van zeven dacht dat het bordje “homme” op de WC in Frankrijk “thuis” betekende en “femme” “familie”. De reageerders alhier werden er niet warm of koud van. “Toen wij op vakantie waren in Frankrijk”, merkte onze Ad Hok bijvoorbeeld op, “zagen we in de keuken een fles met “huile”. “Nou, dat was lachuh!”

Vanwege die mond dus. Een volle maan is er niets bij.

“Unser Mund sei voll Lachens”, was weer eens zo’n fraaie louterende muziekvideo van onze klassieke dj Mopperkont. Onder het motto “Geen Nach zonder Bach” plaatst hij regelmatig fraaie werkjes. Deze is wel erg mooi. Vanwege die mond dus. Een volle maan is er niets bij. En hoe die heerlijke muzikanten daar dat stampvolle kerkje in Trogen diep in het Zwitserse platteland – daar waar het vrouwenkiesrecht pas in 1971 werd ingevoerd – binnenwandelen en het vervolgens op zijn kop zetten. Ziet ook iedereen Maarten van Rossem daar naast de dirigent eigenwijs de zaal inkijken? Ik wel. Hij kan mooi zingen. En heeft een mooie stropdas.

Of ze het erom deden, daar bij de NRC, vorige week? Deze naam kun je toch ook niet serieus nemen qua ikjesschrijfster? Peggy Alderse Baas-Budwilowitz? Ze beschreef een oud mopje: twee Chinezen die in Amsterdam de weg naar hun hotel zoeken. Hoe het heet? “Logies zonder ontbijt”.

Michiel van der Gaag scoorde een ikje met een nietszeggend bon-motje van een boswachter. Het ging over een aangereden ree. „Gelukkig reden we niet harder, dan was de schade nog groter geweest!” merkte ze geschrokken op tegen de toegesnelde hulpverlener. „Nee hoor”, antwoordde die, „dan was je er allang voorbij geweest.”

Och,

Een aangereden ree
Wat moet je ermee
Op de gril nou nee
Dan maar in de NRC

dichtte ik schouderophalend.

De “Ome Tinus” en “Ome Cor”-woordspelingen op reetje, en de varianten op het belevenisje waren niet aan te slepen. Die van onze Ilona zagen we voor ons, ik wel tenminste. Het zou zomaar door haar vader verteld of meegemaakt kunnen zijn: er loopt een man met een dode ree over zijn schouder. Een politieagent komt hem tegemoet, en zegt: “Weet u wel dat u een dode ree op uw schouder draagt?” Alsof hij een stofje van zijn schouder wuift, zegt de man: “Hè gat!”

Het ging over de penis van de zoon van Dick Vrolijk

Over de naam van de ikjesschrijver Dick Vrolijk maakten we ons dik vrolijk. Het ging over de penis van zijn zoon. Hij liet die volgens zijn vrouw gelukkig niet overal slingeren, zoals hij dat wel deed met andere voorwerpen (sleutels, portemonnee, bril). „Het is dat dat ding aan hem vastzit”, merkte mevrouw Vrolijk volgens de overlevering op, “anders hadden we nooit kinderen gehad.”

Jokezelf kwam met een wat onschuldiger en eigengeschreven ikje (een categorie die hier vroeger toikje heette, oftewel je was Trots op het Ikje, maar het was niet verschenen, soms niet eens ingezonden). Voormelde Joke liep de wachtkamer binnen van een huisarts, waar nog een oudere dame met witgrijs haar zat. Een kind van een jaar of vier fluisterde tegen zijn moeder “Kijk mam, nu zitten er twéé oma’s”.

Helemaal niet onverdienstelijk, Joke, zeker NRC-kwaliteit. Insturen die hap, zie de link hier ergens beneden in het uittro.

Wil jij net als onze Jokezelf en de andere reageerders (m/v/t) kans maken om in het volgende intro voor te komen? Met iets leuks? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je gein maken met onbekenden uit het verre buitenland die voor je het weet je vrienden zijn? Misschien wil je een uitnodiging voor een gezellige bijeenkomst van alle auteurs en reageerders op deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is.

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan ergens verstopt in of op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes zegt te houden. Stuur zelf een ikje in. Of scrol hier naar beneden en zeg iets. Dat mag en kan met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume als je dat wilt. Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Lepeltjes zat.

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, het hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg alle afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Vooral ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Bas van Vuren
Bas van Vuren, aangenaam

Reacties zijn welkom via het reactieveld, maar ook via de email van mijn voorganger apie@apiedapie.com of direkt bij mij zelf: bas.vanvuren@gmail.com.

Het wordt misschien best wel een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij. Wij doen dan gewoon hier onze eigen dingetjes en jij doet de jouwe daar.

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de featured image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen week. Nou, jullie zien het wel. Ik zat weer eens onderuit op mijn terras naar de blauwe lucht te kijken. Ik dacht aan al die arme drommels die nu op fietsvakantie zijn. Wij dus niet.

Foto: “Lekker niet op fietsvakantie” © 2018 Bas van Vuren

Advertenties

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Open en nieuwgierig. Kent veel beroemde mensen.

224 gedachten over “Niet op fietsvakantie (204)”

  1. Wat een vreselijk flut ikje. Nrc lezeres ontmoet eenvoudige, leest haar de les en steekt zichzelf veren in haar kont door het naar de krant te sturen. Driewerf bah.

    Like

  2. Knop

    Mijn dochter en ik logeren een paar dagen in een fijn hotel op Mallorca. We lopen van het strand naar de receptie en willen naar de sky bar op het dak voor een drankje. Het lampje geeft aan dat de lift zich op de bovenste verdieping bevindt en we zien dat deze in zijn gang naar beneden op iedere verdieping even stopt. Het is schijnbaar druk op dit middaguur. Dan opent de liftdeur zich. Er staat alleen een stokoud heertje in een witte bermuda, lange sokken en met een petje op; zijn rug gebogen van ouderdom. Terwijl hij de lift verlaat zien we hem pijlsnel de knoppen van alle verdiepingen indrukken.

    Coby van Wijk

    Like

  3. Knop

    Mijn dochter en ik logeren een paar dagen in een fijn hotel op Mallorca. We lopen van het strand naar de receptie en willen naar de sky bar op het dak voor een drankje. Het lampje geeft aan dat de lift zich op de bovenste verdieping bevindt en we zien dat deze in zijn gang naar beneden op iedere verdieping even stopt. Het is schijnbaar druk op dit middaguur. Dan opent de liftdeur zich. Er staat alleen een stokoud heertje in een witte bermuda, lange sokken en met een petje op; zijn rug gebogen van ouderdom. Terwijl hij de lift verlaat zien we hem pijlsnel de knoppen van alle verdiepingen indrukken.

    Like

  4. Ik heb geprobeerd om dit ikje dik gedrukt te krijgen, maar dat lukt mij niet. Dan maar zo. Het verandert niets aan de inhoud.

    Knop

    Mijn dochter en ik logeren een paar dagen in een fijn hotel op Mallorca. We lopen van het strand naar de receptie en willen naar de sky bar op het dak voor een drankje. Het lampje geeft aan dat de lift zich op de bovenste verdieping bevindt en we zien dat deze in zijn gang naar beneden op iedere verdieping even stopt. Het is schijnbaar druk op dit middaguur. Dan opent de liftdeur zich. Er staat alleen een stokoud heertje in een witte bermuda, lange sokken en met een petje op; zijn rug gebogen van ouderdom. Terwijl hij de lift verlaat zien we hem pijlsnel de knoppen van alle verdiepingen indrukken.

    Coby van Wijk

    Like

  5. Nou ja, seniorenmomentje: ik had de bijdrage van Lummel niet gezien (zag pas later dat er onderaan stond dat er nog nieuwere reacties waren. Enfin, nu staat het ikje er in ieder geval luid en duidelijk (haal de mijne maar weer weg). Voor wat het waard is: van mij mogen oude mannetjes (en oude vrouwtjes) stiekum grapjes uithalen, Zolang mensen blijven spelen, zijn ze nog niet dood.

    Ik hoop dat het een mooie uitvaart is geworden Bas. Sterkte voor de komende tijd.

    Liked by 1 persoon

  6. Kras

    In de bungalow naast ons huist een leuk meisje. Ik stel voor dat ik haar ’s avonds zeilles geef in mijn vaders nieuwe, zelfgebouwde Schakel. De zeilles wordt eigenlijk meer spelevaarles. We meren af aan een boei. En ontdekken later dat we een diepe kras hebben opgelopen.

    We nemen afscheid, ik vaar de Schakel naar z’n steiger en trek hem op de kant. Ik schuur een half uur grof en een half uur fijn. Om acht uur ’s ochtends is de tweede laag tweecomponentenvernis droog en voeg ik me bij de familie aan de ontbijttafel. Na een kwartier zegt mijn vader: „Ik ga een stukje varen.” Na een minuut is hij weer binnen. „Wat mij nou gebeurd is! Gisteren bij het afmeren maakte ik zó’n kras! En nu? Weg! Helemaal weg!”

    Cees van Rij

    Like

  7. Hondhaving

    Voor mij loopt een Amsterdammer met een loslopende hond.

    Er passeren twee handhavers waarvan één roept: „Je hond is NIET aan de lijn.”

    Waarop de man terugroept: „Hij krèg al fier dagè een half blikkie.”

    Wouter Overduijn

    Liked by 1 persoon

  8. Ik was een weekje in Devon e.o., de ZW-kust van Albion, het blijft een bijzonder land daar aan de overzijde van het Kanaal evenals de bewoners overigens.

    Like

  9. Helaas heb ik daar geen enkele ikjeswaardige gebeurtenis meegemaakt , alleen dat er in de lounge van het hotel elke avond bijzondere opvoeringen plaatsvonden : zangeres met muziek die uitnodigde om te dansen, goochelaar met truckendoos die snel door zijn repertoire heen was, hoogtepunt was dat er niemand was en iedereen snel wat borrels bestelde en daarna regelrecht naar boven verdween.

    Als je naar buiten ging was het prachtig , een sterrenhemel, een avondwandeling naar de kust met fraai uitzicht en de ruisende zee. Tot zover dus.

    Liked by 1 persoon

  10. Welkom back Klare. Toch een gezellige avond meegemaakt en helemaal niet perfide.☻
    Toevallig was er op NPO1 een korte serie(3 delen) over Verborgen Kustdorpen in Engeland. gepresenteerd door Penelope Keith. Alle dorpen hebben iets of iemand bijzonders, Keith spreekt mooi Engels en het ging lekker vlot.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.