Rauw tomatenzaad (234)

Ikjes en persoonlijk wel en wee van reageerders

Een Nederlandse ober had het vorige week tegen een groepje giebelende grijze-kapselvriendinnen over rauw tomatenzaad dat “een heel aparte mondbeleving heeft”. Gabriela van Gemert schaterde het uit, vertelde het ’s avonds snikkend aan manlief na, en besloot het toen naar de Libelle en de NRC te sturen. De NRC was sneller en hopla, het werd als een “ikje” gepubliceerd in de voormalige kwaliteitskrant. De Libelle had het nakijken.

Voor onze Pawi was dit verhaaltje aanleiding om te vertellen dat zij zelve tomaten in heet water dompelt, en dat ze daar van schrikken. Die tomaten. Dan stroopt ze het velletje eraf en ze wipt de pitjes eruit. “Wippen ja. Samen met het kroontje”. Oftewel, zij kan er ook wat van.

Volgende keer rollator buiten laten staan, M. Bauwens

M. Bauwens dacht lollig te zijn door een verhaaltje te verzinnen waarin hij, zestig jaar oud, een telefoonwinkel binnengaat voor een nieuw telefoonhoesje. De “jonge, vrolijke verkoper” gaat voor hem kijken. “Wat voor telefoon heeft u?” vraagt ze. Als M. Bauwens het merk vertelt, komt er een “wow” uit “zijn mond”. Juistem, de verkoopster was ineens een man geworden. Maar goed, de pointe die M. Bauwens had willen maken was “en weet u hoe die werkt dan?” Die kwam er dus niet helemaal uit. Volgende keer rollator buiten laten staan, M. Bauwens. En je fantasieverhaaltje nogeens overlezen voordat je op “ikje versturen” drukt. Ja, daar kunnen wij kwaad om worden hier.

Lees verder Rauw tomatenzaad (234)

Advertenties

Niet op fietsvakantie (204)

Vooruitdenken en ons bezinnen op ikjes en actualiteiten

De namen van de ikjesschrijvers (m/v/t) voor de NRC worden steeds mooier. Clementine Pinxt-Brakkee schreef vorige week over haar (toen nog) mavo-4 leerlinge die beteuterd met de afstandsbediening van de TV in haar handen stond. Het was bij het begin van een proefwerk. En die afstandsbediening had haar rekenmachine moeten zijn. CPB, dat verzin je toch niet? Of juist wel?

Een violist van het concertgebouw opende zijn vioolkoffer

“Clementine Pinxt- Brakkee”, zei onze Pawi, “een naam om te koesteren. Niet om te grabbel te gooien met minder geslaagde ikjes.” Iets vergelijkbaars als Clementine Pinxt-Brakkee had onze Lummel meegemaakt. Een violist van het concertgebouw opende zijn vioolkoffer en haalde er een mitrailleur uit. “Pollens”, zei die verbouwereerd, “Staat mijn broer straks voor lul in de bank”.

Lees verder Niet op fietsvakantie (204)