Na een korte stilte (236)

Ikjes, nieuws en intriges

Nico Groen vertelde over een dame die naar “Villa Mony” zocht en dat bleek een gebouw te zijn waar met koeienletters “Philharmonie” op de gevel stond.

Na een korte stilte volgt een overpeinzing

Dan was er nog een diepzinnig bedoelde ik van ene Thomas van der Schoor over het jagen. Zijn zesjarig kind (of het een zoon of een dochter was zullen we nooit weten) wilde weten waarom jagers dieren doodschieten. “Voorzichtig leg ik uit dat te veel dieren van één soort niet goed is voor de natuur en dat jagers daarom soms sommige dieren doodschieten. Na een korte stilte volgt een overpeinzing: „En wat doen ze dan als er te veel mensen zijn?”

Dat “na een korte stilte” is een klassieker, zoals wij ikjeslezers weten.

Lummel persifleerde het onnozele ikje als volgt: “Dokter, als Thomas aandacht nodig heeft gaat hij verhalen verzinnen. Dat vonden we wel leuk toenie klein was. Maar nu stuurt hij die verhalen op naar de krant. Wat moeten we doen? Wat zegt U? Schrijver worden? Maar hij kan helemaal niet schrijven.”

En daarmee was de ikjesweek alweer aan het einde gekomen. Man, dat ging snel! En we hadden ook al niet zo heel veel …

Nieuwtjes en intriges

Timmerark ging er weer eens tussenuit. Zijn “laatste” woorden hadden het gebruikelijke “ niemand houdt van mij” en “poep en pies”-gehalte.

Doei Timmerark!

“Jaja, het was al duidelijk geworden Bas, dat jij noch anderen door had dat mijn stukje over scheten niet over mij noch over mijn hond ging maar …ja, die spiegel bleek waarschijnlijk gebarsten. Niet voor het eerst hoor dat subtiele parels worden weggezet als eigen poep eerst, wat best vies is, net als jezelf beveren, een veer inbrengen in de eigen poeperd. Ook beetje bah. Goed, we gaan weer eens, tot over pak hem beet een maand of acht.”

Geen enkel rimpeltje

Tja, als ik mezelf 8 maanden zou verbannen elke keer als een grapje van me niet wordt begrepen dan zou deze site er maar verlaten bijliggen. Maar we zien hem rond februari 2020, bij leven en welzijn, wel weer verschijnen, vermoedelijk veel eerder. Zijn vertrek bracht geen enkel rimpeltje teweeg op ons aangename blogvijvertje.

Jokezelf

Jokezelf meldde dat ze “verdorie nergens” en ook hier niet kan liken. Voor elke kleine reactie moet ze zich opnieuw inloggen met wachtwoord via de telefoon en alles. Gek wordt ze ervan. Ze is “betalend lid van Worstpress” en dan plagen ze haar zo … Bezoek haar site zelf en probeer het uit, kunnen wij haar wel liken? We gaan het zien. Ook Bertie had er last van trouwens.

Na allerlei steunbetuigingen van andere WordPressbloggers kwam de meest nuchtere reactie zoals wel vaker van Klare Taal: “Ik kan helemaal niemand liken, eigenlijk vind ik dat helemaal niet erg, want ik vind het meer een onzindingetje, zo een bedachte noodzaak in het leven geroepen door internet c.s.”. En zo is het natuurlijk. Ze kreeg toch nog een like’je op deze reactie.

En toen was het hele intro al weer uit. Man man, dat ging snel deze week. Dat heb je zonder Pawi en met Ad Hok in de ruststand. Ook Bertie en Ilona zijn is een tikkie aan de stille kant. Mag. Kan. Komt wel weer goed.

Wil jij net als Klare Taal en andere reageerders kans maken om in het volgende intro voor te komen? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je gein maken met onbekenden die voor je het weet je vrienden zijn? Misschien wil je een uitnodiging voor een gezellige bijeenkomst van alle auteurs en reageerders op deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is.

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan ergens verstopt in of op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes houdt. Stuur zelf een ikje in. Scrol naar beneden en zeg iets. Dat mag met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume. Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Lepeltjes zat.

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg de afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Vooral ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Bas van Vuren
Bas van Vuren, aangenaam

Reacties zijn welkom via het reactieveld, of via het contactformulier hier, of via een email naar bas.vanvuren@gmail.com.

Het wordt een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij. Wij doen dan hier onze dingetjes en jij doet de jouwe daar.

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de featured image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen tijd. Nou, jullie zien het wel. Ik zat weer eens een IPA te drinken. In de trein nog wel. Als er iets is dat ik asociaal vind dan is het wel iemand die in de trein gaat zitten, zijn aktetasje opendoet, een blikje op het tafeltje zet, of zelfs een BLIK (halve liter) en het lipje met een harde PSSSSSS laat openspringen. Van het blik. En het tokkiedrankje dan aan zijn mond zet. Want glazen hebben ze niet, daar in die trein. Man man, je ziet het zelfs in de eerste klasse. En niet alleen in internationale treinen. Maar goed, je doet niet altijd wat je betere ik je ingeeft. Integendeel. En het was best wel een lekker IPA’tje.

Foto: “IPA in de trein” © 2019 Bas van Vuren

Advertenties

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Open en nieuwgierig. Kent beroemde mensen.

122 gedachten over “Na een korte stilte (236)”

  1. Om nog even terug in de historie te gaan : De Mooie Lul is mij totaal onbekend, zeker iemand uit een duister verleden, wel gewaagd zo’n scabreuze naam.
    Marquis de Sade was een alter ego van J.Jurk als ik me niet vergis.

    Liked by 1 persoon

  2. Ja, dat dacht ik ook. Aanvankelijk reserveerde Jurk zijn vieze mopjes voor de Marquis. Maar later ging het door elkaar lopen en werd de Jurk net zo vies als De Sade. Het ging best ver af en toe. Tot aan pedofilie aan toe.

    Like

  3. @KT 20:23
    Uit betrouwbare bron heb ik gehoord dat Van Dongel nooit echt bestaan heeft. En Spuit 11 een enfant terrible noemen, gaat mij ook te ver. Toch leuk om te zien hoe we allemaal enigszins verschillend tegen de andere reageerders aankijken. Ik heb er verscheidene IRL ontmoet en dan bleken ze vaak heel anders dan ik me ze had voorgesteld.

    Like

  4. @Ad Hok
    Van Dongel moge dan wel nooit bestaan te hebben maar de ” Van Dongels” zullen altijd blijven bestaan evenals andere
    fictieve personae.
    Het blijft natuurlijk de grap om dit met een ironische blik dit te bezien en erom te kunnen lachen.

    Trouwens een enfant terrible genoemd te worden werkt allen maar positief voor het enfant in kwestie.

    Liked by 1 persoon

  5. Ik moet zeggen dat het alweer zolang geleden is dat ik het niet meer precies weet. Voor sommige reageerders was het dagelijks geklets zo belangrijk dat ze elk woordje nog jaren later wisten. Ik haalde regelmatig reageerders door elkaar en moest et soms aan herinnerd worden dat ik onenigheid had met deze of gene.

    Met name de buurman die niet genoemd wordt, die met zijn database, ging er volledig in op. Ik heb dat altijd een beetje zielig gevonden.

    Like

  6. Die was IRL veel enger dan ik me had voorgesteld. Zou ik normaliter met een grote boog omheen gelopen zijn. DSR was zo’n beetje hoe ik me hem had voorgesteld: arrogant onzeker balletje, maar verder niks mis mee. Relativerend. Warhoofd was in real life erg grappig. HUM een schatje. De Jurk minder eng dan gedacht. Meer heb ik er in real life niet ontmoet, meen ik. Willem heeft altijd op mijn verlanglijstje gestaan maar helaas dus.

    Like

  7. Ik heb wel de eer en het plezier gehad om Willem® te ontmoeten, evenals Arteps, Goudhaantje, Marianne, Deksels, Jammerende Jurk, Henk uit Maleisie, Apiedapie, Pawi, Luvienna, en de buurman (geen zin om weer in dat filter te blijven steken). Op mijn verlanglijstje staan zo’n beetje alle anderen, vooral die van de “oude garde”. Dit jaar zal dat er helaas waarschijnlijk niet inzitten.

    Liked by 1 persoon

  8. Toe maar, dan ben jij de spekkoper. Ooit had ik het adres van Afzender, en het was niet eens zo ver weg. Iets in de horeca. En Timmerark, zij het van de nieuwe garde, was ooit heel dichtbij. En JdW, die me bewust misreed, dat was een linkmiechel, heel benauwd om “ontdekt” te worden. We weten inmiddels waarom. Voorts en dan ga ik weer verder met de koffie was ik ooit op 15 minuten afstand van Ingries. Zij dacht via het internet aan een man te komen. Och, wie weet.

    Like

  9. Hachee

    Een tijdje terug verdween mijn poes Ollie. Een week eerder was ze ’m ook al gesmeerd en zat ze in de kelder van de buurvrouw. Binnen een dag was ze toen weer terug. Dit keer niet. Ik belde op dag twee bij de buurvrouw aan. „Loop even mee naar de keuken”, zei ze, „anders brandt er wat aan”. Met een lachje wees ze naar een braadpan: „Ik ben hachee aan het maken.” Waar Ollie was zei ze niet te weten. Op een nacht, na drie weken vol nachtmerries, stond voor de deur een miauwende Ollie.

    Cecile Raat

    Liked by 1 persoon

  10. Aha, Cecile doet net alsof zij dacht dat de kat in de pan zat? Als je dit verhaaltje voorleest in de kleuterklas dan is succes gegarandeerd. Hier niet.

    Like

  11. Ik heb gelukkig het ikje nog net voor de deadline geplaatst. Uw interem ikplakker zat vannacht nog heel laat op een terras sjampoepel te pimpelen en naar muziek op het plein te luisteren. Fête de la musique.
    In dit ikje had ze beter konijn of haas kunnen braden. Dat ziet er net uit als een gevilde kat, heb ikgehoord nooit gezien. Vandaarwaarschijnlijk het woord dakhaas voor kat.
    Vandaag op de veiling ga ik voor nummers 102, 114 en 129. Duim maar voor me.

    Liked by 2 people

  12. Bedankt voor het duimen, maar het mocht niet helpen. Bijna alles ging weg voor de aangegeven prijsen. Behalve nummers @02, 114en 129. Het bureautje van 500€ deed 2600€ de burostoel van 150€ ging voor 2500 en de lamp van 30 voor 275. Volgende keer beter.

    Liked by 1 persoon

  13. Big Five

    Tijdens het jaarlijkse uitje van het verzorgingstehuis begeleid ik een 88-jarige dame. Het regent, maar dat mag de pret niet drukken. Dapper duw ik de rolstoel het druilerige dierenpark in. Ik heb me voorgenomen haar de groten van het dierenrijk te laten zien, want wie weet is dit haar laatste keer.

    We haasten ons via het vlinderparadijs naar de dieren die er echt toe doen. Ik pers alle energie uit mijn lijf om de rolstoel via bruggetjes en kronkelige paadjes van verblijf naar verblijf te loodsen. Met een verregende plattegrond in de hand, speel ik het klaar om de big five en nog een aantal imposante exemplaren aan te doen.

    Missie volbracht. Als ik uitgeput maar tevreden plaatsneem in de bus naar huis, vraag ik haar wat ze het mooist vond in de dierentuin. Zonder na te denken antwoordt ze: „De blauwe vlinder.”

    Roelie Dröge-Bouwers

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.