Letters waaien weg (249)

Over ikjes, de nieuwe layout van dit intro en de pareltjes van Timmerark

Om te janken was het ikje van Janke J. de Paauw-Westra, die haar 3-jarig kleinzoontje ten tonele voerde. Hij was verdrietig. Waarom? „Omdat ik drie ben, ben ik verDRIEtig. Als ik vier ben, niet meer.” Een van de slechtstgeschreven leuterkleinkindikjes ooit, vond iemand. “Ik moet er niet aan denken wat dit kind zegt als het acht is,” huiverde Lummel. “Mijn god (…) wat een verdriet. Om te janke, zeg dat wel” vond ook Bertie ervan. Jokezelf vond het ikje wel grappig, maar dat komt volgens haar vooral omdat ze zelf ook een kleindochter van drie heeft die dit soort dingen weleens zegt. Ben je klaar mee! Maar “ik ga dat alleen niet in de krant zetten”. Dat bedoelen we. Klare Taal trok het breder: “De ikjes zijn nauwelijks meer te pruimen, ouders over hun kinderen, grootouders over kleinkinderen, veel gezemel en gezeur zelfs geen grimlachje komt voorbij helaas.”

„Ik kom naar u toe, want uw letters waaien weg.”

Een volgens Klare Taal prachtige “bijna-dichterlijke” opmerking van een monteur werd gedeeld door Felix Poort. Er liep bij hem een monteur beneden in de tuin naar boven te wijzen. Wat of het probleem was brulde Felix hem vanaf het balkon toe. Tegen de beukende storm in kwamen de woorden niet aan. Waarop de monteur, met de wind in de rug, terugriep: „Ik kom naar u toe, want uw letters waaien weg.” Een heerlijk luchtig wapperend ikje, vond Pawi, en dat was het. Zo willen we ze hebben, ik wel althans.

„Dat is precies mijn pincode!”

Ook die van Martje van Egmond mocht er meer dan zijn. Ze staat in de rij voor de kassa van het tankstation. De dame vertelt haar het bedrag. Met haar betaalpas in de hand kijkt Martje stomverbaasd naar de vier groene cijfers op het schermpje, twee voor en twee na de komma. Blij verrast zegt ze, voor iedereen duidelijk hoorbaar: „Dat is precies mijn pincode!”

Precisietanken is een sport, vertelde Pawi, ze doet dat zelf graag, het liefst met twee nullen achter de komma. En met haar ene pincode kan ze een doosje wijn kopen, met de andere een fles champagne.

Marieke Janssen zag een treinafluisterikje geplaatst. Het ging over een man die in de trein opschepte over zijn zesjarige investering in de opleiding van zijn dochter. Goh. Nou. Wat je zegt. Doe dat gewoon, uit ouderliefde, en zeur er verder niet over, zeker niet in het openbaar vervoer.

Ad Hok bedacht er een hikje over (een hikje, dit voor de nieuwelingen alhier, is een herschreven ikje). Marieke schepte daarin op over de ruim zes minuten die ze had geïnvesteerd in het schrijven van het ikje.

Hilarisch was ook de vraag van het negenjarig dochtertje van Birgit Oostveen. Het meisje zit op tennis en haar moeder staat op haar tong bijtend langs de lijn. Thuis na weer een verloren wedstrijdje aan de troostende thee met koekjes denkt dochterlief even na en vraagt dan: „Mama, waarom mag je een ace eigenlijk niet terugslaan?”

Oftewel, het was eens een keer een prima ikjesweek. Zou het dan toch nog goed komen? Ik adviseer wel om het kind op paardrijden of ballet te doen.

„Dat hebben de vegetariërs gedaan”

De vijfjarige zoon van Simone van der Kroef was ook al zo hilarisch bezig, als het althans niet verzonnen is door zijn mama. Wie of die kip op haar bord dan had doodgemaakt, wilde zijn driejarig zusje weten. Het joch was onlangs door moeder voorgelicht en was blij zijn pasverworven kennis aan zijn jongere zusje te kunnen overdragen. „Dat hebben de vegetariërs gedaan”, zei hij vol overtuiging.

Zonder toestemming overgenomen van Lummels Kookblog, het zijn nog geeneens gehaktballetjes ook https://lummel.wordpress.com/2016/04/13/bal-gehakt/

De lezers alhier bleken Eet Geen Dierendag allemaal op hun eigen wijze te hebben gevierd. Lummel at kipgehaktballetjes in eigen tomatensaus. Pawi at ’s middags een saucijzenbroodje met Michelinster en ’s avonds “wat snedes focaccia om de tomatensaus te deppen”. Welke tomatensaus in dierensnaam, die van Lummel? Wonen de twee zonder het ons te zeggen inmiddels samen? Hebben we niets mee te maken, maar het zou de Frankrijkreisjes van Pawi kunnen verklaren. Ilona hield zich er, net als iedereen, wijselijk buiten en deelde slechts mede dat ze “de schijf van vijf” had opgegeten. “Niet te harden”, zei ze slechts en de goede verstaander had genoeg. “Nooit op karton kauwen!” was vervolgens best wel een handige tip van Pawi. En Klare Taal had “heerlijke gebraden kip” gegeten “zonder enig gevoel van schaamte, wroeging of andere gewetensbezwaren”. Zelf at ik geen snippertje vlees, maar da’s in mijn geval niet zo bijzonder.

Over de nieuwe lay-out van het intro

Grote beginletters en kleurvakken, daar ging het om. Het is natuurlijk vooral een kwestie van smaak, vandaar vorige week mijn vraag aan de lezers. De meningen waren verdeeld. Voor de een doen de grote beginletters aan het ikje in de electronische versie van de krant denken (Lummel) en zijn die kleurvakken mooi. Voor de ander (Jokezelf) is het intro “met al die kleuren en die grote beginletters erg onrustig. Het leidt enorm af”. Ze nuanceerde dit keiharde oordeel met een “ … ligt aan mij natuurlijk, overgevoelig tiepje”, maar ramde hem er toch meteen weer in: “Maar toch, ik ben vast niet de enige.” Ad Hok verklaarde “geen fan” te zijn van kleuren en grote letters. Van Bertie mogen de kleurvakken wel, maar zij vindt dan weer dat die grote hoofdletters weg mogen.

Zo blijf ik aan de gang, deze week probeer ik wat minder grote letters en ook wat minder kleurvakken. Helemaal iedereen dolgelukkig maken zal niet gebeuren. Als het maar niet irriteert, da’s het belangrijkste. Irriteert dit?

De Helpdesk van het blog deelde desgevraagd ook weer eens de handleiding voor het plaatsen van smileys alhier, nog uit het Stenen Tijdperk. Inmiddels blijken veel smijltjes van je mobiele telefoon het hier ook gewoon te doen. Als je althans een goed oetsenbord hebt waar alle etters op taan.

De Pareltjes van Timmerark

Dreutel

We maakten weer eens een afscheid van Timmerark mee. Hij was dit keer eens niet beledigd door een grapje van deze of gene of op zijn lange tenen getrapt door een losse opmerking, Hij was nu juist pissed off dat niemand iets zei over zijn reacties. “De pareltjes zijn niet aan jou besteed dat weten we nu wel” beet hij de blogbeheerder bijvoorbeeld toe, gevolgd door een dramatisch slotakkoord: “Mijn afscheid is kort en al achter de rug voor me het weet. Dag pawi, lummel, Ad en alle andere leukerds (…) We zijn elkaar tegengekomen en met het badwater gooien we de sleutel en de dreutel weg. Het ga jullie goed.”

Wat waren nou die pareltjes, vroeg ik me af en ik scrolde omhoog. Middenin de nacht, uurtje of vijf, als de hardwerkende mensen liggen te ronken, maar de drinkebazen rillerig met bonzend hart aan de keukentafel zitten, bleek ons Timmertje de volgende observaties te hebben gedeeld:

“Zaterdag kringloopdag. Bustocht, van Amsterdam naar Haarlem en Zaandam. Hoop dat er vandaar ook bustochten naar hier zijn.

Tot morgen! Vier de val van de muur!

Eet geen dierendag, goed gebekte en bedachte slogan, vind ik. Wat u?

En voor de “lieverds die interesse hebben in DNA” deelde hij de uitslag van de DNA-test van zijn hond. De uitslag was 37,5% Siberische Husky, 12,5% Alaskische Malamute, 25% Poedel! Krullen!!!!, 25% Labrador. Lieverds allemaal en de Malamute is een van de grootste hondenrassen.”

Robin, een achtste Malamute, een kwart poedel, 40 teken

Nou, dacht ik toen ik dat allemaal fris en fruitig aan de ontbijttafel las, daar ben je klaar mee, een van de grootste hondenrassen en dat in je bescheiden Amsterdamse kraakpandje. Dat zei ik natuurlijk niet, want we zijn aangenaam hier. Ik veroorloofde me wel een klein grapje: “Geweldig, Timmerark weet eindelijk zijn afkomst. Er zit een poedeltje in, da’s lief.” En hopla, pisnijdig liep hij – het baasje – keffend weg. Om nooit meer terug te keren … Wat een humeurtje op de vroege morgen, maar ja, dat krijg je van dat nachtbraken. Drink eens wat minder na tienen ’s avonds, dan word je niet midden in de nacht wakker, vadermans.

En beeldend ingesteld mannetje dat ik me d’r eentje van jullie ben zag ik meteen het volgende tafereeltje voor me: Locatie: Amsterdamse volkskroeg. Mensen zitten gemoedelijk achter hun biertje, krantje, telefoontje, of ze zitten gezellig te kletsen met een kroegkameraad. In een hoekje zit een verwarde man voor zich uit te mummelen. Dan staat hij op en gaat één voor één de stamgasten af. Hé, goeie hè? Wat vind jij nou? Dan verlaat hij woedend de kroeg, de deur rinkelend achter zich dicht slaand. Hier kom ik nooit meer, horen we hem nog roepen. Pissed off.

Deze week niet

Het 100e-reactielepeltje ging er eindelijk weer eens uit, zij het dat het bij toeval om een reactie van de blogbeheerder zelve bleek te gaan. En die heeft lepeltjes zat, zoals bekend. Het was ook nogeens een lang verhaal over de puja waaraan hij meedeed en wat dat allemaal met hem deed qua niet-vlees eten, geen alcohol drinken, geen seks, maar ook geen kleuren en niet mediteren. De lezers hielden zich er buiten, genoeg als ze aan zichzelf hebben.

Gisterenavond laat bleek dit het 249e intro te zijn, hetgeen betekent dat er waarschijnlijk heel binnenkort een 250e komt. Ik ben benieuwd wat voor verrassing de lezers voor mij in petto hebben.

Wordt dit de locatie voor de Bas van Vuren Aangenaam Eindejaarsbijeenkomst 2019?

Ook een allereerste aankondiging van een Eindejaarsbijeenkomst in de tweede helft van december werd in de late avonduren gedaan. Het gezellige samenzijn met auteurs, technische staf en lezers en reageerders van deze site, allemaal met aanhang zo gewenst, en in ieder geval een hapje en een drankje, zou in Nederland, ergens rond Rotterdam en omgeving, in een fijn eetcafé plaats kunnen gaan vinden. De niet-bindende aanmeldingen zijn welkom, alhier als reactie in het volle licht, of achterom via de bekende email of het discrete internetformulier dat onder “Over & About” te vinden is.

Wil jij net als Timmerark en andere reageerders kans maken om in het volgende intro voor te komen? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je gein maken met onbekenden die voor je het weet je vrienden zijn? Misschien wil je een uitnodiging voor een gezellige bijeenkomst van alle auteurs en reageerders op deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is.

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan ergens verstopt in of op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes houdt. Stuur zelf een ikje in. Scrol naar beneden en zeg iets. Dat mag met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume. Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie of gedachte zoals sommige mensen zeggen precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Lepeltjes zat.

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg de afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Vooral ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Bas van Vuren
Bas van Vuren, aangenaam

Reacties zijn welkom via het reactieveld, of via het contactformulier hier, of via een email naar bas.vanvuren@gmail.com.

Het wordt een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij. Wij doen dan hier onze dingetjes en jij doet de jouwe daar.

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de featured image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen tijd. Nou, jullie zien het wel. Ik was vorige week weer eens een paar dagen in Parijs. En wat doe je dan? Meteen naar de Seine, naar de Notre Dame, om te kijken of zij er nog staat. Zij staat er nog. Wisten jullie al. Ik ook.

Foto: “Ze staat er nog” © 2019 Bas van Vuren

Advertenties

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Open en nieuwgierig. Kent beroemde mensen.

134 gedachten over “Letters waaien weg (249)”

  1. Tiet

    Mijn zoon leert voor boer, maar heeft een onvervalst Amsterdams accent.
    Hij zit radeloos naast de koe. Waheddoenouweer zegt de leraar.
    Ik weet niet wat de tiet van komen en wat de tiet van gaan is zeidie.

    Dasintwaaienunhaalf vervelende lummel zei de leraar.

    Henk van der lummel

    Liked by 1 persoon

  2. 😆
    Poeh, wat zijn jullie scherp zo vroeg op de dag.
    Het ikje is een wraakactie van Margreeth en maakt vooral duidelijk dat ze zich goed inleeft in de ervaringen van haar dochter.

    Like

  3. Eens met Bas: een punt per dag slaat nergens op. Als ze nog 5 dagen later was geweest, zou het dan een -2,5 geworden zijn? Ik zou zeggen: deze keer één punt eraf, met de waarschuwing dat het als het de volgende keer weer gebeurt er twee af zullen gaan. Hopelijk zal de vrolijke dochter daarvan leren.

    Liked by 1 persoon

  4. Ik vind het zielig voor die vrolijke dochter van Margreeth, vooral omdat ze kennelijk voortdurend onvoldoendes haalt. Haar hele kunstzinnige werkstuk staat er vol mee. Zou ze een paar dagen achterlopen op die school? Dat die docenten voortdurend punten van haar werk aan het aftrekken zijn omdat ze steeds te laat is? Lijkt mij een typisch gevalletje van leerlingetje pesten. Of misschien toch een kwestie van te weinig stimulans van haar moeder om de boel op tijd in te leveren? (mag ik zeggen, ik heb zelf twee pubers redelijk behoorlijk grootgebracht door ze voortdurend achter hun broek te zitten).

    Liked by 1 persoon

  5. Ja, als ouder kun je echt een hoop doen om je kind te helpen om zijn huiswerk op tijd te doen. Maar soms zitten de ouders (ik noem geen namen omdat een ervan mijn ex betreft) zelf te appen en te tinderen en zijn druk druk met vooral zichzelf … krijgen zelf hun leven niet op een rij. En verlangen van de puber dat wel te kunnen.

    Like

  6. Dementie?

    „De zuster overhandigt mij met een ernstig gezicht het rapport van de psycholoog. Is mijn vader dement? De persoon in kwestie wil het rapport zelf ook wel even zien. Onder het lezen grinnikt hij een paar keer.
    „Wat is façadegedrag?” vraagt hij.
    „Dat is de schijn ophouden, het probleem ontkennen.”
    „O ja, ja.” Hij is klaar en legt het rapport weg.
    „Nou, daar maak ik me écht geen zorgen over.”

    Sietse Hoogeboom

    Like

  7. Ja, feestje! Iedereen welkom vanaf 20:00 uur. We beginnen met een vegetarisch soepje ala Lummel, dan toastjes met op de achtergrond Sisi op grootbeeld, om alvast te wennen aan de donkere dagen van december. En daarna draagt iedereen voor uit eigen werk.
    Er is genoeg parkeerplek voor uw tractor, uw Tesla of uw Primus.
    Na afloop geen vuurwerk (binnenkort gelukkig overal verboden in NL) en geen kelderzoekingen. Dit laatste om onverkwikkelijke taferelen te vermijden.
    Maar wel: een levend standbeeld. Hiervoor worden nog vrijwilligers m/v/t gezocht.

    Liked by 2 people

  8. Dilemma

    Donderdagavond, half acht. Ik zit te wachten op de bus naar de stad. Nog tien minuten en ik denk: pak ik mijn telefoon of niet? Ik besluit ‘mono’ te wachten en kijk naar wat er om me heen gebeurt. Een man en zijn hond sjokken het park in. Een auto rijdt voorbij. Aan de andere kant van de straat komen twee pubermeisjes aan, hun fietsen nog nét iets te groot. Terwijl ze langsrijden, vang ik een flard van hun gesprek op. „Hij is wel leuk”, zegt het ene meisje.

    „Maar hij is niet knap”, zegt de ander. Een liefdesdilemma in negen woorden.

    Monique van Deursen

    Liked by 1 persoon

  9. Maar het ging verder….
    Komen even later twee puberjongens langs rijden. Ze is wel een beetje dom zegt de ene. Maar ze heeft we lekkere tieten zegt de andere. De keuze lijkt gemaakt.

    Liked by 1 persoon

  10. Tja Monique ontdekt dat er medemensen zijn, die net als zij rondlopen en praten. Handig om af en toe eens niet op die telefoon te staren. Er gaat een wereld voor je open!

    Like

  11. Ik zit te wachten op de bus. Aan de andere kant van de straat rijden twee pubermeisjes langs, hun fietsen nog nét iets te groot. „Hij is wel leuk”, zegt het ene meisje. „Maar hij is niet knap”, zegt de ander. Een liefdesdilemma in negen woorden.
    En een ikje in vijf zinnen.

    Liked by 1 persoon

  12. Een meisje zegt tegen een ander meisje over de voorbijfietsende jongen : hij is wel leuk maar niet knap. Een liefdesdrama in zeven woorden en een ikje in twee zinnen.

    Like

  13. Praktisch

    Mijn moeder heeft met veel zorg een portretfoto uitgezocht voor een bedrukte taart voor mijn verjaardagsfeestje. Bij de banketservice van de Hema bewonderen zij en de caissière samen het resultaat. Vertederd zegt mijn moeder: „Het wordt nog moeilijk om de taart aan te snijden.”

    „Nee hoor!” zegt de caissière opgewekt. „Je moet gewoon het mes eerst onder de hete kraan houden, dan gaat het heel makkelijk.”

    Juke Westendorp

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.