Gebruikte koffiekopjes in het sop (414)

Over ikjes en volkstuintjes

Een rammel in je portier. Een meneer in de lift. Een oude man die zijn hand opsteekt. Een overgeefemmertje met koffiekopjes. Een pyjama met eenhoornmotief. En sloppenwijken langs het spoor. Je zult er maar last van hebben. De lezers van de NRC hebben het vorige week van zich af kunnen schrijven in de ikjesrubriek. Lees hier gauw wat er zoal gebeurde en wat niet.

Waar heeft dat toch voor nodig?

Het was Livia Verstegen die over die rammel schreef. Het bleken pepermuntjes. De monteur deed ze terug in het doosje, tikte een paar honderd euro af, met BTW, en zwaaide de klant vriendelijk uit. Het was verstandig om de auto naar een vakkundige reparateur te brengen, want voorkomen is beter dan genezen en voordat je het weet lig je ondersteboven in een sloot. Suske, ja die van Suskeblogt, had ook een verdacht geluid in zijn auto gehoord. Het bleek een halfvolle fles koelvloeistof te zijn. En Bertie? Bertie vond er niks van, mag ook weleens een keertje. We liken en geven onderling commentaar als bloggers op WordPress als we daar zin in hebben. Niet alleen maar, zoals Heer Rozenwater kwaadsappig beweert, omdat we dan een like terug zouden krijgen. Man man. Wat ben je dan een naar persoon, als je dat opschrijft. Waar heeft dat toch voor nodig, dat soort commentaren?

Net als die vriendelijke meneer die de deur van de lift voor Rob de Koning openhield. “Ik heb geduld”, zei hij, maar zes seconden later krijste hij ineens “Eigenlijk weet ik niet of ik dat wel heb!” En dat tref je dan onverwacht en onvermoed ineens in jouw lift aan. Griezelig.

Ook hoog in de lucht kun je dus naar een conclusie springen

Net zoals je ook een loslopende piloot in burger in het gangpad van je vliegtuig kunt zien aankomen. Ze kijkt superieur glimlachend van links naar rechts. Dus onwillekeurig steek je je hand op met je bekertje met afval, toch? Kan gebeuren. Maar die piloot ging helemaal uit haar plaat en vond het discriminatie (ze was immers vrouw). Dat ze haar werk-keycord duidelijk zichtbaar om had bungelen, want oh wat was ze trots dat ze geen gewone passagier maar een echte piloot was, dat vertelde ze er niet bij. Oh, vertelde ze er wel bij. Nou, waarom dan zo’n ikje insturen, Willemien Kreuger? Nee, ook hoog in de lucht kun je dus naar een conclusie springen, zei een grapjurk. En dat was ik.

Waarna ik Ad Hok sterkte wenste met zijn operatie en hem een paar dagen later, nadat die operatie geslaagd was, weer hartelijk welkom heette. Want dat je niet denkt dat er hier niks gebeurt, hoor.

Photo by Juan Manuel Montejano Lopez on Pexels.com

Wat wil je ook, als je blog al precies 12 jaar bestaat? Een mijlpaal waarvoor de felicitaties binnenstroomden.

Van Mark Paul Timmermans bijvoorbeeld, da’s een hele mond vol, maar da’s dus een reageerder alhier op het blog. Hij dateert nog uit de tijd van het Vkblog (blog op de website van de Volkskrant) waar we onder andere een paar jaar een gezamenlijk Nieuwjaarsgedicht, samen met andere bloggers, volschreven. Voor de lol. Uit een scheppende passie. Niet voor de aandacht of vanuit allerlei ons later toegedichte vreselijke motieven, afkomstig van mensen die het plezier van creatief bezig zijn zelf niet hebben. Maar goed, het is dus allemaal hopla gewist door de uitgever. Mark had ook nog een vermakelijk interview met mijn voorganger, Apiedapie, terug gegoogled. Best leuk om te lezen. En eigenlijk verplichte kost voor al die diegenen die mij allerlei kwalijke eigenschappen toedichten. Het pure en positieve plezier in het bloggen en schrijven spat er vanaf, niets anders dan dat.

Voor hen die mij denken te kennen: ik heb natuurlijk net als ieder mens een aantal goede en een aantal slechte eigenschappen. Sommige zijn me bekend en andere niet. Maar mijn familie en vrienden en ikzelf zijn mans genoeg om die zonodig te benoemen.

Het kan namelijk komen door snel lezen, door slecht schrijven

Ik noem ook niet gauw iemand dom. Als grapjes, woordspelingen, dubbele bodems of persiflages bijvoorbeeld niet begrepen worden, dan meld ik dat, dan benoem ik dat, maar ik laat in het midden hoe dat komt. Het kan namelijk komen door snel lezen, door slecht schrijven, door een ander gevoel voor humor, door allerlei oorzaken, en ze zijn geen van alle belangrijk, maar het komt dus niet perse vanwege domheid van de lezer. Ik ken die lezer niet. Zo denk ik niet over mensen. Zo praat ik niet over mensen, tenzij we in een twistgesprek zijn. Niet in het dagelijkse leven en niet hier.

En als ik in het algemeen in de gebruiksaanwijzing voor dit blog een zinnetje schrijf als “Helemaal prima, dan laat je dat – liefst discreet – even weten en dan gaat dat viltje naar iemand die het wel weet te waarderen.”, dan hoef je dus niet uit je plaat te gaan omdat ik zou voorschrijven hoe je iets moet doen. Neen, ik laat met het woordje “liefst” gewoon weten wat ik zelf prettig vind. Dat is alles. En doe je het niet, doe je in mijn ogen onprettig, dan is er helemaal niks aan de hand. De haterdjes kunnen trouwens tevreden zijn en zich nogmaals de tranen uit de broek lachen. De speciaal vervaardigde BvV-postzegels waarmee ik de viltjes had willen toesturen blijken niet te plakken. Ze zijn niet zelfklevend, ze nat maken met je tong levert niets op, je moet er secondenlijm op smeren.

Goed, Mark deelde me naar aanleiding van mijn 12-jarige jubileum mee dat hij “respect” had en een “diepe buiging” voor me maakte. “Chapeau makker” voegde hij er zelfs nog aan toe. Gewoon leuk. Maar ook dat hoefde niet. Net zomin als iedereen me perse elke maandag moest laten weten hoe geweldig het intro wel niet was. Ik heb daar nooit om gevraagd. Ik werd er ongemakkelijk van. Maar het werd wel zo geframed. Laten ze er maar trots op zijn, denk ik dan met opgeheven hoofd. Maar echt smaakvol was het allemaal niet.

De afwas schiet er weleens bij in als je reutelend op de bank ligt

Net als dat sopje dat Monique Guijt-Leenders vanuit haar ooghoeken zag toen ze bij een ouder echtpaar op bezoek was. In dat sopje was eerst een overgeefemmertje en toen een urinetest afgewassen. En nu lagen er gebruikte koffiekopjes in. Dus ja, wat denken jullie wat ze antwoordde toen haar koffie werd aangeboden? Nou dan! Het griezelverhaal werd ook op Twitter met het nodige commentaar veelvuldig gedeeld. Maar het is zo: zorgmedewerkers komen nu eenmaal bij de mensen thuis en doorgaans niet als die op hun best zijn. Zwak, misselijk … de afwas en het afstoffen van de plinten schiet er best weleens bij in als je reutelend op de bank ligt of als meneer, die zijn leven lang in de bouw op een steiger heeft gestaan, ineens het huishouden voor zijn vrouw moet doen. Dat gebeurt en echt mensen, Nederland is aan het bezwijken onder de idiote bezuinigingen van de boekhouders op alle vormen van zorg. Als er later iets over de achtentachtig kabinetten Rutte zal worden gezegd dan is het dit: joviaal glimlachend sloeg hij ons mooie veilige landje waarin je rustig oud mocht worden, veilig en verzorgd ziek mocht zijn, samen met zijn makkers uit het bedrijfsleven aan gort. Het is nu zo dat oudere mensen na hun pensioen naar een ander land verkassen, want “de zorg in Nederland” is zo slecht. De omgedraaide wereld.

Mark had een prachtige slotopmerking. “Wat had de inzendster moeten doen?” vroeg hij retorisch. “Zelf even de kopjes afwassen? Ik denk dat de oudjes dat niet erg gevonden zouden hebben. Haal eerst de balk uit je eigen afwas zou ik zingen als ik zingen kon.” En krek, zo was het.

Pyjama met eenhoornmotief te koop bij Bol.com

Voor je het weet is de week al weer doormidden gezaagd (zo weten we sinds kort uit de mond van Lummel, de sympathieke chefkok en zoemer uit Frankrijk, die recentelijk zijn tweede staaroperatie heeft doorstaan) en staat het donderdagikje op de site. Zo ook vorige week. Het ging over de oppasbeurt van Tom Arends op zijn kinderen van twee en vier. Zijn vrouw was een week weg voor werk. Vandaar. Als zijn vrouw er is, dan kijkt hij niet naar zijn kinderen om. Maar nu moest hij “kinderen ophalen vanuit werk, avondeten, tandenpoetsen, vroeg naar bed, opstaan, snoet wassen, ontbijten, tandenpoetsen, boterhammen en fruit mee, knuffels en kinderen in bakfiets naar KDV, respectievelijk basisschool.” Ging hem niet onaardig af, alleen bleek na terugkomst van zijn vrouw dat hij zijn dochtertje de hele week in haar pyjama met eenhoornmotief naar school had laten gaan. Had erger gekund, zelf was hij wel normaal aangekleed op zijn werk verschenen.

Ooit mocht kleine Basje van zijn vader daar zijn eerste gladiolen zaaien

Tja, en dan blijkt uit het volgende ikje, het zaterdagikje, dat het vorige dus het vrijdagikje was en niet dat van de donderdag. Het is niet anders. Het gaat om de inhoud. Het ging over sloppenwijken in Nederland. Henri Pols gaf les aan een Argentijnse “Maria” en die zag de volktuintjescomplexen langs de spoorlijn daarvoor aan. Hopla Klaar. Wat een verhaal zeg! Ilona deelde ook ooit hilarische verhalen over buitenlandse bezoekers. Er staat er me een nog vaag bij van een Amerikaan die tegen het eten van Hollandse kippen waarschuwde omdat die “mice” te eten kregen. Maar goed, dat volkstuintje dus. Ooit mocht kleine Basje van zijn vader daar zijn eerste gladiolen zaaien. Een vader die dus ook zo’n volkstuintje had, langs de spoorlijn, maar dan zonder huisje, want dat deden de mensen toen nog niet. Het ging voornamelijk om de aardappels, de bloemkool en de rabarber. Ik was daar lekker aan het schoffelen, keek af en toe dromerig over het weiland, en trok me niks aan van die honderden mensen die om het kwartier voorbijzoefden in hun treinen. Van links naar rechts. En van rechts naar links. Soms dwarrelde er een wc-papiertje op ons land. Misschien zeiden die treinreizigers met bijtende spot en honende haat ook wel allerlei dingen over mij en mijn vader. Wij wisten het niet. Wij leefden ons plezierige leven. Ongestoord en onverstoorbaar.

Op Twitter was er wat meer leven in de brouwerij. Zelve deelde ik daar een prachtig citaat van Sinéad O’Connor. Waarom? Ik had een mooie docu over haar gezien en was onder de indruk van haar veerkracht.

Wil jij net als Suske, Bertie en andere reageerders kans maken om in het volgende weekoverzicht voor te komen? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je plezier hebben met lezers die voor je het weet goede kennissen van je kunnen worden? Misschien wil je een uitnodiging voor de jaarlijkse bijeenkomst van lezers van deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je kunt een uniek vrolijk viltje winnen als jouw reactie precies de 100e is

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan verstopt op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes houdt. Of stuur zelf een ikje in. Of scrol naar beneden en zeg iets. Dat mag met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume. Je kunt een uniek vrolijk viltje winnen als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Of voor een ander aangenaam dingetje dat je hier op de site doet. Viltjes zat. Maar voel je je te goed voor zo’n viltje? Helemaal prima, dan laat je dat – liefst discreet – even weten en dan gaat dat viltje naar iemand die het wel weet te waarderen. 

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg de afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Bas van Vuren, aangenaam!

Reacties zijn welkom via het reactieveld, het contactformulier of een email naar bas@basvanvuren.org

Het wordt een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij. 

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de header image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen tijd. Nou, jullie zien het wel. We waren weer eens uit eten. Ditmaal in een leuk eetcafeetje ergens in het Groene Hart. Je moest wel een half uur over een smal slingerend landweggetje met een vaart ernaast rijden, telkens angstig stoppen of stoer doorjassen bij een tegenligger, voordat je er eindelijk was. Echt in the middle of nowhere dus. En dat in de Randstad! Gezellig eten, gezellig kletsen met de uitbaters, een jong enthousiast stel met liefde voor het vak. 
Toen we naar buiten gingen zagen we dit bordje aan de binnenkant op de buitendeur hangen. Ja. Taalfoutje. Dus. Zie je onmiddellijk. Er moet “er” tussen. Maar denk je nou echt dat we terug zijn gegaan om dat te vertellen? Laat die mensen in hun waarde. Waardeer de liefde en aandacht waarmee ze dit bordje daar, ook voor jou, hebben opgehangen. Bij deze mijn wens voor hen die dat nog niet zijn: wees eens een leuk en blij mens. Er zijn al genoeg engerds en haterds op deze wereld. Daar hoef jij  niet perse bij te horen. Volgende week maak ik vast weer iets interessants mee.  

Foto: “Leuk dat je bent” © 2023 Bas van Vuren

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver - Rijmer - Kijker - Stemacteur - Kent beroemde mensen - Maakt liedjes - Doet iets met #ikjes - Want ja - Je moet toch wat

49 gedachten over “Gebruikte koffiekopjes in het sop (414)”

  1. Moppie

    Mijn man laat ons jongste hondje even uit. Als even later de deurbel gaat, zwaai ik de voordeur open en roep: „Hallo, lekker klein moppie van me!”, doelend op de hond.

    Staat er een oudere heer op de stoep met een collectebus voor de nierstichting die antwoordt: „Nou, mééstal word ik niet zo begroet.”

    Sonja Leliveld

  2. Dus de man heeft geen sleutel maar belt aan bij zijn vrouw en eigen huis? Aparte kostgangers wonen er toch in dit kikkerlandje aan de zee. Moet hij zich ook elke avond legitimeren voordat hij in bed stapt?

  3. Qua ikje is er wel wat af en aan te dingen op het geschrevene. Van de ChatGPT ga ik inmiddels gapen, dus die heb ik weer verwijderd van mijn BlackBerry high end business phone. Lopen ze hier in Davos allemaal mee, zie ik, en ik maar denken dat ze niet meer bestonden.

    Waarom mag het jongste hondje wel mee uit, en alle andere kinderhondjes niet? Die moeten het maar ophouden? Of het in een grote plant doen, een cactus bijvoorbeeld, worden ze hard van? Hadden ze maar geen hond moeten worden? Het beest als “klein moppie van me” bestempelen als je het zelf niet eens uitlaat, is op het randje van grensoverschrijdend.

    De voordeur van je huis die zwaai je niet open. Die gaat namelijk naar binnen open, dat zwaait niet, bovendien heb je haast, anders had je dat mormel zelf wel uitgelaten, dus klik je hem snel even open, in feite licht-chagrijnig dat manlief aanbelt en niet zijn sleutel gebruikt.

    De man van de Nierstichting (hoe zie je dat zo snel, in de ontstane consternatie, merk je echt niet op wat er op de sticker van de collectebus staat) is misschien “ouder”, maar waarom moet dat erbij? Als het een lekkere jonge vent was geweest dan had Sonja hem naar binnen gesleurd, want manlief blijft nog wel even weg? En komt hij onverhoopt toch niet snel genoeg en komt manlief inmiddels thuis dan stopt ze hem gauw in de klerenkast bij de uitgewoonde glazenwassers?

    Ik bedoel maar, je moet gewoon wat fantasie hebben bij zo’n ikje.

    Oh ja, het is natuurlijk Lelieveld, met een e, Sonja kan niet eens haar eigen naam schrijven, zal die van haar man wel zijn.

  4. Wil jij ook een spannende bezigheid in de avonduren? Eentje waarbij je volkomen onverdacht bij mensen in rijke wijken mag aanbellen en als je wilt door ramen kijken? Waar je voor je het weet binnen wordt uitgenodigd door leuke vrouwspersonen, of als je dat liever hebt door leuke manspersonen? Waar je na afloop van je dienst bovendien als je geluk hebt een aardig zakcentje kunt bijverdienen, als je handig bent met een schroevendraaier en plakband? Wordt dan collectant bij de Nierstichting, meld je hier aan: https://nierstichting.nl/help-mee/collecteren/aanmelden-als-collectant/

  5. Nou ik, en mijn partner ook, beide gek op onze hond en soms met de gedachten ergens anders dan bij het nodige mantra: sleutels, mobiel, hond, sleutels, mobiel, hond…

    Alvorens de deur uit te gaan, liefst met het juiste schoensel en jassel aan, soms na overleg en soms na een blik op een weerapp, of de lucht als die zichtbaar is, soms snel terugkerend om een en ander aan te passen.

    Laat ik ook niet de rook shit toen er nog gerookt werd en de nicotine zuigtabletjes daarna, en de koekjes, die geen koekjes zijn, voor de hond🐕 vergeten.

    Tja, dan ga je ondanks de goede voorbereiding wel eens op pad zonder je sleutels. Maar ben je blij dat je bent. Dus misschien is het geen foutje maar beseft het lieve paar uitbaters dat niet ‘het waar’ maar ‘het zijn op zich’ het geluk mogelijk maakt. Kan, is geen wetenschapp.

    Ik heb de die schrijfapp waar iedereen het over heeft, ook op de radio en uiteraard in relatie tot het onderwijs en vals spelen van scholieren en zelfs of juist studenten nog niet geprobeerd.
    Ik ben er wel blij mee, zeker wanneer de app zoals te verwachten niet altijd meesterwerkjes aflevert. Kan ik kritiek op mijn stukkies afwentelen op de app, dat die weer eens vast liep: “Het blijft mensenwerk he? Zo’n app”.

  6. Dit gaat wat ver: ik weet weinig van taal buiten Amsterdam maar kan ‘jongste’ niet betekenen de laatste, nieuwste, net aangeschafte hond, nadat de oudste is gaan hemelen?

    En tegenwoordig kun je in een modern huis wonen waar je e.e.a. op afstand kunt laten gebeuren via een HOME app. En die kun je met je stem bedienen maar ook met je hand(en), met een gebaar. Je kunt er naar ‘zwaaien’ bijvoorbeeld. Ze ‘zwaait’ de deur open, er staat niet dat deze naar binnen opengaat.
    Dit is mijn alternatieve narratief😁 als je dit zo mag stellen. Goed, dinsdag, wees voorzichtig: in NL is gladheid voorspelt en wie weet wat dat brengt ?

  7. 12 jaar bloggen is een hele tijd. Velen houden het niet zo lang vol. Gelukkig heb ik geen kleine kinderen meer om voor te zorgen. Nog enkele jaren en de groot geworden kinderen kunnen voor mij zorgen.
    Fijne dinsdag.

  8. Chinees

    Oma (80) past een aantal dagen op haar dochter die uit het ziekenhuis komt. Opa belt wanneer ze weer naar huis komt: „Ik eet al drie dagen Chinees.” Waarop zij antwoordt: „Dat is niet erg, Chinezen eten hun hele leven Chinees.”

    Menno Nikkels

  9. ChatGPT geeft geen specifiek antwoord op de vraag of het erg is dat Chinezen elke dag Chinees eten. “Elk dieet heeft zijn eigen voordelen en nadelen. Chinese voeding is vaak rijk aan groenten en granen, en kan gezonde keuzes bevatten zoals rijst, tofu, en vis. Anderzijds kan Chinese voeding ook rijk zijn aan natrium en verzadigd vet, afhankelijk van de specifieke gerechten en bereidingswijzen. Het is belangrijk om een ​​evenwichtig dieet te hebben en af en toe variatie te hebben in wat je eet.”

  10. De troonrede is er niets bij. Of de meeste antwoorden op Kamervragen. En misschien kan Claudia de Breij het eens proberen voor haar volgende Oudejaarsconference.

  11. Nog iets (en dat weet ik zelf): Chinees moet je niet nog een keer opwarmen. Een keer. Daarna hopla weg ermee. Beter voor je maag, darmen en algehele gezondheid. Daar heb ik geen chatGPDinges voor nodig.

  12. 你是对的
    Je hebt gelijk, in het Chinees, over ‘Chinees’ eten. Wat we zelden doen in NL. In Europa weet ik niet. In Frankrijk leek het meer authentiek dan hier. Maar misschien meer Vietnamees en/of gebaseerd op gerechten uit welk ander land in Azië door Frankrijk bezet is geweest.
    Ik had het bij de Chinese zin willen laten, want in mijn Google hit stond er een in onze letters ‘vertaling’ en die zou dan makkelijk(er) op te zoeken zijn geweest maar in de kopie viel die weg. Een kopie via een mobiel, ik ben er trots op. En alleen een respons in Chinese karakters dat zou wel erg popiejopie overkomen.

    Hoor je het trouwens? Heerlijk!

    ..

    .

  13. Nerveus

    Een co-assistent mag onder mijn toeziend oog een bevalling bijwonen, voor hem is het de eerste keer. Hij is erg nerveus. Alle opdrachten voert hij nauwgezet uit. Tijdens het persen vraag ik hem of hij een koude washand wil pakken om dit op het (knalrode) hoofd van de barende vrouw te leggen. Dit doet hij vol overgave. Het lapje is wel erg nat dus ik vraag hem om het even uit te wringen. Dan gebeurt het: recht boven het hoofd van de barende vrouw knijpt de uiterst geconcentreerde co-assistent het washandje uit.

    Ellen Lensen

  14. Alle begin is moeilijk, zeggen we dan en wenden beschaamd de blik af. Lekker als je dit als beginnend co-assistent terugleest. Hopen dat hij snel een andere werkkring kan vinden. Daar waar er niet gebully’d wordt, daar waar beginnersfouten gemaakt kunnen worden.

  15. Dat kan en dan is het ietsje minder grensoverschrijdend. Maar zo’n arme co-assistent publiekelijk in zijn hemd zetten, in de krant, vind ik toch een dingetje. De naam is echt niet zo moeilijk te achterhalen. En man man, een paar druppeltjes op een verhit rood gezicht dat wel andere zorgen aan haar kop heeft. Wat geeft dat nou? Als moeder en kind het maar goed maken, daar gaat het me om.

  16. Lunch

    Onderweg naar de kathedraal van Sevilla lokt een kruidige geur mij een eetgelegenheid binnen. Ik wil eten wat ik ruik, maar mijn Spaans is gebrekkig en de uitbater begrijpt me niet. Na een verwarrend gesprek mag ik zitten. Even later serveert hij lachend een groot bord met rijst, ei en vlees. Het is de beste maaltijd die ik in tijden heb gehad. Voldaan kijk ik om me heen. De glazen vitrines zijn gevuld met taart, koekjes en chocolade. Dan daagt het me. Dit is een banketbakkerij en ik heb zojuist de lunch van de patissier opgegeten.

    Tomas Wiegerink

  17. Het is best wel een dingetje om elke dag maar weer iets van het ikje van de dag te vinden. Deze vermakelijke anekdote komt me bekend voor. Kan dus een kwestie van kopiëren zijn van een verhaaltje of mop van iemand anders of jezelf, een kwestie van je eigen ikje nog een keer insturen of … het hele gebeuren is gewoon nog een keer gebeurd. Zo onvoorspelbaar is het niet dat je dit overkomt in een vreemd land waar je de taal niet spreekt en bij een bakker met humor terecht komt.

    Een variant op dit mopje speelt in een kledingzaak, waar een klant er met de muts of jurk van een andere klant vandoor gaat. Die andere klant staat dan net in de paskamer iets anders te passen.

    Wat de kathedraal van Sevilla in dit verhaal te zoeken heeft is me een raadsel, de plaatsaanduiding Sevilla had volstaan.

  18. Als een bord rijst de beste maaltijd in tijden is, dan heeft de ikjesschrijver het niet breed, of zijn partner of hijzelf kan niet koken. Goed dat hij daar de aandacht voor vraagt!

  19. Wiskunde

    Met dochter (13) zit ik achter de laptop met het wiskundehuiswerk. De oppervlakte is gegeven: 14 vierkante meter. Mijn dochter mompelt iets met 2 en 7 maar dat klopt niet met de vraag. Zoon (16) kijkt over onze schouder mee en zegt behulpzaam: „Er staat: ‘afronden op twee decimalen’, dan weet je al dat het een kutgetal moet zijn.”

    Ellen Willemsen

  20. Jaja, weer eens iets anders dan een priemgetal. ChatGPT is de laatste tijd overbelast, je krijgt in 9,78 van de 10 gevallen de melding dat de server overbelast is, dus ik zal het daar maar niet gaan vragen. Sinds Pawi het hier introduceerde is het hard gegaan. Iedereen heeft het erover. Toch wel weer een aanwijzing dat dit blog goed gelezen wordt, hoor.

    Maar goed, het muzakje van Ad Hok intrigeert me. Mooi moppie. Maar waarom? We horen het nog wel als meneer uitgeslapen is.

  21. Oh, David Crosby is overleden, wij condoleren zijn nabestaanden en fans. Alweer een legende die verdwijnt, maar dat is het leven als je ouder wordt. En ooit ben je zelf aan de beurt huiver icoontje

  22. “Mijn grote angst is dat ik hier als enige overblijf en commentaar lever op de blogmanager van de buren die dáár als enige is overgebleven.” schrijft de buurman. Ik vind hem goed en heb de schaterlach gewoon laten komen, hier in mijn hotelkamertje, zo meteen door de sneeuw weer naar een nutteloze workshop.

    Het is ontegenzeggelijk waar dat Indra er daar nog een beetje de loop inhoudt en Mark alhier. De rest is vanwege gezondheids- of andere redenen afgetaaid. Al eerder heb ik met mijn metafoor over de nieuwe koeien en nieuwe weilanden laten zien dat ik daar niet over in zit. Sterker nog, verandering doet leven, change gives energy. Er komt vanzelf wel weer iets dat ook leuk of nog leuker is.

    Indra gaat per 1 februari weer nog zinnigere dingen doen, ook ik zal haar missen want ik was natuurlijk somehow indirect ook met haar aan het communiceren, via een omweg. Een beetje a la het liedje “Ik heb stiekem met je gedanst, ik hoop dat je het leuk vond”. Ik vind haar een prettig en inspirerend persoon die regelmatig de spijkers recht op de kop slaat. Dat was al in de tijd van JdW zo. Lekker nuchter, analyserend, formulerend.

    Zelf dacht ze ineens dat ik haar “dom” vond en hield toen onmiddellijk op te reageren. Was dus niet zo, heb ik al uitgelegd, maar korte lontjes en lange teentjes komen in de beste kringen voor. Ik vind haar in ieder geval, voor zover ik dat online zou kunnen weten, kei en wens haar het allerbeste toe.

    Ook bij het lezen van de mogelijkheid dat er volgens de buurman in het eindspel misschien wel een verwoede strijd om de laatste reageerder gaat uitbreken en dat die laatste reageerder weleens chatGPT zou kunnen zijn kon ik een gulle schaterlach niet onderdrukken. De bot is bij mij deze week vaak overbelast maar dat zou door mijn locatie kunnen komen. Komt vanaf dit weekend wel weer goed.

  23. Een met (zelf) liefde bereid bord met rijst, vlees en wat was het, een ei? Zelf gevonden ongetwijfeld, daar kan menig sterrenrestaurant niet aan tippen met hun fliplapjes lapflopjes. Met een takje rozemarijn gebrouilleerd met de venkel waardoor de energie van de granaatappel in je mond moet exploderen maar hoogstens een darmperforatie ten gevolg heeft.
    Ja, daar heb ik geen geld voor.

  24. Ik reageerde op de reactie van BvV via WP en had het leuke stukje hierboven dus gemist.
    De buurman lijkt mij een zevendagenbeest, een waar je omheen loopt op het strand en Indra ken ik niet zo lang maar alleen maar aardige dingen doet zij mij aan herinneren. Sjezes kan het krommer? Hoor je het? Dat is de buikgriep die een duit in het blogje doet.
    Komt vast door het vlees en misschien was het wel een scharrel winnaar dan een van een kip met SOA. Ben voorlopig onder line en of in bed.

  25. Krek dat je gelijk hebt, Ad. Ik speel hetzelve nog weleens op de gitaar en word daar dan altijd heel blij van. Keimooie muziek. Zelfs als ik het speel.

  26. Lengte

    Met mijn 1.62m ben ik één van de kleinste leidsters op onze buitenschoolse opvang. Tijdens het fruit eten in de kring vroeg een jongetje mij naar mijn leeftijd. „Tweeënveertig”, zei ik. Verbijsterd keek hij me aan. „Juf, je bent wel oud voor je lengte.”

    Karlijn Heijstek

  27. In opperste wanhoop dan toch de chatGPT nog maar eens om een opinie gevraagd. Ik ben het er wel mee eens: “Het is niet acceptabel om opmerkingen te maken over iemands fysieke verschijning, inclusief lengte. Dit kan leiden tot een gevoel van onzekerheid of ongemak voor de persoon in kwestie en kan ook worden beschouwd als discriminatie. Het is belangrijk om respectvol en professioneel te blijven in onze interacties met anderen, ongeacht hun fysieke kenmerken.

  28. De chatbot is hier streng in, hoor. Als ik vertel dat het om een ikje, oftewel een grapje tussen een leerling en lerares gaat, reageert het bijtend: “Het maakt niet uit of een opmerking bedoeld is als grap of niet, het is nog steeds niet acceptabel om opmerkingen te maken over iemands fysieke verschijning. Dit kan leiden tot een gevoel van onzekerheid of ongemak voor de lerares en kan ook worden beschouwd als discriminatie. Bovendien, een opmerking over iemands fysieke verschijning kan ook leiden tot een gespannen sfeer in de klas en een afleiding van de leerdoelen. Het is het beste om professioneel te blijven en om te concentreren op de academische prestaties van leerlingen.

    Dus nee, dan nog liever de Eindoordelen en sneren van DSR!

  29. Bertie, ik heb je vraag aan de chatbox voorgelegd. Dit is het antwoord: „Het is belangrijk om te realiseren dat een chatbot als ik een computerprogramma is dat is getraind om te communiceren met mensen. Hoewel ik ben getraind op een grote hoeveelheid tekst en kan antwoorden geven op veel vragen, kan ik niet altijd dezelfde inzicht of emotionele intelligentie hebben als een menselijk wezen. Het is daarom belangrijk om kritisch te blijven bij het evalueren van antwoorden van een chatbot en om aanvullende bronnen te raadplegen voor verificatie en verdieping.”

  30. Toepassingsfout: er is een uitzondering aan de clientzijde opgetreden (zie de browserconsole voor meer informatie) .

  31. Tja, Heer Rozenwater, eat your heart out. Ik heb een nieuwe reageerder hier!! Hij moet er nog even inkomen, sfeertje van het blog aanvoelen, maar voor je het weet gaat hij grappen en grollen en ikjes beoordelen. Keiblij mee! Zeg eens wat grappigs, Tribiati?

  32. En nu ben ik hier blijven hangen.
    Maar dat dit samen viel met het gaan van de een is de ander niet zijn lol.
    Sorry Bertie! Ik heb je verward met minimaal twee andere reageerders al hier.
    Het is wel vermoeiend.

  33. Ik zag vandaag dat jij ook een blog hebt, Bertie dat klopt toch? Moet erg oppassen want heb al bijna Beertje, Beetje en Besje gepost. Nu,.ik niet dus maar mijn smartchatmobiel.

  34. Inderdaad best wel vermoeiend. Maar goed, de link naar het keileuke blog van Bertie staat in de rechterkolom.

    Ook daar, net als hier, zie je en geef je reacties op het blog van de dag. De blogbeheerder en de lezers hebben het blog niet continu open staan, reageren niet op alles, beschouwen een reactie op het blog niet als een persoonlijke app of email waar ze meteen een antwoord op moeten geven. Het is geen familie. Het zijn geen kennissen van elkaar. Het heeft ook daar geen zin om bij het uitblijven van een antwoord meteen een vervolgvraag te stellen. En dan weer een enz. Ik zeg het maar even voor een goed begrip. Voor de rest een fijne zondag.

  35. Zo, het nieuwe weekoverzicht is eruit, klaar voor de eindredactie vannacht (soms gaan ze wel tot drie uur in de nacht door en worden er broodjes shoarma aangerukt) en dan publicatie morgenochtend, rond 9 uur, dit nog op speciaal verzoek van Ilona.

    Was leuk om te schrijven, ik krijg er weer meer plezier in, voel wat meer vrijheid en vooral de afwezigheid van negativiteit is heerlijk.

    Lengte ongeveer als altijd, aantal schrijfuren ook. Het zal gaan over koekjes en chocolade, over kussen, zoenen en tongen, een hoop goeie muziek, zowel pop als klassiek, en verder ook wat lievigheid over het buurblog, gemeend en oprecht. Morgen net na de Brinta op of in uw device. Keiblij mee!

Ik vind er dit van:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: