“Een aantal jaren geleden waren we in Denali National Park in Alaska. Voor ons geen stevige stappers, maar een comfortabele bus van waaruit wij veel natuurschoon hebben gezien. Op een gegeven moment kwam deze reusachtige grizzly beer op ons af. De beer liep langs de bus en deed langs de weg, vlak onder ons raam, zijn behoefte. Veel rode bessen gegeten, kennelijk.”
Het zal je maar gebeuren. Nou, onze geliefde reageerder Ad Hok gebeurde het. En hoe *huiver icoontje* Dat je de tegenwoordigheid van geest hebt om op zo’n moment de camera te pakken. Heel apart. Zie dat keuteltje vallen. Verser kan het niet. En dat allemaal uit de buik en darm van de beer, we willen het niet weten wat voor zooi het daarin is. En hoe het stinkt. Laat staan hoe een stevige boer ruikt van zo’n beer. Dan ben je blij dat een bus ramen hebt. Ja die Hok neemt het ervan. Wil je het er ook van nemen? Boek dan hier jouw trip naar het park, zo ver is het niet weg. Wij gaan hier intussen gewoon verder met ons suffe leventje.
Vroege Vogels maar dan zonder tjingeltjangel kamermuziek
De site stond vorige week in het teken van de natuur en van de dieren die daarin krioelen en vrolijk zijn. Zo was er een ikje van Jelis van Dolderen over het dubbele glas dat ze in haar appartement midden in een bosrijke omgeving liet aanbrengen. Geweldig voor het energieverbruik, voor het milieu, voor het lekker elitair opscheppen, maar ook voor de geluidsisolatie, zo zei een snuggere glaszetter. Om zich heen kijkend in de bostuin zei hij bedremmeld: „Maar je hoort hier natuurlijk alleen de vogels…” Om dapper te vervolgen: „Nou, die ben je dan ook kwijt.”
Alsof je die vogelgeluiden vanuit de huiskamer beluistert, gewapend met een afstandsbediening. Vroege Vogels maar dan zonder tjingeltjangel kamermuziek. Er is toch niets zo prettig dan de balkondeuren wijd open te zetten en onthaald te worden op getjitter en getjatter? En dan snel huiverend naar binnen naar het geknisperknasper van de open haard. Blijven zetten dus dat dubbele glas, ook in bosrijke omgevingen.
De kat van Anne-Sophie Bruylants was in de achillespees gebeten. De wond was “miniem” volgens de in allerijl geraadpleegde veearts. “Hij lijdt aan een gekrenkt ego, mevrouw” voegde de geinponem er nog aan toe, terwijl A.S.B. in katzwijm lag. Zij dacht immers aan een “nakende dood”. Tja, dat heb je weleens.
Het ikje leidde tot de aloude kat-honddiscussie. Zelf ben ik zoals bekend prokat. Want “honden zijn de laag-opgeleide tokkies in het dierenrijk, katten de hoog-opgeleide intellectuele elite die naar DWDD en Pauw kijkt.”
Klare taal verklaarde totaal “anti-kat” te zijn, “uit hart en ziel”. Zij bekritiseerde de fijnbesnaarde hoogopgeleide kattenliefhebber die zijn lieveling overdag loslaat en haar uitwerpselen laat dumpen op een vaste plek bij de buren. Terwijl de hond van tokkie meestal in het park wordt uitgelaten op vaste plaatsen. En de modale tokkie is volgens haar voorzien van een speciaal zakje om het ongerief op te vangen.
Het weerwoord liet niet lang op zich wachten: “De kat bedekt na gedane zaken zijn droge keuteltjes netjes onder een laagje zand. De hond loopt weg van zijn smerige smurrie. Na mij de zondvloed, laat die kinderen maar lekker uitglijden, laat die gore bolus maar lekker dampend stinken op de stoep van een nette winkelstraat. De kat staat geeuwend op als baasje thuiskomt en dan komt ze soms wel en soms niet even een kopje ter begroeting geven. De hond staat al een half uur kwijlend tegen de deur te springen en rijdt als een tochtige hengst tegen het been van baasje aan.”
Bertie zat meer aan de kattenkant, minder aan die van de “goudvissen, guppies, hamsters, cavia’s, kip, konijnen, salamanders/hagedissen, en weetikveel welk gespuis er binnen gebracht werd.” Ze draafde door toen ze dacht te weten dat katten “altijd mooi” zijn. Iets wat onder deze link genadeloos wordt gelogenstraft.
Luviennas heerlijk snedige commentaar: “Dat ze de hele wereld hebben moeten afreizen om 30 lelijkerds te vinden zegt voldoende over de schoonheid van het kattendom.” En ze verklaarde “honden zijn heerlijke lieverds, trouw tot voorbij de dood, houden meer van je dan jij van jezelf.”
Pawi’s eerste kat (en meteen de laatste) luisterde “alleen maar naar haar het etensbakje als dat gevuld werd”. En nu is ze dus voor de hond. “Lieve trouwe metgezel, voelt verdriet aan en troost, is altijd blij je weer te zien, maakt grapjes (…) Loopt voor je uit maar kijkt vaak om, om te zien of je hem nog bijhoudt …” Ad Hok had zoals wel vaker het laatste woord met een droog “Ik heb die controverse tussen honden- en kattenliefhebbers nooit begrepen. Je kunt toch van allebei houden. Hetzelfde geldt voor The Beatles en The Rolling Stones.” Hopen dat Trump deze wijze man in zijn team opneemt, ja, dat meen ik. We gaan anders echt teveel oorlogen en ander ongemak tegemoet.
In de nieuwe aflevering van Pawi’s reisverhaal, waarin ze zich dit keer afvraagt of Roemenië niet het land van forten en kastelen is, ging het over het kasteel van Hunedoara, gerestaureerd met steun van de Europese Unie, laat Wilders het maar niet horen. Over fort Alba Iulia, nee niet lulia zoals sommigen abusievelijk lazen, het is een hoofdletter I (ie!). Van Julia. Het witte kasteel van Jula, wat die i erin doet zullen we wellicht nooit weten. En het ging over Kasteel Bran, een toeristenval, omdat het zogenaamd het kasteel van Dracula zou zijn. In de volgende aflevering, zo kondigde zij al aan, gaat het over beren en wolven die er niet meer zijn, in de Karpaten. Dus dat belooft nog wat. De foto’s waren opnieuw uitzonderlijk mooi.
Wil jij deze week ook actief aan deze leuke rubriek gaan meedoen? Ga dan eens wat ikjes lezen, die staan ergens verstopt in of op de NRC, de krant die zo van lezersanekdotes zegt te houden. Stuur zelf een ikje in. Als dat teveel werk is, scrol hier naar beneden en zeg iets. Dat mag en kan met een fantasie-emailadres. Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Je kunt alle afleveringen van deze rubriek elders op dit blog raadplegen.
Reacties zijn welkom via apie@apiedapie.com of bij mij zelve: bas.vanvuren@gmail.com. Het wordt misschien best wel een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Wij doen dan gewoon hier onze eigen dingetjes en jij doet de jouwe daar. Moge alle levende wezens gelukkig zijn. Ja, jij ook.
Bas van Vuren, aangenaam 
Alzheimer
’s Avonds om kwart voor negen gaat de bel, er staat een wat oudere heer voor de deur met een collectebus voor de Stichting Alzheimer.
Als ik iets te gehaaid zeg „maar u bent hier toch al geweest?”, kijkt hij mij een beetje onthutst aan.
Als ik geld in de collectebus stop neemt hij revanche en vraagt: „Heeft u nu al betaald?”
Michel Hensen
Fijne aftrap van de verse week. Altijd leuk van de voorgaande week de verhitte discussies, die je al haast vergeten was, terug te lezen.
Maar hoezo ‘te veel oorlogen en ander ongemak’? Die ‘te’ lijkt te impliceren dat je ook precies voldoende oorlog of misschien zelfs wel te weinig kunt hebben. Zo bloederig zal Bassie toch niet zijn – nee, dat zou Apie vast nooit goedgevonden hebben, een bloeddorstige blogbaas…
Wat de heftige katten-en-hondendiscussie betreft: doe mij naast een lief katje ook maar een lief ratje. Intelligent, speels en zindelijk, en ze giechelen zelfs als ze lekker op hun buikje gekroeld worden.
Team Rat!
Ratten eten ze tegenswoordigs in Moskauw, op een rattenburger, las ik ergens. Het zal wel geen broodje aap zijn. Nee hoor, een rat komt er bij niet in, al gaf hij honderd kopjes. Ik heb een rathekel aan die krengen.
Verder ben ik een realo, er zal helaas altijd wel ergens een oorlogje of een, twee zijn, en wat ongemak. Live with it, zou ik mezelf bijna toeschreeuwen. Maar teveel oorlogen en teveel ongemak, dat willen we niet. Gek kereltje dat ik me d’r eentje ben, deze instelling wordt ook wel pragmatisch genoemd. Je wilt bepaalde dingen niet, je vindt ze niet goed, maar je leeft ermee, je accepteert ze.
Deze instelling is met de jaren gekomen. Ik ga nu bijvoorbeeld niet meedemonstreren tegen Trump, niks geen#heisnotmypresident, maar vroeger demonstreerde ik wel tegen de kruisraketten en tegen de moord op John Lennon. John Lennon kwam er niet mee terug, en die kruisraketten liggen ook vast nog wel ergens onder een rustig bosperceeltje weg te roesten. Ik bedoel maar. Leef met al die ellende, doe er zelf niet aan mee, en help waar je kunt, maar laat je algemene humeur er niet door beinvloeden. Met stukjes spek en zo. Een fijne week!
Alweer gelukt: de krenten uit de pap van onze suffe leventjes.
In wie zou Ad Hok de Rolling Stones zien: in de hond of in de kat? En kan je wel van allebei houden?
Over het ikje: ik herinner mij een variant wat langer geleden.
Ik doe de deur open. De collectant vraagt: “ja, wat is er?”
Was van Apiedapie meen ik.
Ja hoor, je kunt zowel van de Beatles (katten) als van de Rolling Stones (honden) houden.
Net zoals ik als ik in de stemming ben best in de auto met Andre Hazes (hond) zaliger kan meegalmen, maar ook van het wat meer elitaire mopperkontachtige werk (kat) houd.
Zoals sommige hun onderbroeken bij de Hema (honden) halen, maar hun sokken met een luxeverwenabonnement met een strikje thuis laten bezorgen a EUR 30 per paar door een elitair webwinkeltje (katten).
Graag eet ik onmiddellijk na binnenkomst in Nederland een kroket en bitterbal (beiden hond), maar ga ik na een paar dagen naar de Oesterbar op het Leidseplein of Catch in Scheveningen, om de duurdere tenten maar even niet te noemen vanwege schele-ogeneffect.
En vroeger hield ik van mijn vrouw (kat), maar kon op reis in verre landen toch een goedkeurende blik over het lichaam van een snolletje (hond) laten glijden.
Boer Zoekt Vrouw (hond) vind ik bijna net zo leuk als Toren-C en Lubach (katten). Maar De Kwis (rat) en andere ongein daar houd ik me verre van, gekke Gerritje ben ik niet zoals bekend.
Ja er moet er eentje die site volschrijven met halve gedachten en hinkstapsprongen, nu Mark (kat) er niet meer is, v/h de Timmerark en hoe hij ook al weer mocht heten, ik wens ze natuurlijk allemaal zoals altijd van harte beterschap. Ooit komt hij weer weerom, let maar eens op.
Qua ikje: Alles schon dagewesen:
http://www.drasties.com/drasties/comments/het-ikje-van-vandaag-alzheimer
En nog bedankt, Bas, voor het halen van de voorpagina. Ook namens de beer.
We zijn weer bijgepraat. Opluchting, terugbladeren is niet nodig met een goed intro. Echt baas-werk, die denkt na voor zijn ondergeschikten.
Neemt niet weg dat ik die berenberg niet zo prominent in beeld hoefde te zien. Als die beer er maar niet bij gestaan had, dan had het nog op een mislukte kersenvlaai kunnen lijken.
Overigens ga ik als kattenmens nooit naar een oesterbar. Zo decadent waren onze beesten zelf ook niet, ze vingen net zo lief een huismuis als onze biefstuk. ☻
Fenomenaal geheugen, Ad Hok 14:23.
Op reactie eenendertig staat inderdaad de grap die ik bedoelde, die van Apiedapie.
Over mislukte kersenvlaaien Bertie, ik ben alsnog opgelucht dat berenpoep er zo uit ziet. Tijdens een wandeling in mei, in Canada, waar de berinnen met hun jongen net een beetje uit hun holen kwamen, en mijn vriendinnen en ik ook, waren we gewapend met lawaaimateriaal.
We vonden een drol, waarvan we allemaal dachten dat het er eentje van een berin moest zijn. Het maakte de wandeling extra spannend, zachtjes gezegd. Ik was voortdurend op mijn hoede. Op de toppen van mijn zenuwen eigenlijk. Dat vuurwerk zou ik niet eens hebben weten te gebruiken als het nodig mocht zijn. Het liep allemaal met een sisser af.
Er wordt weer eens gecollecteerd. Ik doe open.
Collectant: “Wat is er?”
By Apiedapie on 17/11/2010 – 23:17
Ik krijg er nog altijd de slappe lach van 😀 Kun je weleens hebben 😀
Qua drollen in de natuur: ergens in de binnenlanden van Sri Lanka stapten wij ooit eens bijna op een uitwerpsel dat alleen maar van een zwarte panter kon zijn. Hoe we dat wisten, weet ik niet meer. De geur van een grote kat is onmiskenbaar, denk maar eens aan de dierentuin en hoe snel je uit het roofdierenverblijf wilt.
Ik herinner me nog levendig dat we poepbang waren, omdat we vervolgens verdwaalden en te voet, en uiteraard ongewapend, in korte broek en sandalen door een pantergebied liepen. Ook wij maakten toen herrie, bij gebrek aan lawaaimateriaal zongen wij “een potje met vet”, omdat we ervan uitgingen dat de panters weten dat dit alleen door mensen zonder smaak wordt gezongen.
Ik zou in het ikje niet het woord gehaaid, maar ‘bij wijze van grap’ of ‘schertsenderwijs’ gebruikt hebben. Ik heb trouwens net geleerd dat gehaaid niets met haaien te maken heeft maar afkomstig is van het werkwoord haaien of heien. Gehaaid betekent dus oorspronkelijk goed gefundeerd. Jammer dat veel inzenders er niet even een woordenboek bijpakken
http://www.etymologiebank.nl/trefwoord/gehaaid
Gehaaid heeft inderdaad een wat agressieve connotatie, iets dat toch wel in dit ikje van die Michel doorschemert. Vind ik dan weer.
Wat?
Vergeten.
Plof.
van Dale (elfde herziene druk)
gehaaid: bn (informeel) gewiekst, door de wol geverfd, zijn belang of recht met kracht latende gelden.
Ik lees daarin geen agressieve connotatie en dat lees ik ook niet in het ikje. Michel wilde grappig uit de hoek komen, maar de collectant kon er niet om lachen.
Ja, tegen van Dale kan ik niet op. Hoppa, ik laat “agressief” vallen, maar … dit is zeker niet “een belang of recht met kracht laten gelden”. Ik neem althans aan dat het een olijk grapje was, of als zodanig bedoeld. Anders zou Michel wel een heel erg grote oetlul zijn tegenover een Alzheimer patient met collectebus.
Mededeling: in lijn met het nieuwe beleid van Pauw en DWDD ga ook ik op deze site wat meer tokkietaal introduceren. Tenzij het niet op prijs wordt gesteld natuurlijk en dan blijven we lekker elitair met ons selecte groepje bij mekaar. En nee, schelden en beledigen doen we niet. Ook het bovenstaande “oetlul” was conditioneel en conceptueel van aard.
Met de wetenschap van nu is het dus eigenlijk best jammer dat we een paar schrijvers en reageerders van weleer kwijt zijn. Die waren eigenlijk hun tijd ver vooruit! 😀
Tokkietaal? Elitaire taal? Waarin niet gewoon de taal die we gewend zijn te schrijven? Als daar tokkie- of elitaire woorden in voorkomen: best. Maar waarom zouden we ons in een andere dan onze natuurlijke taal forceren?
Daar zit wat in. Gewoon ons moerstaaltje, krek da’s
het beste.
Niet tè natuurlijk, ik vloek nogal grof.
Kan men ook netjes vloeken?
De vraag stellen is hem antwoorden, bedenk ik mijzelve. Ja, dat kan. Zo had ik een oom die hartgrondig “fietsenrek” placht te roepen. Hij bedoelde “viezerik“, maar mocht dat van zijn moeder (mijn oma) niet zeggen. Ja, uit zo’n net milieu kom ik 😀
Shake hands. Onze moeder was zo vreselijk netjes, ze had het over een gemoed (borsten), camisole (hemd), zelfs poepje mocht niet, dat heette een wind.
De oudere zussen praten nog steeds zo.
@Bertie Leef je uit!
Wat de verhullende praat betreft: mijn schoonmoeder sprak (heel soms) over de voorbips.
Jaaaaaaaaaaaaaaaaa, de voorbibs, ik wilde hem net inbrengen.
buona notte
Vreselijk. Maar goed het was een naam, bij ons heette het niks.
Als je over de oude Britse adel leest dat ze sommige lichaamsdelen niet eens konden benoemen en er dan maar platte woorden voor gebruikten, besef je de idioterie van sommige soorten fatsoen.
Trouwens, mijn moeder was niet eens van Britse adel, haar vader was een gewone fabrieksarbeider.
Ze had wel stos, maar dat is weer een andere draad.
Goh, bij ons heette een scheet gewoon een scheet.
Iemand heeft zijn poeperdje gebruikt, placht men bij ons te zeggen. Nou, dat kon je soms wel zeggen ja.
‘Wie het eerst vernemt, heeft ’t achter in ’t hemd’.
@AH: bij ons een windje.
@Bertie: stos?
-‘Eerste geruikt, gatje gebruikt’, leerde ik op school.
‘Stros’ is verbeelding, verwaandheid, inbeelding. Vaak gepaard met branie.
Ik nam aan dat iedereen het kende maar het zal een Zaans of of Noordhollands woord zijn.
Bedoel natuurlijk stos zonder R
@Bertie Ik had er inderdaad nog nooit van gehoord.
‘Bas van Vuren, aangenaam’ – de site waar je elke dag iets leert.
Nooit van gehoord, mooi woord! Mij viel vanmorgen nog het “ik ga een trui breien” in, maar te onsmakelijk om dit uit te leggen. De Duitse pendant is zo mogelijk nog smeriger. Een ei leggen…
Die ga ik gebruiken, Luv, met permissie.
@Bas 09:32: Haagse Harry zei tegen zijn Duitse herder (vergeef me het niet goed weergegeven Haags): “So Waudan, kreig je een fax uit Darmstadt?”
@Bas 09:33: Natuurlijk!
Ochtendritueel
Mijn vrouw ’s morgens: „Heb je je voeten ingesmeerd? Anders voelen ze zo ruw aan. Moet je wel doen! Gebruik eens een ander geurtje. Ben je je oksels niet vergeten? Heb je je gezicht ingesmeerd? Neem die anti-rimpelcrème maar. Je moet je nagels knippen. Passen die sokken wel bij de kleur van je broek? Je kunt ook eens andere schoenen aantrekken. Deze zijn voor de zomer en het wordt zoetjesaan winter. Doe eens wat langer over het tandenpoetsen. Je moet wel een riem dragen. Die broek zakt van je kont!”
Lieverd, ik ben nu 76. Mag ik misschien ook eens iets bewust vergeten?
John Collee
@Bas om 09:32
De volledige uitdrukking is “ik ga een bruine trui breien”, dacht ik. Uitleggen lijkt dan niet nodig. We zijn lekker bezig op deze draad. Muziekje bij?
Vrouw Collee: “Lieverd, je hebt weer remsporen in je onderbroek”. 😦
John Collee mag blij zijn dat hij zijn eigen tanden nog heeft. En een vrouw om op te vitten. En om zachtjes in te bijten wellicht.
Zo is oud worden toch nog leuk.
De reacties links en de artikelen rechts op de nieuwe lay-out zou ik weer hersteld willen zien.
Mensen lezen vooral wat er linksboven op een bladzijde staat, daar is veel onderzoek naar gedaan.
De reacties zijn de franjes, en dus rechts of onderaan, liever rechts, zoals het was.
We zijn volop aan het experimenteren, alle feedback welkom dank.
Oh mij God dit is wel een totale vreselijke non valeur-achtige uiting van een prozaisch vertoon wat totaal nergens op lijkt.
Sylvana is weer aan het woord.
Ik heb een ander probleem. Niet wereldschokkend, toch een tegenvaller.
Bij de bibliotheek had ik Hadrianus gereserveerd, van Marguerite Yourcenar. Dacht ik net ervan te genieten, is het de Franse uitgave: Mémoires d’Hadrien.
Pleurer….
Bijna dacht ik pleur-op.
Bertie,
Met die Memoires d’Hadrien kun je vele uren doorbrengen en nadenken, ik ga nu naar bed , je m’en vais dormir A demain .
Ik luister nog even naar Cecilia Bartoli die zingt ; Lascia la Spina …
Ha gelukkig weer de oude vertrouwde lay-out.
Bertie, als je hem nog eens reserveert, vraag dan naar de vertaling van Jenny Tuin. Die eerdere vertaling klopt niet en leest niet lekker.
Merci, ga ik meteen doen.
Het Frans ben ik te weinig machtig om een heel boek te lezen
Je moest eens weten wat voor andere wilde lay-outs er even op de site hebben gestaan qua test dan. Gisterenavond huiver icoontje Maar iets ga ik wel doen, ik wil de 3-6 uitgelichte rubrieken terug. En wat grotere foto’s aan de bovenkant. Bredere tekst. Eigenlijk ook de links- en rechtsuitspringende quotes, maar die kan ik schudden. De hele zaak gaat op de schop! (ooit).
Elke week een andere lay-out vind ik ook wel aardig. Telkens een verrassing bij het openen. 😀
Ach, waarom niet elke dag dan? Zeg ik gewoon mijn baan op, mijn vriendin en andere hobby’s
Vriendengroep
Op mijn Facebook verschijnt een foto van een vriendengroep die enthousiast met bubbels proost op de verjaardag van een van hen.
Ik ben een beetje van mijn apropos, omdat ik dacht deel uit te maken van deze vriendengroep. Verbaasd tel ik de personen en alle aanhang. Echt iedereen is aanwezig. Behalve ik dus.
Een vriend appt me opbeurend: „Misschien ben je alleen welkom op die verjaardag als je je ook een huis van acht ton kunt veroorloven? Of de jarige was bang dat je een gemeen stukje over haar ging schrijven?”
Neerslachtig besluit ik mijn huis maar te gaan stofzuigen. Misschien wordt het tijd voor nieuwe vrienden.
Hedda Treffers
Merkwaardig om dit akkefietje zo in het openbaar uit te vechten dan wel je zo te laten kennen. Wat moet die opmerking over dat huis van acht ton erbij?
Zelfspot, zelfbeklag, wat wil Hedda hiermee?
Ik wens haar veel geluk bij het vinden van die nieuwe vrienden, die nu in ieder geval gewaarschuwd zijn: ze kan inderdaad een gemeen stukje over jullie schrijven.
Was Hedda niet de vrouw die aan haar vriendin vroeg of zij haar theepotje wel eens schoonmaakte?
Dat was lachen.
Maar nu vind ik het een beetje zielig, ontvriend en dat dan ontdekken op FaceBook.
Hoogste tijd voor een nieuw ikje. Iets met knuffels en gitaarmuziek en zo.
Zullen we Hedda gezamenlijk troosten?☻ ( Ik zit niet op fb maar jullie misschien wel)
@Bas 22.20
Voor je vrienden heb je toch wel wat over?
Knuffel
Ik loop het schoolplein op en word meteen overvallen door een meisje uit mijn gitaarklasje dat me een gigantische knuffel komt geven. Het is het soort knuffel waar je de hele verdere dag op vooruit kunt.
„Waar heb ik dit aan verdiend?”, vraag ik verbaasd.
„Ik ben mijn gitaar vergeten”, zegt ze triomfantelijk. „En nu kun je natuurlijk niet meer boos op me worden, toch?”
Micha Sprenger
Dat wordt later een succesvol volksmennertje.
Heel apart,
Ik heb nog nooit van ‘stros ‘ noch van ‘voorbibs’ gehoord.
Analfabete misschien? Of verkeerd milieu, omgeving, etc.
De voorbibs is mij keibekend. De stros niet.
Klare Taal, het is stos, zonder r. Streektaal.
En het moest er een keer van komen, de achtste en tevens laatste aflevering van Mopperkonts fietsverhaal door Maleisie is zojuist verschenen. Gaat dat zien! Rustig baantjes trekken in Kuala Lumpur .. ach hoe zoete herinneringen, ook ik was daar, kan helaas mijn eigen fotootjes niet meer vinden, maar dan is er nog Wikicommons.
Trump? Wie zegt U?…..Wij doen ’n enkel reisverhaal..
– Wat zegt U Wilders, in de rechtzaal, Amsterdam?..Moeet u elders zijn…
– Over de politie ….oveer die onderzoeken??
Meneer, hier wordt met ruime kleur, en wel heel karige, inhoudelijkheid, van niets iets gemaakt..
U zag ’n beer..Foto gemaakt. Uw vrienden op FB hoonden u weg…hier zijn de prentjes welkom.
U krijgt rode koontjes van zoveel wereldse wijsheden? Blijf komen.
U wilt het hebben over schrijvers, die niet altijd met de stroom meegaan.
Ik zou het niet doen, er zijn er hier, slaan vele stoppen door.
U blijft komen? Ik heb u gewaarschuwd.
http://www.mijnwoordenboek.nl/dialect/Zaans
Hier is het te vinden, stos. Wel even doorscrollen naar “Iemand met verbeelding”. Een stosgast. Wordt helaas verder niet uitgelegd…
STOS (in hoofdletters) staat ook voor spraak- en taalontwikkelingsstoornissen, de aangeboren variant:
http://www.de-kade.org/PortaalDeKade/Structuur-De-Kade/BuBaO-Spermalie/Aanbod/Buitengewoon-onderwijs/Spraak-en-taalontwikkelingsstoornis—Stos
Groene redding
Bomen zouden de CO2-uitstoot te lijf kunnen gaan. Maar ze bieden meer levensreddende voordelen, zo werd mij deze herfstige zondag overduidelijk.
Ik zit in de voorkamer als de steiger – die door de aannemer driehoog tegen onze voorgevel is neergezet – bij een enorme windstoot omvalt. Na wat vervaarlijk heen en weer gezwiep, komt hij in delen in onze voortuin tot rust. Buren, brandweerlieden en de toegesnelde aannemer constateren dat de steigerdelen vast liggen en verder geen schade zullen aanrichten.
Zij bevestigen daarmee wat ik al voelde: gered door de glansmispel, de Japanse broodboom en de taxushaag.
Arita Immerzeel
Tja, ik weet echt niet wat Arita hiermee beoogde. Ze zag een boom omvallen tijdens een herfststorm en ze ontsnapte aan de dood. Ik ben heel erg blij voor haar, maar er zijn er nog een stuk of wat miljoen die niet onder die boom terecht gekomen zijn. Ik ben geen familie Arita, zet dit op je Facebook.
Geweldig ook die inleiding, over die CO2 en zo, je hebt er vast heel wat voor gelezen. Maar heb je de handleiding voor ikjes niet gevonden?Geen beschouwingen willen we maar anekdotes. In een ultrakort format zodat alleen de kern van de belevenis overblijft, da’s een kunst. Da’s strepen. En kritisch naar jezelf kijken, is deze anekdote op zich het waard om in te sturen …
Uh Basje, ze zag een S t e i g e r om vallen, niet een boom, duh icoontje
Uh, Basje, er viel een steiger om, geen boom, duh icoontje.
Nog even naar stos. Het is ook branie, praatjesmakerij.
Wat mijn moeder betreft, ze schepte niet op maar beeldde zich héél veel fatsoen in, meer dan gemiddeld. Ze geloofde het zelf.
Pas op latere leeftijd werd ze wat wereldser.
Glansmispel, de Japanse broodboom en de taxushaag. Dat moeten we onthouden. En opzoeken in welk jaargetijde je ze kunt planten.
Mooi ikje. Dankzij buren brandweer en baannemer, die zagen dat ze niks meer hoefden te doen, toch nog een happy end.
Het blijft intrigeren, dat woord stos. Toch een variant op trots?
Overmatige trots zou misschien leiden tot stos?
Pawi, dialectwoorden zijn meestal te achterhalen maar niet altijd. Ik ga zoeken.
Het ikje is een mooi verhaaltje. Ideetje voor Intratuin-folder?
Vals muntalarm
Noah, onze kleinzoon van acht, werd door zijn moeder van school opgehaald. Trots vertelde hij haar dat hij een muntje had gevonden. Zijn moeder zei hem echter dat het muntje helaas niet echt was, maar vals.
Eenmaal thuis ging moeder nog even een boodschap doen. En Noah, nu alleen thuis, belde 112, want hij had een VALS muntje gevonden!
En ja, de politie kwam. Helaas was hij nu even het muntje kwijt. Wel kon hij het telefoonnummer van mama geven, want die wilden ze toch ook nog even spreken. En Noah kreeg een goede raad: volgende keer niet meer 112 bellen, hoor, maar het lokale nummer: 101.
Toen ze weg waren vond hij gelukkig weer zijn valse muntje. Subiet belde hij 101.
Elly van Reijn
Kostelijk ikje van trotse grootmoeder.
Dank voor het delen van dit ikje, Mopperkont, en van je mening.
Een kind van acht alleen thuis laten, dat is het eerste wat me opviel. Mama, opa en oma vinden het geen probleem. Ik zou er grote moeite mee hebben. Ik denk dat de politie juist daarom zo snel kwam, na die 112 melding. Van een achtjarige.
God waakt over dit gezin.
Is 101 ook in Nederland het alarmnummer van de lokale politie?
pawi
Het schijnt dat je in de VS uit de ouderlijke macht kunt worden ontzet, als je jonge kinderen even alleen thuis laat of zonder begeleiding naar school laat fietsen. Wat ben ik toch blij dat ik daar niet woon.
Ja dat is echt een aparte restrictie , hoever kun je gaan als we hier vaders met twee kinderen op de fiets bij
henzelf , telefonerend door het verkeer zien kruisen. Zou dat niet bestraft moeten worden
Elke dag zie ik dit opnieuw omdat ik vlak bij een kinderdagverblijf woon. Dit is echt stuitend en onverantwoordelijk, die vaders vinden het stoer en zien er geen gevaar in.
Ik denk dit te weten omdat ik ook kinderen heb die hun kinderen naar school brengen, maar niet op deze manier zeer zeker niet.
wartaal zou eigenlijk ook bestraft moeten worden
Pure fantasie
Ik stap in Amersfoort in de trein naar Hilversum. In de coupé zit alleen een meisje van Nederlands-Marokkaanse afkomst. Ik pak de chocoladereep die ik net op het station gekocht heb, maar het lukt mij niet de verpakking open te krijgen.
„Zal ik het proberen?”, zegt het meisje. „Ik ken die repen, ik eet ze ook weleens.”
Ze pakt mijn reep en even later is de verpakking open. Ze breekt een stuk chocolade af en stopt dat in haar mond. En zegt meteen vol schrik: „Wat doe ik nou?! Dat was niet de bedoeling, het ging vanzelf!”
Ze geeft mij de rest van de reep terug en zegt: „Hoe kan ik het goedmaken? Zal ik u een euro geven?”
Ik zeg dat haar stralende lach al ruim voldoende is.
Inmiddels zijn we drie jaar getrouwd en hebben twee kinderen, een jongen en een meisje.
Nee, nee, dat laatste is niet waar. Het is bij dat stukje chocolade gebleven. De rest is pure fantasie.
Ferry Franssen
Wat een heerlijk Ikje en wat een fijne laatste alinea!
Eindelijk weer eens een kwaliteitsikje. Mooi geschreven. Zo willen we ze hebben, ik wel tenminste.
Ja, lief ikje. Zou het een verkapte contactadvertentie zijn?
Geweldig ikje. Elke dag zo een graag.
Ik laat het plaatsen van het ikje de komende week graag aan pawi over. Heb het te druk in Krakau, wat een stad. Ik rende na aankomst meteen naar de opera, een imposant en gloednieuw gebouw, voor de voorstelling Teresica, una passion. Gesproken teksten in het Pools en liederen in oud Spaans. Ik had een vaag vermoeden waar het over ging.
Veel plezier, mopperkont. Het wordt ook van mijn kant een rustig wekie, althans hier op het blog, volgende week. Niet vanwege een opera maar vanwege andere evenementen 😀
Een fijn weekje, Mopperkont. Maak er wat van.
Een hele eer, mopperkont. Vandaag heb meteen al pauze, dat begint al goed.
Fijne week in Polen. Rijke muziektraditie. Zing je zelf ook mee?
Zo, ik ontloop mijn verantwoordelijkheid niet, zoals je ziet
Met een lief kinder-ikje wordt de nieuwe week geopend:
Sinterklaas
Ik haal mijn kleinzoon van vijf van school.
Terwijl hij achterop mijn fiets klimt, vertelt hij mij vertrouwelijk:
„Oma, Dieuwertje Blok bestaat niet!”
Ineke Groot Bruinderink
‘Zwarte Piet bestaat niet!”
De eerste barsten in het geloof.
Zo gaat dat. Eerst denk je dat Dieuwertje niet bestaat, daarna dat Sinterklaas niet bestaat, en in zijn kielzog bestaan ook de Zwarte Pieten niet meer echt. Die bestaan alleen in je vorige leven, dat je van je hebt afgeschud.
Nog een keertje geloven dan, als je zes bent.
Nou wil het geval dat de meeste mensen elke zes jaar een nieuw leven beginnen en het oude afschudden. Kijk maar naar jezelf. Sinterklaas geloven: zes jaar. De juf en meesters volgen: zes jaar. Leraren m/v kritisch volgen: zes jaar. Een of andere studie: hetzelfde.
Een blog als dit volhouden ligt weer een beetje anders. De volgers veranderen, de blogbaas stuurt bij.
Dat de volgers verdwijnen, zoals nu het geval lijkt te zijn, is misschien voor hooguit zes jaar.
Hahaha, die kinderen hebben er onderling flink op los gekletst 🙂
@ Pawi, volgers zijn niet altijd te volgen ☺
Maar ik kom nu, na jaren, ook op weblogs bij wie ik nog steeds dezelfde mensen zie reageren.
Meestal met dezelfde woorden, dat wel.
Naamgrappen zijn sowieso ongepast.
Krakow is een tamelijk welvarende stad, maar in de onder Stalin ontworpen en gebouwde voorstad Nowa Huta staan er in de vrieskou langs de weg nog oude vrouwen met voor zich een paar oude schoenen en een versleten truitje te wachten op een koper. Mijn maat zat er helaas niet bij.
Volgers zijn er voor zover ik kan nagaan niet verdwenen.. Wel een enkele reageerder, de een is een groter gemis dan de ander. Maar mensen, wat een verademing dat het geen.stijlachtige gescheld en honend gesneer hier verdwenen is. Is mij heel wat waard.
Het is vast op zijn retour dat volgen en reageren. Zoals alles. Totdat er weer een nieuw speeltje opdoemt.
@mopperkont, wat een armoede weer, ook in Polen. In de vrieskou tweedehands kleding verkopen. Wat zijn we hier bevoorrecht. Denk ik.
PS het ikje komt vandaag wat later.
Is goed, Pawi, we kunnen wachten
Hier istie dan, toch nog iets eerder dan de papieren krant.
Ik snap het probleem niet. Hopelijk schijnt iemand mij bij?
Naaldboompje
Een hovenier komt langs om te zien wat we na de winter in petto hebben. Ik vertel dat er iets met het naaldboompje moet gebeuren. Het neemt het uitzicht weg en de wortels stuwen de tegels omhoog.
Nadat hij naar het boompje heeft gekeken, zegt de hovenier: „Als je ’m kwijt wilt: in deze tijd van het jaar zijn tuincentra er erg blij mee, voor kerststukjes. Je kunt er 50 à 60 euro voor vragen.” De volgende dag fiets ik langs een tuincentrum, bied het boompje aan en voeg toe dat ze het zo uit onze tuin mogen komen halen, we hoeven er geen geld voor.
De vrouw die me te woord staat, schudt het hoofd. „Nee, nee, dat doen we niet, want …” Ze aarzelt. Dan komt het hoge woord eruit: „Ik mag het niet aannemen, daar komt werk van.”
Ria Teeuw
Tja het zal wel Ria, je hebt dit gehoord. Verder nog iets meegemaakt?
Misschien bedoelt Ria dat het boompje niet gratis mag worden weggegeven?
Gratis aangenomen door de winkelier, bedoel ik. I.v.m. belasting-, inkomens- of andere rare wetten.
We zijn er vroeg bij vandaag.
Bram is vermoedelijk zelf nog het meest ontroerd, maar het blijft een aardig ikje:
Afronden
Met mijn leerlingen uit de brugklas hebben we het de hele week over het afronden van decimale getallen gehad. Die vrijdag overlijdt mijn oma. Als ik op maandagochtend aan de klas vertel wat er in het weekend is gebeurd zijn ze beteuterd stil.
Dan vraagt iemand voorzichtig hoe oud ze is geworden. Maar liefst 96 jaar! Dat vinden ze heel oud. Ik vertel dat ze over een paar weken jarig zou zijn geweest. Dan roept een leerling van achterin de klas: „Dan is ze afgerond 97 hoor meester.”
Bram van Laarhoven
Ja da’s een lief ikje, zo willen we ze hebben, ik wel in ieder geval. In feite is het mensje 100 geworden. Keivet.
Lief. Vermakelijk ook.
Wat een uniek ikje leuk hart onder de riem voor de leraar door een gevatte leerling.
Hoop doet leven is mijn parool in deze.
Wat ’n geweldig blog Heer van Vuren.
Poep, stront, compleet met leverancier.
De wereld is in transitie maar hier schrijft Klare Taal : Wat voel ik me hier gelukkig op deze site.
Als je de snelheid van twitter als vage indicator aanhoudt……jawel……Dan is dit het blog van uitwerpselen der dieren, breed uitgemeten, reisverhalen, als je de friends hebt op FB zie in 5 minuten 6 verschillende imressies over, voorzien van…..da’s interessant.
Allemachtig, de transitie,tijd staat hier 360 graden stil. Ambitie is hier 3 keer nul,
Voor de komende week , zie ik het somber in., het peil, onderwerpen.. Reactanten als Klare Taal , daar moet deze site het van hebben.
Zijn er nog reactanten met ” De grijze diahree? van …Wij hadden toevallig de camera in de aanslag….
Mooie week.
Aanbieding
Ik sta bij de kassa van een supermarkt. De kassajuffrouw laat alle producten over de scanner gaan. Bij het laatste product zegt ze:
„Ze zijn in de aanbieding, één plus één gratis.”
Ik denk even na en zeg haar dat ik er toch maar één nodig heb.
„Groot gelijk”, zegt ze zachtjes, „Ik krijg er het maagzuur van.”
Marijke Spekman
Dat brengt me op een ideetje: vandaag twee ikjes voor de prijs van een.
Natuur
We zijn weer een weekendje op Schiermonnikoog. De kinderen (6 en 7) dartelen om het huis, opgewonden over de savanten (fazanten), buizerds en hordes ganzen die ze zien.
Toch leuk dat deze stadskinderen zo gemakkelijk zo enthousiast raken over de natuur.
We genieten van de laatste herfstkleuren en vooral van de stilte; op dit autoloze eiland is het geruis van de zee zo goed als het enige geluid. Dat vindt ook ons zoontje, al legt hij dat iets anders uit: na het eerste nachtje slapen meldt hij verwonderd dat hij het wel gek vindt dat hij de hele nacht zoveel auto’s heeft gehoord.
Antoinette Beijen
Marijke heeft een aardig ikje.
Antoinette kon het eerste gedeelte weglaten.
Om welk product zou het gaan? Ik krijg alleen van chloor drinken het maagzuur. Denk ik, nooit geprobeerd. Nergens anders van. Nou ja, van liedjes van Sjakie S. soms. Of nee, dat is meer iets voor kromme tenen.
Eens met Bertie, Antoinettes ikje zou het beter doen zonder deel een.
Hahaha, er zijn wel meer mensen die mijn maag in werking zetten ☻Fransje B. is er een van. Maar serieus, priklimonade doet me ook geen goed.
Of ze bedoelde hebzucht.
Ja! Hebzucht aanwakkeren, daar krijgt ze het maagzuur van.
Aan de andere kant laat ik zulke acties zelden aan mijn neus voorbij gaan. Niet uit hebzucht trouwens, maar uit een afkeer van verspilling. Wat gebeurt er met die tweede rollade, dat tweede pak Brinta, die tweede fles chloor als ik hem niet neem?
Die sturen ze naar mij ☺☺
😆
Voortaan zeg ik aan de kassa: stuur maar naar Bertie. Dan snappen ze het wel.
Heel goed idee. 😍
Detoxweekje
Mijn vriendin staat op het schoolplein te wachten op haar negenjarige dochter. Zelf is ze net terug van een detoxweekje op een Waddeneiland, met allerhande vruchten- en groentensapjes ter ‘ontgifting’.
Een moeder komt naar haar toe, maakt een praatje, maar kijkt continu onderzoekend naar haar gezicht. Als mijn vriendin vraagt waarom ze haar zo zit aan te staren, antwoordt de moeder: „Je ziet er eigenlijk niets van.”
„Waar zie je eigenlijk niets van?”
„Nou, je dochter vertelde dat je op botoxweek was, maar eigenlijk zie ik niet echt verschil.”
Margriet Zuidgeest
Brrrr.
Morgen is mopperkont hopelijk terug voor het laatste ikje van de week.
Ik ga wat lopen over de Rive Gauche, voor een intoxicatieweekend.
Grappige Margriet.
Helemaal naar Parijs Pawi? Hoe vergiftigd ben je dan wel? ☻
Ja, hopen dat mopperkont op tijd terug is, anders moet je Parijs afzeggen, dat zou zonde zijn 😀
Afzeggen is geen optie, ik heb al kaartjes voor Parijs, die raak ik natuurlijk never nooit kwijt.
Bertie, ik ga lekker genieten van cafe au lait, met suiker, van croissanten en ’s avonds wijn bij het eten. Geen groentesapjes. Wel de nodige cultuur. Uitwaaien kan later.
Dan wens ik je een fijn weekend Pawi.
Intussen ontferm ik me over de gratis artikelen. 🙂
Wow, Bertie. Ik zal een beetje Romance voor je meenemen op de terugreis.
Wie weet zijn er nog kaartjes voor Parijs beschikbaar, die neem ik dan ook mee.
😍
Goeie reis, pawi! Lekker struinen tussen de boekenstalletjes langs de Seine (de mène? Nee, de sène) en de gevonden pareltjes doornemen onder het genot van een heerlijk glas wijn/een glas heerlijke wijn.
Wild romance, pawi?
D’r is maar een Wild Romance en da’s deze:
https://www.youtube.com/watch?v=ZWFGruZbXpM
Ook wij van het blogmanagement wensen Pawi & Chaperon een mooie reis met behouden thuiskomst. Ook in Parijs valt er het nodige te fotograferen, zonder wolven en beren, maar met mooie lichten en bruggen. Namens alle lezers: wij houden ons aanbevolen. Zelve was ik er nog niet zo lang geleden, de onschuld is een tikkie weg, maar het blijft de meest speciale stad die ik ken.
Ik zie een kakelvers reisverhaal/feuilleton aankomen. 😊
Nog vergeten te zeggen: PLAY IT LOUD!
Killing me softly… 😍
Une cantate de Noell van Honegger. Gisteravond live gehoord in de Philharmonia in Krakau zelfs met kinderkoor en nu al op apiedapie.com. Het is weliswaar nog geen Kerst maar van dit fraaie werk kun je niet vroeg genoeg kennisnemen. Ik ben weer thuis en zal morgen mijn taak weer opvatten.
Buitengewoon opgewekte uitvoering van deze heerlijke Bach-cantate
Vielen Dank, Öesterreich!
Gefeliciteerd
Ik loop ’s ochtends van mijn hotel naar mijn werk, onder het Amstelstation door, omdat dit de kortste weg is. Het is druk.
Wanneer ik het station verlaat loopt er voor mij een onbekende man die met twee handen een rood pakketje draagt: een ronde vorm in een Dirk-tas. Terwijl ik de man inhaal bevestigt de geur van appel en kaneel mijn vermoeden: zelfgebakken appeltaart. Ik draai mij om en zeg, terwijl ik knik richting de taart: „Nou, van harte gefeliciteerd!”
De man is even stil en zegt vervolgens: „Het is vandaag mijn laatste werkdag. Mijn contract wordt niet verlengd… Maar de collega’s zijn wel aardig. Vandaar.”
Bas Brezet
Ja, da’s best een aardig ikje. En dan nog wel op de zondagavond 😀
Vandaag vanwege Sinterklaas geen nieuw weekoverzicht. Maar als kleine surprise een toepasselijk versje. Destijds al goed ontvangen bloosicoontje en al jaren rond deze tijd teruggevonden , opnieuw geliked en geshared. Het wordt een klassieker!
https://apiedapie.com/2011/11/12/het-nooit-vertelde-verhaal-van-sinterklaas-en-roodkapje/
Een gouwe ouwe, het beste paard van de stal.
Ik wens allen een heerlijke Sinterklaas op deze stralende dag en hoop dat hij geen uitglijders maakt vandaag!
Mensenleeftijd
Er wordt gebeld en terwijl ik naar de voordeur loop, sjokt onze bejaarde hond nieuwsgierig mee. De twee 11-jarige jochies op de stoep zijn meteen vertederd, willen hem graag aaien en vragen hoe oud hij eigenlijk is.
„Dertien”, antwoord ik , „in mensenleeftijd zou dat eigenlijk eenennegentig jaar zijn, vandaar zijn grijze snuit.”
Even is het stil, dan verbijsterd: „Wow, heeft-ie dus de Tweede Wereldoorlog meegemaakt!”
Hilly Luteijn-Verzendaal.
Gheghe, ondeugend Sinterklaasje!
Waar zou die dat toch van hebben? 🤔
En een best grappig Ikje.
Test.
Geen reisverslag, wel een aardig plaatje, geschoten in het kasteel van Cluny.
Niet geslaagd voor de test.
Dank aan mk voor het hervatten van het plaatsen van de ikjes.
Ze zijn allebei leuk. Ik zag er ook nog een over de ouders van Sinterklaas, komt die later misschien?
De volledige technische dienst van de site werkt op volle toeren om Pawi ’s plaatje tevoorschijn te toveren.
En? Kunnen ze het aan?
ps
je maakte een heel goed sinterklaasvers 🙂
Kijk eens aan, ze hebben het hem gelapt. Dank voor de meisjes van de technische dienst, die er hun hele Sinterklaasavond voor hebben opgeofferd. Top meiden!!
Qua ikje: ’t zal wel een Duitse herdershond geweest zijn dan.
Eh… waar?
Dit krijg ik te te zien: Forbidden That’s all we know.
Zucht morgen weer een dag
Komt goed 😉
Alas, op eerder dag, toefden hier, pakweg ’n 6 tal reactanten. Men reageerde op ’n stukje “ikje” gepubliceerd in nrc.
FB was toen in zeg, begin fase. Luitjes zoals ik, die gewoonlijk wat achteraan meehobbelen, konden, wel om ’n enkele reactie, ’n vage glimlach niet onderdrukken, dan wel ’n kamerbrede glimlachen maken over zoveel domheid bij reactanten.
’n Aankondiging van ’n tentoonstelling over WF Hermans,, wakkerde,sluimerende teksten nieuw leven in, Pawi zette alles woordjes naast elkaar, tot ’n voor haar doen, coherente tekst.
Het zal in die dagen zijn, dat FB en onlangs twitter, de wereld gaat draaien, zoals hij doet.
Het “ikje” krijgt langzaam, de functie, van wel zeer lichte verstrooing, immers hoogwaardige humor, dan wel weeerzinwekkende afschuw, twitter & FB geven (pseudo) nieuws vlot aan.
Eerder verscheen op drasties ’n verzuchting van ’n reactant : Het meedoen aan de discussie over , dan wel randverschijnselen naar aanleiding van het “ikje” ik heb er geen tijd meer voor. Ik denk dat ik betreffende reactant begrijp.
Gisterren passeerde me ’n berichtje over ’n muziekliefhebber te Breda. Wat de man had meegemaakt, raakte sublimatie. Welk ’n vreugde dat te delen: wat was het mooi.
FB ’n platform van cultuur,
Daar legt ’n “ikje” het ruimschoots af. Dat is geen vergelijking.
In USA twittert men er lustig op los. Iedereen.
Voor hen , die pas 200 jaar met protocollen werken, is dat even wennen.
Bovenstaande regels passen hier niet. Ik realiseer me dat.
Hier raakt men niet uitgekeken op de ontalsting van ’n dier. Het zij zo.
Maar ik wil daar , bij zo’n groep, die dat leuk vindt om te zien, wat dan ook, daar wil ik niet bij zijn of bij horen.
Luitjes bij drasties, die smaakvolle foto’s over grappige ontlasting van ’n dier, verwijs ik wel door.
Laten we het hopen.
We zitten er middenin!
Ja, pfiew! voorhoofd afveegt
Een curieus plaatje geschoten door Pawi & Chaperon, wellicht wil eerstgenoemde (maar laatstegenoemde mag ook) dit even toelichten …
Musée de Cluny, Paris. Er is een tentoonstelling over Merovingische kunst, maar er hangt nog veel meer. Dit is een deel van een langwerpig paneel uit de negende eeuw.
De doop van Jezus wordt hier uitgebeeld, waarbij Jezus zijn eigen water omhoogtrekt. Zo zie ik het tenminste.
Een van de nog onbekende wonderen dus, naast die van over water lopen, water in wijn veranderen en brood vermeerderen. Mooi toch?
P.S. dank voor het plaatsen, Bas!
Waarom tinypic nooit doet wat ik wil, daar heb ik in leren berusten.
Graag gedaan, ik zal het aan de dames doorgeven. Zij kunnen veel wat anderen niet kunnen. Blij mee. Het is ook nogeens vrijwilligerswerk.
Telefoon
Ik sta bij de Bruna in de rij voor de kassa, als in de handtas van de vrouw voor mij haar telefoon voortdurend overgaat. Ik schat haar leeftijd achter in de tachtig.
Ze maakt echter geen enkele aanstalten om de telefoon op te nemen.
Als ze aan de beurt is zegt de caissière: „Mevrouw, ik zou hem maar opnemen, want misschien is het uw man!”
Maar de vrouw schudt haar hoofd en zegt: „Dat kan niet, want hij weet niet dat ik hier ben.”
Aad Stok
De humor ligt op straat, in dit geval bij Bruna.
👏👏
Stokaad over stokoud.
Nee, naamgrapjes mogen niet, maar deze lag zo voor het oprapen!
Ja , bij Bruna, wat zeggen we ervan, grappig van dat oudje, zou dat bij de Atheneum boekhandel ook voorkomen?
Daar in Cluny, prachtige afbeelding van Jezus, wiens water echt geen grenzen overschrijdt,
Toeval of opzet?
Och laat ons genieten van al die mooie afbeeldingen zonder vooroordeel.
Een mopje met een baard zo groot als die van haar man.
Slager Mohamed
Het was donderdagavond en wij hadden zin in een lekker stuk vlees. Bij Albert Heijn waren de schappen al leeg en we besloten om te keren. Even verderop zit een islamitische slager, gekenmerkt door vriendelijkheid en luide islamitische muziek. Ik gaf aan wat ik wilde en hij zette zijn enorme slagersmes op het vlees om de portie aan te geven.
„Minder, minder”, zei ik.
De slager keek me verstoord aan: „Nee hè, buurman.”
Net toen ik rood begon aan te lopen volgde een grote grijns. Wij lachten naar elkaar en ik liep de deur uit met meer dan waar ik voor gekomen was.
Thomas Beelaerts
Het had voor mij ook zonder laatste zin gemogen.
Vanaf de grijns kan weg.
Zoals meestal is het veel beter zonder de laatste zin.
Hoewel, Beelaerts bedoelde misschien dat het meerdere dan waar hij voor was gekomen, bestond uit de humor van de slager.
De humor ligt deze week in de winkels. Leuk ikje.
Nee toch weer zo’n -zie mij eens- met allochtonen – meelevend ikje!
Brrr.
Ik vind die laatste zin – hoe sentimenteel ook – nou juist de mooiste. Dat mes had voor mij niet gehoeven.
Succes
Het is druk in de boekwinkel. Veel mensen zijn op zoek naar een leuk, mooi of inspirerend cadeau voor de feestdagen, vermoed ik.
Naast mij aan de informatiebalie vraagt een dame: „Ik zoek een boek met iets over succes of succesvol zijn.”
De verkoper kijkt op van zijn scherm: „Daarvoor heb ik iets meer informatie nodig: succesvol werken, koken, of leven misschien?”
Ik hoor een zucht: „Ach ja, natuurlijk! Eh…, leven, ja, doe maar succesvol leven dan.”
Cécile de Rijk
Er bestaat zelfs een site succesboeken.nl. ‘Darmeuforie’ van harte aanbevolen met name na een copieus Kerstdiner.
Het zou zo in Toren C kunnen. 🙂
Met mopperkonts reactie is de cirkel weer rond.
Het begon met een beer en eindigt met de vaste ikjes plaatser alhier.
Een boek over succes nodig? Lees de biografie van deze en gene!
Tevreden
Ik zit naast mijn zwaar demente moeder. Sinds een half jaar ligt ze, heel stilletjes, alleen nog maar op bed.
Opeens zegt ze: „Wie ben ik?”
Het is voor het eerst sinds weken dat ik haar kan verstaan.
Ik zeg haar haar meisjesnaam, waarop ze zegt: „O, daar ben ik blij mee!”
Florie van de Hoek
De reeks anekdotes over demente ouders blijft groeien. Houd dit toch in de familiekring of beter nog in het hart, lieve mensen.
Die dementen kunnen je de oren van het hoofd kletsen.
Tja, is is een logisch gevolg van de vergrijzing, die toename in dementenIkjes.
Hoewel ik pas ergens las dat de groei van het aantal dementen terugloopt en de gemiddelde leeftijd waarop dementie wordt geconstateerd oploopt.
Dat was overigens in Amerika. Hier zal het dus wel stukken beter zijn. :-p
Ben nog lang niet dement maar het is hier zeer verwarrend…
Apie verdwenen, enkele ouwe getrouwen (en ook enkele nieuwe getrouwen trouwens) doen wel vertrouwd aan. In elk geval, kiekeboe, allemaal!
Wie is die Bas van Vuren trouwens? Kent iemand van jullie hem? Zijn smoelwerk komt me zo bekend voor maar ik kan hem niet thuisbrengen, ook al zou hij dat willen. Leeft Plopje nog of heeft hij één van zijn eigen grafschriften gestand gedaan? Nou ja, ik lees de commentaren wel.
Het sneeuwt!
Hoi, Lettertjo! Welkom terug. Niet verder vertellen, maar Bas van Vuren is een alias van Apiedapie. Plopje hebben we al een hele tijd niet gezien, maar hoop loert altijd.
Ha die letterzetter! Kiekeboe kan zo leuk zijn!
Plopje, wie mist hem niet?
De volgende stap is een inzending van een dement persoon zelf.
“Ik wou u wat zeggen over, uh, ja, het ligt op het puntje van mijn tong, uh…het was best grappig, dat was het, toch, Jan help eens even?”
LETTERZETTER!!!!
Ad! Zo komen de rare verhalen in de wereld. Apie is al een tijdje niet meer gezien, nee. Hm.
Hallo, effe tussendoor (weinig tijd want oergezellig).
Dag Letterzetter, fijn dat je weer opknapt.
Lief ikje maar alleen geschikt voor eigen volk.
De Bas in kerstverhaaltje op Bertjens heeft niets met de Bas alhier te maken, het is toeval.
Verder alvast een goedenacht en tot morgen.
Doeg.
Hoi Letterzetter
Fijn weer eens van je te horen, blijde verrassingsicoon!
Zonsondergang
Het is de mooiste rode zonsondergang sinds jaren. We lopen in Artis, mijn 3-jarige kleindochter en ik. Sinds haar opa overleden is, nu negen maanden geleden, heeft ze het idee dat hij slaapt op een rode wolk. We kijken naar de rode wolken.
Ineens zegt ze: „Is jouw mamma dood?”
„Ja”, zeg ik, „die is dood.”
„En jouw pappa?”
„Ja, ook.”
„En jouw oma?”
„Ja, die is ook dood.”
„En jouw opa?”
„Jazeker.”
Een kreet van herkenning: „Mijn opa ook!”
Stevig hand in hand lopen wij verder, starend naar de rode lucht. Tot de betovering verbroken wordt door de strak starende blik van een witte steenuil.
Fenneke Voorsluis-Spanhoff
Aardige variant op zweven op een roze wolk na negen maanden
Nee, schrijfster heeft te hard haar best gedaan iets literairs te brouwen en verslikte zich toen in haar geestdrift.
Je kunt beter gaan luisteren naar het Oratorium El Nino van John Adams, nu op radio 3
Ik hoorde het op radio4. Heel erg mooi.
Nou ja, wedereens
Gute Nacht Freunde…
Gute Nacht Klaartje!
Voor wie John Adams El Nino gisteren gemist heeft, hier is hij nogeens, met een stukkie nieuws ervoor, ik had de knop van mijn cassetterecordertje voor de zekerheid dus net te vroeg ingedrukt.
Mooi plaatje 🙂 Het geluid haal ik strak op bij you tube.
Nee gekkie, het geluid staat er boven, klik op de link.