Wat een armoede (304)

Over ikjes en andere droevige dingen

De dochter van Judith Hendriksen richt een studentenkamer in. In een hoge kast in de keuken wil ze de schoonmaakspullen plaatsen, want daarin kun je volgens haar moeder het best spulletjes zetten die je niet vaak nodig hebt. En hopla, daar heb je al weer een ikje geplaatst in de NRC. Wat een armoede, wat u zegt. Maar we doen het er voorlopig maar mee, in deze rubriek die zo langzamerhand steeds meer op een In Memoriam voor het Ikje gaat lijken, volgens Bertie. En gelijk dat ze heeft.

De Schrijvende Rechter (DSR), iemand die alleen maar dankzij de ikjes een bekendheid is geworden, althans bekendheid in de heel kleine ikjescirkel, reageerde zijn chagrijn af op het onderhavige blog. Een “margeblog” noemde hij het, “waar sommigen je voor de lol aan puin schrijven”. Met die sommigen had hij volgens mij vooral zichzelf op het oog, maar misschien weet hij dat niet.

Het zal wel.”

Ook Timmerark liet zich niet onbetuigd, dit keer in de overtreffende trap van negatieve zin. Op mijn eerbetoon aan zijn prachtige grafdicht voor zijn overleden moeder en de welgemeende condoleances en goede wensen van een enkeling alhier reageerde hij met het onvoorstelbare botte “Ik zie Oeverloos Geouwehoer in combinatie met Apiedapie cq Bas van Vuren en ik kan wel bedenken waarover het gaat, of over wie. Het zal wel.”

Leuk, daar doe je het als blogbeheerder elke week maar weer voor, dacht ik mismoedig op zaterdagmiddag, toen ik me weer aan het schrijven van een nieuw intro had gezet. Het kostte me dit keer ietsje meer moeite om de zin te vinden, dat mogen jullie best weten.

Maar goed, er zijn gelukkig nog genoeg lezers over voor wie ik het wel allemaal nog doe. Met plezier. Klare Taal onthulde een spannend miniverhaaltje over haar studentenleven toen ze het volgende vertelde: “Mijn moeder kwam een keer onverwacht per trein afgereisd uit Brabant naar Utrecht eind jaren zestig. Zij vroeg zich af wat toch dat jacquetkostuum bij mij daar deed.”

En zij niet alleen bleek nu ruim vijftig jaar later. DSR nam aan dat Klare Taal “als roaring-twentiesmanspersonage naar de carnaval ging; wat zou het anders kunnen beduiden?”

Pikkelillie in een potje

We gingen het maar gauw over pikkelillie hebben, oftewel piccalilly. Ene Hans Heuvelhorst kon dat in de supermarkt niet vinden. Ja, NRC-lezers maken wat mee vandaag de dag. Het bracht bij DSR een aanval van het schompetanus teweeg “en dat vlak voor de Kerst – het spuit zijn neus weer uit”.

“Echt bizar asociaal.”

En het werd maar niet beter vorige week. Duvera Herfst luisterde in de trein “van het hoge noorden naar de Randstad” een telefoongesprek af van een tiener. “Haar harde stem vult de hele coupé”. Dan hoort ze “de dame in kwestie” opeens zeggen: „Er zit een chick hier ons af te luisteren, echt bizar asociaal.”

Het was dan ook niet verwonderlijk dat de vacaturemelding voor een ikjesplaatser (m/v), bezoldigd overeenkomstig de CAO voor Margeblogs, weinig reacties opleverde. Voorlopig moeten we het dus nog van de goedertierenheid van een paar lezers hebben, en ook ikzelf ben regelmatig niet te beroerd om dit handwerk te verrichten. Alsof ik niet al genoeg werk te doen heb aan het onderhouden van dit hele blog, maar goed, het is de tijdgeest.

Sommige lezers vonden trouwens de term “het hoge noorden” denigrerend. Ik niet.

Het ging verder over een meisje van vier – dochter van Frauke van der Beek – dat beweerde dat arme mensen geen chocolade lusten en over een fietser die kromgebogen over zijn stuur een berg oprijdt en daar een gek met een wapperend papiertje tegenkomt die vraagt of hij Jezus al gevonden heeft. “Spreekt u mee”, zou ik zelf gezegd hebben, maar ik was het niet. Het was Ruud Douma. Had ook Heer Rozenwater kunnen zijn ja.

Photo by Daria Shevtsova on Pexels.com

En dan nog het broddelwerkje van Evelyne Ledeboer, die het gek vindt dat haar 18-jarige zoon haar een samenvatting aanraadt, zodat ze een boek waar ze niet aan toekomt toch in haar boekenclubje kan bespreken. Het bleek dat onze lezers daar ervaring mee hebben, met boekenclubs, zoals Ad Hok bijvoorbeeld. Die vond het vooral een excuus voor een gezellig avondje met een hapje en een drankje. Het eerste kwartier ging de discussie over het boek, de rest van de avond werd er oeverloos geluld over allerlei andere zaken. “Zo’n beetje als de ikjesbespreking dus.” Pawi was ooit lid van een club waarin twaalf mensen een keer per jaar boeken kochten en die elke maand aan een medelid gaven. Zo las je dus twaalf boeken voor de prijs van een. “Maar erover kletsen, discussiëren, dat werd niet gedaan.”

En we gaan eruit met een mooi en best wel toepasselijk deuntje van Elvis.

Wil jij net als Bertie, DSR en andere reageerders kans maken om in het volgende intro voor te komen? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je plezier hebben met onbekenden die voor je het weet je vrienden zijn? Misschien wil je een uitnodiging voor de jaarlijkse bijeenkomst van de auteurs en reageerders van deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is.

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan verstopt op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes houdt. Stuur zelf een ikje in. Scrol naar beneden en zeg iets. Dat mag met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume. Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Lepeltjes zat.

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg de afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Bas van Vuren

Bas van Vuren, aangenaam

Reacties zijn welkom via het reactieveld, of via het contactformulier hier, of via een email naar bas@basvanvuren.org

Het wordt een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij. 

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de header image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen tijd. Nou, jullie zien het wel. Ik zat weer eens in een zaaltje. Cursus voor het een of ’t ander. Man, wat kunnen die saai zijn. En ik dacht dat we de Powerpoints na afloop wel zouden krijgen, dus dat aantekeningen maken niet echt hoefde. Kregen we dus niet. Ik heb er weinig van opgestoken en fotografeerde uit pure verveling een koffiebekertje. Volgende keer zie ik misschien weer iets anders. Laten we het hopen.    
Foto: “Vervelend bekertje” © 2020 Bas van Vuren

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Kent beroemde mensen. Maakt liedjes. Holland Douze Points.

104 gedachten over “Wat een armoede (304)”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.