Even wachten op een wild zwijn (389)

Over ikjes en dingen die ons al dan niet interesseren

Een ongevoelige persfotograaf in oorlogsgebied. Een middelbare dame met wapperende oksels op een racefiets. Een weemoedige pensionado in de trein. Een opgewonden standje met relaties op directieniveau. Een gekrompen patiënte bij de huisarts. Een ex-onderwijzeres met een boze blik voor de tramhalte. Wat of wie dit zijn? Het zijn NRC-lezers (m/v) die vorige week een ikje van hullies eigen hand geplaatst zagen in de krant.

Hier in dit wekelijkse blog op de maandagmorgen bespreek ik de oordelen van het ikjespanel. In de reacties onder dit blog kunnen jullie zeggen hoe leuk dit intro is en daarna gaat de nieuwe week beginnen en verschijnen de verse ikjes van de dag.

Hoe vaak moet ik dit nog uitleggen? Totdat de aanvoer van nieuwe lezers gestopt is, en ja, dat kon nog weleens lang gaan duren. We zitten anno d.d. vandaag op maar liefst 1229 vaste klanten, met daarnaast nog een veelvoud aan losse aanloop. Kom daar maar eens om.

Er zijn ook blogs waar een blogbeheerder met hooguit 1 of 2 mantelzorgsters zijn dagen moet vullen. Geen lezers. Geen reageerders. Geen gezelligheid onder mekaar. Alleen maar chagrijnig naar buiten kijken, naar daar waar het wel leuk is. Ja, hoe zou dat toch komen? Hier bruist het in ieder geval als nooit tevoren. Fijn! Aangenaamheid wint, zeggen ze weleens, en krek dat ze gelijk hebben.

Lees verder “Even wachten op een wild zwijn (389)”

Ik wilde een mens voelen (388)

Over ikjes en eieren onder de douche

Een oude vrouw die bij een stoplicht geknuffeld wil worden. Aard Staartje. Een rotsduif in de keuken en een inbouwkoelkast in het bos. Een gesprek dat zich ontspon maar niet op gang wilde komen. Een eitje laten schrikken onder de douche. En een stapel zelfhulpboeken op het nachtkastje van een eenzame vrouw.

Er gebeurde weer van alles in ikjesland. Wat precies, en hoe het afliep, dat lees je hieronder. Het vaste ikjespanel was weer paraat en vertelde en passant ook nog honderduit over hun eigen interessante leventjes. Dus ja, het ging ook over een like met dikke vingers die weer ingetrokken werd, een theoloog die zich 15 jaar na het eerste Eindoordeel afvroeg waar De Beroemde Schrijvende Rechter gebleven was, wij die ons afvroegen waar Plopje uithangt, een zelfgebreid aapje dat voor een kameleonspin aangezien werd, een faux pas van Bergwijn, en waarom de nieuwste van John Irving eigenlijk niet meer gelezen hoeft te worden.

De zondag voor de allesverzengende hittegolf

Ga er maar aanstaan op de zondag voor de allesverzengende hittegolf om dit allemaal handzaam en zwierig te behandelen in het tijdsbestek van een (schrijve 1) vers, nieuw introotje voor de maandagmorgen. Ik garandeer dus niets, maar vooruit met de geit, het gaat beginnen. Lezen jullie mee?

Lees verder “Ik wilde een mens voelen (388)”

Een koek met witte puntjes (387)

Over ikjes, een koek en twee kaviaartjes

Je vergeet een oppas-gig. Je trouwt op de dag dat je al 12,5 jaar een relatie hebt. Je neemt Peijnenburgkoek mee voor een dakloze. Je draait een rondje om je eigen as bij de entree van de rechtbank. Je krijgt een toastje met kaviaar van je vriend. Je haalt op je fiets een jong stel op een scooter in. Normaal gesproken zijn dit gebeurtenissen die je vergeet, je praat er niet meer over, je haalt je schouders op en niemand komt ze ooit te weten. Maar ja, als je dit doet als er een NRC-lezer (m/v) in de buurt is, dan kun je je verhaaltje zomaar eens terugvinden in de krant. Hoe dan? Als ikje op de achterpagina en ergens in een achterafhoekje van de website.

Ikjes, het woord zegt het al, zijn anekdotes van de lezers zelve. Ze gaan over henzelf of over wat ze meemaken. Ze staan elke dag in de krant en ze worden dagelijks op dit blog besproken. Alle ikjes van de vorige week en de hoogtepunten van de commentaren van het ikjespanel staan hieronder, zoals op elke maandag. In de reacties van vandaag en de rest van de week komen de nieuwe ikjes erop met onmiddellijk en recht voor zijn raap het commentaar van deze week. Man, wat een feest. Ga maar gauw lezen. Gauw scrollen. Gauw reageren. Gauw genieten. Je verdient het. Ja, jij ook.

Lees verder “Een koek met witte puntjes (387)”

Een pondje kibbeling (386)

Over ikjes en Dieuwertje Blok bij de viskraam

Wat neem je mee naar een afscheidsdienst: een bloem in cellofaan of in bruin pakpapier? Hoe bestel je discreet een poepzakje voor je hond als Dieuwertje Blok naast je in de rij staat? Wat moet je doen als je het eens bent met het besluit over het persoonsgebonden budget voor je 81-jarige moeder? Hoeveel nieuwe borstels voor de elektrische tandenborstel heeft een 89-jarige vrouw nog nodig? Is het verstandig om zachtjes door het huis te lopen als je zoon aan het studeren is voor zijn toetsweek? Kun je een slonzige vluchteling uit de Oekraïne op zijn woord geloven als hij op een terrasje om geld bedelt?

Coryfeeën van de Nederlandse taal- en letterkunde, en bovendien gezegend met een bovengemiddeld gevoel voor humor

Het zijn vragen, aparte vragen, bijzondere vragen, moeilijke vragen, gekke vragen, nuttige en nutteloze vragen waarop de NRC-lezer die vorige week de krant elke dag las inmiddels het antwoord weet. Hoe of dat kan? De vragen en de antwoorden stonden op de achterpagina en op de website van de krant, ingezonden door nijvere lezers en lezeressen in de vorm van “ikjes”. Hier bespreek ik ze en kijk hoe ze zijn opgeschreven en wat ze losmaakten. Ik doe dat met inspiratie en hulp – wat zeg ik? – aan de hand van het beroemde ikjespanel, bestaande uit coryfeeën van de Nederlandse taal- en letterkunde, en bovendien gezegend met een bovengemiddeld gevoel voor humor. Wat een bofkonten zijn we toch, dat we dat elke week weer mee mogen maken.

Lees verder “Een pondje kibbeling (386)”

Op een huurstepje naar Brussel (385)

Over ikjes en coke

Senioren op zoek naar aanspraak moeten een skateboard kopen. “You said a coke”, zegt de serveerster. “De herseninfarct, die geluidssysteem” staat er in NRC op 18 juni 2022. Opgelucht kijkt hij me aan en zegt: „Goh, ik was even bang dat je zou zeggen dat ik moest stoppen met roken.” Nu draag ik een leuke helm en voel me er niet lullig mee. Ik zie Lotte voorbij snellen op weg naar het magazijn.

Nou, daar zijn jullie klaar mee! Dit zijn de clous van de zes ikjes van vorige week. Dus ja, dan kun je net zo goed niet verder lezen. Tenzij je de aanloop naar die clous wil lezen. Of verder toch niks te doen hebt. Hier komen ze. Nog altijd, dankzij de maar niet afzwakkende stijging in de advertentie-inkomsten helegaar gratis. En voor niks. Voor jullie.

Lees verder “Op een huurstepje naar Brussel (385)”

Je mist een hoop (384)

Over ikjes, paaldansen en een dooie koe

Mijn vriend, ik heb hem nog niet zolang. In de jaren zestig kocht mijn moeder een horloge van 1.000 gulden voor mijn vader. Ik fotografeer de mist, bukkend. Met ontstekingen in mijn heup en keel scharrel ik over een zebra. Examenleerlingen gebeld om te vertellen dat ze geslaagd waren. Ik speelde met mijn bandje op een feest. Zes veelbelovende beginnetjes van evenzovele ikjes van vorige week. Lees hier hoe ze verder gingen. Of ze het waard waren. Wat het ikjespanel ervan vond. Wat je gaat lezen, zal je verbazen. Echt.

Lees verder “Je mist een hoop (384)”

Dat is waarschijnlijk het zonnetje (383)

Over ikjes en tekens

Een advertentie voor een lift. Fladderende, prachtige, kleine duifjes van links en van rechts. Een app over een boor. Een aantekenboekje uit de begindagen. Een foutmelding op een website. De NRC-lezers zagen weer een hoop opmerkelijke dingen vorige week. Gelukkig schreven ze erover. Lees maar gauw verder.

Het was Pinksteren vorige week dus er stonden maar 5 ikjes in de krant. Maar wat voor ikjes! Drie van onbekende lezers, zoals wel vaker, maar er waren er twee bij van bekenden, vrienden, fans, medewerkers en eigenaren van deze site.

Lees verder “Dat is waarschijnlijk het zonnetje (383)”

Het teken

Vijf jaar na mijn zware operatie durf ik weer te joggen. Mijn oude rondje. Kijken hoe lang ik het volhoud. Al na vijf minuten ga ik trillen en zweten en hijgen. Ik word bang. Dan verschijnen er ineens van links en van rechts prachtige kleine duifjes op mijn pad. Ze fladderen voor me uit en landen zelfs soms even voor mijn voeten. Heel bijzonder. Dit is een teken, denk ik, en vat moed om door te gaan. Ik haal zelfs een oudere man in. En ik zie dat hij uit een papieren zak broodkruimels op het pad strooit.

Bas van Vuren

Gepubliceerd in NRC, d.d. 8 juni 2022

Lees verder “Het teken”

Handdoekie mee en leuten maar (382)

Over ikjes en een ontmoeting met de Queen

Uitgelachen worden om je Nokia. Een leeg blikje Grolsch naar twee jonge gasten gooien. Bespot en vernederd worden vanwege je nieuwe bril en kuikentjesogen. Afgebekt worden door een strandtenthoudster. Je fooi geweigerd zien. Minzaam toegeknikt worden door koningin Elizabeth, nadat ze je bijna van je sokken gereden heeft. Het hield maar niet op vorige week. Ze bleven maar gebeuren die lezersanekdotes van de NRC. En als ze gebeuren, dan worden ze opgeschreven, soms gepubliceerd en dan alhier beoordeeld door het ikjespanel. Lees maar gauw verder. 

Lees verder “Handdoekie mee en leuten maar (382)”

Klep na gebruik sluiten (381)

Over ikjes en Amsterdammertjes

In de veerbootterminal van Harlingen. In een grote supermarkt. In de Sloterkerk in Amsterdam. Bij de deur van de zanglerares. In een restaurant. De lezers van de NRC waren vorige week weer overal en ze maakten weer allerlei dingen mee. Lees maar gauw wat er allemaal gebeurde en wat het vaste ikjespanel ervan vond!

Lees verder “Klep na gebruik sluiten (381)”
%d bloggers liken dit: