Geen grapjes, geen nakaarten (237)

’t Is warm, dus even licht kletsen en wat ikjes bespreken

100e reactielepeltje
Klare taal is de gelukkige winnares deze week

Laat ik voor de verandering de ondraaglijke spanning maar eens een keer helemaal in het begin opheffen. Klare taal heeft het lepeltje gewonnen voor de 100e reactie. Proficiat.

Ze haalde keileuke herinneringen op aan reageerders van lang vervlogen jaren. Op instigatie van Lummel gingen we met daar met z’n allen op los: ouwe nicknames uit de tijd van de NRC. Hier komen ze in volgorde van opkomst: J.C. van Oort, Trolley, Deksels!, Allerpamstliefste, Domblondje, Ingries, HUM, Willem met de r in het rondje, Indra, Marianne, Jammerende jurk, Puber, Afzender, Claire, M.u.NY, Tr., Greet, Arteps, Goudhaantje, de lange lijs, Jozef, Maria, Herodotes, Van Dongel, de trollenvanger, De Schrijvende Juriste, Ruth, Kees de would-be gymnasiast, Bertje, Warhoofd, Frank 7,5 De Mooie Lul , weeromstuit, Marquis de Sade, snoopDog, Spuit11, en Apiedapie.

Een sneer met terugwerkende kracht

Voor deze of gene was er een sneer met terugwerkende kracht of juist een lieve herinnering. Of een onthulling na al die jaren. Zie het intro van vorige week en de reacties daarop en bekijk het zelf. Of niet. Het is warm. Ik weet het.  En het wordt nog warmer.

Ook in het echt hebben heel wat reageerders elkaar al eens ontmoet. Maar Ad Hok bleek zo’n beetje de enige spekkoper die “de eer en het plezier had gehad om ooit Willem® te ontmoeten”. Dat kunnen er niet veel zeggen. Ad is er naar verluidt een gelukkiger mensch door geworden.  Lees verder Geen grapjes, geen nakaarten (237)

Advertenties

Na een korte stilte (236)

Ikjes, nieuws en intriges

Nico Groen vertelde over een dame die naar “Villa Mony” zocht en dat bleek een gebouw te zijn waar met koeienletters “Philharmonie” op de gevel stond.

Na een korte stilte volgt een overpeinzing

Dan was er nog een diepzinnig bedoelde ik van ene Thomas van der Schoor over het jagen. Zijn zesjarig kind (of het een zoon of een dochter was zullen we nooit weten) wilde weten waarom jagers dieren doodschieten. “Voorzichtig leg ik uit dat te veel dieren van één soort niet goed is voor de natuur en dat jagers daarom soms sommige dieren doodschieten. Na een korte stilte volgt een overpeinzing: „En wat doen ze dan als er te veel mensen zijn?”

Dat “na een korte stilte” is een klassieker, zoals wij ikjeslezers weten.

Lees verder Na een korte stilte (236)

Stille hoekjes om in te wenen (235)

Alleen maar over ikjes dit keer

“Nou juf, ik vond het een kakdag, ik dacht heel de tijd: WAT ALS ER THUIS OOK GEEN WIFI IS?” Corine Marsé is invalskracht bij groep 4 en kan het digibord niet gebruiken. “Het gevoel van de autoloze zondag overspoelt me. Rolschaatsen op de snelweg …” Nou, en toen was de anekdote al weer voorbij. Corine had misschien graag schrijfster willen worden, in plaats van invalskracht. Da’s dus goed afgelopen.

Het is wel een lekker dingetje

Het hoogbejaarde reageerderspubliek hier op de site leerde door dit ikje, want dat was het, wel het fenomeen “digibord” kennen. “Lijkt me wel handig”, typte de alleroudste knar, Ad Hok, beverig met zijn dikke vingers op zijn grote-lettertoetsenbord. “Niet meer dat vreselijke geluid van een krijtje dat piept op een schoolbord.” Ik moet zeggen, ik kende het ook niet, maar het is wel een lekker dingetje, hoor, zo’n smartbord, kijk maar:

Lees verder Stille hoekjes om in te wenen (235)

Rauw tomatenzaad (234)

Ikjes en persoonlijk wel en wee van reageerders

Een Nederlandse ober had het vorige week tegen een groepje giebelende grijze-kapselvriendinnen over rauw tomatenzaad dat “een heel aparte mondbeleving heeft”. Gabriela van Gemert schaterde het uit, vertelde het ’s avonds snikkend aan manlief na, en besloot het toen naar de Libelle en de NRC te sturen. De NRC was sneller en hopla, het werd als een “ikje” gepubliceerd in de voormalige kwaliteitskrant. De Libelle had het nakijken.

Voor onze Pawi was dit verhaaltje aanleiding om te vertellen dat zij zelve tomaten in heet water dompelt, en dat ze daar van schrikken. Die tomaten. Dan stroopt ze het velletje eraf en ze wipt de pitjes eruit. “Wippen ja. Samen met het kroontje”. Oftewel, zij kan er ook wat van.

Volgende keer rollator buiten laten staan, M. Bauwens

M. Bauwens dacht lollig te zijn door een verhaaltje te verzinnen waarin hij, zestig jaar oud, een telefoonwinkel binnengaat voor een nieuw telefoonhoesje. De “jonge, vrolijke verkoper” gaat voor hem kijken. “Wat voor telefoon heeft u?” vraagt ze. Als M. Bauwens het merk vertelt, komt er een “wow” uit “zijn mond”. Juistem, de verkoopster was ineens een man geworden. Maar goed, de pointe die M. Bauwens had willen maken was “en weet u hoe die werkt dan?” Die kwam er dus niet helemaal uit. Volgende keer rollator buiten laten staan, M. Bauwens. En je fantasieverhaaltje nogeens overlezen voordat je op “ikje versturen” drukt. Ja, daar kunnen wij kwaad om worden hier.

Lees verder Rauw tomatenzaad (234)

Schildpad valt duikboot aan (233)

Nieuws over huisdieren, recepten, ikjes en andere dingetjes, niet over Europa

Europa draait door en wij hebben weer een prachtige week voor ons, vol met ikjes en fraaie verhalen. Gaan we zien! De echt belangrijke dingen gebeuren hier.

Schildpadden en andere huisdieren

Er is groot nieuws over de schildpad van Ilona. Het is een ondankbaar, ontrouw viervoetertje, zoals we weten. Vorige zomer hadden ze de hele tuin schildpadproef gemaakt om hem de vrijheid te geven in een heerlijke voor hem eetbare tuin. Maar tot twee keer toe was hij verdwenen. “Houdini zeker weer”, zei de buurt, als hij werd gevonden in tuinen enkele nummers verderop.

Maar nu kwamen er vier kleine meisjes, helemaal door het dolle heen, met het beest aangedragen. “Mijn vader wil ook altijd graag een schildpad”, zei een van hen … Tja. Het gaat hem goed. En om verdere ellende te voorkomen raadde Lummel aan om nu de andere kant van de tuin hermetisch af te sluiten zodat het ondankbare kreng niet meer terug kan komen. “Opgerot staat netjes.” Lees verder Schildpad valt duikboot aan (233)

Weg met de elite, weg met mij

Boekbespreking Pieter Waterdrinker, Tsjaikovskistraat 40, door Lummel

Ik heb een fijne dag achter de rug. Gezellig in de trein naar Parijs (53 minuten) en het boek van meneer Waterdrinker uitgelezen. Op een terras een kop koffie gedronken. Het worden weer mooie tijden voor een terrastijger als ik.

“Een schelmenroman” zei Klare Taal en daarom besloot ik het boek te lezen. Tijl Uilenspiegel is mijn grote voorbeeld. Ik zou Waterdrinker geen schelm, maar een rechtse rakker noemen. Maar dat terzijde.

Dood en ellende.

Het verhaal is flinterdun, maar het boek is belangrijk. Zeker in deze tijden in Frankrijk. De roep om een socialistische heilstaat te creëren schalt uit de radio en televisie. Tijd om stil te staan wat de socialistische heilstaten van Lenin, Pol Pot, Mao en Kim werkelijk voortgebracht hebben. Dood en ellende. Lees verder Weg met de elite, weg met mij

Biologische kinderlokkers (232)

Ikjes, boeken, huisdieren, lepeltjes en de rommelmarkt

De dochter van Elena van der Hoorn heeft een nieuwe wekker. Ze staat op met langzaam opkomend licht en een merel. Op een goede dag gaat het ding een keer al om half vijf af. Mama Van der Hoorn brult razend onderaan de trap of ze het uit wil zetten. Slaperig klinkt het antwoord dat je al in de tweede zin zag aankomen: „Mam ga naar je bed, deze vogel zingt buiten in de tuin.” Jullie merken het al, het is weer de hoogste tijd om ikjes te bespreken, die lezersmopjes uit de NRC, en nog wat meer van die dingen, het nieuws en wat er zo al gebeurd is de laatste drie, vier weken. Ga er maar eens lekker voor zitten.

Dat ding hoort op het nachtkastje.

Mij deed dat ikje denken aan het loflied op de merel van mijn voorganger, of was het een lijster, maar da’s familie. En Lummel stond toen hij nog een lummeltje was elke ochtend om vijf uur op om zijn krantenwijkje te doen. Zonder wekker. Ja, waarom zou je ook? Dat ding hoort op het nachtkastje. “Mijn moeder stuurde echter geen ikje op naar de krant. Dank je ma!” voegde hij er aan toe.

Lees verder Biologische kinderlokkers (232)

De schuld van de bloemist (231)

Ikjes, bloggersnieuws, boeken en een paaslam

Beroepsschrijver Martin van der Jagt had weer eens een ikje verzonnen. Een kunstig opgebouwd plotje, waarin een misverstand over een kaartje bij een boeket bloemen voor gieren en brullen moest zorgen. „Veel liefs, blijven graag nog eens bij jullie slapen!”, stond op het kaartje dat hij zogenaamd aan zijn “nieuwe baas” gaf. En dat zogenaamd voor iemand anders bedoeld was. Het was allemaal de schuld van de bloemist.

Dit nooit meer, wist ik.

Vroeger hadden we John Lantings’ Theater van de Lach voor dit soort humor. Een bepaald publiek lachte zich er letterlijk de tranen in de broek om. Ik heb er in mijn vroegste jeugd een keer tussengezeten, in een zaaltje in een provinciestad. Met mijn ouders en nog wat aanhang. Vervolgens ben ik mijns eigen weegs gegaan. Dit nooit meer, wist ik. Hier hoor ik niet bij. En het was toen, in de garderobe van dat zaaltje, dat ik besloot te gaan studeren. Met het bekende gevolg dat ik nu cultureel een kei ben en een een blog als dit mag runnen en met een publiek als jullie in contact mag staan.

Uit dat publiek daar in mijn jeugd in die provinciestad bij de opvoering van het Theater van de Lach zijn een aantal jonge mensen uiteindelijk bij de NRC terechtgekomen. Bij de ikjesredaktie, de allerlaagste trede op de krantenladder, nog onder de schoonmaakploeg. Ze zitten er nog altijd.

Lees verder De schuld van de bloemist (231)

Boekbespreking: Wil de echte Ilja Leonard Pfeijffer opstaan?

Interactieve boekbespreking in drie delen voor lezers en niet-lezers

Eerst wat de schrijver en/of zijn uitgever of familie er zelf van vindt:

2016Winternachten5

Serge Ligtenberg (Wikimedia) [CC BY-SA 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0)%5D

“Ilja Leonard Pfeijffer is dichter en schrijver. Hij heeft meer dan veertig titels op zijn naam, waaronder poëzie, romans, korte verhalen, toneelteksten, essays, wetenschappelijke studies, columns, vertalingen en bloemlezingen.

“De liefde van mijn leven leeft in mijn verleden. Dat is ondanks de alliteratie een vreselijke zin om te moeten schrijven. Ik wil niet net als het hotel waar ik verblijf en het continent waarnaar het is vernoemd tot de conclusie komen dat de beste tijd achter mij ligt en dat ik van de toekomst weinig meer te verwachten heb dan te teren op mijn verleden.”

De schrijver neemt zijn intrek in het illustere maar in verval geraakte Grand Hotel Europa om te overdenken waar het is misgegaan met Clio, op wie hij in Genua verliefd is geworden en met wie hij in Venetië is gaan wonen. Hij reconstrueert het meeslepende verhaal van liefde in tijden van massatoerisme, van hun reizen naar Malta, Palmaria, Portovenere en de Cinque Terre en hun spannende zoektocht naar het laatste schilderij van Caravaggio. Intussen vat hij een fascinatie op voor de mysteries van Grand Hotel Europa en raakt hij steeds meer betrokken bij het wedervaren van de memorabele personages die het bevolken en die uit een eleganter tijdperk lijken te stammen, terwijl de globalisering ook op die schijnbaar in de tijd gestolde plek om zich heen begint te grijpen.

Het is, hoe verontrustend het ook zijn mag, zijn beste boek tot nu toe.

Grand Hotel Europa is de grote roman van Ilja Leonard Pfeijffer over het oude continent, waar zoveel verleden is dat er voor toekomst geen plek meer is en waar het meest reële toekomstperspectief geboden wordt door de exploitatie van dat verleden in de vorm van toerisme. Het is een theatraal en lyrisch boek over de Europese identiteit, nostalgie en het einde van een tijdperk. Het is, hoe verontrustend het ook zijn mag, zijn beste boek tot nu toe.”

Lees verder Boekbespreking: Wil de echte Ilja Leonard Pfeijffer opstaan?

Met de kennis van dan (230)

Over ikjes, boeken, reizen, blognieuwtjes, muziek en politiek

Anne Wackie Eysten, die had er een vriendin
Anne Wackie Eysten, die schreef toen zin na zin
Anne Wackie Eysten, die is nu in haar sas want
Anne Wackie Eysten kwam met haar ikje in de krant.

Ja, soms heb ik dat, dan zie ik een naam en dan gaat er spontaan een versje in mijn hoofd spelen. Deze is zo’n beetje op de wijs van “Op een grote paddenstoel”. Of “Itsy Bitsy Spider”.

Een grapje voor verjaardagen, voor als de dikke schoonzuster binnenkomt.

Voornoemde AWE had een vriendin en die had een zoon. En een man. Die vriendin was op een whale watching excursie geweest, helemaal in Vancouver. Want bij Terschelling zie je er niet veel. Thuisgekomen besluit ze “korte metten te maken met haar overgewicht”. Ze gaat naar een bijeenkomst van de Weight Watchers. Terwijl ze daar is, neemt haar zoon de telefoon op. Haar man hoort hem zeggen “Nee, mama is er niet. Ze is naar de Whale Watchers, of zoiets.” En dat werd in de NRC geplaatst in de rubriek “ikje”.

Of zoals Pawi het treffend samenvatte: “Gehoord van de vriendin die het hoorde van haar man die hun zoon iets hoorde zeggen aan de telefoon. Ikje???” Een grapje voor verjaardagen, noemde Bertie het, “voor als de dikke schoonzuster binnenkomt”.

Lees verder Met de kennis van dan (230)