Haal Je Bikini Uit Het Vet

Tekst, official lyrics, muziek, videoclip, Spotify, Apple Music, YouTube

De nieuwe zomerhit van Gerry Holland is uit! “Haal je bikini uit het vet”, zingt hij in een vrolijk liedje over het strand. Gerry Holland – of Gerry Berghoef voor zijn vrienden – is vooral bekend van “Laat De Hele Boel Maar Waaien” en andere hits zoals “Meisjes Van Het Leven”.

Net als alle andere artiesten is deze Amsterdamse volkszanger dolblij dat we weer los kunnen en daarvoor is hij met een vriendin naar het strand van Zandvoort gegaan. “Je kleedt je uit, dat kan nu weer. Het wordt romantisch op het strand, ik zie ons liggen hand in hand en onze namen schrijf ik in het warme zand …” Je ziet het voor je, toch?

Gerry: “We hebben even allemaal genoeg van gemiezer en gezeur. We willen weer happy zijn. We willen met vrienden naar het strand. Naar buiten. We zoeken de zon op. Daar gaat dit liedje om en ik heb het met volle overtuiging gezongen. Ik hoop het deze zomer vooral ook live te mogen gaan brengen. De festivals en de partijtjes barsten nu weer los. Ik ben er klaar voor!”

De compositie van “Haal Je Bikini Uit Het Vet” komt weer uit uit de illustere Kees Tel hitstudio uit Helmond en van tekstschrijver Bas van Vuren. Kees is vooral bekend door zijn produkties voor Gerard Joling en voor de Luizenmoeder. Kees speelt ook op deze hit de sterren van de hemel, allemaal met eigen instrumenten, en dit keer met een heel bijzonder Spaans tintje. Ole! En tekstschrijver Bas maakt hiermee zijn trio voor Gerry Holland vol na het songfestivalliedje “Holland Douze Points” en het coronaliedje
“We Zijn Er Nu Wel Klaar Mee”.

Lees verder Haal Je Bikini Uit Het Vet

Stout

Mijn vrouw en ik maken ons regelmatig boos over zwerfafval. Vorige week deden we mee aan een Cleanup. Bij de ingang van het park kregen we handschoenen, papierprikkers en vuilniszakken. Stoer trokken we een oranje hesje over onze kleding aan. Toen onze zak vol was liepen we tevreden terug naar het verzamelpunt. Een moeder met een kind aan de hand kwam ons tegemoet. „Mama, wat doen die meneer en mevrouw?” Terwijl ze haar kind van ons wegtrok antwoordde ze: „Ssst, die mensen zijn héél stout geweest en nu hebben ze straf.”

Bas van Vuren

Gepubliceerd in NRC, 7 december 2019

Geen grapjes (260)

Over ikjes en andere dingetjes

De krantenbezorger van Isabelle Schotanus is overleden, 71 jaar, hartstilstand net voor de Kerst. Waar je dit leest? In de NRC. In de rubriek “ikjes”, volgeschreven door lezers die iets hebben meegemaakt. Net zoals wij vroeger verhaaltjes naar de Donald Duck stuurden, zeg maar. En ja, krantenbezorger is een uitstervend beroep, zo duidde Pawi het verhaaltje voor ons. De reageerders op deze site, toch niet bang voor een geintje, hielden zich dit keer in en maakten geen grapjes over de achternaam van de inzendster. Zelfs Lange Løl (de zoon van Ouwe Løl en broer van Dikke Løl) hield zich koest.

Lees verder Geen grapjes (260)

Dubbel

Ik woon al jaren in Frankrijk. Toch stond ik voor een raadsel toen mijn negenjarige dochter opgetogen thuis kwam van de manege met de mededeling: „Papa, volgende week mag ik op double poney!”

Op de rand van haar bed werd het vraagstuk de volgende avonden niet opgelost. Twee pony’s boven op elkaar? Of liepen ze net als in het circus naast elkaar, met mijn dochtertje er wijdbeens boven op?

Lees verder Dubbel

De excuusloze knalscheet. Punt. (159)

Vooruitlopen en terugblikken op ikjes en actualiteit

Hedda Treffers slaagde er ook vorige week niet in om een goed ikje te publiceren. In plaats daarvan plaatste de krant haar woordgrapje over “een punt achter iets zetten”. De titel van het ikje leidde, zoals al voorspeld door Ad Hok, tot een kortstondige opleving van het aantal hits op het blog. Maar daar is alles wel mee gezegd.

Van een ikje van Gutmensch Mary-Ann Kamps moesten enkele reageerders zachtjes braken. Het ging over een Marokkaan die de moskee verlaat en haar even helpt met een huishoudtrapje. Duh? Ja natuurlijk. Maar van haar moest dat in de krant. Wie is er hier degene die discrimineert? Zij. Inderdaad. Lees verder De excuusloze knalscheet. Punt. (159)

Killerheks op bezemsteel (139)

Brigitte Stal schreef vorige week in de NRC over haar mega-avontuur, waarin zij in Turijn in de nok van het Filmmuseum “een klein zwart silhouet” zag fladderen en zich toen bedacht “Batman has returned”. Ja, dat kun je zo hebben. Ad Hok bedacht een variant: “Plotseling valt mijn oog op iets bewegends aan de muur. Het is een spin die zich blijkbaar thuis voelt tussen de filmsterren: Spiderman has returned.” En na niet eens zo lang nadenken toverde hij nog een betere uit zijn hoed: “Ik heb het idee dat er iets beweegt, maar ik zie niets: The Invisible Man has returned.” Dan wil je toch niet achterblijven? Het leek Twitter wel hier op het blog. “Plotseling valt mijn oog op iets bewegends in de koepel. Het is een killerheks op een bezemsteel.” En zo komen we met z’n allen ons leven wel door.

Vroeger kwam je op ideeën als je even niets te doen had. Deed je uitvindingen als je je verveelde. Nu maak je anderen – die je in feite niet eens kent – aan het lachen. Een serie waargebeurde horrorverhalen werd door Ilona opgedist, achtereenvolgens over een zwerm zwarte vliegen onder de luxaflex, een vlieg die zich brandde aan een halogeenspotje in het plafond van de badkamer, en een grote, dikke, zwarte (waarom moet de kleur er nu weer bij?) spin in de gootsteen.

Het deed mij terugverlangen naar de dagen van weleer, toen bijvoorbeeld Luvienna nog een legendarisch ikje geplaatst zag over de dood van een vlieg in de gootsteen. Binnenkort gaan we lekker al die goeie gouwe ikjes herplaatsen en de eer geven die ze en vooral die hun schrijvers (m/v) toekomt.

Lees verder Killerheks op bezemsteel (139)

Hoop loert altijd (138)

De overname van dit blog door ondergetekende is alweer een week oud en eigenlijk lijkt het alsof het nooit anders is geweest. We missen het ouwe blog al niet meer, sterker nog, hoe was dat dan? Hoe zag dat eruit? Wat stond daar op? We weten het niet meer. Da’s het geheim van evolutie in plaats van revolutie. Pawi reageerde goedkeurend met “vernieuwen in kleine stapjes werkt het best, zo blijkt ook hier maar weer” en stelde en passant indeklapsigaar.com als nieuwe naam van de site voor. Die gaat het niet worden, denken we.

161024klapsigaar
Jan Willemsen, klapsigaar voor Kapitein Jan Sanders 1991 nl.wikipedia.org/wiki/Jan_Sanders_(tekenaar)

Mopperkont beloofde “zijn hoed op te vreten” en Bertie viel hem bij. Waarom? Ze zagen stijlovereenkomsten tussen de vorige en huidige blogbeheerder. Mag. Kan. Plopje draafde na heel lang weggeweest te zijn weer eens op en maakte “excuus voor mijn lange afwezigheid, beidewee. Een al te saai verhaal.” Dat verhaal kwam niet, maar het gehoopte verse grafgedicht bleef ook uit. We blijven hopen, want, zo weten we, hoop loert altijd. Lees verder Hoop loert altijd (138)

Dit blog is overgenomen door mij (137)

Bas_van_Vuren
Bas van Vuren, aangenaam

Da’s best wel even nieuws. Dit blog is zojuist – gisteren om precies te zijn – vriendschappelijk overgenomen door mij, Bas van Vuren dus. Apiedapie blijft op de achtergrond betrokken, hij blijft inspireren, het blog technisch beheren en de emails sorteren. Ergens hadden we het misschien kunnen weten. Sinds 26 september zijn de intro’s immers opgeschort geweest “vanwege grote drukte” van de voormalige blogbaas. Jaja … In plaats van deze immens populaire weekaftrappen plaatste onze vriend tot drie keer toe oude kwaliteitsikjes van vroeger. Afkomstig van ene Bas van Vuren. Jaja … Van het een kwam het ander en gisteren, 16 oktober, kondigde de laatstgenoemde (ik dus) aan dat hij de hele zaak had overgenomen. Nou, en dit intro is mijn eerste proeve van bekwaamheid. Ik ben keibenieuwd naar wat jullie er van vinden.

Lees verder Dit blog is overgenomen door mij (137)

Ontbijt

De zaterdagochtenden lopen bij ons al jaren uit de hand. De ruzies van de afgelopen week komen aan de ontbijttafel voorbij. We hebben dan alle tijd om elkaar de schuld te geven van alles wat er in ons leven verkeerd gaat. Vervolgens gaan we boodschappen doen alsof er niets aan de hand is.

Bij de groenteboer bestelt mijn vrouw een kilo druiven. De man loopt weg om het fruit te wegen. Zijn collega rekent af met een andere klant, draait zich om en kijkt ons vragend aan.

Lees verder Ontbijt