Suiker (tien kilo). Stemmen. Telefoontje. Talenkennis. Natuurweetje.Identiteit. Bibliotheek. Nee-woord. Wereldvernieler. Kijken. Afscheid. Step. Activisten. Jarig. Mondhygiëne. Oppasoma. Kantinesnoep. Trostomaatjes. Daar ging het de afgelopen weken over in de NRC-ikjesrubriek.
Lezersanekdotes waren het, stuk voor stuk, opgeschreven en ingestuurd door Carolien Macaré, Sandra van Dalen, Geertje Jonker, Pieter Voswinkel, Josine Boissevain, Emilie Mol, Jacco van Uden, Warna Oosterbaan, Willemijn Vos, Minja Holzhaus, Mieke Kerkhof, Tamar Kurzer, Fred van de Griendt, Hans de Vries, Benita Nieskens, Marian Bakker, Jenny Schram, en Esther Tros.
het ikjespanel onbeheerd
Nou, die hebben dan best wel even pech gehad. Want vanwege vakantie en drukke werkzaamheden heb ik de ikjes de laatste tijd de ikjes moeten laten, het ikjespanel onbeheerd, en ja, dan kun je erop wachten: dan worden er nauwelijks oordelen gegeven of gescoord, laat staan dat er hoogtepunten te noteren zijn.
Suske memoreerde dat het komkommertijd was in ikjesland, dus dat was een geluk bij een ongeluk. Bertie kreeg sowieso door een storing in WordPress weinig tot geen berichtjes van dit blog binnen. Had dus niks gemist. Heer Rozenwater plaatste zijn sporadische ikje als bezigheidstherapie, dus ook die goede man bleef ongedeerd door deze toch wel zeldzame vakantie-afwezigheid van het onderhavige blogbeheer.
Normaliter blog ik gewoon door, waar ik ook ben. Dit keer was het te druk, te warm, qua internet te onzeker en qua tijdstippen teveel gedoe.
links- en rechtshangende tussenkopjes
Heb je weleens als je over hobbelende gevaarlijke wegen in het oerwoud, op het strand en dan weer in de woestijn rijdt, in filmstudio’s en vergaderzalen, voor werk, een betere wereld en plezier. Met het mobieltje is het ikje en een enkel commentaartje nog wel te doen, maar een voldragen signature intro waar ik om bekend sta, dus met opvallende foto’s van her en der, netjes met bronvermelding, verrassende verzorgde opmaak, links- en rechtshangende tussenkopjes en citaten, een steunkleurtje hier en daar, noem het allemaal maar op, da’s geen doen op de mobiel, daar moet een laptop aan te pas komen en een hotelkamer of lobby of businesslounge met bureau en privacy. Kon allemaal wel, maar ja, dan heb je andere dingen te doen als je een man van de wereld bent en alle zinnen moet blussen.
Mijn “Ultieme Top 10 Tegen de Wespen” werd vooral vanuit Nederland weer als vanouds aangeklikt, het was daar kennelijk ook warm en de mensen willen domweg gelukkig in eigen tuin zijn, met een ijsje of ander zoetigheidje, en dan wil je weten hoe dat moet.
Volgende week is bij leven en welzijn de service weer as usual – ik lijk Duncan Laurence wel, alleen qua taalgebruik – en daar moet het even bij blijven als opstart van de nieuwe reeks ikjesbesprekingen.
Vandaag volgt er vast het allereerste ikje in de reacties hieronder, met hier een daar een oordeeltje, opmerkingetje, van deze of gene, en dan wordt het volgende weekoverzicht weer helegaar als vanouds.
Zin in!
Wil jij net als Suske, Bertie, Heer Rozenwater en andere reageerders kans maken om in het volgende weekoverzicht voor te komen? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je plezier hebben met lezers die voor je het weet goede kennissen van je kunnen worden? Misschien wil je een uitnodiging voor de jaarlijkse bijeenkomst van lezers van deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?
Je kunt een uniek vrolijk viltje winnen als jouw reactie precies de 100e is
Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan verstopt op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes houdt. Of stuur zelf een ikje in. Of scrol naar beneden en zeg iets. Dat mag met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume. Je kunt een uniek vrolijk viltje winnen als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Of voor een ander aangenaam dingetje dat je hier op de site doet. Viltjes zat. Maar voel je je te goed voor zo’n viltje? Helemaal prima, dan laat je dat – liefst discreet – even weten en dan gaat dat viltje naar iemand die het wel weet te waarderen.
Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg de afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.
Reacties zijn welkom via het reactieveld, het contactformulier of een email naar bas@basvanvuren.org
Het wordt een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij.
De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de header image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen tijd. Nou, jullie zien het wel. Ik was weer eens in het buitenland. Eerst zaken en de wereld verbeteren met wielen en dielen achter de schermen en stemmige slotverklaringen en road maps die niet helpen, maar wel een goed gevoel geven. En daarna op avontuurlijke natuur- en cultuurvakantie. Soms rust je dan even uit in de tuin van een hotel, onder wuivende palmen, vlak bij het strand. Heerlijk. Even niks. En dan moet je ineens aan een trol uit het verleden denken. Wat een intens smerig mannetje was me dat toch. Hij was het die ons, de nette mensen, over glory holes en dirty sanchez en andere vieze viezigheid voorlichtte. Als hij het al niet zelf praktiseerde, dan was hij er dus kennelijk op het internet naar op zoek geweest. Brr. Wat je via de NRC, Vkblog, drasties en dit blog allemaal kunt tegenkomen. Helaas nooit meer ongedaan te maken, die wetenschap, die beelden, die associaties. Maar deze week – ik voel het gewoon – ga ik weer heerlijk ongestoord interessante dingen meemaken. Jullie ook? Laat je belevenissen achter in de reacties op dit blog. Hoeft niet literair. Foto: “Muur met versiering en palmen” © 2023 Bas van Vuren
Bas van Vuren, aangenaam 
Mobiele rem
Tijdens een fietstochtje bij ons in de buurt kwamen we achter een gezin te fietsen.
Zo’n vijftig meter daarvoor fietste een jongetje van een jaar of acht. Klaarblijkelijk hun zoontje want hij werd voortdurend gemaand om terug te komen. Gezien zijn opvallend boze blik leek hij dat niet van plan. Hij versnelde juist en raakte steeds meer uit het zicht. Ik vroeg me af hoe de vader zijn zoon kon laten stoppen. Het antwoord kwam sneller dan gedacht. „Laurens, kom terug, je hebt geen telefoontje bij je!”
Ton Oudshoorn
Onrealistisch citaat. “Laurens, je hebt je telefoon niet bij je!“ zal er vermoedelijk geroepen zijn.
“Natuurlijke speedbumpers” lachte onze chauffeur vorige week ergens in het warme land op de snelweg. Waarom? Er liepen ons drie koeien tegemoet, midden op de weg, met zijn drietjes naast elkaar over de hele breedte. Onverstoorbaar.
Onze chauffeur minderde inderdaad vaart en slalomde er via de berm omheen. Wat een belevenis! Ik overweeg een ikje.
De komkommers zijn op volgens moeder overste van het nonnenklooster. Gelukkig is het herfst. Las ergens iets over kweeperen. Of die even boeiend zijn als de komkommers zal ik even onderzoeken.
Kweeperen moet je koken en in de jam doen, sterker nog: jam van maken. Maar doe mij maar een komkommer of khyra zoals ze in andere landen zeggen.
‘Interessant’. Wat een bijzonder verheffend en tegelijk erg opvoedkundig ikje, mag ik het zó samenvatten?
Ik heb overigens niks met komkommers en kweeperen.
Zeker opvoedkundig bedoeld, denk ik. Fiets nooit zonder een telefoontje van je ouders weg. Net zoals ik van mijn moeder nooit zonder jas naar buiten mocht. Want het kon weleens gaan regenen. Komkommers heb ik van haar leren eten, die maakte ze heerlijk klaar. En nee, ik heb nog nooit een kweepeer gezien, denk ik, laat staan in mijn mond gehad.
Nu zie ik pas deze verlate intro, nog wel een met een voldragen signature,
Mea maxima culpa.
Het ikje heeft een waardeloze eindzin.
Kweeperen ken ik alleen van boeken en koeien ga ik uit de weg.
Dixi.
Vijf zinnen op de late avond…. 🤣
Maar wat voor zinnen! 😂😂
Goed doel
De bel gaat. Aan de deur staat een jongen van een jaar of 6, met zijn moeder. Hij heeft een boekje van de Grote Clubactie bij zich. „Ach wat schattig”, denk ik, „hij gaat op zijn vrije zaterdag op pad voor een goed doel”. Max houdt een gloedvol betoog over de Nederlandse Ninja Academie, die met de opbrengst mooie kostuums wil kopen. Hij streeft ernaar vandaag 50 loten te verkopen. Ik vraag waarom precies 50. „Omdat ik dan een tegoedbon van 10 euro krijg van bol.com.”
Conny Olde Olthof
Hoe kun je van een 6-jarige jongen altruïsme verwachten?
Ik snap hem toch niet helemaal, want die Ninja Academie is helegaar geen goed doel, maar gewoon een bedrijf van aan kinderfeestjes verdienende mensen. Gewoon iets commercieels dus. Niks mis mee, maar moet dat met een collecte worden gesteund? Nee, doe mij maar Alzheimer en aanverwante ellende, hoor. Daar trek ik de poeplap ruim voor.
Vrije zaterdag, gloedvol betoog, is 6 jaar een drukfoutje?
Tja, jij zegt het, ik denk het.
Terschelling
Mijn vader wil op de boot naar Terschelling dat ik niet langer op mijn telefoon kijk. In plaats daarvan moet ik meegenieten hoe hij met mijn zusjes van vijf en acht Het grote imitatiespel doet.
Na minutenlang luisteren naar die onzin, wil ik mijn telefoon weer pakken. Boze blik van mijn vader. Ik besluit nog één keertje te luisteren naar het spel. Mijn vader vraagt aan de jongste: „Kan jij een tiener nadoen?” „Ja hoor”, zegt ze. En ze vraagt: „Mag ik mijn telefoon?”, terwijl ze mijn stem nadoet.
Yanick van Schuppen, 13 jaar
Goed geschreven ikje. We zitten in het hoofd van deze boze tiener. En ook dat jongste zusje komt er wel.
Jonge griet
Met mijn paard aan de hand, kom ik een man met fiets en hond tegen op een niet al te breed pad. Of mijn paard bang van honden is? Ze is nog jong en moet nog veel leren, is mijn antwoord.
De man begint een praatje: laatst stond hier op het weiland een jonge griet met een paard te steigeren en hoog dat dat ging! Dat was pas sport!
Of dat paard dezelfde kleur had als mijn paard, vroeg ik nog voor de zekerheid. Dat klopte.
Mijn dag weer helemaal goed.
Klaartje Jansen (61 jaar)
Klaartje stond dus te keuvelen met een man met geleidehond.
@Bas: 🙂
Ad! 😂
Aggut…
Op tijd
Mijn ouders hebben een vlucht naar Taiwan geboekt voor een zomervakantie met het hele gezin. Leuk. Dan is het zover. „De vlucht is morgenochtend om 07.00 uur, dus snel naar bed nadat je je koffers hebt ingepakt!” zegt mijn moeder. Snel inpakken en naar bed. Ik lig nog lang klaarwakker. Dan schrik ik wakker. „Snel! De taxi is er al! We komen te laat!” schreeuwt mijn vader. We zijn om 06.00 uur op het vliegveld, gelukkig nog op tijd. „Oeps…” zegt mama dan, „mijn telefoon stond per ongeluk al op de Taiwanese tijd, de vlucht is eigenlijk pas morgen. Sorry jongens!”
Aïny Jung (14 jaar)
Hmm, klein kindje, hele grote duim. Een heel gezin met maar een telefoon, die van mama? In Taiwan is het maar een uur of zes (niet 24) later.
Morgen vast te zien op TikTok.
Inflatie
Dat de prijzen alsmaar stijgen is ook tot de jongste generatie doorgedrongen, blijkt wel.
Kleindochter van bijna drie is dol op een stuk ontbijtkoek bij oma, liefst met zoveel mogelijk boter. Maar deze dag eet ze maar de helft, tot mijn verbazing.
Op mijn vraag waarom ze de ontbijtkoek niet opeet antwoordt ze: „Ik vind het een beetje duur geworden.”
Margreet van Goor
Jammer van de eerste alinea. Overbodig.
Jammer van tweemaal “maar” in de laatste zin van de tweede alinea. Lelijk.
Maar in zijn totaliteit een alleszins acceptabele lezersanekdote, waar vast bij deze en gene de mondhoeken zullen omkrullen.