Ik wil zorgeloos kunnen slapen (114)

Liken (of “leuk vinden” zoals de Nederlanders zeggen) is minder onschuldig dan het lijkt. Het kan tot ernstige stress aanleiding geven, en zelfs tot ruzies. Weten we het nog? Hoe de duimpjes en bijbehorende Duimpjesbokaal hier

moesten worden opgeheven? Nou dan! *huiver icoontje* Het leek een tijd goed te gaan, maar nu komt onze nieuwe reageerster Bertie weer in de problemen. “Nog éénmaal over het gelike” schreef ze vorige week, “daarna zal ik niet meer zeuren. De functie doet nu helemaal niets meer, ook niet onder de intro en de sterren zijn verdwenen. Nu probeer ik het niet meer, ik wil zorgeloos kunnen slapen.”

Vandaar dat ik het liken heb opgegeven

Ouwe rot Klare taal bekende tot verrassing van velen dat ze ook weleens wat her en der had willen liken. “Eigenlijk weet ik niet eens wat het betekent en wat het inhoudt. Maar ik dacht, je vindt iemand wel aardig en denkt, kom op ik plus er wat tegenaan. Nee hoor, zo simpel is het niet. Je moet lid worden van een club waarover je al twijfels hebt (Facebook) en dan begint het pas. Vandaar dat ik het liken heb opgegeven en gewoon af en toe gewoon wat zeg in woorden wel te verstaan.” Nou, daar is geen woord Spaans bij.

Er is een heuse Facebook revival gaande

Het blog, sinds mensenheugnis bekend vanwege de vlijmscherpe ikjesbesprekingen en dito Eindoordelenwas al aan het evolueren richting servicepagina voor Kunst, Film, Musea, Reizen en TV-programma’s, nu is er ook een heuse Facebook-revival gaande. Daar waar de jeugd zich gigasnel van het medium afkeert, leert de A. Dapie Community het nu pas kennen. Dit alles onder de bezielende leiding van ouwe getrouwe Anders Paulson, die speciaal hiertoe zijn stalkstokken aan de wilgen lijkt te hebben gehangen.

“Zeg wie je bent” zo riep hij op, “verschuil je niet achter wat dan ook, neem stelling. Plaats er desnoods ‘n prentje bij. In het uiterste geval citeer je FB? Mijn FB is dus zeg maar langzamerhand ‘n verzameling van wat mij boeit. In FB kun je dan vragen aan degene die inzendt van hoed en rand? Op FB zijn er, in velerlei pluimage. Gelukkig. Beeld, tekst, geluid, kleur wat al niet.”

Hieronder staanonden de prachtplaatjes die Anders vorige week via zijn mondiale kennissenkring van interessante mensen met ons heeft gedeeld. [tekst gaat verder onder de ballen, in feite zijn we nog niet eens begonnen]

… de oproep om een poesje dat een ander poesje van de trap afslaat

Ilona was ook van de partij en gaf gehoor aan de oproep om een poesje dat een ander poesje van de trap afslaat te plaatsen, ze deed er meteen ook maar een paar hondjes bij, bedankt Iloon! [echt, de tekst gaat ook onder deze video nog door}

Kei- en keiveel likes waren haar deel. Dus een andere reageerder plaatste een “kleine hondjes zijn sneaky” video, ook heel aardig, al moet je er wel een keer extra voor klikken, maar dat de tekst hieronder doorgaat kun je een stuk makkelijker zien.

Femke Halsema, jaren geleden door Apiedapie ijverig geplugd als minister – iets dat hem toen veel hoon en gesneer opleverde – bleek dat dus ook echt bijna geworden te zijn blijkens dit mooie interview in de VK. Met mooie foto’s van Robin de Puy. Van wie de kledingadviezen waren staat er wijselijk niet bij. Er is een foto waarop ze er uit ziet als Pipo de Clown. Onze Femke, de beste Minister van Ontwikkelingssamenwerking en Handel die ons land nooit gehad heeft.

Pawi en Harremanz deden ook een duit in het zakje en gooiden er zelfs de Drieklovendam in China tegenaan, het moet niet gekker worden. Die dam zou de hele berekening in de war kunnen sturen, het is me wat, en oh, als dat toch eens het ergste zou zijn dat de Chinezen voor de wereld in petto hebben. Over die andere dam, die in Irak, die elk moment kan instorten, daarover bleef het stil.

In de trant van Facebook ging het vervolgens verder, toen er een serie ouwe videootjes over Pim Fortuyn werd geplaatst, met ondermeer het schandalige Lagerhuisdebat waar deze intelligente en gevoelige man “een uiterst minderwaardig persoon” werd genoemd door mijn v/h held Marcel van Dam, die dus bij nader inzien een domme botte nare hork bleek te zijn. Een mooie overzichtsvideo over het leven van deze opmerkelijke man, nee, Pim, niet Marcel, staat hieronder met de tekst die eronder dan weer doorloopt en over iets anders gaat:

Zie je wel? Geen woord meer over Pim Fortuyn hier. We blijven niet bezig. We zijn nu onder de video aangeland.

Maar Apie, waren er dan helemaal geen ikjes? Kom kom aagjes ongeduld, die komen nu.

Er waren ook nog ikjes

Zoals een ikje over een held, Nicol Kampert, die voorlopig geen oma zal worden en dus kan blijven genieten van haar rustige koffiemomentje. Er was ook een ikje over een jongeman die bij de tramhalte een oudere heer laat voorgaan. De heer in kwestie, Hans Mulock Houwer, vond dit zo opmerkelijk dat hij het naar de krant stuurde. Dan was er een ikje van Hilde Faber over twee vluchtelingen op een bankje die bij nadere bestudering twee universiteitsdocenten bleken te zijn. Het aloude techniekje van de plotomdraaiing werd weer eens met succes van stal gehaald door een niet nader te noemen, maar keigeliefde reageerder alhier. “Een buitenlands uitziend stel in het auditorium beklimt het spreekgestoelte, studenten wachten aandachtig tot het hoorcollege begint, en hopla, het stel vraagt in gebrekkig Nederlands waar de uitgang is.” was diens alternatieve pointe, tot algemeen genoegen.

„Zo dames! Alleen?”

En we moeten het ultrakorte Carmiggeltje van Noor Agter niet vergeten. “Na een week hard werken zit ik met vijf collega’s in een café aan de vrijdagmiddagborrel. Een beschonken man, zwanger van bier, komt aan onze tafel staan en vraagt: „Zo dames! Alleen?”

Coen van der Weiden plaatste een aardig ikje over een geestelijk gehandicapte medewerker op de gemeentewerf die klaagde dat er teveel geouwehoerd wordt in de wereld. Geef hem ongelijk. En Carolien Oosterhoff zag op de fitness een man van begin 70 met allerlei stoere shirtjes, die van zijn broer bleken te zijn.

Bertie stuurde een “Toikje” in, een Trots op Ikje, oh heerlijke nostalgie, oftewel een ikje dat nooit geplaatst is en dat ook nooit zal worden. Het ging over een kind dat zich stokstijf achter een heel dun boompje verschool voor een rijtje overstekende koeien. Je moet erbij geweest zijn, of er had een Youtuubje bij gehoord, zo het niet al decennia geleden gebeurd was natuurlijk. Nu rest slechts de herinnering die het rijtje koeien steeds groter en het boompje steeds dunner doet lijken. Voor de gelegenheid tooide onze Bertie zich weer eens met een ander gravatarretje. Mooi hoor.

Pawi scoorde de 100e reactie, “tomeloze energie, geestig en eerlijk”, dat vond ze van Femke, en dat was goed voor het felbegeerde lepeltje. Ook als ze het een naar mens had gevonden, want zoals bekend gaat het bij het lepeltje uitsluitend om het rangnummer van de reactie. Bertie feliciteerde haar met een vrolijk “voortaan dubbel geroerde koffie voor jou”, maar dat kon niet verhullen dat ze keijaloers was.

Voormelde Pawi raadde een crowdfundingsite aan voor het nieuwe boek “Une femme” van Jeroen Kramer. Daar komen mooie foto’s uit Beiroet in te staan, een “poëtisch fotografisch narratief” gebaseerd op het leven van Monsieur Khiar, een oudere Libanese man. Als je het een en het ander aanklikt dan ontdek je dat het crowdfunden gewoon een modern woord is voor het ouderwetse “vooraf intekenen“. Enfin, Jeroen gaat mooi met de mode mee, en er is al meer dan drieduizend euro opgehaald, daar kun je heel wat boekjes voor laten drukken vandaag de dag.

de kont van maxima, kat opeten, stokbrood in je billen

De meest gebruikte zoektermen die reagluurders vorige week op dit blog terecht deden komen waren, geloof het of niet, maar het is echt waar, met dit slag mensen zitten jullie in de bus: “ja of ne billenkoek bij opvoeding, armando zero jaren60, de kont van maxima, kat opeten, stokbrood in je billen, henk van gelder paarden,
bloot kontje, strand foto vrouwen brasil, lijkvlekken bij levende.”

We hadden verder nog wat verseGrafschriften. Die van Bertie vonden we het aardigst:

Goedemorgen
maak je geen zorgen
er is hemel noch hel
hoogstens een graflibel.

Ook Luvienna ging toen van de weeromstuit beestjes plaatsen, te weten het Samuraikevertje dat zich oprolt bij gevaar. Joost mag weten hoe ze daar opkwam. Maar Apie dichtte snel:

“bij leven had ik vele vrouwen
en hoorde hoe zij kwekten
nu zijn zij aan het rouwen
en ik zit onder de insecten.”

Soms voel je het gewoon al weken aankomen: de verversing van de Kunstrubriek is nabij, meer dan 700 reacties zijn er inmiddels, het ding wordt topzwaar, het is scrollen door de stroop. Nevenstaand zien we het meest onschuldige plaatje van vorige week, een portretje van Fikkie Arnolfini. Het beestje had de onhebbelijke gewoonte om tegen het been van zijn baasje en diens gasten aan te rijden, een smerige gewoonte die later door veel andere kleine hondjes werd overgenomen. Het uitgestreken snoetje moet niet verkeerd worden geïnterpreteerd. Het beest wist dondersgoed dat het niet mocht. Maar verder mogen de plaatjes van Roosjes Kunstrubriek van vorige week zo snel mogelijk vergeten worden.

Nee, dan de Friese boerendochter Jildau uit Gorredijk, zij werd verkozen tot mooiste boerin van 2016. Zij melkt volgens het Algemeen Dagblad in haar dagelijks leven elke dag honderden koeien. Jildau, mail je adres even door, dan komt die bokaal jouw kant uit!

Wil jij deze week ook actief gaan meedoen? Met hier bloggen bedoelen we, dat meisje hiernaast laten we graag respectvol met rust. Ga dan eerst wat ikjes lezen, die staan ergens verstopt in of op de NRC, de krant die zo van lezersanekdotes zegt te houden. Stuur dan zelf een ikje in. Of scrol hier naar beneden en zeg iets. Dat mag en kan hier nog altijd met een fantasie-emailadres. En voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden. De afleveringen van deze historische rubriek waarin alle hoogtepunten van alle afgelopen weken worden behandeld zijn elders op dit blog te raadplegen.

Reacties zijn welkom. Het wordt misschien best wel een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, ga dan s.v.p. elders buurten.

Featured image (helemaal hierboven) is voor ons opgegoogled door Luvienna. Het is een kevertje dat zich net als een egeltje oprolt bij gevaar. Ceratocanthus aeneus heet ie op zijn deftigs. Waarom hij ineens in het nieuws was, weten we niet. Maar dat heb je wel meer op het internet.