De schuld van de bloemist (231)

Ikjes, bloggersnieuws, boeken en een paaslam

Beroepsschrijver Martin van der Jagt had weer eens een ikje verzonnen. Een kunstig opgebouwd plotje, waarin een misverstand over een kaartje bij een boeket bloemen voor gieren en brullen moest zorgen. „Veel liefs, blijven graag nog eens bij jullie slapen!”, stond op het kaartje dat hij zogenaamd aan zijn “nieuwe baas” gaf. En dat zogenaamd voor iemand anders bedoeld was. Het was allemaal de schuld van de bloemist.

Dit nooit meer, wist ik.

Vroeger hadden we John Lantings’ Theater van de Lach voor dit soort humor. Een bepaald publiek lachte zich er letterlijk de tranen in de broek om. Ik heb er in mijn vroegste jeugd een keer tussengezeten, in een zaaltje in een provinciestad. Met mijn ouders en nog wat aanhang. Vervolgens ben ik mijns eigen weegs gegaan. Dit nooit meer, wist ik. Hier hoor ik niet bij. En het was toen, in de garderobe van dat zaaltje, dat ik besloot te gaan studeren. Met het bekende gevolg dat ik nu cultureel een kei ben en een een blog als dit mag runnen en met een publiek als jullie in contact mag staan.

Uit dat publiek daar in mijn jeugd in die provinciestad bij de opvoering van het Theater van de Lach zijn een aantal jonge mensen uiteindelijk bij de NRC terechtgekomen. Bij de ikjesredaktie, de allerlaagste trede op de krantenladder, nog onder de schoonmaakploeg. Ze zitten er nog altijd.

Maar goed, Pawi zag het zoals wel vaker weer helemaal anders. “Helemaal goed, dit ikje. Mooi verhaal, echt gebeurd.” Dat hou je dus toch. En we zitten alweer volop in de ikjesrecensies, maar dat hadden jullie al in de gaten.

190408joy-limonade
Meer van deze borden op http://emaillereclamebordenmuseum.nl/

Geertje van der Geest had alleen haar naam kunnen insturen, dan was het al een vertederend ikje geweest. Maar ze schreef ook over haar kinderen, het voetballen en Albert Heijn. Er wordt wat afgekletst in de auto van Geertje. Keigezellig! Nou, en dan weten jullie het wel. Dan gaan wij hier gezellig meekletsen en vergeten de tijd en het ikje.

Ad Hok meldde dat zijn vader heel vroeger op zondag voetbalde en dat kleine Adje in de rust een flesje Joy limonade kreeg met een gevulde koek.

Zelf hield ik vroeger meer van de salamanders in het slootje naast het voetbalveld. In de rust kreeg ik een zakje chips met daarin een klein gedraaid blauw propje met zout. Dat propje moest je uit het zakje vissen, openen, uitstrooien en dan het zakje goed schudden. Heerlijk! Zout! “Wist ik veel. Ik dacht dat dat altijd zo zou blijven”, verzuchtte ik nostalgisch.

… een gewaagde opstap naar een verderfelijk leven in liederlijkheid

Maar je hebt altijd baas boven baas. Ik moest ervoor naar het voetbalveld, maar Lummel kreeg zo’n zakje al na even onder de fontein zitten. Ad Hok herinnerde zich alleen het zakje, niet de chips. Klare taal kreeg er cola bij, “een gewaagde opstap naar een verderfelijk leven in liederlijkheid”.

Met dank aan Kwak.

De geschiedenis van de chips in Nederland bleek op het internet te staan, vol met nieuwe nieuwtjes en ouwe feitjes die niemand weet. En ene Gerhard Kwak heeft voor ons het blauwe zakje gevonden, gewoon nagevraagd bij de fabrikant, daar waren wij nog niet op gekomen met ons gegoogle. Man.

Pawi kreeg geen chips. Helemaal nooit, of ze nou voetbalde, zwom, zeurde, fleemde, stampvoette, nada chips. Zij kreeg “soms ongepelde pinda’s op oude kranten. Zaterdagsfeestjes”. Zien jullie dat “soms”? En die “oude kranten”? Daar zit een wereld aan kinderverdriet achter, wat ik jullie brom. Maar we gaan het haar niet vragen. Sommige deksels kunnen beter gesloten blijven.

Jan Stoot

Intussen moest ene Jan Stoot, je verzint het niet, hij wel, voor zijn kinderen koken omdat zijn vrouw een weekend op pad was. Ja, dat komt dus nog altijd voor in Nederland anno nu. De mannenbroeders schamen zich niet eens om het in de krant op te schrijven. Maar het ergste komt nog: het werd pizza. Uit de supermarkt hopla zo in drievoud de oven in. Geen sla, want “mama is toch niet thuis”.

Dank aan Lummel die na lang onderhandelen deze fraaie pizzaplaat ter beschikking stelde. Klik er op voor het recept.

Nou, met zo’n verhaal moet je hier natuurlijk niet aankomen, hier op dit mooie aangename blog met moderne ruimdenkende intellectuele watjes en wattinnetjes. Lummel vond natuurlijk dat Stoot zelf had moeten koken, je hebt een kookblog of niet. En alle hier aanwezige mannen waren dat met hem eens of zeiden dat van plan te zijn.

Bertie – een vrouw notabene – gaf toe dat ze vooral “het wassen en snijden van de champignons, sjalotten, paprika’s, knoftenen, broccoli, tomaten en godweetwat” bewerkelijk vond en dus nooit meer zelf een pizza zal maken. Bertie. Een vrouw! Ook het deeg maken vindt ze een ramp. En “het vinden van de juiste oventijden en -temperaturen.” Ja, pizza maken dus. Alles ervan. Dat jullie dat weten. Niet bij Bertie gaan eten.

Zelf strooi ik altijd ambachtelijk wat kaaskorreltjes over de diepvriespizza. Net nadat ik hem uit de oven hebt gehaald en voordat de visite binnenkomt. Smullen.

Het lijkt mij niet lekker.

Ilona zat vroeger wel heel stevig onder de knoet. Niet alleen verwachtte heel huize Pizza dat zij wel even ilona ging maken, als zij daar zin in hadden met zijn allen. Nee, het was vele malen erger. Ilona moest van haar jongste zoon vierkante pizza’s maken. Vierkante. Met rechte hoeken. Alsof je die niet zelf kunt snijden. Met een mes. Had de jongen geen boodschap aan. Mama moest en zou vierkante pizza’s maken, want die had hij ergens gezien. En anders hoefde hij ze wel niet. Dan ging hij wel bij de buren eten. Of hij liep weg. Scenes hebben zich daar afgespeeld, dat wil je niet weten, en altijd op de zondagmiddag als het gezin gezellig bij elkaar was.

… de schrik nog altijd niet teboven.

Je moeder tot vierkante pizza’s dwingen, het lijkt me dat dit tot oudermishandeling gerekend wordt. Maar veel jurisprudentie zal er niet over zijn. Ook geen vierurige Neverlandachtige documentaire. Inmiddels is het gelukkig de man van Ilona die kookt, “het echte bakwerk van verschillende soorten brood”. Maar ook hij bakt geen krentenbollen, geen bolletjes, geen stokbrood. Hij bakt alleen vierkant brood, kaarsrechte broodjes, driehoekige croissants. Scherp. Strak. Want ook manlief is de schrik nog altijd niet teboven.

Pawi had het, we weten het, vroeger niet makkelijk. Bij haar om de keukentafel met haar kinderen ging het om de vier p’s: Pizza, Pasta, Pita’s en Patat met.

Maar even zo goed, het past in het beeld. Vrouwen koken om hun gezin te voeden. Ze doen het in stilte en soms met tegenzin. Mannen maken er werk van. Ze vinden het leuk, worden er goed en fanatiek in en zijn in mum van tijd gevierde meesterkoks en kookbloggers. Hopla, en uitzonderingen bestaan.

Lummel krijgt er eentje thuisgestuurd.

We sluiten de ikjesparagraaf af met een rommelikje. Ene Ineke de Jonge wilde lollig doen over wat ze op de expositie van de Universiteitsbibliotheek allemaal aantrof: pennen, agenda’s, schriften, USB-sticks, pasjes, pizza’s, een zak patat, damesslipjes, jassen, kabels, opladers, sieraden, zonnebrillen, waterflesjes, een afzuigkap, een braadslee met vier langzaam gebakken speklapjes, een been van een etalagepop in een dameskous, een enorme vibrator, nee, ik verzin dit niet, en ballen, heel veel ballen: voetballen, basketballen, tennisballen, hockeyballen, corpsballen, tennisballen, gehaktballen, bitterballen en teelballen.

En een pet denk ik. Gooi het ikje er maar in. En dan gaan we nu naar een andere paragraaf, eentje over

Blog- en bloggersnieuws

Jokezelf zei dat ze heel benieuwd was naar het vervolg van Blank Vuil, al was het alleen maar omdat de eerste 20 afleveringen allemaal aan haar aandacht zijn ontsnapt en ze die binnenkort gaat lezen. “933 (!) reacties onder een enkele blogpost, mijn hemel dan ben je toch bezig om een hele grote te worden” dunkt haar.

Blank vuil, dat is het.

Met 20 afleveringen 934 reacties scoren betekent toch al gauw pakweg 50 reacties per deel. Het is een teken dat de schrijfsels van Timmerark (want over hem en niemand minder hebben we het) boeien. Dat zijn thematiek en zijn ontregelende laid-back schrijfstijl de lezers bezig houdt, dat zijn schrijfsels de discussie zoeken en krijgen, in feite precies wat je als schrijver wilt. Zou je denken.

Dus ja, de literaire wereld schreeuwt om nieuwe hoofdstukken, maar de auteur is druk bezig met zichzelf, met telkens maar weer nieuwe katten en honden, met rotzooi kopen op marktplaats en gadgets die het niet doen doorverkopen op de rommelmarkt, met twitter, blog na blog schrappen en met de NPO1 app. En hij wil ook nogeens dingen bijleggen die er niet zijn. Dan kom je dus aan schrijven niet toe. Maar we zien het vanzelf. Als wel dan wel. Als niet dan niet. En het kan natuurlijk ook een #luizenmoederervaring worden. Dat we denken: hm, was hij maar op het hoogtepunt gestopt. Het is niet altijd makkelijk om in je eigen voetsporen te treden.

Op een andere draad, die we hier in het overzicht niet bespreken, stond een hoop lezenswaardigs van dezelfde Timmerark, want schrijven gaat bij hem niet zo vlotjes, maar erop los babbelen wonderwel. Het ging over leespennen en de snackbar en de actualiteit, alsof we allemaal met hem mee zitten te luisteren naar de radio. Zie aldaar.

Boeken

Op 27 maart in de ochtenduren om 09:16 wintertijd kwam dan eindelijk het moment dat je wist dat zou komen. De mededeling dat Lummels interactieve boekbespreking van Grand Hotel Europa ’s middags zou gaan beginnen. Een experiment. Een volkomen unieke ervaring in bloggersland.

Grand Hotel Europa
Ik kan die kop inmiddels niet meer zien. Jullie wel?

“Snel lezen dat boek, je moet het om half twee uithebben”, waarschuwde ik nog. Niet iedereen kwam daaraan toe. Maar dat stond een bijzonder levendige bespreking van de tot nu toe twee delen niet in de weg. Sommige lezers hadden het wel gelezen. Sommige onlezers niet. Maar iedereen klepte mee. De spoiler alerts, de spoilers zelve en de klachten daarover sloegen ons om de oren. Want dat roep ze over jezelf af, weet je als je ermee begint en moet je gewoon accepteren.

Ilona deelde mee dat ze het boek vanaf half mei gaat lezen. Da’s prima, dan zijn al die spoilers al lang vergeten en zitten we al weer volop in besprekingen van andere werkjes. Boeken zat. Ilona, laat je het even weten wanneer je het uit hebt? Kun je een naschrift schrijven.

Ilja Leonard Pfeijffer © © Stephan Vanfleteren

De discussie ging over de verhaallijnen (2, 3 of 4, dat was de vraag), de wendingen, de gezwollen stijl, en ook waar het boek over gaat: het Europa dat gaandeweg een attractiepark aan het worden is, overstroomd met toeristen, en dat je er door de drukte geen schilderijen van oude meesters meer kunt terugvinden en er geen normale liefdesrelatie meer op na kan houden. Voor zoeken naar kunst en liefde heb je immers rust nodig.

Die rust krijg je niet van de schrijver. Die man barst zelf uit elkaar. Er moet zoveel uit. Die man wil schreeuwen, wil belangrijk gevonden worden, wil schitteren, stralen, op naar de Nobelprijs voor de Literatuur die hij allang had moeten krijgen.

Voor rust, voor iets waar je echt wat aan hebt, qua ziel zeg maar, moet je bij andere schrijvers zijn, en vervolgens bij jezelf. Dat doet een goede schrijver: hij leidt je naar jezelf. Zelf verdwijnt hij in de achtergrond, het gaat niet om hem, het gaat om jou.

Een poll liet trouwens zien dat ongeveer een derde deel van het lezerspubliek het boek gelezen heeft. Een derde deel heeft het niet gelezen maar is dat wel van plan. De rest zal het een grote zorg zijn, c.q. geeft expliciet aan dat ze het boek niet gaan lezen, wat er ook gebeurt. De site is daarmee dus een heel aantrekkelijk medium voor uitgevers die hun boeken in de etalage willen zetten. Just saying. Goedkope prijzen! Wat zeg ik, ook de ouderwetse boekenbon wordt in dank geaccepteerd. Geen tas met boeken, die heb ik al teveel gehad.

… seksscenes alsof ze uit een pornoblaadje zijn overgeschreven.

Pawi was best wel kritisch: “Het stoort me dat de schrijver nogal eens “gelijk” schrijft als hij “meteen” bedoelt. Mag, heb ik intussen begrepen, maar voor iemand die zo’n pedante toon kiest voor zijn boek is het bijna vloeken in de kerk. Over seksisme: de liefde bedrijven kan de auteur misschien met passie, maar hij beschrijft de seksscenes alsof ze uit een pornoblaadje zijn overgeschreven. En hij toont zich een luie minnaar, die het liefst op zijn rug blijft liggen.”

Bertie gaf aan geen literatuurkenner te zijn en zich bij reviews en columns soms onnozel te voelen. Kijk en dan zie je de kracht van dit aangename blog, deze aangename community. “Lieve Bertie”, schreef Klare taal onmiddellijk, “je hoeft helemaal geen literatuurkenner te zijn om je mening te geven over een boek dat je leest.” En ze stak Bertie een hart onder de riem, wel zo stevig, daar word je niet goed van. Al gauw staken ook andere lezers de helpende hand toe. Prachtig om te zien en Bertie is er nu, zo heb ik begrepen, weer helemaal bovenop. Wat zeg ik? Ze gaat een eigen TV-show beginnen op de zondagmiddag. “Boeken bij Bertie”, gaat het heten of andersom.

Pawi en Lummel vlogen elkaar vinnig in de haren omdat de een een spoilertje deed of geen antwoord op een vraag gaf of andersom. Het was echt linke soep. Ik moest alle zeilen bijzetten om er de Integriteitscommissie buiten te houden.

Michelangelo Merisi, called the Caravaggio, (Milan 1571 – Porto Ercole 1610) Deposition, circa 1600-1604

Maar ja, Pawi had wel een puntje voor haar chagrijn. Ze had bijvoorbeeld iets raars gelezen op pagina 327 (e-book versie). Daar wordt het verloren gewaande schilderij gevonden in een fort, maar daarna doet schrijver Ilja alsof er niets gebeurd is. Hij zoekt gewoon verder in het gat onder de tegel waar ze net dat schilderij onder vandaan hadden gehaald. “Of heb ik het mis?” vroeg Pawi.

Nou, en daar kwam dus geen boe noch bah op. Bertie probeert het nog even en deelde een vermoeden. Maar ja, wie is Bertie? Geen literatuurkenner. En een beetje onnozel, zoals we weten. Heb je dus niks aan.

Lummel, de man die dit allemaal heeft verzonnen, die er wel verstand van zou moeten hebben, belangstelling, zin, toewijding, die drukte zijn snor en zei helegaar niks. Nou, dat moet je net bij Pawi doen. Not dus. Die begon me daar een partijtje te koken! Had ik ook gedaan trouwens. Negeer me en ik negeer jou helemaal kapot! Maar Lummel bleef dagenlang maar geen sjoege geven. Vermoedelijk omdat hij het boek allang heeft weggegooid of kwijtgemaakt en die pagina’s helemaal niet meer wil herlezen. Schrijf dan geen boekbespreking, zou je bijna zeggen. Maar ik kijk wel uit.

“Jammer dat je spoilert, pawi”

“Jammer dat je spoilert, pawi”, zei hij op een gegeven moment dan toch, minzaam, en daarmee diep en diep vernederend. Het was zijn enige reactie op iets anders dat Pawi had geschreven, maar wat ik hier niet zal herhalen omdat ik niet wil spoileren. “Je had hetzelfde kunnen beweren”, ging Lummel nog even door, “zonder het weg te geven”. Man man, wat een ingehouden minachting zit hier in. Voelen jullie het? En die twee concrete vragen van Pawi zijn dus niet, ik herhaal niet, door hem beantwoord. Nog altijd niet.

En ja, mensen, zoiets doe je dus niet met Pawi! Ze sloeg meteen terug: “Dan stop ik er per direct mee, Lummel. Bas mag mijn reactie verwijderen (…) Doei!”

KLAP!

Daar ging ze al en ze sloeg de deur dicht, met een klap, dat wil je niet weten. Het blog stond nog uren te schudden. Uiteraard was ze een dagje later weer terug, want zo gaan die dingen.

Uit emails van alle kanten heb ik begrepen dat vooral mijn doortastende wijze optreden veel kwaad heeft voorkomen. Ik schoot namelijk meteen op de beide kemphanen kemphaan en het kempkipje af en zei allemaal wijze dingen. Zodanig dat ze elk voor zich konden denken dat ik voor hullie was, en dat ze allebei zonder gezichtsverlies bakzeil konden halen.

MONTY PYTHON'S LIFE OF BRIAN

“Weet je”, suste ik bijvoorbeeld, “ik weet precies hoe de Bijbel afloopt, en de Passion, toch lees ik er nog weleens in resp. kijk ik er elk jaar weer ademloos naar. Zouden ze hem echt gaan ophangen?? Blijft het maar in mijn hoofd bonzen. Het zal toch niet … En ja, dan hangen ze hem dus op, en ze wassen hun handen in onschuld, ieder jaar maar weer. En toch blijft het spannende lees- en kijkkost.”

Huzarenstukje, maar ja, je bent blogbeheerder of niet. Inmiddels is alles goed en gaan ze zelfs volgend jaar samen op vakantie, heb ik gehoord dan. En de Integriteitscommissie hoefde er niet aan te pas te komen. Ben ik best wel een beetje trots op.

En de oplettende lezer heeft natuurljk door wat ik tevens deed in mijn bovenstaande Kissingerkunststukje. Aandacht afleiden. Ze kwaad maken op een derde, in dit geval mij. Hoe? Die goeie man, die is toch helemaal niet opgehangen, mensen?

En inmiddels zijn we allemaal al weer bezig met de lente en zo. En met het lezen van de NRC. Die nu ook met een boekbespreking is gekomen, en ze beginnen net als wij met het Grand Hotel Europa. Hetzelfde boek, wat een toeval. Not.

Bijzonder origineel initiatief van de NRC

De “NRC Boekenclub” noemen ze het heel origineel en er mogen reacties van lezers op. De eerste bekende namen uit vervlogen tijden zijn onder diverse pseudoniemen al weer neergestreken. Als vliegen op een pas gevallen paardenkeutel. Kijken hoelang Trolley nodig heeft om ook dit initiatief te slopen. JC van Oort (volgens Lummel een “notoire culturele jamsmeerder”) heeft alweer het hoogste woord. En het is natuurlijk een kwestie van tijd voordat die andere selfkicker, DSR zal gaan opdraven. Wanneer? Bij de bespreking van het eerste de beste pornoboek is hij weer van de partij. Wat ik jullie brom.

Inmiddels wordt ook al duidelijk waar de volgende boekbeschrijvingen over zullen gaan. Buwalda bijvoorbeeld. Lummel is pas op pagina 83 maar dat kan met de dag veranderen. “Het boek loopt goed, het verhaal loopt lekker, een hoop weetjes over klassieke muziek (…), goed beheerste tijdlijnen, kortom prima. Maar tot nu toe mis ik diepgang. Een jongen die met zijn verwekker geconfronteerd wordt. Dat zou me moeten aanspreken omdat mijn verwekker ook de pleiterik maakte toen ik 8 was.”

Klare taal zag de bui hangen en deelde mee dat ze niet aan deze nieuwe Buwalda gaat beginnen na Bonita Avenue dat ze wel met plezier gelezen heeft. Waarom niet? Ze is er wel een beetje klaar mee, met die megalomane opzet van een trilogie. “Zoveel had hij ook niet te melden, dacht ik”.

Ad Hok gaat Broederstrijd van Antonio Petacchi kopen. Nou, die heeft er vast nog wel een paar in zijn schuur liggen. En anders belt hij zijn uitgever wel.

Die boekenrubriek hier, die gaat lekker

Wil jij net als Ad Hok en andere reageerders kans maken om in het volgende intro voor te komen? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je gein maken met onbekenden die voor je het weet je vrienden zijn? Misschien wil je een uitnodiging voor een gezellige bijeenkomst van alle auteurs en reageerders op deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?

Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is.

Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan ergens verstopt in of op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes houdt. Stuur zelf een ikje in. Scrol naar beneden en zeg iets. Dat mag met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume. Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Lepeltjes zat.

Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg de afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Vooral ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.

Bas van Vuren
Bas van Vuren, aangenaam

Reacties zijn welkom via het reactieveld, of via het contactformulier hier, of via een email naar bas.vanvuren@gmail.com.

Het wordt een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij. Wij doen dan hier onze dingetjes en jij doet de jouwe daar.

De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de featured image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen week. Nou, jullie zien het wel. Het was alweer volop Pasen in huize Van Vuren gisterenmiddag. Mijn vriendin gaf me een mes maar wilde niet dat ik bij het hoofdje zou beginnen. Da’s net IS, zei ze. Dus heb ik het lam eerst van achteren en later van voren opgesliced. Nu heb ik alleen nog het koppie over. In de broodtrommel. Iemand een tip wat ik daar mee moet doen? Er zit poedersuiker op.

Foto: “Paasmes” © 2019 Bas van Vuren

Advertenties

Auteur: Bas van Vuren

Schrijver. Rijmer. Kijker. Open en nieuwgierig. Kent veel beroemde mensen.

212 gedachten over “De schuld van de bloemist (231)”

  1. Ja, interessant overzicht!
    Dit weekend heb ik het met verschillende lezers gehad over een boekbespreking waarbij je niets over de inhoud van het boek mag zeggen. Gezamenlijk kwam men tot de conclusie dat dat niet kon, tenzij je het houdt bij: “het heeft een kaft, een middenstuk, een einde”. Dus mijn weekend kon niet meer stuk, zoveel gelijkgezinden…

    Liked by 3 people

  2. Wakker

    Onze dochter wordt iedere ochtend maar moeizaam wakker. We hebben daarom een Wake-up Light-wekker voor haar gekocht. Als extra gadget wordt het opkomende licht versterkt met het geluid van een dwingend zingende vogel: een merel. Hoe hard de vogel ook zingt, regelmatig staan we in de ochtend aan de trap met het verzoek de vogel uit te zetten en op te staan. Ook deze ochtend gaat haar wekker. En wel om half 5. Geïrriteerd loop ik naar de zoldertrap en vraag mijn dochter het zingen uit te zetten. Slaperig klinkt daarop het antwoord: „Mam ga naar je bed, deze vogel zingt buiten in de tuin.”

    Elena van der Hoorn

    Liked by 1 persoon

  3. Qua ikje: deze is wel zo belegen, daar word je akelig van. Al in allerlei vormen jaren geleden en elders gepubliceerd, met tal van vogels zoals de koolmees.

    Like

  4. Er zijn andere wijzen om een boek te bespreken dan een tekst immanente. Daar zijn hele letterenfaculteiten voor opgericht. Jammer dat ze dat bij pawi huis niet weten.

    Like

  5. Oei, lummel is niet echt verzoenend. En ik maar denken dat er een loutering zou plaatshebben in het weekend. Volgens mij echter moeten we alle feedback serieus nemen en meenemen in de braadslagingen ipv tot afkatten over te gaan. Just my opinion.

    Like

  6. Letterkunde studeren lijkt me dodelijk voor de literatuurliefhebber. Daarom doe ik niet meer mee met de boekbespreking. Samen op vakantie lijkt me dan ook een onmogelijke opgave, stel je voor dat ik een paddestoelenrisotto wil maken maar niets over de ingrediënten mag zeggen, alleen iets over vuur onder de pan, roeren en vocht toevoegen…

    Liked by 1 persoon

  7. Wat een enorm intro, je hebt zeker Ilja gelezen?
    Maar het is een mooi en leesbaar stuk geworden en dat ik een TV-show ga beginnen is een interessant nieuwtje. Ik ben benieuwd wat ik er van ga maken.
    Het ikje vind ik prima. Zelf ben ik ook belegen, niet extra, dat komt dus goed uit. Qua ikje. ☻

    Liked by 1 persoon

  8. Jaja, bewuste verschrijvingen, Ilja’s wijdlopigheid … het zat er allemaal in vandaag. Bespotten echter niet, Timmertje ziet de ondertoon niet, de complimenten, de aansporingen, maar ja, daarvoor moet je dan ook tussen de oogharen kunnen lezen, daarvoor heb je rust nodig in het hoofdje dat op volle toeren maalt. Op de wc, onder de douche, in het park met of zonder hond, naar jezelf luisteren en de rest eruit filteren kan overal.

    Liked by 2 people

  9. Toen ik nog een lummeltje was stond ik elke ochtend om vijf uur op om mijn krantenwijkje te doen. Nix wake-up light wekker. Een kouwe douche en mijn lange haren (net zo lang als die van Ilja) droog wapperen in de wind. Ik zag geen vogels, maar ratten en muizen. Mijn moeder stuurde echter geen ikje op naar de krant. Dank je ma!

    Liked by 3 people

  10. Wat een dijk van een intro vandaag, drie rubrieken maar liefst of hoofdstukken om een beetje in literaire sferen te blijven. De ikjes, blognieuws, en last but not least boeken.
    Je bent al helemaal in de ban van ILPf zonder het te lezen, dat kan allemaal met zo’n bron van discussie.

    Ik verheug me bijzonder op het nieuwe zondagprogramma van Bertie met boeken, bij voorkeur na Buitenhof.

    Liked by 1 persoon

  11. Bijzonder onderhoudend allemaal. Ik heb je intro helemaal doorgenomen, maar het was zó lang dat ik morgen nog een keer terug kom om het dunnetjes over te doen (ik ben inmiddels een belegen mens aan het worden, dan krijg je dat). Al denk ik dat dan het gekrakeel over dat hotel ergens in Europa maar oversla. Het is gek, maar ik voel totaal geen behoefte om dat boek open te slaan. Ook de nieuwe Buwalda laat ik aan me voorbij gaan. zou dat ook de leeftijd zijn?

    Liked by 1 persoon

  12. Jokezelf,
    Helemaal met je eens, je hoeft niet alles letterlijk te lezen om er toch met al je ervaringen en kennis van de literatuur een idee te krijgen van wat er gaande is. Vakkundige recensies van deskundige recensenten die je liggen , in je straatje passen zogezegd, nemen je veel werk uit handen.

    Of het met leeftijd te maken heeft daar heb ik geen oordeel over, alleen dat ik tijd tekort kom, dat het tempo minder wordt en dus probeer selectief de krenten uit de pap te nemen

    Liked by 1 persoon

  13. Reünie

    Zaterdag komt onze oude hardloopgroep na tien jaar weer bijeen. Van de bijna veertig oud-leden zijn er dertig aanwezig. We zijn wat grijzer en soms wat dikker geworden, maar de sfeer is vertrouwd. Onze oude trainer Sjaak is erbij en regeert als vanouds.

    Na onze training, met natuurlijk wat heuvels, praten we elkaar verder bij in een strandtent. Een van de leden had ik bij de training gemist. Hij ziet er witjes uit. Ik vraag waarom hij niet bij de training was. „Ik had een crematie.” Oh. Mijn oud-groepslid kijkt me geruststellend aan: „Ik ben tegenwoordig uitvaartverzorger.”

    Ellen Oostvogel

    Like

  14. Heuvels bij een strandtent … het zullen wel duinen geweest zijn, zeg ik als importzwitser.

    Het grapje is zo belegen dat ik er bijna onpasselijk van word. Voor alle beoefenaars van deze beroepsgroep levert deze opmerking het enige lachje van hun dag op. Voor de rest is het in de plooi blijven, verdriet veinzen, en de droefsporen in het weekend uit de poriën lopen. In de duinen, Ellen.

    Liked by 1 persoon

  15. Eigenlijk is alles belegen. Nieuwe litteratuur en muziek. Zo vaak hoor ik een nieuwe band klinken als een oude band. Oasis geloof ik klonk als U2 maar ook veel Lennon klinkende zangers. Nieuw in ons land zijn liedjes die zo uit de jaren zestig kunnen komen, het geluid misschien iets beter. Dat zal wel van alle tijden zijn.
    Ergens in Europa zaten ooit een aantal sympathieke lieden aan het bier en het ontbijt (bier was beter dan het water heb ik mij laten gelezen) in een taveerne langs een rivierbocht mooie verhalen te vertellen over deze of gene zestiende eeuwer wanneer plots de veerman vanaf een ander tafeltje roept:
    Man die heeft een baard zo lang als Bard de Hun die Vandalen hun sandalen verkocht. Of iets anders wat slaat als Kees de autist op een Duitser in een auto.
    We zijn allemaal herkauwers.
    Hoe ben jij zo op de hoogte van al dat belegens? Bassie van de Nassie. Was Nassie niet eigenlijk Nessie? Over belegen verhalen gesproken en jeetje kreetje. De Sloterplas die man made is, volgens de Telegraaf in de tachtiger jaren zwom daar ook een MegaVis in. Met onduidelijke foto. Ons eigen LochNessie
    Maar wat wel waar is, is de Nederlandse bijdrage aan de ontdekking van nieuw bewijs dat de Dino’s echt door een Meteoriet, omvang enige Mount Everesten, zijn omgelegd: vissen met glas in hun kieuwen, in een modderpoel in de VS, bewezen, weet niet (meer) hoe, een KWARTIER na de inslag daar achtergelaten. Ja, wij laten de wereld een poepje ruiken op Geo en Dino gebied.
    Prettige dag verder, belegen als hij zal zijn.

    Disclaimer
    Alles wat ik schreef over BvV en belegen zijn is gedaan vanuit een goed hart, beetje vet rondom de kleppen maar soit, en met een aardige inborst. Komt misschien haast nooit zo over maar is echt zo!

    Like

  16. Uitzondering

    Met drie millennials eet ik in een restaurant in Utrecht. De serveerster komt langs voor onze dessertbestelling. Op de kaart keus tussen zoet of kazen van de regio. Ik bestel zoet. Mijn eerste disgenoot: „Kaas, maar dan zonder notenbrood erbij.” Tafelgenoot twee: „Kaas, maar géén blauwschimmel.” Nummer drie, zonder een spier te vertrekken: „Kaas, maar dan niet uit de regio.”

    Jur Oosterhuis

    Like

  17. De derde zegt het zonder een spier te vertrekken. Dus de schrijver vindt dat grappig. Omdat het de derde was of omdat het antwoord grappig was? Ik zie er de lol niet van in.

    Liked by 2 people

  18. Ik heb overigens van mijn voorganger een foto doorgestuurd gekregen, naar hem verzonden door Timmerark ter publicatie. Er zat verder geen informatie bij. Ik neem aan dat het zijn hondje is. Ziet er liev uit!

    Liked by 4 people

  19. De lol van het kan ik me wel voorstellen, iemand die een gortdroge opmerking maakt heeft meestal de lachers op zijn hand. Maar je moet het niet opschrijven.
    En kaas is lekker.

    Liked by 3 people

  20. Het ikje doet denken aan een ander, wél leuk ikje, waarbij de kelner de bestelling komt brengen met “hier een zonder kersen, hier een zonder slagroom, en hier een zoalstie bedoeld is. Vrije associatie, het precieze ikje kan ik niet zo 123 vinden…

    En kaas uit de omgeving van Utrecht is heerlijk! Ik ben er mee opgegroeid en wil niets anders meer.

    Liked by 2 people

  21. Email

    Met mijn keramiek sta ik op een tentoonstelling. Twee oudere dames blijven bij mijn werk staan. De ene dame pakt en leest een visitekaartje en zegt tegen haar vriendin, wijzend op mijn voorwerpen: „Wat is dat voor spul?” „Keramiek”, luidt het antwoord. „Geen email?” „Nee, het is keramiek! Maar als je het precies wil weten moet je het aan die mevrouw vragen”, zegt ze wijzend op mij. De dame pakt mijn visitekaartje, duwt het onder mijn neus, wijst en zegt: „En wat staat hier dan?” Boven haar vinger, op het kaartje staat: ‘E-mail:…’

    Martha Frets

    Like

  22. Wat een leuke verrassing! Fijn dat ik eens niet via WP reageer. Robin, de pup die morgen 20 weken wordt, is, ligt uitgeput naast mij op de bank. Morgen de derde schooldag. Samen met de reisavonturem is het een volle week voor mens en dier.
    Leuke en lieve woorden waarvoor mijn dank, evenals voor de publicatie!

    Liked by 1 persoon

  23. Een goede voorbereiding

    Onze 19-jarige zoon staat aan de vooravond van een grote uitdaging: zijn havo-eindexamen. Nog één laatste weekend flink uitgaan, dan gaat hij écht beginnen met de voorbereiding, belooft hij ons stellig. Uitgeput, maar voldaan van het feesten, volgt een week van verslapen, uitslapen, en veel geluier op zijn bed. Als hij aan het einde van de week vermoeid naast ons in de bank hangt, vragen wij hem voorzichtig hoe het met zijn voorbereiding en planning staat. Enthousiast gaat hij rechtop zitten en met een tevreden blik antwoordt hij: „Goed, ik loop op schema, afgelopen week stond ‘mentaal voorbereiden’ op de planning.”

    Marieke Friesen-Koorn

    Like

  24. Zucht.
    Wat zijn er toch een boel slimme, leuke, alerte, adremme kinderen. Het wachten is op hun uiterlijk schoon en goede smaak.

    Like

  25. Methusalem had geeneens een bank om in te hangen.

    Ouderwets aan de kaak stellen van pubergedrag (van een 19-jarige!) is niet meer van deze tijd. Mopper dan liever op het weer of zo.

    Ja Bas, hij is eindelijk dood. Maar hoe oud hij is geworden, daar zijn de boeken nog niet over gesloten. Toch wel iets van zevenhonderd jaar. Kan wat minder of wat meer zijn.

    Liked by 1 persoon

  26. Verraderlijk pad

    Vanaf station Sloterdijk fiets ik naar huis, achter de volkstuinen langs. Vanuit de verte zie ik een hardloper aankomen over het fietspad. Plots neemt de trimmer een haakse bocht en rent pardoes het talud af van de sloot rondom het park. Hij verdwijnt tussen het riet. Een paar seconden later krabbelt hij, nat van top tot teen, het talud weer op. Moddersporen op zijn bovenbenen. Ik nader hem en hoor hem met een zwaar Amerikaans accent enkele krachttermen uiten. Ik kijk opzij naar de sloot: een wak van zwart slootwater in gravelrood kroos.

    Dick Jansen

    Like

  27. Ik ben lekker aan het rennen op het fietspad. Komt er een zwalkende dronken kerel op me af fietsen. Fuck, dat gaat fout denk ik en ga maar op het gravelpad naast het fietspad runnen. Shit, tering, het was een sloot. De dronken fietser lalt in het voorbij fietsen. Dat moet in de krant. Fuck you kon ik hem nog naroepen.

    Liked by 2 people

  28. Lag een keer in een sloot langs de dijk naar Volendam waar ik bij een vriend die antikraakte logeerde. Vreemde was dat mijn fiets op de standaard was blijven staan.
    In de antikraakschool aangekomen trok ik in de gang een voor een mijn kleding uit om herboren naakt bij mijn vriend aan te kloppen.
    Hij was niet bepaald gecharmeerd van mij terwijl ik hem bezwoer dat naakt door een school lopen een openbaring was.

    Liked by 2 people

  29. Verder is het een toch nog mild zaterdagje aan het worden, straks wordt ik erop uitgestuurd om paaseitjes bij een speciale chocolaterie te kopen. Van marsepein. Het zou heel koud worden maar alleen op de fiets in de wind met te weinig kleding aan wordt die belofte ingelost.
    Hebben vandaag al meer dan zes kilometer gefietst met pup Robin in zijn fietskarretje waar hij een haat verhouding mee heeft.

    Like

  30. DS, HR, IN, KE, IK, prima maar LUV?
    Mis mijn tien jaar oud zijn en samen met mijn toen nog coole oudere broer leven in een kamertje met, hij had kroeshaar en ik niet, zijn coole muziek. Onder andere deze soundtrack van een US tv serie, gezongen door Sammy Davis Jr. De hoofdacteur is later de bak in gegaan wegens moord op zijn vrouw. Shotgun uit de trunk van zijn car…jaja.

    Liked by 1 persoon

  31. Derde en laatste nummertje. Voor uitvoerige vervoering lees mijn blog al weet ik niet of ik vannacht over blog of nooit.
    Ik was hier bij. Met een heel KLEINE BIJ. Ik verliet het concert een nummer of twee hiervoor om een joint te roken, alleen. Zat ik dus in Amsterdam Zuid, op een bankje bij een kinderspeelplaats om te ontdekken (was het vergeten) dat het concert in Paradiso ook live op het Museumplein werd uitgezonden. Dit nummer, de harmonica ging door mijn ziel toen ik, stoned, waarom? Paranoia en zo, op dat bankje mijn leven en dat van mijn afwezige vader overdacht. Hij is dood, de l*l, geen kaartje niets, maar dat was toen nog 23 jaar in het vergiet.
    Ik ben zo blij dat ik geen drugs meer gebruik. En, voor the record, het beetje dat ik gebruikte was echt genoeg om alleen een sjiwawa aan het twijfelen te brengen. Soms. Ook nooit uit een palmboom gevallen. Wie wel?
    You said you would never compromise, HOW DOES IT FEEL, TO BE ON YOUR OWN, with no direction home, a complete unknown…
    Nou, mijn vriendin later echtgenote twee en vrienden uit Duitsland zaten, stonden dus nog in die poptempel en ik er buiten, het hele museumplein voller dan toen NL zilver kreeg in ZA. Het was een heel gepuzzel om iedereen te vinden en mee naar huis te fietsen waar de luchtbedden nog opgeblazen moesten worden, stoned, zie je het voor je?
    HOW DOES IT FEEL!?!

    Liked by 1 persoon

  32. Dank je Ad 🖖🏼 zeker Bas😁.
    Excuus voor de zwaarmoedige reactie onder BV. Beetje Rum na beetje Whisky brengt het zwarte gat onder de aandacht.
    Dat grote zwarte gat, daar is hopelijk toch wel iedereen van doordrongen?
    Al denk ik tegenwoordig wel vaak: “Leuk maar wat heb ik daar nu helemaal aan?” De magnetron gebruik ik al in geen jaren meer en Tupperware koop ik alleen nog om door te verkopen. Als je wat goedkope TW op een rommelmarkt kunt kopen: Doen!
    Marktplaats smeekt erom. Voor de lol he, niet voor de pingels. Verkocht laatst een houten schommelpaard bij het grof vuil gevonden. Dat is toch mooi. Een blije opa. Een blije Ark(in). Want ik kan dan wel pochen, zij doet het!
    Goede zondag nog lieve lieverds🤮🤭😘🤫👊🏽

    Like

  33. Goochelaar

    Als vrijwilliger bij het plaatselijke dierenasiel zorg ik geregeld voor de katten. Kattenbakken legen, etensbakjes afwassen, en natuurlijk veel aaien en bemoedigend toespreken. Vandaag lukt het een grote, gespierde kater onverwacht zich listig langs mij heen te wringen als ik zijn deurtje op een kier heb staan. Hij draaft de afdeling op en klimt direct boven op een dakbalk waar ik hem niet meer te pakken kan krijgen. Vanaf die positie kijkt hij tevreden knipogend naar beneden. Dit is me nog nooit gebeurd. Ik bestudeer het dossier bij zijn hok om te kijken hoe hij heet, zodat ik de vaste medewerker kan waarschuwen. Ik lees: zwart-witte kater, ongeveer twee jaar oud, naam: Houdini.

    Trees Roose

    Like

  34. Ik mis de NRC-Next geen moment, pawi, behalve zo rond 23:00 toen de ochtendkrant al te lezen was. De Volkskrant is niet zo scheutig tijd wise. Een geweldige goede column zaterdag van Sheila Sitalsing. Pas sinds GW en dankzij dat afgrijselijke afzeikmanneke na DWDD heb ik enige symphatie voor Willem-Alex. Schijnt dat 55% van de jeugd

    (tot maar liefst 34 jaar, hoezo jeugd? Maar nu aap ik Sheila na)

    tegen de monarchie is. 15% wil een gekozen staatshoofd. Soms is de VK deels gratis te lezen via Kapaza.nl / nieuws. Sowieso een handige? Link? Geen APP. Programma? Hub?
    Komt Letterzetter nog wel eens langs? Hoop dat ik ook niet hier mijn voet in mijn mond stop. Reeds drie maal heb ik recent vriendelijk geïnformeerd maar iemands gade, ken de mannen uit het café waar ik al vijf jaar niet meer ben geweest, om met mijn mond vol tanden te moeten horen dat ze zijn overleden. Allemaal grote, veel grotere dan moi, innemers, het café leven maakt meer… enfin, niets dan de waarheid over hen die ons voor gingen denk ik maar.
    Over zo’n drie en een half uur gaat de wekker voor schooldag vier en ik heb spierpijn als nooit eerder, en nu niet met de dierentaxi maar met ons fietskarretje in welke de lieve viervoeter zijn tanden en poten heeft gegooid om onmin te melden met dit vervoer. Naast Husky gehuil. Opvoeden is doof zijn zeggen ze. Toch? Niet meehuilen met de wolven AUB, we hebben het langzaam opgebouwd en de laatste keer, zes km, ging het erg goed. Met koude tegenwind.

    Like

  35. Ha, het ikje. Houdini, grappig zo noemen ze een Husky ook.
    Ik heb er geen verstand van maar ik vind het een leuk doch lang ikje.
    Dank je pawi voor het zo mooi en vroeg overtypen. Morgen lekker uitslapen?

    Like

  36. Trees heeft wat moeite met beknopt formuleren 😁 De kat heet Houdini. Haar manier om dat te vertellen: “Ik bestudeer het dossier bij zijn hok om te kijken hoe hij heet, zodat ik de vaste medewerker kan waarschuwen.”

    Liked by 1 persoon

  37. Gelukkig geen intro vandaag. Hoef ik me niet schuldig te voelen dat het ikje bij het vorige intro stond. Dat was heerlijk uitslapen 😉

    Die schildpad van Ilona, Houdini dus, was die niet dol op bloemkoolblaadjes? Hoe zat het ook alweer Ilona? Ik herinner me een erg grappig voorval van jou in de supermarkt, maar precies weet ik het niet meer.

    Timmerarktwo, dat kadaza.nl is een soort doorverwijssite, lijkt me. Maar hier hoef ik maar ‘b’ in het zoekvenster in te typen en ik kom uit bij Bas. Met een ‘n’ zit ik meteen bij NRC en natuurlijk de ‘t’ van Telegraaf. Prima hulpje, zo’n meedenkende PC.

    Liked by 2 people

  38. Juist Pawi, dat durf ik al de hele dag niet te zeggen. Speciaal voor jou heb ik maar eens geen intro geschreven. Schuldgevoelens daar wil ik niet verantwoordelijk voor zijn.

    Qua zoekvenstertjes en schillenpadjes. Type rechtsboven de “Schildpad” van “Schildpad” in en je komt bij wat schildpaddenverhalen van Ilona. Ik heb zojuist nieuwsgierig de link naar het complete verhaal aangeklikt maar kwam toen uit bij de gewiste site Drasties. Alles dat daarop stond is weg.

    Gelukkig had ik hiero nog een highlight uit het stuk gekopieerd (ter ere van Ilonas verjaardag):

    “… Er liggen maar drie struiken waarvan twee verlept en eentje nog aardig fris. Er ligt dit keer niks los. Jammer, want los loof gooi ik meestal in de boodschappenkar om het daarna buiten in m’n tas te doen. Er ligt zo vaak afval in karretjes van voorgangers, dus… Zonder te kijken knak ik met duim en wijsvinger een schutblad van de frisse struik af en leg het in mijn winkelwagentje. Terwijl ik dat doe, denk ik: mag dit? Schuldig voel ik me eigenlijk niet, want wat is dit blaadje nou helemaal waard? Ik kijk in het rond. En zie: in het hoekje van het plafond bespeur ik een klein cameraoogje. Ik voel me onmiddellijk betrapt. Wat zou er gebeuren als ik buiten kom en het schutblad in m’n tas stop. Op de videobeelden is vast wel te zien hoe vreemd ik in de rondte kijk en dan ook nog recht in de camera. ‘Nee nee, mevrouwtje,’ hoor je dan, ‘we hebben u zien stelen. U heeft geplukt. Het staat er allemaal op. U bent er gloeiend bij.’ Wat zou ik moeten zeggen als verweer? …. “

    Liked by 1 persoon

  39. Timmer, je kunt in de bergen platteland hebben, is doorgaans in de dalen, maar niet altijd, ook op hellingen, en op lage bergen zelfs op de top. Je kunt in de bergen ook steden hebben, ook die zijn vooral in de dalen aan te treffen maar er zijn ook keihoge steden bij. Oftewel platteland betekent niet: geen berg. Platteland betekent: niet stad.

    Like

  40. Bas, ik snap dat allemaal wel. De Nederlandse journalist hanteerde, ach laat ook maar! Niet van veel belang. We zijn vandaag met ons fietskarretje naar de hondenschool gegaan, het karretje was eigenlijk gekocht voor een pup die nooit ook maar een kwart van de omvang en gewicht van deze pup zal bereiken, een halve Husky dus.

    Husky’s staan bekend als de Houdini onder de honden en welja, heen ging het nog maar op de terugweg, gelukkig vlak bij huis, stak Robin opeens zijn hoofd door een raam welk er eerst niet was. Goedkoop is ook dus duurkoop en dus moeten we snel een zeer verbeterde versie op de kop tikken.
    Het was ook geen makkie. Ik weeg 110 en Robin en kar samen een kleine dertig kilo. Dan zijn zelfs heel, heel erg kleine heuveltjes knauwend aan het zelfvertrouwen en de controle over de weg en de ziel van de tocht. Zen en de kunst van het fietskarretje onderhoud.
    Ben zo moe dat ik al een uur in de zon naar een soort van glas rum zit te kijken. Drink ik tegenwoordig vaak in een thermobeker, koffie blijft warm en een BoCa koud. Het is bijna zeven uur, tijd voor de bank en een dekbedje. En dan denkt Robin juist dan om een plasrondje te vragen en ik doe alles in de vroege ochtend en na het avondeten, zo zijn de afspraken en soms ook de langere tocht overdag. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest. Of zo moe.

    Like

  41. Goedemorgen. Ik zal wel, is ook zo, een cultuurbarbaar zijn in de ogen van hen die (dit) zien, want een kerkje afgebrand en ik denk gelijk:
    Wat een mooie kans om een altaar van nu, voor de wetenschap te bouwen, of een voetbalstationnetje voor arme kinderen, een veldje vernoemd naar Johan Cruyff en als we in de stijl willen blijven noemen we het gewoon een JC court, twee voor de prijs van een. Voor de Verlosser uit Betondorp en de Gehangene uit Bethlehem.
    Ben er tijdens een kerstmis geweest, 1986 of 87. Veel poeha al vond ik een geste aan het eind wel leuk. Je pakte een sinaasappel uit een schaal en daar zat een briefje aan bevestigd met een aardig woordje. Misschien was het anders, tijd doet veel met je. Maar die sinaasappel was er wel en over sinaasappels gesproken: tRump was weer wat in de war, hij dacht dat het toch wel misschien, bijna het beste museum ter wereld was. En zoals altijd had hij goede raad (er is een hilarisch filmpje waarin hij zegt waarin hij de beste in is, veel, zo niet in alles) gericht aan de brandweermensen: Snel werken!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.