Karma komt voor de val (292)

Over ikjes, tongzoenen en een zakje sojachips

Karma komt voor de val. Dat bleek maar weer eens. Maakte ik me vorige week nog lekker vrolijk over de stilte op het blog van de buren, nu viel mij hier datzelfde lot ten deel. Niet fijn hoor. Nu begrijp ik waarom de buurman soms zo chagrijnig is. Ik had zelf de grootste moeite om er de moed in te houden en niet te gaan snerpen en snieren. Maar goed, dat houd je toch.

“Je kunt in deze tijd in gezelschap beter een wind laten dan hoesten”, merkte Floris Bijlsma op in zijn ikje van vorige week. Volgens De Schrijvende Rechter (DSR) wordt er vandaag de dag ook minder geboerd. “Het ‘ah!-apenootjes!’ (…) blijft onovertroffen, maar een dergelijke tegenwoordigheid van geest heb je alleen maar als zich regelmatig een gelegenheid voordoet, bv. door het dagelijks drinken van een kratje bier.”

Heer Rozenwater toonde zich op het andere keileuke blog een nijver lezertje van de reacties hier en had het ook over een boertje. Geeft niet. Zoals gezegd kunnen we de zon in het water zien schijnen en zijn we weer de dikste vrienden.

Lees verder Karma komt voor de val (292)

Dikke vrienden en grootste fan (291)

Over ikjes, het NRC supertrio en de buren

Wat sommige mensen voor zinnen kunnen schrijven! Man man. “Ik reageer via de website van de Engelse krant The Times op een artikel over The Lincoln Project, in 2019 opgericht door Republikeinen die niet willen dat president Trump wordt herkozen op 3 november maar liever de Democraat Biden als nieuwe president van de VS zien.” Yep, dit is een waargepubliceerde ikjesbeginzin (weten we het nog: een heel ikje mag maar 120 woorden bevatten), tjokvol met overbodige informatie.

Dat malle misverstandje maakte vorige week uiteraard nauwelijks iets los

Maarten van Doremalen stuurde hem naar de NRC en de NRC zette hem op de achterpagina. De pointe was – ik zeg het voor degenen die na de eerste zin afhaakten – dat iemand dacht dat Maartens naam fake was en afkomstig van een nepaccount. Dat malle misverstandje maakte vorige week uiteraard nauwelijks iets los, noch hier noch bij de buren.

Lees verder Dikke vrienden en grootste fan (291)

Geen pianoles vandaag (290)

Over ikjes en puzzels en een collecte tegen de katten

Soms zijn ikjes puzzeltjes. Wat heeft de schrijver bedoeld? Waarom heeft de NRC redactie het gepubliceerd? Het zouden eigenlijk lezersanekdotes moeten zijn, die je snel met een glimlach of snikje tot je neemt na het scannen van het echte nieuws uit de krant. Dat je er de hele dag nog mee bezig bent, is niet de bedoeling. En al helemaal niet dat je er met jan en alleman over in discussie gaat. De een vindt hem wel goed, de ander niet. De een snapt hem niet, de ander juist wel. Vermoeiend. We hadden er vorige week bovengemiddeld veel van dit type.

Zoals die van Maurits van de Loo. Het dingetje heette “Willen”. En het ging over een schilder op een hoogwerker bij het pand naast het bedrijfspand waar Maurits zelf werkte en zijn motor voor parkeerde. Hij kan blijkbaar hard schreeuwen of de hoogwerker was niet al te hoog, want Maurits vroeg “Moet je ook bij dit pand zijn?” De schilder antwoordt: “Zou je dat willen?”. En toen? Niks meer. Dat was het al. Het hele ikje. En wij maar raden wat of de schrijver bedoeld heeft, welke wellicht dubbelzinnige diepere betekenis ons ontging, welk zinnetje misschien weggevallen was.

Lees verder Geen pianoles vandaag (290)

Spullen in je zak (289)

Over ikjes en handtasjes en wat kliko betekent

Het blogverkeer vindt meer en meer via Twitter plaats. Het is niet anders. Kwestie van twee schermpjes open en een account nemen. Zo deelde ik vorige week het gouwe ouwe blog van mijn voorganger, Apiedapie. Het was een populair blog uit de Volkskrantblogtijd, maar liefst van negen (9 jaar) geleden. Hij analyseerde hierin de inhoud van damestasjes, wat zit er in en wat zou er eigenlijk uit kunnen? Zie hier. “Waarom zijn alle vrouwenportemonnees die ik ken drie tot vier keer zo groot als de mijne? Hebben ze meer geld, creditcards? Nee. Er zitten allemaal fotootjes, kassabonnen en andere onduidelijke papiertjes in” was een sleutelzin.

Spullen in je zak is slecht voor de pasvorm van je kleding

De reacties op Twitter kwamen meteen. Voor de twitterlozen een kleine greep. Roos Vonk: “Maar zonnebril, zakdoekjes e.d. in je tas is toch juist handiger dan overal losse dingen? Spullen in je zak is slecht voor de pasvorm van je kleding.” Gelijk dat ze had natuurlijk, maar ja, zij is dan ook hoogleraar sociale psychologie. Mijn voorganger slechts een olijk apie.

Annegreet Blanken vulde aan dat vrouwenkleren bovendien “vaak een stuk minder zakken (if any)” hebben en “zijn dan ook nog vaak minder groot.” Ook een waar woord.

Tas van Tineke – Tas van de Dag

Maar de Tas van de Dag Prijs ging naar het goed onderbouwde en geillustreerde betoog van Tineke Stel. “Dit is mijn tas vandaag”, zei zij en deelde moedig een foto van haar gebruiksaccessoire. “Met een keurig geordende bib (bag in bag ofwel binnentas) erin waarin alles een vaste plek heeft en die elke morgen verhuist naar een tas die bij mijn outfit past. Nou jij weer.

Sleutels en hondendrolletjeszakjes van Tineke

Ja, daar heeft niemand van terug natuurlijk en ik reikte de Prijs met plezier uit. “Mijn dag kan niet meer stuk!” zei Tineke al net zo blij. En ze ging door. “Nu we toch bezig zijn: mijn sleutels. Geen bos, maar etui met een kettinkje voor huis en eentje voor kantoor. En uiteraard binnenin een reservebatterij voor de rolluik-afstandsbediening en zakjes voor de hondendrolletjes.” Prachtig allemaal. Een hoop geleerd. En die zakjes had je tien jaar geleden nog niet. Toen trapte je nog regelmatig in een hondendrol. Vooruitgang!

Lees verder Spullen in je zak (289)

Blauwe zandbakschelp (288)

Over ikjes in de zandbak, een onverwachte combinatie

Daar waar de ikjes bijkans bezwijken onder de breedschrijverij, gaat het er bij de bespreking alhier ingetogen en bedachtzaam aan toe. En zo is het, dat was weer eens een waar woord dat De Schrijvende Rechter (DSR) vorige week aan ons toevertrouwde. Hij schudt ze nog altijd uit zijn mouw. De bijdragen van zijn hand zijn zonder uitzondering wijs, eloquent, en keigrappig.

Hij maakt zich alleen nog altijd zorgen of hij wel vaak genoeg gelezen wordt, dat ijdeltuitje dat hij d’r eentje van ons is. Of we hier wel genoeg geld besteden aan werving en selectie, zo vroeg hij zich af. Not dus. Organische groei, uitsluitend gebaseerd op kwaliteit, dat is hoe we het hier doen. Alle tips van vakbroeders zoals De Blogtrommel ten spijt.

Een boekenschrijver kijkt naar de oplage van zijn boek

De lezers waarderen het steeds meer lijkt het wel. Nog altijd zit hun aantal in de stijgende lijn, mede onder invloed van de Coronacrisis, waardoor je niet meer zo ontspannen naar de boekwinkel of bibliotheek gaat. Niet dat ik daarnaar kijk, het hijgerige statistieken analyseren laat ik graag aan mensen zoals de pruilende buurman over. Een boekenschrijver kijkt naar de oplage van zijn boek, niet naar het aantal brieven dat hij erover krijgt. Jokezelf vergeleek het met een tijdschrift. “Dat lees je ook zonder dat je overal maar op reageert. Niet te doen jongens!”

Lees verder Blauwe zandbakschelp (288)

I am a lake (287)

Over ikjes, bordjes en een prijskip

Het lijkt wel of jullie geen lepeltje meer willen! Al tijden is hij er niet meer uitgegaan, dat voorheen zo gewilde kleinood, die gulle beloning voor de 100e reactie. Maar goed, dan niet.

“I am not an expert, I am a lake”, zei laatst nog een Nederlandse vrouw ergens in een supermarkt. Jullie merken het al, dat was een “ikje”, oftewel lezersanekdote uit de NRC. Hans Franz was de gelukkige inzender. “I hate you welcome en nog veel meer ongein. Uit de moppentrommel dus”, bitste onze reageerder Lummel. Keijaloers dus. Of komt er een streepje tussen de kei en de jaloers? Waar is de Dikke van Dale als je hem nodig hebt.

Lees verder I am a lake (287)

Dan maak je maar zin (286)

Over ikjes, een standbeeld en een opa die zwanger wordt

Oh, dan is mijn opa jarig. Nee hoor, hij is allang dood. Oh, dan is mijn hondje uit logeren. Nee hoor, ze is alweer terug. Oh, dan is mijn man net fietsen. Nee hoor, die doet het alle dagen. Oh, dan zijn de pruimen net rijp. Nee hoor, een dag later zijn ze dat nog.

Photo by cottonbro on Pexels.com

Het zijn zomaar wat smoezen die je kunt horen aan de balie van de kliniek waar mensen een afspraak moeten maken voor een operatie. En maar willen uitstellen die behandeling. Als je aan het mes moet mensen, of liever nog eronder, doe het dan maar gelijk, dan ben je ervan af. Want wat horen we eigenlijk? “Oh, dan heb ik geen zin.” Het enige juiste antwoord is: ”Dan maak je maar zin.”

Pawi (van wie de bovenstaande opsomming afkomstig is) en ik moesten daaraan denken toen we vorige week het ikje lazen van Amato Fazzi, je kent haar wel, of niet, die bij de balie van haar kliniek hoorde “Oh, dat is de trouwdag van mijn dochter.” Kom mensen, moet je nou zelfs de trouwdag van je dochter misbruiken voor je angsthazerij? Maar goed, toen de receptioniste “invoelend” een andere datum voorstelde kwam het “laconieke” antwoord „nee hoor, niet nodig, ze is toch alweer gescheiden” en bleek het allemaal een misverstand.

… in de kelder. Daar waar de zon niet komt.

Maar goed, het had zo kunnen zijn. Wat we aan het doen zijn? Ik een nieuw intro aan het schrijven met de opvallendste reacties van vorige week op de ikjes uit de NRC. En jullie zijn het aan het lezen. Geen speld tussen te krijgen, ontken het maar niet. En dat je gelijk hebt, zo’n hittegolf kun je maar op een manier dragelijk maken: mooie, leuke, verrassende, gezellige en aangename blogs lezen, thuis op de pc, tablet of een ander device, in de tuin in de schaduw van de perenboom, of als je die niet hebt in de kelder. Daar waar de zon niet komt. Maar de warmte, het licht en de frisheid van dit blog komt overal.

Lees verder Dan maak je maar zin (286)

Leuke slaapkamerspelletjes (285)

Over ikjes en vers bier

Het breaking news was vorige week alweer van Pawi afkomstig. Ze vertrekken niet naar Frankrijk, maar blijven lekker in Nederland en wel in Drenthe of all places. “De chaperon en ik vinden het gebied waar we nu wonen mooier, en fietsen is op de Hondsrug veiliger dan op die Franse 80 km/u landweggetjes” verklaarde zij desgevraagd.

Photo: Martijn Russchen 2010, Fietsen op de Hondsrug, CC BY 2.0

De reacties van haar trouwe lezersschaar waren zonder uitzondering lovend en opgelucht. “Drenthe is mooi, warm en kalm,” zei Bertie bijvoorbeeld. “Drenthe stond hoog aangeschreven bij de familie en later ook bij ons toen we de fiets ontdekten. Meestal zaten we in de omgeving van Roden. De taal, tja, ik kon de mensen na jaren nog steeds niet verstaan. Maar we vergaven hen omdat speciaal voor ons de obers een paar woordjes Nederlands spraken. Bij het afrekenen.”

We zien allemaal reikhalzend uit naar de eerste fanclubdag bij Pawi. Er waren voor haar droomhuis maar liefst 28 belangstellenden en ze kregen het pas na een wekenlange ballotage toegewezen. Dus dan weet je het wel. Paleisje. Goed, dus Pawi behouden voor Nederland, wie volgt? Dat buitenland, op den duur gaat het vervelen hoor en dan wil je toch gewoon lekker langs je eigen boerenslootje wandelen, niet dan? Stay tuned voor nog meer breaking news. Ooit.

Lees verder Leuke slaapkamerspelletjes (285)

De tong is een onmisbaar lichaamsonderdeel (284)

Over ikjes, tongen en ringen

Pawi heeft talloze dozen op de deel, of dele zoals ze in Drenthe zeggen. Waarom? Omdat ze gaat verhuizen. Naar Frankrijk. Met een coronavertraging van een maand of wat. En die talloze dozen dus. We wensen haar een goede reis, aankomst en verblijf en onszelf veel mooie verhalen. Want schrijven kan ze. Vooral in couleur locale is ze keisterk.

“Ik Vertrek”, zei ze, “we hadden er zomaar aan mee kunnen doen. Alleen de voorwaarden : geen budget, niet de taal spreken en geen plan van aanpak, toen vielen we af. Eerlijk gezegd zijn we beter in Frans dan in Drents. Niet verder vertellen!”

En nu doen we het toch. En nog in het begin van dit intro ook. Dat wordt het meest gelezen, samen met het allerlaatste stukje (helemaal naar beneden scrollen), waarin ik opzienbarende gebeurtenissen uit mijn offline leven deel en de header image van de week uitleg.

Lees verder De tong is een onmisbaar lichaamsonderdeel (284)

Een roodgebloosde slagersjongen (283)

Over ikjes, de sportschool aan huis en die slagersjongen ja

De reacties op de ikjes zijn meestal amusanter dan de ikjes zelf, stelde Bertie vast. Dat is al jaren zo, al vanaf de allereerste jaren op de NRC, toen je daar nog als lezer mocht reageren. Dat was de begintijd van de interactieve media, de opzienbarende live dialoog met de Meneer van de Krant. Man man, wat vernieuwend was dat.

Maar dat is nu anders. Het faciliteren van reacties op de ikjes werd een paar jaar geleden ineens overgelaten aan de liefhebber. Er waren teveel reacties. Het was teveel werk. En vanwege de anonimiteit was de kwaliteit en de toon soms beschamend, zeker om ze op de site van een echte krant te hebben.

En nu zijn de trollen van het eerste uur, die het toen vooral deden vanwege de kick van het zichzelf terugzien op het internet, naar elders verkast. Als iets overal kan en als het niet echt meer opzien baart, dan hoeft het voor dat soort anoniempjes niet meer. Dus is het aantal reacties internetwijd schrikbarend teruggelopen. Dat is niet anders. Ook alhier.

Photo by Pixabay on Pexels.com

De onzindelijke taal die vroeger in alle anomiteit vooral ’s nachts werd geplaatst door lieden zoals Trolley, die hoor je nu gewoon terug op de reguliere televisie, in straatinterviews, op buurtapps, en jawel, op Twitter en aanverwante sociale media waar je je niet eerst door hele verhalen en hele intro’s hoeft door te worstelen om je ei kwijt te kunnen. Het is me wat allemaal.

Kunnen we dan nu eindelijk beginnen met het overzicht van de ikjes en reacties van de vorige week? Kunnen we dan nu eindelijk de nieuwe week aftrappen? Zekers, tot uw dienst, hoor, uw ikjesslaafje schrijft het wel weer braaf allemaal op.

Lees verder Een roodgebloosde slagersjongen (283)