Nu is alles over (352)

Over ikjes en vegetarisch neuken

Pianoles en verkeerde noten lezen. Een tekening maken en met een ruzie dreigen. Een vrolijke opmerking tegen een stewardess maken over het milieu. Lekker neuken en vegetarisch eten in een woongroep. Een winkelmedewerkster versieren met wat organische olie en een katoenen lont. Een brute epiloog lezen in de brugklas. Het kan allemaal in ikjesland. Lees gauw verder over het hoe en wat en wat het ikjesbeoordelaarspanel er allemaal over te zeggen had.

Lees verder “Nu is alles over (352)”

Je moet de groeten hebben (351)

Over ikjes en rocket launchers

James Bond, Mozart, Brahms, Elise, Karel Jan Gustaaf van Oosterom, ja die doet ’t erom, een zoonlief van 13, de ziekte van Pfizer, een dochter van 8, nog een dochter van 8, Lente en Lent. Het was weer feest in ikjesland. Beroemde personen, onbekende Nederlanders, jong en oud, iedereen deed weer mee om de lezers van de NRC te plezieren met ander nieuws dan altijd maar weer die corona, dat klimaat, die wappies en Chantals Pyjamashow.

De ikjes, die zijn uit het leven gegrepen. Het ikjespanel, dat schrijft hier exclusief wat zo’n ikje losmaakt: of zo’n ikje goed geschreven is, of het ding een pointe heeft, een overbodige of juist heel treffende slotzin, teveel of te weinig details, een rare kop of opbouw .. Je kunt het zo gek niet bedenken of er is wel iets over te zeggen. Over zo’n ikje waar een NRC-lezer misschien wel maanden op heeft zitten zwoegen. Hadden ze het maar niet in moeten sturen.

Lees verder “Je moet de groeten hebben (351)”

Die chick uit Haaswijk (350)

Over ikjes, Zestienhoven en een prachtig duet

Amsterdam CS. Het Amsterdamse Concertgebouw. Rotterdam Airport. In de buurt van Haaswijk. Ergens in Nederland. Nog een keer het Concertgebouw. Daar speelden de ikjes uit de NRC zich vorige week af. Randstad. Amsterdam en omstreken.

Waar is Caroline van der Plas als je haar nodig hebt? Wanneer komen hier nou eens Kamervragen over? NRC, de Nieuwe Randstad Courant, zou je bijna als woordspeling neertikken. Maak die ikjes inclusief! Da’s alles waar wij hier, de ikjesfanclub al jaren om vragen. Nog even en we gaan met de boycot beginnen, wat ik jullie brom. Wij doen niet meer mee, NRC!

Lees verder “Die chick uit Haaswijk (350)”

Veel te oud voor haar (349)

Over ikjes en kreeftjes en stinkkaas

Tijdens de avondmaaltijd. Of tijdens de lunch op een terras in de Beemsterpolder. ’s Avonds tijdens een rondje hardlopen. Of vlak voor de aanvang van de première van een balletvoorstelling. Tijdens het maken van een geboortekaartje. En ook weer na het avondeten, natuurlijk.

Eigenlijk is het altijd tijd voor een ikje. Als je er maar oog voor hebt dan gebeuren er continu dingen die je als anekdote naar de NRC kunt sturen en met een beetje geluk sta je d’r nog in ook. Daar op die achterpagina van de papieren krant. Of op de website van de online-versie. En hier natuurlijk. Hier worden de ikjes besproken, bewonderd en gevierendeeld als dat nodig is. Hier vind je onze bevindingen over de ikjes van vorige week. En in de reacties onder dit verhaal komt er elke dag een vers ikje van deze week bij. Als bij toverslag. Helegaar inene.

Lees verder “Veel te oud voor haar (349)”

Gaaf bakkie (348)

Over ikjes en kuiltjes

Over een kuiltje in het pad struikelen, probeer het maar eens. Of een nieuwe jeans in de winkel passen en mopperen over je buikomvang. Aan een groep meertalige nieuwkomers kastanjes, eikels en beukennootjes laten zien. Een glas jus d”orange aanbieden aan een spijbelende leerlinge, terwijl je zelf in een café bier zit te zuipen. XXXL-wasmiddeltabletten in je vaatwasser gooien en daar pas na een paar weken achterkomen. Met je Renault 4 naar de glasbak rijden en een flirtende engerd van je af moeten slaan.

Dat kan allemaal. Althans, dat kan in ikjesland, dat land dat elke dag weer gecreëerd wordt door de lezers van de NRC. Ook vorige week weer. Man man, wat hadden wij, de toeschouwers en commentators het naar onze zin. Hieronder volgen de hoogtepunten. In de reacties onder dit blog kun je reageren op het ikje van de dag en wie weet, sta je dan volgende week in het volgende stukje. A dream comes true, I know, here can it.

Lees verder “Gaaf bakkie (348)”

Opeenstapeling van ongemakkelijke blunders (347)

Over ikjes en een neergestorte drone

Luizen pluizen. Hartelijk feliciteren. Vrij bewegen, meten en inslikken. Stof zuigen. Een drone vinden, goed klikken en in gesprek raken. Verhuizen en wegdoen. Wat al deze bezigheden met elkaar te maken hebben? Ze werden vorige week beschreven in de NRC-ikjes. En dan belanden ze hier om besproken te worden.

Denk wel even goed na voordat je een brief naar de eindredactie van dit blog schrijft. Als het stofzuigen is dan moet het ook luizenpluizen zijn, toch? Niet in slikken. Dat dan weer niet. De Nederlandse taal blijft een raadsel, zelfs als je er mee geboren, opgevoed en in opgeleid bent. Laten we het maar lekker op ons gevoel blijven doen.

Lees verder “Opeenstapeling van ongemakkelijke blunders (347)”

De leugaan is aangetroffen (346)

Over ikjes, Cheryl en een bronstig hert

Een kwijte leguaan die later als leugaan wordt teruggevonden. Een dikke kantoormedewerker die naar de dagbesteding gaat. Een mooie kop paprikasoep met vers gesneden lente-ui die een lege kop wordt. Een slaperig gezicht dat in de vroege morgen niet meer door het mobieltje herkend wordt. Een overleden buurhond aan het eind van zijn festijn. Een helderziende buschauffeur uit Amsterdam.

Het was allemaal weer te zien in ikjesland vorige week. Dat land waarin NRC-lezers de baas zijn. Zij vullen de krant. Zij bepalen het gesprek van de dag. Vernieuwend! Ooit. Het hogere doel van dit blog is om die ikjes te bespreken en de schrijvers van deskundige tips te voorzien. Daarnaast praten de reageerders met elkaar en delen nieuwtjes en ditjes en datjes. Steeds meer mensen vinden de weg naar dit blog dat retro bloggen en flitsend tweeten combineert. Dat vind je niet vaak.

Lees verder “De leugaan is aangetroffen (346)”

Internet voor oude mensen (345)

Over ikjes, een strak vrouwenlijf en andere interessante observaties

Hoe ik hem het hoe en wat van vandaag verteld heb weet ik niet meer precies maar via zijn ouders kwam terug dat opa verteld had dat vandaag de koning naar zijn nieuwe kerk ging om geld uit te delen. Lees deze zin een keer of zeven langzaam over, probeer hem te begrijpen en ga dan maar even liggen. Het mag. Het kan. Rust maar uit.

Vertel ik in de tussentijd tegen de anderen dat het een zin uit een ikje is, gepubliceerd in de NRC van vorige week. Dus je kan met zoiets in de krant komen. Had jij op school een dikke onvoldoende voor Nederlandse taal? Vind jij jezelf een analfabeet? Voel je je al onzeker bij het schrijven van een email? Denk je: ik kan er niks van? Gewoon insturen jouw ikje, het kan zomaar geplaatst worden in de kwaliteitscourant van Nederland.

Andere ikjes gingen vorige week over een sixpack onder een laag focacciadeeg, Het Journaal, vier Rode-Kruisvrijwilligers op “strand Hargen“, kleinzoon William van vijf, de tandenfee en Prinsjesdag. Andere actualiteiten die gebeurden stonden elders in de krant en moeten jullie zelf maar opzoeken. Hier gaat het om de ikjes en wat het ikjesdeskundigenpanel er deze week van vond.

En hartelijk welkom aan alle nieuwe volgers die via Brams Twitterkanaal zijn toegestroomd. Hier mogen jullie meedoen. Op je blijft op Twitter meedoen. Of je doet het allebei. Of je doet helegaar niks. De lat ligt hoog, het gros van de reageerders hier doet het werk al meer dan een jaar of tien, gestart op de website van de NRC zelve, ik bedoel maar. Maar laat je niet afschrikken, een snedig commentaartje krijgt al gauw een like en wie weet wordt de reactie in het intro van volgende week vermeld en dus vereeuwigd.

Lees verder “Internet voor oude mensen (345)”

De krokussen komen er al uit (344)

Over ikjes en ingekomen stukken en schatjes

Een rondje voor de hele zaak van de vitale 84-jarige kasteleine. Een verkouden rechter die een test gaat doen. Wijn zonder alcohol. Een zoon van vijf die zijn onderbroek niet aan wil doen. Met de auto en flesjes chemische ellende naar het milieustation. En een mailtje van Kröller-Müller. Dat kon je vorige week allemaal tegenkomen in ikjesland. Als je daar geweest was. Maar was je er niet, kon je er een keertje niet bij zijn? Dan niet getreurd. In dit artikel vertel ik je er alles over. En over nog veel meer. Want man man man, wat gebeurt er toch veel in de wereld. Blij dat we dat elke week op maandagmorgen even samengevat tot ons kunnen nemen.

Eerst nog even een laatste rondje voor de hele zaak!

bejaarde vrouw op operatietafel

Anne van Altena is gynaecoloog en is bezig om een operatie op een 84-jarige kasteleine te voltooien. “We gaan sluiten” zegt ze plastisch tegen de anesthesist. Ze horen een enthousiast stemmetje vanonder het laken zeggen: „Ho, ho, dokter, eerst nog even een laatste rondje voor de hele zaak!” De humor is nooit ver weg, zelfs in de operatiekamer niet. Klare Taal noemde het ikje een “Kerkhof-variatie”, want ja, de beroepsgroep van medici en alles dat daar dicht tegen aanhangt heeft een bovengemiddelde literaire ambitie, of verveelt zich kapot na gedane zaken. “Is er dan geen besloten plekje op het darkweb waar medici gruwelverhalen kunnen uitwisselen, blunders, bloopers, rare foto’s en dit soort verhalen?” verzuchtte De Schrijvende Rechter (DSR).

Lees verder “De krokussen komen er al uit (344)”

Gewoon hele goede prikjes (343)

Over ikjes en prikjes

Hars in plaats van hasj. Maatje in plaats van edelachtbare. Een biertje in plaats van een kop koffie. Twee goede prikjes in plaats van een noodzakelijke derde vaccinatie. Jean-Paul Belmondo in plaats van een willekeurige toerist in witte zwembroek. Suffe gemeentewerkers in plaats van zelfredzame helden. De ikjeschrijvers van de NRC zetten de lezer graag op het verkeerde been. En dat levert soms prachtige pointes op. Heel soms. Zelden eigenlijk. Tot bijna nooit. Ook vorige week weer niet. Ik bespreek ze in dit artikel.

Reinier van Leuken, met zo’n naam verwacht je wat, schreef over zijn 9-jarige zoon aan wie “een verlopen type zenuwachtig om hasj vraagt”. What the fuck, denkt u? Ja, wij ook. Het blijkt een cellist die met een cellokoffer op zijn rug op weg naar het conservatorium is en hars wil hebben. Hars. Voor zijn strijkstok. Reinier was dus wat hardhorend. Misschien teveel naar zijn repeterende zoontje geluisterd. Want dat liep daar met een viool te zeulen, ook op weg naar dat conservatorium.

Lees verder “Gewoon hele goede prikjes (343)”
%d bloggers liken dit: