Een liedje waar je blij van wordt en niet alleen omdat Zwarte Piet in het achtergrondkoortje zingt

Yael Naim
Yael Naim

Waarom dan wèl? Na een heerlijk langzaam tergend bijna vervelend begin (gaap!) komt er ineens een tempowisseling, een versnelling (op 2:07), de ballade wordt een vrolijk niemendalletje waarbij je op en neer gaat huppen, wat je ook doet, en waar je ook bent en waarmee dan ook maar, je vuist, je vinger, je pen of vork ramt op de tafel, in je schoot of op de stoelleuning van degene die voor je zit en je voelt je blij, je wordt steeds blijer en dan net als je denkt dat het niet blijer meer kan, komt er ook nogeens een rauwe gospelachtige uithaal (op 3:15), onmiddellijk gevolgd door een serie melige Katrien Duck kwaakjes (op 3:55) met dito onbeholpen dansje.

zwarte pietIntussen geniet je door het hele nummer heen van een spannend spelletje pingpong, een adembenemend tiktak tussen zangeres en knotsgek achtergrondkoortje. Ja dat achtergrondkoortje … Bekijk het zelf maar. Wat dat is???

Kortom, hier gebeurt iets, hier verveel je je niet, dit mag altijd doorgaan. Het is groot feest op je scherm en in je oren. En als het afgelopen is ga je terug naar het begin en laat je het allemaal nog een keer gebeuren.

Enfin, start de video maar. Klik op een foto of HIER. 

Bron: opnieuw voor u gevonden in het vliegtuig, Air France, op een lange-afstandsvlucht die net als de vorige keer (VV Brown, zie hier) ineens niet lang genoeg duurde, omdat de betrokken passagier het vliegtuig niet meer wilde verlaten.

VV Brown – apart, echt, muzikaal, gek, mooi – welke versie is het best?

Linkies naar muziekvideootjes zetten doe ik vrijwel nooit. Maar dit moet even  
VV Brown is wel zo’n geweldige nieuwe artiest. Zo’n aparte mooie muzikale echte gekke vrouw. Wat een talent. Wat een muzikaliteit. Wat een swing. Schrijft alles zelf. Timing! Uitstraling! Plezier!

Heb haar bij toeval ontdekt via het enige goede muziekprogramma op de Franse TV (Taratata) en ze heeft me sindsdien niet meer losgelaten. 
 
Ik laat graag de Taratata-video zien die ik zelf zo’n twintig, dertig, misschien wel veertig keer heb afgespeeld in het vliegtuig op weg naar een ver land, op een priegelig schermpje in de leuning van de stoel voor me, en met kneuterige slechte oorknopjes in mijn oren die ik moest vasthouden om het geluid boven het vliegtuiglawaai uit te laten komen. Maar het gaf allemaal niet. Ik had haar net ontdekt. En wist nog niets van haar. Ik was sprakeloos en ademloos en wilde na de landing het vliegtuig niet meer uit.  
Vandaag op dit blog dus: Leave“. VV Brown voor een uitzinnig, kokend publiek op de Franse TV. Gezien en gehoord, hoog in de lucht, door een uitzinnig eenpersoonspubliek in stilte, dubbelgevouwen in een vliegtuigstoeltje.
 
Later vond ik een akoestische unplugged versie van hetzelfde nummer, gespeeld in haar kleedkamer, met alleen haar muzikanten, en met de cameraman als enige toeschouwer. Ik weet nog steeds niet welke versie ik nou mooier vind.
 
 

“Leave” kokend:

 
 

vv brown taratata
 

http://www.mytaratata.com/emission/taratata-n334/video/4461/vv-brown-leave-2010

 

“Leave” intiem:

 

 

Mooi? YouTube en Google staan vol met … VV Brown!