Soms zijn zo’n prachtblog als dit en de mooie verhalen die erop verschijnen vooral een handvat voor de reageerders om de eigen jeugdherinneringen of het huidige ondraaglijke leed van zich af te schrijven. Zo ook vorige week, die in het teken stond van de genezing van de innig geliefde auteur Timmerark. Deze kanjer lag met een heuse tia (zoek maar op, is niet prettig) en een katheter (idem) in het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis te Amsterdam.
Tag: NRC
Ikjes slaan als vieze vaatdoek in je gezicht (67)
De ikjes bestaan al lang. Vreemd genoeg zijn er nog maar heel zelden analyses aan gewijd door ter zake deskundigen. Vorige week was het dan zover. Miriam Wesselink – geliefd en gevierd autrice op dit blog, maar ook online schrijfdocente – publiceerde “De eindzin”, vol met goede tips en rijkelijk gelardeerd met voorbeelden uit de praktijk. Ikjes zijn volgens Wesselink “ZKV’s” (Zeer Korte Verhalen) en de eindzinnen zijn daarom nog belangrijker dan ze normaliter al zijn. Lees verder “Ikjes slaan als vieze vaatdoek in je gezicht (67)”
Weg met die zalm, maak er gehakt van (66)
“Autistisch, verstandelijk beperkt, weinig communicatieve vaardigheden (…) Bankiers zijn ermee geboren en komen er nooit meer af. Zij zijn de top en hebben al jaren naast een vorstelijk salaris een persoonsgebonden bonus. Dit jaar gaat het anders. Nieuwe wetgeving (…) nieuwe beperkingen voor klanten die een hypotheek willen. De bankiers zijn alleen geïnteresseerd in zichzelf, niet in hun klanten. (…) Gevolg: een ton loonsverhoging aan zichzelf uitgekeerd. Het razende ongeloof van klanten, politiek en eigen personeel wordt niet opgemerkt. Totdat het maatschappelijk kabaal zo groot wordt dat schoorvoetend door sommigen het bedrag wordt teruggestort. Ze blijven koppig volhouden dat ze er wel récht op hebben. Hopelijk zijn ze morgen met zo’n laag salaris nog welkom voor de dagelijkse overheerlijke zalmmousse in hun favoriete exclusieve viertonnen-restaurant. Aan hen zal het nooit liggen.” Lees verder “Weg met die zalm, maak er gehakt van (66)”
Vlieg maakt duikeling in volgelopen gootsteen (65)
“Onderin een lege wijnfles zie ik een vlieg spartelen in een restantje vocht. Softie die ik ben, kan ik geen enkel levend wezen zien lijden, dus zin ik op een manier om het beest te helpen, of desnoods uit zijn lijden te verlossen. Ik besluit heel voorzichtig het plasje uit de fles te gieten in de hoop dat de vlieg meedrijft. Dat lukt. In het plasje, nu op het aanrecht, blijft hij op zijn rug met zijn pootjes in de lucht spartelen. Ik pak een stukje papier en hou dat tegen zijn pootjes aan. Hij krijgt er grip op en terwijl hij zich aan het papiertje vasthoudt, draai ik het om en leg het neer. Op het papiertje zit hij even stil, alsof hij moet nadenken wat hem nu weer is overkomen en doet dan een paar pasjes. Dat gaat goed. Maar dan probeert hij weg te vliegen en maakt vanwege zijn aan zijn lijf vastgeplakte vleugels een duikeling. Precies in de volgelopen gootsteen.”
Mooi ikje toch? Het is afkomstig van Miriam Wesselink, alhier beter bekend als Luvienna, zelfstandig informatieanalist, auteur van mannenverhalen, onderzoeker van nature en schrijver in transitie. Zie haar leerzame, fraai vormgegeven en qua taal en inhoud kraakheldere site Singularity. Dat de NRC-redaktie, die dit ikje in haar zaterdageditie plaatste er eigenstandig een slotzin aan toevoegde – “Langzaam zie ik hoe de vlieg tussen de afwas in de diepte verdwijnt” – was dus wel heel erg sneu. De betreffende internetjournalist (m/v) kan niet schrijven en weet niet wat manieren zijn. De zin is overbodig, en de zin is fout. Je ziet niet langzaam. Je ziet iets, en dat iets kan langzaam of snel gebeuren. Foei redaktie! Ga maar eens schrijven leren op Singularity. Lees verder “Vlieg maakt duikeling in volgelopen gootsteen (65)”
De komst van het internet heeft waarschijnlijk het halve regenwoud gered (64)
“Ik ben geboren met een Burnout” gaat stug door. Vorige week werd alweer het 16e (zegge: zestiende) deel van dit bijzondere feuilleton van schrijftalent en levenskunstenaar Timmerark gepubliceerd. Titel: “Met een knoop in mijn maag en donkere wolken in mijn hoofd.” Het zal niet lang duren of dit verhaal wordt verfilmd, wat wij je brommen. “Oh, wat zullen we dan trots op ons Timmertje zijn, daar op de première, waar wij allen op de eerste rij met grote gratis zakken popcorn zullen zitten”, zei iemand die er verstand van heeft. En Marc-Marie Huijbregts wordt getipt voor de hoofdrol.
Timmerark verhaalt over een kringgesprek bij de Sociale Dienst: “Ik zat schuin tegenover een donker meisje, ze leek me heel jong, een jaar of achttien, met vriendelijke borstjes (…) Ik had ook nog niet gegeten. Geen avondeten, dat kan ik niet op zo’n moment, met een knoop in mijn maag en donkere wolken in mijn hoofd.” Indra kwam er speciaal even voor langs: “Man, wat zit dat goed in elkaar. Klasse, hoor! Alsof ik naar 
een toneelstuk keek!” zei ze bewonderend. Pawi, die zelf deze week zal debuteren met een verhaal over op z’n minst twee sterfbedden, stak haar waardering ook niet onder stoelen noch banken en noemde het een “goed gedoseerd rampenverhaal”. En Klare taal trok het verhaal in een breder verband: “Toch wonderlijk hoe een groep mensen zichzelf en anderen kan bezighouden. De soosjale dienst en/of UWV houdt zichzelf krampachtig in stand om werklozen naar imaginaire banen te leiden en tevens zichzelve van een goede toekomst te verzekeren. Hetzelfde geldt voor de asielindustrie.” Lees verder “De komst van het internet heeft waarschijnlijk het halve regenwoud gered (64)”
We zijn allemaal maar mensjes van de dag (63)
En zo is het. We zijn mensjes, we lezen ikjes en we doen praatjes. Wie anders dan de Koning van de Eindoordelen, De Schrijvende Rechter (DSR) kon ons daar beter aan herinneren? Hij was jarig vorige week. En hij was in vorm vorige week. Nou dan.
“Wie niet weet wat wijting is, kan (…) net zo goed kattevoer eten. Veel te uitleggerig geschreven. Eindoordeel: 4- (zegge: viermin)” zei hij over het verhaaltje van Marie Verhage, die van de ober te horen kreeg dat de wijtingfilet die zij bestelde een “vergeten vis” is die ook vaak in kattenvoer wordt gebruikt. Lees verder “We zijn allemaal maar mensjes van de dag (63)”
Ikjes zijn beter dan blauwe, groene, gele of roze pilletjes (62)
Logopedisten, fysiotherapeuten, mondhygiënisten (m/v) worden in het overbeschaafde en bezuinigende Nederland weleens opzij geschoven, maar da’s onterecht, althans volgens onze medisch onderlegde reageerster Pawi. “Eenmaal in The Outback, ja, da’s een ander verhaal. Dan moet je het allemaal zelf uitvinden. Maar hier in NL heeft het zeker meerwaarde. Ook muziektherapie, of salsa dansen, echt zoveel beter dan een blauw, groen, geel of roze pilletje.” Ook het bespreken van ikjes lijkt heilzaam voor het afreageren van allerlei agressietjes. Vorige week werd dat hier weer eens gedemonstreerd, zij het dat niet alle leed en ellende kon worden voorkomen.
“Hij wilde naar huis, wist niet waar hij was en wat hij hier deed. Hij was zijn huis kwijt, zijn bril kwijt, zijn vrouw kwijt en de tijd kwijt ..”
Als logopedist in een ziekenhuis komt Rian Los regelmatig mensen tegen die “bijzonder in de war zijn”. Ze is zelf ook in de war, want ze gebruikt wat ze van die mensen hoort voor lollige stukjes in de krant. Dat gaat dan bijvoorbeeld zo: “ … Hij wilde naar huis, wist niet waar hij was en wat hij hier deed. Hij was zijn huis kwijt, zijn bril kwijt, zijn vrouw kwijt en de tijd kwijt ..” Lees verder “Ikjes zijn beter dan blauwe, groene, gele of roze pilletjes (62)”
Veel reageerders hebben een moeilijke jeugd gehad (61)
“Mijn ouders en grootouders waren allemaal lieve mensen. Daarom is er weinig interessants over mijn jeugd te vertellen. En Jezus heb ik ook nooit gespeeld. Ja, Izegrim, de wolf die door Reinaert de Vos gepiepeld werd, dat was alles.” Aldus reageerder Ad Hok vorige week op dit blog. De aanleiding? Zo’n beetje iedereen op blog Apiedapie ging ineens jeugdherinneringen ophalen, naar aanleiding van de publicatie van het tweede deel van Keessies droeve jongensjaren en het eerste deel van Letterzetters misschien nog wel droevigere jeugdverhalen.
En we hadden de worsteling met het geloof van De Schrijvende Rechter al eerder voor onze kiezen gehad – binnenkort vervolgd op dit blog – en ook de woeste meidenavonturen van de 17-jarige Luvienna, waaraan nog binnenkorter een nieuw deeltje zal worden toegevoegd. Ook alhier op dit blog. Of dat vervolg de ontmaagding al zal inhouden, dat verklappen we nog niet. Langzaam is het lekkerst.
Lees verder “Veel reageerders hebben een moeilijke jeugd gehad (61)”
Over de #elfstedentwittertocht, ikjes en bekende mensen (60)
Evert van Benthem heeft de Elfstedentocht gewonnen. Dertig jaar na zijn overwinning mochten we het eindelijk integraal op de televisie zien, begeleid door de commentaren op twitter, waardoor Nederland net één grote huiskamer was. Koud was het, we hadden kleumende vingertjes, maar het was beregezellig die #elfstedentwittertocht (bron hashtag: Heer Rozenwater). Lees verder “Over de #elfstedentwittertocht, ikjes en bekende mensen (60)”
Komt een man bij de dokter (59)
De hond van een Russische man wordt steeds kaler. Bij de dierenarts oppert de Rus dat het misschien komt door de genetisch gemodificeerde voedingsmiddelen in het Westen, een “lage pH in het bloed”, de “piramidevorm van water onder de microscoop” of homoseksuele vissen. De dierenarts denkt dat het hondje allergisch is voor schoonmaakartikelen. De Rus zegt: “No, I never clean”.
Bas van Vuren, aangenaam 