Beroepsschrijver Martin van der Jagt had weer eens een ikje verzonnen. Een kunstig opgebouwd plotje, waarin een misverstand over een kaartje bij een boeket bloemen voor gieren en brullen moest zorgen. „Veel liefs, blijven graag nog eens bij jullie slapen!”, stond op het kaartje dat hij zogenaamd aan zijn “nieuwe baas” gaf. En dat zogenaamd voor iemand anders bedoeld was. Het was allemaal de schuld van de bloemist.
Dit nooit meer, wist ik.
Vroeger hadden we John Lantings’ Theater van de Lach voor dit soort humor. Een bepaald publiek lachte zich er letterlijk de tranen in de broek om. Ik heb er in mijn vroegste jeugd een keer tussengezeten, in een zaaltje in een provinciestad. Met mijn ouders en nog wat aanhang. Vervolgens ben ik mijns eigen weegs gegaan. Dit nooit meer, wist ik. Hier hoor ik niet bij. En het was toen, in de garderobe van dat zaaltje, dat ik besloot te gaan studeren. Met het bekende gevolg dat ik nu cultureel een kei ben en een een blog als dit mag runnen en met een publiek als jullie in contact mag staan.
Uit dat publiek daar in mijn jeugd in die provinciestad bij de opvoering van het Theater van de Lach zijn een aantal jonge mensen uiteindelijk bij de NRC terechtgekomen. Bij de ikjesredaktie, de allerlaagste trede op de krantenladder, nog onder de schoonmaakploeg. Ze zitten er nog altijd.
Maar goed, Pawi zag het zoals wel vaker weer helemaal anders. “Helemaal goed, dit ikje. Mooi verhaal, echt gebeurd.” Dat hou je dus toch. En we zitten alweer volop in de ikjesrecensies, maar dat hadden jullie al in de gaten.
Geertje van der Geest had alleen haar naam kunnen insturen, dan was het al een vertederend ikje geweest. Maar ze schreef ook over haar kinderen, het voetballen en Albert Heijn. Er wordt wat afgekletst in de auto van Geertje. Keigezellig! Nou, en dan weten jullie het wel. Dan gaan wij hier gezellig meekletsen en vergeten de tijd en het ikje.
Ad Hok meldde dat zijn vader heel vroeger op zondag voetbalde en dat kleine Adje in de rust een flesje Joy limonade kreeg met een gevulde koek.
Zelf hield ik vroeger meer van de salamanders in het slootje naast het voetbalveld. In de rust kreeg ik een zakje chips met daarin een klein gedraaid blauw propje met zout. Dat propje moest je uit het zakje vissen, openen, uitstrooien en dan het zakje goed schudden. Heerlijk! Zout! “Wist ik veel. Ik dacht dat dat altijd zo zou blijven”, verzuchtte ik nostalgisch.
… een gewaagde opstap naar een verderfelijk leven in liederlijkheid
Maar je hebt altijd baas boven baas. Ik moest ervoor naar het voetbalveld, maar Lummel kreeg zo’n zakje al na even onder de fontein zitten. Ad Hok herinnerde zich alleen het zakje, niet de chips. Klare taal kreeg er cola bij, “een gewaagde opstap naar een verderfelijk leven in liederlijkheid”.
De geschiedenis van de chips in Nederland bleek op het internet te staan, vol met nieuwe nieuwtjes en ouwe feitjes die niemand weet. En ene Gerhard Kwak heeft voor ons het blauwe zakje gevonden, gewoon nagevraagd bij de fabrikant, daar waren wij nog niet op gekomen met ons gegoogle. Man.
Pawi kreeg geen chips. Helemaal nooit, of ze nou voetbalde, zwom, zeurde, fleemde, stampvoette, nada chips. Zij kreeg “soms ongepelde pinda’s op oude kranten. Zaterdagsfeestjes”. Zien jullie dat “soms”? En die “oude kranten”? Daar zit een wereld aan kinderverdriet achter, wat ik jullie brom. Maar we gaan het haar niet vragen. Sommige deksels kunnen beter gesloten blijven.
Jan Stoot
Intussen moest ene Jan Stoot, je verzint het niet, hij wel, voor zijn kinderen koken omdat zijn vrouw een weekend op pad was. Ja, dat komt dus nog altijd voor in Nederland anno nu. De mannenbroeders schamen zich niet eens om het in de krant op te schrijven. Maar het ergste komt nog: het werd pizza. Uit de supermarkt hopla zo in drievoud de oven in. Geen sla, want “mama is toch niet thuis”.
Nou, met zo’n verhaal moet je hier natuurlijk niet aankomen, hier op dit mooie aangename blog met moderne ruimdenkende intellectuele watjes en wattinnetjes. Lummel vond natuurlijk dat Stoot zelf had moeten koken, je hebt een kookblog of niet. En alle hier aanwezige mannen waren dat met hem eens of zeiden dat van plan te zijn.
Bertie – een vrouw notabene – gaf toe dat ze vooral “het wassen en snijden van de champignons, sjalotten, paprika’s, knoftenen, broccoli, tomaten en godweetwat” bewerkelijk vond en dus nooit meer zelf een pizza zal maken. Bertie. Een vrouw! Ook het deeg maken vindt ze een ramp. En “het vinden van de juiste oventijden en -temperaturen.” Ja, pizza maken dus. Alles ervan. Dat jullie dat weten. Niet bij Bertie gaan eten.
Zelf strooi ik altijd ambachtelijk wat kaaskorreltjes over de diepvriespizza. Net nadat ik hem uit de oven hebt gehaald en voordat de visite binnenkomt. Smullen.
Ilona zat vroeger wel heel stevig onder de knoet. Niet alleen verwachtte heel huize Pizza dat zij wel even ilona ging maken, als zij daar zin in hadden met zijn allen. Nee, het was vele malen erger. Ilona moest van haar jongste zoon vierkante pizza’s maken. Vierkante. Met rechte hoeken. Alsof je die niet zelf kunt snijden. Met een mes. Had de jongen geen boodschap aan. Mama moest en zou vierkante pizza’s maken, want die had hij ergens gezien. En anders hoefde hij ze wel niet. Dan ging hij wel bij de buren eten. Of hij liep weg. Scenes hebben zich daar afgespeeld, dat wil je niet weten, en altijd op de zondagmiddag als het gezin gezellig bij elkaar was.
… de schrik nog altijd niet teboven.
Je moeder tot vierkante pizza’s dwingen, het lijkt me dat dit tot oudermishandeling gerekend wordt. Maar veel jurisprudentie zal er niet over zijn. Ook geen vierurige Neverlandachtige documentaire. Inmiddels is het gelukkig de man van Ilona die kookt, “het echte bakwerk van verschillende soorten brood”. Maar ook hij bakt geen krentenbollen, geen bolletjes, geen stokbrood. Hij bakt alleen vierkant brood, kaarsrechte broodjes, driehoekige croissants. Scherp. Strak. Want ook manlief is de schrik nog altijd niet teboven.
Pawi had het, we weten het, vroeger niet makkelijk. Bij haar om de keukentafel met haar kinderen ging het om de vier p’s: Pizza, Pasta, Pita’s en Patat met.
Maar even zo goed, het past in het beeld. Vrouwen koken om hun gezin te voeden. Ze doen het in stilte en soms met tegenzin. Mannen maken er werk van. Ze vinden het leuk, worden er goed en fanatiek in en zijn in mum van tijd gevierde meesterkoks en kookbloggers. Hopla, en uitzonderingen bestaan.
We sluiten de ikjesparagraaf af met een rommelikje. Ene Ineke de Jonge wilde lollig doen over wat ze op de expositie van de Universiteitsbibliotheek allemaal aantrof: pennen, agenda’s, schriften, USB-sticks, pasjes, pizza’s, een zak patat, damesslipjes, jassen, kabels, opladers, sieraden, zonnebrillen, waterflesjes, een afzuigkap, een braadslee met vier langzaam gebakken speklapjes, een been van een etalagepop in een dameskous, een enorme vibrator, nee, ik verzin dit niet, en ballen, heel veel ballen: voetballen, basketballen, tennisballen, hockeyballen, corpsballen, tennisballen, gehaktballen, bitterballen en teelballen.
En een pet denk ik. Gooi het ikje er maar in. En dan gaan we nu naar een andere paragraaf, eentje over
Blog- en bloggersnieuws
Jokezelf zei dat ze heel benieuwd was naar het vervolg van Blank Vuil, al was het alleen maar omdat de eerste 20 afleveringen allemaal aan haar aandacht zijn ontsnapt en ze die binnenkort gaat lezen. “933 (!) reacties onder een enkele blogpost, mijn hemel dan ben je toch bezig om een hele grote te worden” dunkt haar.
Met 20 afleveringen 934 reacties scoren betekent toch al gauw pakweg 50 reacties per deel. Het is een teken dat de schrijfsels van Timmerark (want over hem en niemand minder hebben we het) boeien. Dat zijn thematiek en zijn ontregelende laid-back schrijfstijl de lezers bezig houdt, dat zijn schrijfsels de discussie zoeken en krijgen, in feite precies wat je als schrijver wilt. Zou je denken.
Dus ja, de literaire wereld schreeuwt om nieuwe hoofdstukken, maar de auteur is druk bezig met zichzelf, met telkens maar weer nieuwe katten en honden, met rotzooi kopen op marktplaats en gadgets die het niet doen doorverkopen op de rommelmarkt, met twitter, blog na blog schrappen en met de NPO1 app. En hij wil ook nogeens dingen bijleggen die er niet zijn. Dan kom je dus aan schrijven niet toe. Maar we zien het vanzelf. Als wel dan wel. Als niet dan niet. En het kan natuurlijk ook een #luizenmoederervaring worden. Dat we denken: hm, was hij maar op het hoogtepunt gestopt. Het is niet altijd makkelijk om in je eigen voetsporen te treden.
Op een andere draad, die we hier in het overzicht niet bespreken, stond een hoop lezenswaardigs van dezelfde Timmerark, want schrijven gaat bij hem niet zo vlotjes, maar erop los babbelen wonderwel. Het ging over leespennen en de snackbar en de actualiteit, alsof we allemaal met hem mee zitten te luisteren naar de radio. Zie aldaar.
Boeken
Op 27 maart in de ochtenduren om 09:16 wintertijd kwam dan eindelijk het moment dat je wist dat zou komen. De mededeling dat Lummels interactieve boekbespreking van Grand Hotel Europa ’s middags zou gaan beginnen. Een experiment. Een volkomen unieke ervaring in bloggersland.
“Snel lezen dat boek, je moet het om half twee uithebben”, waarschuwde ik nog. Niet iedereen kwam daaraan toe. Maar dat stond een bijzonder levendige bespreking van de tot nu toe twee delen niet in de weg. Sommige lezers hadden het wel gelezen. Sommige onlezers niet. Maar iedereen klepte mee. De spoiler alerts, de spoilers zelve en de klachten daarover sloegen ons om de oren. Want dat roep ze over jezelf af, weet je als je ermee begint en moet je gewoon accepteren.
Ilona deelde mee dat ze het boek vanaf half mei gaat lezen. Da’s prima, dan zijn al die spoilers al lang vergeten en zitten we al weer volop in besprekingen van andere werkjes. Boeken zat. Ilona, laat je het even weten wanneer je het uit hebt? Kun je een naschrift schrijven.
De discussie ging over de verhaallijnen (2, 3 of 4, dat was de vraag), de wendingen, de gezwollen stijl, en ook waar het boek over gaat: het Europa dat gaandeweg een attractiepark aan het worden is, overstroomd met toeristen, en dat je er door de drukte geen schilderijen van oude meesters meer kunt terugvinden en er geen normale liefdesrelatie meer op na kan houden. Voor zoeken naar kunst en liefde heb je immers rust nodig.
Die rust krijg je niet van de schrijver. Die man barst zelf uit elkaar. Er moet zoveel uit. Die man wil schreeuwen, wil belangrijk gevonden worden, wil schitteren, stralen, op naar de Nobelprijs voor de Literatuur die hij allang had moeten krijgen.
Voor rust, voor iets waar je echt wat aan hebt, qua ziel zeg maar, moet je bij andere schrijvers zijn, en vervolgens bij jezelf. Dat doet een goede schrijver: hij leidt je naar jezelf. Zelf verdwijnt hij in de achtergrond, het gaat niet om hem, het gaat om jou.
Een poll liet trouwens zien dat ongeveer een derde deel van het lezerspubliek het boek gelezen heeft. Een derde deel heeft het niet gelezen maar is dat wel van plan. De rest zal het een grote zorg zijn, c.q. geeft expliciet aan dat ze het boek niet gaan lezen, wat er ook gebeurt. De site is daarmee dus een heel aantrekkelijk medium voor uitgevers die hun boeken in de etalage willen zetten. Just saying. Goedkope prijzen! Wat zeg ik, ook de ouderwetse boekenbon wordt in dank geaccepteerd. Geen tas met boeken, die heb ik al teveel gehad.
… seksscenes alsof ze uit een pornoblaadje zijn overgeschreven.
Pawi was best wel kritisch: “Het stoort me dat de schrijver nogal eens “gelijk” schrijft als hij “meteen” bedoelt. Mag, heb ik intussen begrepen, maar voor iemand die zo’n pedante toon kiest voor zijn boek is het bijna vloeken in de kerk. Over seksisme: de liefde bedrijven kan de auteur misschien met passie, maar hij beschrijft de seksscenes alsof ze uit een pornoblaadje zijn overgeschreven. En hij toont zich een luie minnaar, die het liefst op zijn rug blijft liggen.”
Bertie gaf aan geen literatuurkenner te zijn en zich bij reviews en columns soms onnozel te voelen. Kijk en dan zie je de kracht van dit aangename blog, deze aangename community. “Lieve Bertie”, schreef Klare taal onmiddellijk, “je hoeft helemaal geen literatuurkenner te zijn om je mening te geven over een boek dat je leest.” En ze stak Bertie een hart onder de riem, wel zo stevig, daar word je niet goed van. Al gauw staken ook andere lezers de helpende hand toe. Prachtig om te zien en Bertie is er nu, zo heb ik begrepen, weer helemaal bovenop. Wat zeg ik? Ze gaat een eigen TV-show beginnen op de zondagmiddag. “Boeken bij Bertie”, gaat het heten of andersom.
Pawi en Lummel vlogen elkaar vinnig in de haren omdat de een een spoilertje deed of geen antwoord op een vraag gaf of andersom. Het was echt linke soep. Ik moest alle zeilen bijzetten om er de Integriteitscommissie buiten te houden.
Maar ja, Pawi had wel een puntje voor haar chagrijn. Ze had bijvoorbeeld iets raars gelezen op pagina 327 (e-book versie). Daar wordt het verloren gewaande schilderij gevonden in een fort, maar daarna doet schrijver Ilja alsof er niets gebeurd is. Hij zoekt gewoon verder in het gat onder de tegel waar ze net dat schilderij onder vandaan hadden gehaald. “Of heb ik het mis?” vroeg Pawi.
Nou, en daar kwam dus geen boe noch bah op. Bertie probeert het nog even en deelde een vermoeden. Maar ja, wie is Bertie? Geen literatuurkenner. En een beetje onnozel, zoals we weten. Heb je dus niks aan.
Lummel, de man die dit allemaal heeft verzonnen, die er wel verstand van zou moeten hebben, belangstelling, zin, toewijding, die drukte zijn snor en zei helegaar niks. Nou, dat moet je net bij Pawi doen. Not dus. Die begon me daar een partijtje te koken! Had ik ook gedaan trouwens. Negeer me en ik negeer jou helemaal kapot! Maar Lummel bleef dagenlang maar geen sjoege geven. Vermoedelijk omdat hij het boek allang heeft weggegooid of kwijtgemaakt en die pagina’s helemaal niet meer wil herlezen. Schrijf dan geen boekbespreking, zou je bijna zeggen. Maar ik kijk wel uit.
“Jammer dat je spoilert, pawi”
“Jammer dat je spoilert, pawi”, zei hij op een gegeven moment dan toch, minzaam, en daarmee diep en diep vernederend. Het was zijn enige reactie op iets anders dat Pawi had geschreven, maar wat ik hier niet zal herhalen omdat ik niet wil spoileren. “Je had hetzelfde kunnen beweren”, ging Lummel nog even door, “zonder het weg te geven”. Man man, wat een ingehouden minachting zit hier in. Voelen jullie het? En die twee concrete vragen van Pawi zijn dus niet, ik herhaal niet, door hem beantwoord. Nog altijd niet.
En ja, mensen, zoiets doe je dus niet met Pawi! Ze sloeg meteen terug: “Dan stop ik er per direct mee, Lummel. Bas mag mijn reactie verwijderen (…) Doei!”
KLAP!
Daar ging ze al en ze sloeg de deur dicht, met een klap, dat wil je niet weten. Het blog stond nog uren te schudden. Uiteraard was ze een dagje later weer terug, want zo gaan die dingen.
Uit emails van alle kanten heb ik begrepen dat vooral mijn doortastende wijze optreden veel kwaad heeft voorkomen. Ik schoot namelijk meteen op de beide kemphanen kemphaan en het kempkipje af en zei allemaal wijze dingen. Zodanig dat ze elk voor zich konden denken dat ik voor hullie was, en dat ze allebei zonder gezichtsverlies bakzeil konden halen.
“Weet je”, suste ik bijvoorbeeld, “ik weet precies hoe de Bijbel afloopt, en de Passion, toch lees ik er nog weleens in resp. kijk ik er elk jaar weer ademloos naar. Zouden ze hem echt gaan ophangen?? Blijft het maar in mijn hoofd bonzen. Het zal toch niet … En ja, dan hangen ze hem dus op, en ze wassen hun handen in onschuld, ieder jaar maar weer. En toch blijft het spannende lees- en kijkkost.”
Huzarenstukje, maar ja, je bent blogbeheerder of niet. Inmiddels is alles goed en gaan ze zelfs volgend jaar samen op vakantie, heb ik gehoord dan. En de Integriteitscommissie hoefde er niet aan te pas te komen. Ben ik best wel een beetje trots op.
En de oplettende lezer heeft natuurljk door wat ik tevens deed in mijn bovenstaande Kissingerkunststukje. Aandacht afleiden. Ze kwaad maken op een derde, in dit geval mij. Hoe? Die goeie man, die is toch helemaal niet opgehangen, mensen?
En inmiddels zijn we allemaal al weer bezig met de lente en zo. En met het lezen van de NRC. Die nu ook met een boekbespreking is gekomen, en ze beginnen net als wij met het Grand Hotel Europa. Hetzelfde boek, wat een toeval. Not.
De “NRC Boekenclub” noemen ze het heel origineel en er mogen reacties van lezers op. De eerste bekende namen uit vervlogen tijden zijn onder diverse pseudoniemen al weer neergestreken. Als vliegen op een pas gevallen paardenkeutel. Kijken hoelang Trolley nodig heeft om ook dit initiatief te slopen. JC van Oort (volgens Lummel een “notoire culturele jamsmeerder”) heeft alweer het hoogste woord. En het is natuurlijk een kwestie van tijd voordat die andere selfkicker, DSR zal gaan opdraven. Wanneer? Bij de bespreking van het eerste de beste pornoboek is hij weer van de partij. Wat ik jullie brom.
Inmiddels wordt ook al duidelijk waar de volgende boekbeschrijvingen over zullen gaan. Buwalda bijvoorbeeld. Lummel is pas op pagina 83 maar dat kan met de dag veranderen. “Het boek loopt goed, het verhaal loopt lekker, een hoop weetjes over klassieke muziek (…), goed beheerste tijdlijnen, kortom prima. Maar tot nu toe mis ik diepgang. Een jongen die met zijn verwekker geconfronteerd wordt. Dat zou me moeten aanspreken omdat mijn verwekker ook de pleiterik maakte toen ik 8 was.”
Klare taal zag de bui hangen en deelde mee dat ze niet aan deze nieuwe Buwalda gaat beginnen na Bonita Avenue dat ze wel met plezier gelezen heeft. Waarom niet? Ze is er wel een beetje klaar mee, met die megalomane opzet van een trilogie. “Zoveel had hij ook niet te melden, dacht ik”.
Ad Hok gaat Broederstrijd van Antonio Petacchi kopen. Nou, die heeft er vast nog wel een paar in zijn schuur liggen. En anders belt hij zijn uitgever wel.
Die boekenrubriek hier, die gaat lekker
Wil jij net als Ad Hok en andere reageerders kans maken om in het volgende intro voor te komen? Wil jij ook aardige vondsten debiteren naar aanleiding van ikjes? Wil je gein maken met onbekenden die voor je het weet je vrienden zijn? Misschien wil je een uitnodiging voor een gezellige bijeenkomst van alle auteurs en reageerders op deze site? Of zeg je: doe mij dat maar allemaal?
Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is.
Doe dan aan deze leuke rubriek hier op deze leuke site mee. Ga eens wat ikjes lezen, die staan ergens verstopt in of op de NRC, die krant die zo van lezersanekdotes houdt. Stuur zelf een ikje in. Scrol naar beneden en zeg iets. Dat mag met een fantasie-emailadres en ook met een nom de plume. Je wint een zwaarverguld lepeltje als jouw reactie precies de 100e is. Of de 200e, 300e enzovoort tot in het oneindige. Lepeltjes zat.
Voor je het weet kan een citaat van jou, een foto van jou, een wat dan ook van jou, een hoogtepunt van de week worden. Heb je inspiratie nodig? Raadpleeg de afleveringen van deze rubriek elders op dit blog. Vooral ook een aanrader als je er even tussenuit bent geweest.
Reacties zijn welkom via het reactieveld, of via het contactformulier hier, of via een email naar bas.vanvuren@gmail.com.
Het wordt een prettige week. Als je vindt dat het geen prettige week moet worden, voel je dan vrij om elders te gaan buurten. Daar waar er meer zijn zoals jij. Wij doen dan hier onze dingetjes en jij doet de jouwe daar.
De foto helemaal hierboven – wij vakmensen noemen het de featured image – laat traditiegetrouw een stukje offline leven van mezelf zien van de afgelopen week. Nou, jullie zien het wel. Het was alweer volop Pasen in huize Van Vuren gisterenmiddag. Mijn vriendin gaf me een mes maar wilde niet dat ik bij het hoofdje zou beginnen. Da’s net IS, zei ze. Dus heb ik het lam eerst van achteren en later van voren opgesliced. Nu heb ik alleen nog het koppie over. In de broodtrommel. Iemand een tip wat ik daar mee moet doen? Er zit poedersuiker op.
Foto: “Paasmes” © 2019 Bas van Vuren
Bas van Vuren, aangenaam 
Ja, interessant overzicht!
Dit weekend heb ik het met verschillende lezers gehad over een boekbespreking waarbij je niets over de inhoud van het boek mag zeggen. Gezamenlijk kwam men tot de conclusie dat dat niet kon, tenzij je het houdt bij: “het heeft een kaft, een middenstuk, een einde”. Dus mijn weekend kon niet meer stuk, zoveel gelijkgezinden…
Wakker
Onze dochter wordt iedere ochtend maar moeizaam wakker. We hebben daarom een Wake-up Light-wekker voor haar gekocht. Als extra gadget wordt het opkomende licht versterkt met het geluid van een dwingend zingende vogel: een merel. Hoe hard de vogel ook zingt, regelmatig staan we in de ochtend aan de trap met het verzoek de vogel uit te zetten en op te staan. Ook deze ochtend gaat haar wekker. En wel om half 5. Geïrriteerd loop ik naar de zoldertrap en vraag mijn dochter het zingen uit te zetten. Slaperig klinkt daarop het antwoord: „Mam ga naar je bed, deze vogel zingt buiten in de tuin.”
Elena van der Hoorn
hahahaha! snik.
We gaan het experiment evalueren en nemen ook de feedback van Pawi en haar gezin mee.
Qua ikje: deze is wel zo belegen, daar word je akelig van. Al in allerlei vormen jaren geleden en elders gepubliceerd, met tal van vogels zoals de koolmees.
Er zijn andere wijzen om een boek te bespreken dan een tekst immanente. Daar zijn hele letterenfaculteiten voor opgericht. Jammer dat ze dat bij pawi huis niet weten.
Oei, lummel is niet echt verzoenend. En ik maar denken dat er een loutering zou plaatshebben in het weekend. Volgens mij echter moeten we alle feedback serieus nemen en meenemen in de braadslagingen ipv tot afkatten over te gaan. Just my opinion.
Letterkunde studeren lijkt me dodelijk voor de literatuurliefhebber. Daarom doe ik niet meer mee met de boekbespreking. Samen op vakantie lijkt me dan ook een onmogelijke opgave, stel je voor dat ik een paddestoelenrisotto wil maken maar niets over de ingrediënten mag zeggen, alleen iets over vuur onder de pan, roeren en vocht toevoegen…
Man man man laat maar waaien.
Wat een enorm intro, je hebt zeker Ilja gelezen?
Maar het is een mooi en leesbaar stuk geworden en dat ik een TV-show ga beginnen is een interessant nieuwtje. Ik ben benieuwd wat ik er van ga maken.
Het ikje vind ik prima. Zelf ben ik ook belegen, niet extra, dat komt dus goed uit. Qua ikje. ☻
Jaja, bewuste verschrijvingen, Ilja’s wijdlopigheid … het zat er allemaal in vandaag. Bespotten echter niet, Timmertje ziet de ondertoon niet, de complimenten, de aansporingen, maar ja, daarvoor moet je dan ook tussen de oogharen kunnen lezen, daarvoor heb je rust nodig in het hoofdje dat op volle toeren maalt. Op de wc, onder de douche, in het park met of zonder hond, naar jezelf luisteren en de rest eruit filteren kan overal.
Toen ik nog een lummeltje was stond ik elke ochtend om vijf uur op om mijn krantenwijkje te doen. Nix wake-up light wekker. Een kouwe douche en mijn lange haren (net zo lang als die van Ilja) droog wapperen in de wind. Ik zag geen vogels, maar ratten en muizen. Mijn moeder stuurde echter geen ikje op naar de krant. Dank je ma!
🤣🤣🤣
Wat een dijk van een intro vandaag, drie rubrieken maar liefst of hoofdstukken om een beetje in literaire sferen te blijven. De ikjes, blognieuws, en last but not least boeken.
Je bent al helemaal in de ban van ILPf zonder het te lezen, dat kan allemaal met zo’n bron van discussie.
Ik verheug me bijzonder op het nieuwe zondagprogramma van Bertie met boeken, bij voorkeur na Buitenhof.
Ja dat heb ik ook. Ik heb dat boek al helemaal uit 🤣🤣
Bijzonder onderhoudend allemaal. Ik heb je intro helemaal doorgenomen, maar het was zó lang dat ik morgen nog een keer terug kom om het dunnetjes over te doen (ik ben inmiddels een belegen mens aan het worden, dan krijg je dat). Al denk ik dat dan het gekrakeel over dat hotel ergens in Europa maar oversla. Het is gek, maar ik voel totaal geen behoefte om dat boek open te slaan. Ook de nieuwe Buwalda laat ik aan me voorbij gaan. zou dat ook de leeftijd zijn?
Jokezelf,
Helemaal met je eens, je hoeft niet alles letterlijk te lezen om er toch met al je ervaringen en kennis van de literatuur een idee te krijgen van wat er gaande is. Vakkundige recensies van deskundige recensenten die je liggen , in je straatje passen zogezegd, nemen je veel werk uit handen.
Of het met leeftijd te maken heeft daar heb ik geen oordeel over, alleen dat ik tijd tekort kom, dat het tempo minder wordt en dus probeer selectief de krenten uit de pap te nemen
Reünie
Zaterdag komt onze oude hardloopgroep na tien jaar weer bijeen. Van de bijna veertig oud-leden zijn er dertig aanwezig. We zijn wat grijzer en soms wat dikker geworden, maar de sfeer is vertrouwd. Onze oude trainer Sjaak is erbij en regeert als vanouds.
Na onze training, met natuurlijk wat heuvels, praten we elkaar verder bij in een strandtent. Een van de leden had ik bij de training gemist. Hij ziet er witjes uit. Ik vraag waarom hij niet bij de training was. „Ik had een crematie.” Oh. Mijn oud-groepslid kijkt me geruststellend aan: „Ik ben tegenwoordig uitvaartverzorger.”
Ellen Oostvogel
Heuvels bij een strandtent … het zullen wel duinen geweest zijn, zeg ik als importzwitser.
Het grapje is zo belegen dat ik er bijna onpasselijk van word. Voor alle beoefenaars van deze beroepsgroep levert deze opmerking het enige lachje van hun dag op. Voor de rest is het in de plooi blijven, verdriet veinzen, en de droefsporen in het weekend uit de poriën lopen. In de duinen, Ellen.
Eigenlijk is alles belegen. Nieuwe litteratuur en muziek. Zo vaak hoor ik een nieuwe band klinken als een oude band. Oasis geloof ik klonk als U2 maar ook veel Lennon klinkende zangers. Nieuw in ons land zijn liedjes die zo uit de jaren zestig kunnen komen, het geluid misschien iets beter. Dat zal wel van alle tijden zijn.
Ergens in Europa zaten ooit een aantal sympathieke lieden aan het bier en het ontbijt (bier was beter dan het water heb ik mij laten gelezen) in een taveerne langs een rivierbocht mooie verhalen te vertellen over deze of gene zestiende eeuwer wanneer plots de veerman vanaf een ander tafeltje roept:
Man die heeft een baard zo lang als Bard de Hun die Vandalen hun sandalen verkocht. Of iets anders wat slaat als Kees de autist op een Duitser in een auto.
We zijn allemaal herkauwers.
Hoe ben jij zo op de hoogte van al dat belegens? Bassie van de Nassie. Was Nassie niet eigenlijk Nessie? Over belegen verhalen gesproken en jeetje kreetje. De Sloterplas die man made is, volgens de Telegraaf in de tachtiger jaren zwom daar ook een MegaVis in. Met onduidelijke foto. Ons eigen LochNessie
Maar wat wel waar is, is de Nederlandse bijdrage aan de ontdekking van nieuw bewijs dat de Dino’s echt door een Meteoriet, omvang enige Mount Everesten, zijn omgelegd: vissen met glas in hun kieuwen, in een modderpoel in de VS, bewezen, weet niet (meer) hoe, een KWARTIER na de inslag daar achtergelaten. Ja, wij laten de wereld een poepje ruiken op Geo en Dino gebied.
Prettige dag verder, belegen als hij zal zijn.
Disclaimer
Alles wat ik schreef over BvV en belegen zijn is gedaan vanuit een goed hart, beetje vet rondom de kleppen maar soit, en met een aardige inborst. Komt misschien haast nooit zo over maar is echt zo!
Waarom zaggie er witjes uit? Moestie poepen?
Dan kun je inderdaad beter niet gaan rennen.
Uitvaartverzorgers horen er witjes uit te zien.
Je hebt te veel Lucky Lukes gelezen Ad.
Dank voor het aanpassen meneer Van Vuren
Typisch, van belegen kaas word ik nooit onpasselijk.
Uitzondering
Met drie millennials eet ik in een restaurant in Utrecht. De serveerster komt langs voor onze dessertbestelling. Op de kaart keus tussen zoet of kazen van de regio. Ik bestel zoet. Mijn eerste disgenoot: „Kaas, maar dan zonder notenbrood erbij.” Tafelgenoot twee: „Kaas, maar géén blauwschimmel.” Nummer drie, zonder een spier te vertrekken: „Kaas, maar dan niet uit de regio.”
Jur Oosterhuis
Ik snap hem niet. Ook niet na een dubbele herlezing. Iemand?
De derde zegt het zonder een spier te vertrekken. Dus de schrijver vindt dat grappig. Omdat het de derde was of omdat het antwoord grappig was? Ik zie er de lol niet van in.
Ikheb trouwens die pizza waarvan jeeen foto in het intro geplaats hebt gisteren weer gemaakt. Nog steeds lekker, bedankt voor de tip.
Ik heb overigens van mijn voorganger een foto doorgestuurd gekregen, naar hem verzonden door Timmerark ter publicatie. Er zat verder geen informatie bij. Ik neem aan dat het zijn hondje is. Ziet er liev uit!
Derde millennial doet poging tot humor.
Mogen we aannemen dat Jur zelf geen millenial is?
Overigens, die lokale kazen uit Utrecht blijken echt te bestaan:
https://favorflav.com/nl/food/lokale-kazen-uit-utrecht/
En voor mensen met een goedkoop internetabonnementje hebben we er nog beeld bij ook:
Kaas uit Utrecht, lekker aan de gracht eten met gezellige mensen 😀
De lol van het kan ik me wel voorstellen, iemand die een gortdroge opmerking maakt heeft meestal de lachers op zijn hand. Maar je moet het niet opschrijven.
En kaas is lekker.
…van het ikje…
Dachten we al!🤣🤣
Geen dank. ☻
Jij ook niet 😗😁
Het ikje doet denken aan een ander, wél leuk ikje, waarbij de kelner de bestelling komt brengen met “hier een zonder kersen, hier een zonder slagroom, en hier een zoalstie bedoeld is. Vrije associatie, het precieze ikje kan ik niet zo 123 vinden…
En kaas uit de omgeving van Utrecht is heerlijk! Ik ben er mee opgegroeid en wil niets anders meer.
Zaanse was een heerlijke groeikaas. 😉 We aten ook Edammer, daar vond ik niet veel aan.
Zeg even iets liefs over het hondje van Timmerark alsjeblieft! Braaf …
@pawi
Dat ikje ging over een sorbet: https://www.nrc.nl/nieuws/2019/01/04/aanpassingen-a3127843
En dat hondje van Timmerark heeft ook een lekker toetje.
Wat een verrassing: zowel het toetje van Ad Hok als het hondje van Timmerark zijn vertederend.
Tuurlijk is het een leuk beestje, ik had hem als eerste geliked.
Leuk met een blokje kaas erbij: het derde en laatste deel van de Grote Hotel Grand-Europa Boekbespreking van Lummel lezen. Waar dan? Man. HIE-IER.
Email
Met mijn keramiek sta ik op een tentoonstelling. Twee oudere dames blijven bij mijn werk staan. De ene dame pakt en leest een visitekaartje en zegt tegen haar vriendin, wijzend op mijn voorwerpen: „Wat is dat voor spul?” „Keramiek”, luidt het antwoord. „Geen email?” „Nee, het is keramiek! Maar als je het precies wil weten moet je het aan die mevrouw vragen”, zegt ze wijzend op mij. De dame pakt mijn visitekaartje, duwt het onder mijn neus, wijst en zegt: „En wat staat hier dan?” Boven haar vinger, op het kaartje staat: ‘E-mail:…’
Martha Frets
Man man, deze grap maakten wij medio jaren zeventig!
Wat een leuke verrassing! Fijn dat ik eens niet via WP reageer. Robin, de pup die morgen 20 weken wordt, is, ligt uitgeput naast mij op de bank. Morgen de derde schooldag. Samen met de reisavonturem is het een volle week voor mens en dier.
Leuke en lieve woorden waarvoor mijn dank, evenals voor de publicatie!
Ik verdenk de NRC ervan de ikjes rubriek op te heffen. Door zulke ikjes te plaatsen moeten de lezers wel reageren. Hou Een Sop
Methusalem zou zich in zijn graf omdraaien.
Is die dood dan?
Een goede voorbereiding
Onze 19-jarige zoon staat aan de vooravond van een grote uitdaging: zijn havo-eindexamen. Nog één laatste weekend flink uitgaan, dan gaat hij écht beginnen met de voorbereiding, belooft hij ons stellig. Uitgeput, maar voldaan van het feesten, volgt een week van verslapen, uitslapen, en veel geluier op zijn bed. Als hij aan het einde van de week vermoeid naast ons in de bank hangt, vragen wij hem voorzichtig hoe het met zijn voorbereiding en planning staat. Enthousiast gaat hij rechtop zitten en met een tevreden blik antwoordt hij: „Goed, ik loop op schema, afgelopen week stond ‘mentaal voorbereiden’ op de planning.”
Marieke Friesen-Koorn
Ja Marieke heeft een grappige zoon. Next.
Zucht.
Wat zijn er toch een boel slimme, leuke, alerte, adremme kinderen. Het wachten is op hun uiterlijk schoon en goede smaak.
Mijn Opa zou zeggen: “Hij kan leuk uit de hoek komen. Je zou hem er graag in terugschoppen…”.
Mijn opazei dat hij hem ergraag in terug zou meppen.
Ikvrees voor de zoon van Marieke dat hij al flink aan het.islukken is.
Methusalem had geeneens een bank om in te hangen.
Ouderwets aan de kaak stellen van pubergedrag (van een 19-jarige!) is niet meer van deze tijd. Mopper dan liever op het weer of zo.
Ja Bas, hij is eindelijk dood. Maar hoe oud hij is geworden, daar zijn de boeken nog niet over gesloten. Toch wel iets van zevenhonderd jaar. Kan wat minder of wat meer zijn.
Verraderlijk pad
Vanaf station Sloterdijk fiets ik naar huis, achter de volkstuinen langs. Vanuit de verte zie ik een hardloper aankomen over het fietspad. Plots neemt de trimmer een haakse bocht en rent pardoes het talud af van de sloot rondom het park. Hij verdwijnt tussen het riet. Een paar seconden later krabbelt hij, nat van top tot teen, het talud weer op. Moddersporen op zijn bovenbenen. Ik nader hem en hoor hem met een zwaar Amerikaans accent enkele krachttermen uiten. Ik kijk opzij naar de sloot: een wak van zwart slootwater in gravelrood kroos.
Dick Jansen
Ja, wat moeten we hier mee? Jogger rent in sloot. Zo what en wat toen?
Leuk voorval, maar had beter vanuit het perspectief van de jogger geschreven moeten zijn.
En spreken amsterdammers niet meer met een onvervalst amsterdams accent maar met een zwaar amerikaans accent. Shit. Fuck. Tering.
Ik ben lekker aan het rennen op het fietspad. Komt er een zwalkende dronken kerel op me af fietsen. Fuck, dat gaat fout denk ik en ga maar op het gravelpad naast het fietspad runnen. Shit, tering, het was een sloot. De dronken fietser lalt in het voorbij fietsen. Dat moet in de krant. Fuck you kon ik hem nog naroepen.
Lag een keer in een sloot langs de dijk naar Volendam waar ik bij een vriend die antikraakte logeerde. Vreemde was dat mijn fiets op de standaard was blijven staan.
In de antikraakschool aangekomen trok ik in de gang een voor een mijn kleding uit om herboren naakt bij mijn vriend aan te kloppen.
Hij was niet bepaald gecharmeerd van mij terwijl ik hem bezwoer dat naakt door een school lopen een openbaring was.
We zien het voor ons.
Daar ben ik mij opeens bang van.
Hé ik kan vandaag liken
Dat wil ik wel liken.
Verder is het een toch nog mild zaterdagje aan het worden, straks wordt ik erop uitgestuurd om paaseitjes bij een speciale chocolaterie te kopen. Van marsepein. Het zou heel koud worden maar alleen op de fiets in de wind met te weinig kleding aan wordt die belofte ingelost.
Hebben vandaag al meer dan zes kilometer gefietst met pup Robin in zijn fietskarretje waar hij een haat verhouding mee heeft.
Word
Timmerarktwo
lummel?
Wordt wordt word of ´ik’ wordt timmerarkrwo
hm
https
DS, HR, IN, KE, IK, prima maar LUV?
Mis mijn tien jaar oud zijn en samen met mijn toen nog coole oudere broer leven in een kamertje met, hij had kroeshaar en ik niet, zijn coole muziek. Onder andere deze soundtrack van een US tv serie, gezongen door Sammy Davis Jr. De hoofdacteur is later de bak in gegaan wegens moord op zijn vrouw. Shotgun uit de trunk van zijn car…jaja.
https://www.youtube.com/watch?v=rVu9ymIwURs
Derde en laatste nummertje. Voor uitvoerige vervoering lees mijn blog al weet ik niet of ik vannacht over blog of nooit.
Ik was hier bij. Met een heel KLEINE BIJ. Ik verliet het concert een nummer of twee hiervoor om een joint te roken, alleen. Zat ik dus in Amsterdam Zuid, op een bankje bij een kinderspeelplaats om te ontdekken (was het vergeten) dat het concert in Paradiso ook live op het Museumplein werd uitgezonden. Dit nummer, de harmonica ging door mijn ziel toen ik, stoned, waarom? Paranoia en zo, op dat bankje mijn leven en dat van mijn afwezige vader overdacht. Hij is dood, de l*l, geen kaartje niets, maar dat was toen nog 23 jaar in het vergiet.
Ik ben zo blij dat ik geen drugs meer gebruik. En, voor the record, het beetje dat ik gebruikte was echt genoeg om alleen een sjiwawa aan het twijfelen te brengen. Soms. Ook nooit uit een palmboom gevallen. Wie wel?
You said you would never compromise, HOW DOES IT FEEL, TO BE ON YOUR OWN, with no direction home, a complete unknown…
Nou, mijn vriendin later echtgenote twee en vrienden uit Duitsland zaten, stonden dus nog in die poptempel en ik er buiten, het hele museumplein voller dan toen NL zilver kreeg in ZA. Het was een heel gepuzzel om iedereen te vinden en mee naar huis te fietsen waar de luchtbedden nog opgeblazen moesten worden, stoned, zie je het voor je?
HOW DOES IT FEEL!?!
https://www.youtube.com/watch?v=b9J3A-S1LVg
Mooie beelden, timmerark.
Hopen dat hij dit leest.
Dank je Ad 🖖🏼 zeker Bas😁.
Excuus voor de zwaarmoedige reactie onder BV. Beetje Rum na beetje Whisky brengt het zwarte gat onder de aandacht.
Dat grote zwarte gat, daar is hopelijk toch wel iedereen van doordrongen?
Al denk ik tegenwoordig wel vaak: “Leuk maar wat heb ik daar nu helemaal aan?” De magnetron gebruik ik al in geen jaren meer en Tupperware koop ik alleen nog om door te verkopen. Als je wat goedkope TW op een rommelmarkt kunt kopen: Doen!
Marktplaats smeekt erom. Voor de lol he, niet voor de pingels. Verkocht laatst een houten schommelpaard bij het grof vuil gevonden. Dat is toch mooi. Een blije opa. Een blije Ark(in). Want ik kan dan wel pochen, zij doet het!
Goede zondag nog lieve lieverds🤮🤭😘🤫👊🏽
Goochelaar
Als vrijwilliger bij het plaatselijke dierenasiel zorg ik geregeld voor de katten. Kattenbakken legen, etensbakjes afwassen, en natuurlijk veel aaien en bemoedigend toespreken. Vandaag lukt het een grote, gespierde kater onverwacht zich listig langs mij heen te wringen als ik zijn deurtje op een kier heb staan. Hij draaft de afdeling op en klimt direct boven op een dakbalk waar ik hem niet meer te pakken kan krijgen. Vanaf die positie kijkt hij tevreden knipogend naar beneden. Dit is me nog nooit gebeurd. Ik bestudeer het dossier bij zijn hok om te kijken hoe hij heet, zodat ik de vaste medewerker kan waarschuwen. Ik lees: zwart-witte kater, ongeveer twee jaar oud, naam: Houdini.
Trees Roose
Beetje vroeg misschien, maar dan hoef ik me morgenochtend alleen maar bezig te houden met het nieuwe intro.
Ik mis de NRC-Next geen moment, pawi, behalve zo rond 23:00 toen de ochtendkrant al te lezen was. De Volkskrant is niet zo scheutig tijd wise. Een geweldige goede column zaterdag van Sheila Sitalsing. Pas sinds GW en dankzij dat afgrijselijke afzeikmanneke na DWDD heb ik enige symphatie voor Willem-Alex. Schijnt dat 55% van de jeugd
(tot maar liefst 34 jaar, hoezo jeugd? Maar nu aap ik Sheila na)
tegen de monarchie is. 15% wil een gekozen staatshoofd. Soms is de VK deels gratis te lezen via Kapaza.nl / nieuws. Sowieso een handige? Link? Geen APP. Programma? Hub?
Komt Letterzetter nog wel eens langs? Hoop dat ik ook niet hier mijn voet in mijn mond stop. Reeds drie maal heb ik recent vriendelijk geïnformeerd maar iemands gade, ken de mannen uit het café waar ik al vijf jaar niet meer ben geweest, om met mijn mond vol tanden te moeten horen dat ze zijn overleden. Allemaal grote, veel grotere dan moi, innemers, het café leven maakt meer… enfin, niets dan de waarheid over hen die ons voor gingen denk ik maar.
Over zo’n drie en een half uur gaat de wekker voor schooldag vier en ik heb spierpijn als nooit eerder, en nu niet met de dierentaxi maar met ons fietskarretje in welke de lieve viervoeter zijn tanden en poten heeft gegooid om onmin te melden met dit vervoer. Naast Husky gehuil. Opvoeden is doof zijn zeggen ze. Toch? Niet meehuilen met de wolven AUB, we hebben het langzaam opgebouwd en de laatste keer, zes km, ging het erg goed. Met koude tegenwind.
Ha, het ikje. Houdini, grappig zo noemen ze een Husky ook.
Ik heb er geen verstand van maar ik vind het een leuk doch lang ikje.
Dank je pawi voor het zo mooi en vroeg overtypen. Morgen lekker uitslapen?
kadaza.nl
Ik durf het bijna niet te zeggen.
Nederlandse taal op het radio1journaal gehoord:
“Ik wilde deze keer de stad uit naar de bergen om te zien hoe het leven op het platteland eruit ziet.”
Trees heeft wat moeite met beknopt formuleren 😁 De kat heet Houdini. Haar manier om dat te vertellen: “Ik bestudeer het dossier bij zijn hok om te kijken hoe hij heet, zodat ik de vaste medewerker kan waarschuwen.”
Ik ken iemand die een schildpad had/heeft die Houdini heet.
Inderdaad lummel, had/heeft/had/heeft/had/heeft/had……. en weer heeft! Hopeloos geval
Jaaaaaaaaa!😁😁
Jaja, je hebt ook platteland in de bergen, Timmerark. Seeing it as we speak .. 😀
Gelukkig Ilona.
Dat is toch een dal Bas?
Gelukkig geen intro vandaag. Hoef ik me niet schuldig te voelen dat het ikje bij het vorige intro stond. Dat was heerlijk uitslapen 😉
Die schildpad van Ilona, Houdini dus, was die niet dol op bloemkoolblaadjes? Hoe zat het ook alweer Ilona? Ik herinner me een erg grappig voorval van jou in de supermarkt, maar precies weet ik het niet meer.
Timmerarktwo, dat kadaza.nl is een soort doorverwijssite, lijkt me. Maar hier hoef ik maar ‘b’ in het zoekvenster in te typen en ik kom uit bij Bas. Met een ‘n’ zit ik meteen bij NRC en natuurlijk de ‘t’ van Telegraaf. Prima hulpje, zo’n meedenkende PC.
Juist Pawi, dat durf ik al de hele dag niet te zeggen. Speciaal voor jou heb ik maar eens geen intro geschreven. Schuldgevoelens daar wil ik niet verantwoordelijk voor zijn.
Qua zoekvenstertjes en schillenpadjes. Type rechtsboven de “Schildpad” van “Schildpad” in en je komt bij wat schildpaddenverhalen van Ilona. Ik heb zojuist nieuwsgierig de link naar het complete verhaal aangeklikt maar kwam toen uit bij de gewiste site Drasties. Alles dat daarop stond is weg.
Gelukkig had ik hiero nog een highlight uit het stuk gekopieerd (ter ere van Ilonas verjaardag):
“… Er liggen maar drie struiken waarvan twee verlept en eentje nog aardig fris. Er ligt dit keer niks los. Jammer, want los loof gooi ik meestal in de boodschappenkar om het daarna buiten in m’n tas te doen. Er ligt zo vaak afval in karretjes van voorgangers, dus… Zonder te kijken knak ik met duim en wijsvinger een schutblad van de frisse struik af en leg het in mijn winkelwagentje. Terwijl ik dat doe, denk ik: mag dit? Schuldig voel ik me eigenlijk niet, want wat is dit blaadje nou helemaal waard? Ik kijk in het rond. En zie: in het hoekje van het plafond bespeur ik een klein cameraoogje. Ik voel me onmiddellijk betrapt. Wat zou er gebeuren als ik buiten kom en het schutblad in m’n tas stop. Op de videobeelden is vast wel te zien hoe vreemd ik in de rondte kijk en dan ook nog recht in de camera. ‘Nee nee, mevrouwtje,’ hoor je dan, ‘we hebben u zien stelen. U heeft geplukt. Het staat er allemaal op. U bent er gloeiend bij.’ Wat zou ik moeten zeggen als verweer? …. “
Timmer, je kunt in de bergen platteland hebben, is doorgaans in de dalen, maar niet altijd, ook op hellingen, en op lage bergen zelfs op de top. Je kunt in de bergen ook steden hebben, ook die zijn vooral in de dalen aan te treffen maar er zijn ook keihoge steden bij. Oftewel platteland betekent niet: geen berg. Platteland betekent: niet stad.
Bas, ik snap dat allemaal wel. De Nederlandse journalist hanteerde, ach laat ook maar! Niet van veel belang. We zijn vandaag met ons fietskarretje naar de hondenschool gegaan, het karretje was eigenlijk gekocht voor een pup die nooit ook maar een kwart van de omvang en gewicht van deze pup zal bereiken, een halve Husky dus.
Husky’s staan bekend als de Houdini onder de honden en welja, heen ging het nog maar op de terugweg, gelukkig vlak bij huis, stak Robin opeens zijn hoofd door een raam welk er eerst niet was. Goedkoop is ook dus duurkoop en dus moeten we snel een zeer verbeterde versie op de kop tikken.
Het was ook geen makkie. Ik weeg 110 en Robin en kar samen een kleine dertig kilo. Dan zijn zelfs heel, heel erg kleine heuveltjes knauwend aan het zelfvertrouwen en de controle over de weg en de ziel van de tocht. Zen en de kunst van het fietskarretje onderhoud.
Ben zo moe dat ik al een uur in de zon naar een soort van glas rum zit te kijken. Drink ik tegenwoordig vaak in een thermobeker, koffie blijft warm en een BoCa koud. Het is bijna zeven uur, tijd voor de bank en een dekbedje. En dan denkt Robin juist dan om een plasrondje te vragen en ik doe alles in de vroege ochtend en na het avondeten, zo zijn de afspraken en soms ook de langere tocht overdag. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest. Of zo moe.
Goedemorgen. Ik zal wel, is ook zo, een cultuurbarbaar zijn in de ogen van hen die (dit) zien, want een kerkje afgebrand en ik denk gelijk:
Wat een mooie kans om een altaar van nu, voor de wetenschap te bouwen, of een voetbalstationnetje voor arme kinderen, een veldje vernoemd naar Johan Cruyff en als we in de stijl willen blijven noemen we het gewoon een JC court, twee voor de prijs van een. Voor de Verlosser uit Betondorp en de Gehangene uit Bethlehem.
Ben er tijdens een kerstmis geweest, 1986 of 87. Veel poeha al vond ik een geste aan het eind wel leuk. Je pakte een sinaasappel uit een schaal en daar zat een briefje aan bevestigd met een aardig woordje. Misschien was het anders, tijd doet veel met je. Maar die sinaasappel was er wel en over sinaasappels gesproken: tRump was weer wat in de war, hij dacht dat het toch wel misschien, bijna het beste museum ter wereld was. En zoals altijd had hij goede raad (er is een hilarisch filmpje waarin hij zegt waarin hij de beste in is, veel, zo niet in alles) gericht aan de brandweermensen: Snel werken!
Trump dacht dat het een bosbrand was, wilde er vliegtuigen met waterzakken op af sturen. 😂
Voor de rest heb ik de ganse avond in verbijstering naar de tv gekeken. Zoals toen met Lady Di en toen met 9/11. Nu gelukkig geen gewonden maar wel een hele hoop kapot gemaakt. Triest.
Gevaar
Mijn zus voedt haar kinderen op met veel aandacht voor gezonde voeding en een bewuste levensstijl. Als haar zoon een jaar of zes is, realiseert ze zich dat het tijd wordt om het eens te hebben over de gevaren die in de buitenwereld loeren. Ze besluit tot een open vraag. „Als een onbekende meneer je zou vragen of je een snoepje wilt. Wat zeg je dan?” Hij peinst even en antwoordt: „Zit er suiker in?”
José van Os
Wat hier mooi aan is, is dat ze haar zus voor schut zet.
Ha biologische kinderlokkers, die hadden we nog niet.
Ik heb ook de hele avond naar de brand zitten kijken. Vurschrukkuluk.
Ik vind het ikje erg grappig en ook goed zonder overbodige opsmuk geschreven. Zo willen we ze hebben, die ikjes, ik wel tenminste. Al weer minstens een jaar of drie geleden dat we er zo eentje hadden. Het kan dus wel!
Overigens vind ik het licht potsierlijk dat er nu overal burgers zijn, ook in Nederland, die geld gaan inzamelen voor de herbouw van de Notre Dame. Het Vaticaan is toch niet armlastig? Frankrijk als land is toch geen ontwikkelingsland? Er gaat iets heel moois kapot, een collectief bezit, herstel dat dan ook collectief. Het kerkje heeft ook jarenlang gezorgd voor schier oneindige inkomsten van de miljoenen toeristen .. Overheid, Vaticaan, katholieke kerk in Frankrijk … herbouw dat ding voor jezelf en voor ons. Daar betalen we belasting voor, daarvoor doen we onze muntjes en pepermuntjes in het collectezakje. Ik heb gezegd. Baf. Maakt mij dit tot een cultuurbarbaar? Een harteloze schoft? Ik vind van niet.
Ja. Waterzakken. Jezus liep over water maar niet tijdens Koningsdag/spelen.
De Koningsspelen zijn al geweest want Goede Vrijdag, Pasen en vakantie in Argentinië, dus het moest een week of twee eerder.
Twitter is zoals het hoort te zijn:
Als je als een atheïst het afbranden van deze kathedraal viert dan ben je een ongeciviliseerde spermazak.
O, ja! En jij bent zeker geciviliseerd terwijl je iemand een zak met sperma noemt alleen omdat die persoon het niet met je eens is? Weet je wat jij bent?
Deze kathedraal is Europa. Niet de EU of Brussel nee, onze hele geschiedenis staat in de fik, onze identiteit is aangestoken!
De islam is minderwaardig.
Deze brand is slecht voor het klimaat.
TV of radio heb ik gemist. Maar denk wel aan een Koninginnedag ergens in de jaren negentig.
Bea schudde handen op tv en op CNN of de BBC stond LA in de fik vanwege Rodney King.
Ik had destijds twee tv’s, op elkaar, gewoon omdat je destijds vaak van iemand een tv kreeg, of een bank, tijdens het studeren. Was eens leuk toen Ajax in Europa speelde. Ik wist het niet maar als in NL Ajax van links naar rechts speelde, op de tv, dan werd dit in Duitsland bv uitgezonden van rechts naar links. Dat ging zo omwille van de reclameborden. Dus bij de middellijn aangekomen draaide het spel als je…weet je, je had er bij moeten zijn.
Vanavond Ajax in Turijn. Wat zou er gebeurd zijn wanneer ze vanavond tegen Paris SG hadden moeten spelen. Rouwband om?
Ik ben een cultuurbarbaar dus ik heb ook iets tegen het ge en misbruiken van het sentiment door politici, zo een Macron die niet kan acteren. Mitterand zou dit veel beter hebben gedaan. Of Reagan.
Verhip, helemaal vergeten maar misschien gaan we eind van het jaar via Parijs naar Londen, kunnen we ook even ramptoerist zijn.
NRC roept de lezers op om hun verhaal over de Notre Dame op te sturen. We kunnen dus een aantal ND ikjes verwachten.
Zucht. Ze zitten om kopij te springen als het eerste de beste buurtkrantje.
Mijn vriendin was op vakantie in Parijs. We hebben de Notre Dame bezocht. En heb je daarna aan de Seine gezeten? Nee maar hij wel aan de Meine.
https://www.nrc.nl/nieuws/2019/04/16/notre-dame-leeft-ik-heb-het-gezien-a3957058
Dit heeft iedereen misschien al gelezen, misschien ook niet. Dan zeg ik: als nog lezen.
Ja, Bas kan schrijven! 😉
Ja schudden
Op zondagochtend zit ik met hooguit vijftien andere kerkgangers in een kerkje in Duitsland. De dominee, een gastpredikant uit een naburige plaats, spreekt over gastvrijheid tegenover asielzoekers. Een oudere dame schudt krachtig met haar hoofd. De dominee richt zich tot haar en zegt strijdlustig: „U mag dan wel protesteren, maar de Bijbeltekst van vanochtend laat mij geen andere uitleg toe.” De dame steekt haar hand op en zegt: „Herr Pfarrer, ik schud geen nee. Ik heb de ziekte van Parkinson.”
Theo Boer
Het enige pluspuntje aan dit akelige ikje is dat het niet in de Notre Dame speelt. Die komen nog.
Jeessuss… er zou een rubriek wegwerp-ikjesmoeten zijn.
De kop van dit ikje vind ik smakeloos of anders gezegd vergezocht.
Met Parkinson in je lijf schud je nee zonder het te willen. Met vermoeidheid in je lijf schud je ja zonder het te willen, als je op tijd weer even bij de les bent.
De reacties op de lezersoproep van NRC over de Notre Dame zijn er wel, maar ik zie er zo gauw geen ikje uit ontstaan.
Een vreselijk erg ikje. Of je citeert alles in het Duits of nix. Niet een klein bitchen. Stront.
Ronald de Boer na de wedstrijd:
Al ging het goed ik was er niet erg gerust op, ik storf vele doden.
Maar dat is flauw, zijn voorhoofd is zo strak getrokken dat er natuurlijk iets geknakt is in zijn hersen.
Dat snoepikje vind ik ook wel leuk al heeft de Rabo onderzocht dat de meeste speelgoedwinkels uitgestorven zijn. Chocolade is daarentegen bezig met een groeispurt. Het wordt gezien als hip en gezond. De dame van de Rabo kreeg maar liefst vijftien minuten om reclame voor zichzelf te maken. Over de rug van de snoepers.
Parkinson en dementie ikjes zouden wat mij betreft niet eens geplaatst laat staat besproken hoeven te worden. Kunnen we beter leuke polletjes voor plaatsen. Maar ik hou nu eenmaal veel van polletjes. Zoals bv:
Stond in Parijs uw identiteit ook in de fik?
Denkt u dat we ooit te horen zullen krijgen wie het vuur heeft aangestoken? U mag ook je zijn. Ik rust mijn zaak.
PS
Vandaag aan de deur een Amerikaanse vlag verkocht aan een Fransman die de vlag voor een kunst stuk ging gebruiken.
“Fuck trump” zei hij maar niet ongevraagd.
Speelgoedwinkels moet natuurlijk snoepgoedwinkels zijn, maar eigenlijk overbodig voor dit zeer geeerd publiek.
Een robot is geen mens. Een robot heeft geen gevoel. En met die vrolijke woorden eindigt het programma ‘GAAN’, voor mij want de hond en ik gaan ons vroege rondje aan, na deze tweet. Nee, reactie.
Maar bloody zes ! X per week twee uur inbelradio. Hippe presentator, Marokkaanse Nederlander, en een vrij slim publiek. Veel X dezelfde mensen. Acteurs? Ik haat dit soort radio op de radio. Doe het lekker op het internet.
Maar goed, de laatste inbeller haat internet. En robots.
En Focus? Voorheen op de dinsdagnacht van twee tot zes, radio over Wetenschap. Is ook verknipt. Vijf maal per week van twee tot vier. Zo kun je toch niet fatsoenlijk slapeloos zijn.
Bij thuiskomst nog een uurtje met de hond op de bank. Het leven lacht ons toe. Zal vast binnenkort iemand dood gaan of ander leed.
TV kapot. Fiets gestolen. Mijn beide armen naar de haaien.
Vies
Tijdens het avondeten boksen zoon en dochter tegen elkaar op in het benoemen van écht vieze dingen. Na een reeks smerigheden komt dochterlief met de uitsmijter: „Weet je wat pas echt vies is? Als de assistente van de ortho haar borsten op mijn voorhoofd legt terwijl ze aan mijn beugel pulkt.” Ik walg. Mijn man fronst een wenkbrauw.
Hanneke de Bruin
Alweer een akelig ikje. Moeder walgt alsof het een mannelijke ortho betreft die zijn leuter uit zijn broek haalt. En bovendien … dat mens doet haar werk. Geconcentreerd. Misschien moet ze even op het ongemak gewezen worden maar zeker niet via de krant.
Hallo, luitjes. Ik mis de annonces van bv Vrij NL toen die nog een grote krant was en elke week uitkwam of ijl ik nu? Net als de taxichauffeur die tegen Van Dis sprak:
Ik vind uw tv-programma zo goed, ik kijk elke week!
Ja, ja mensen, mijn HAVO vriend en ik liepen de maandag daarop beetje uitsloverig door de garderobe van de school (kantine durfden we niet in, dat was de arena van de heel mooie meisjes en jongens die niet naar van Dis hadden gekeken of wel maar er niet over durfden te praten, zo is er altijd wel iets) de hoogtepunten te bespreken. En die waren er niet altijd, uiteraard. Maar WFH was geweldig en ook die geweeeldige journalist (zijn eigen kwalificatie van zichzelf) Willem Oltmans. Pareltjes die nu nauwelijks opgedoken worden. Weet je waarom? Ik denk van wel. Dat was dus een maandelijkse show, nu hebben we ze soms , twee per dag, vijf dagen per week. Zoveel interessante mensen hebben wij hier helemaal niet.
Journaal: In NewYork liep iemand met Jerrycans benzine een Kathedraal binnen. Laat me niet lachen, dat ding kan nooit oud genoeg zijn om het volkslied of Ave Maria bij te zingen wanneer het licht geeft.
Maar dat wilde ik allemaal niet zeggen.
Niemand heeft OF ervaring met een keespen of die dit wel heeft wil dit niet met mij (in ‘t openbaar) delen. Om Bas te citeren: “Kan.”
Maar de Cloud? Ik ben naarstig op zoek naar de juiste zoals een schurftige hond kindjes om geaaid te worden. Never mind.
AUB, als iemand een cloud gebruikt, welke, en gratis of niet en hoe kom je er in hemelsnaam achter welke antwoorden werken?
Bvd Ark
Een keespen zou weleens een gat in de markt kunnen zijn.
weereen flutikje
Op mijn blog, en waarschijnlijk over heel Twitter en diep in de gaten en kieren van het web, een link naar het lang verwachte Mueller Report, met zwarte balken. Als ik een goede keespen had gehad had ik er makkelijk uit kunnen citeren nu is me dat veel te veel werk.
Dat doen de kranten wel voor je, Timmerark.
De assistente die haar borsten duwt op het voorhoofd van een in hulpeloze toestand liggend meisje. Ontgoochelend ikje.
Ik zou dat niet bespreken tijdens het avondeten. Prima ikje, dat veel blootlegt van schrijnend leed in de orthodontistenstoel.
Ze weet het niet? of toch wel.
Veel nonnen doen dat, hun borsten tegen iemand aanduwen. Getver. Ze doen het nog steeds. Die nonnen die er nog zijn.
Hetdoet me denken aan een Boudewijn de Groot liedje: tante Julia,
Ik speel piano als u wilt maar haal uw borsten van mijn schouder
Gelukkig waren er nog geen ikjes in de jaren zestig.
Eh, wat doen de kranten ook al weer Bas ?
Vertellen wat er in dat rapport staat.
Wat is een keespen?
Een keespen is een pen waarmee je keesen ken.
Dat had ik zelf ook wel bedacht. ☻ Er moet een serieuzere betekenis zijn.
Misschien tijd voor een kees study?
@pawi
Eerlijk waar? Wat komen niet-katholieke jongetjes toch veel tekort.
Bertie, Timmerark praat er al de hele week over.
Ook dit nog
Kleindochter Kiki (6) is erg onder de indruk van het overlijden van mijn schoonzus. Kort daarna wordt in haar klas, in de aanloop naar het paasfeest, het lijdensverhaal verteld. Met een bibberende stem zegt ze: „Eerst ging tante Cobie dood, en nu is Jezus óók al dood.”
Rietje Dumas
Ik geloof echt dat de NRC weer een kinderpagina moet publiceren. Hadden ze vroeger in de weekeditie voor het buitenland. Voor de ikjespagina wordt het langzamerhand gênant.
Goede Vrijdag allemaal! The Passion was weer tenenkrommend, just saying. Man, wat een overgeregisseerde toneelvoorstelling met middelmatig gezang en geacteer.
En Poot. Die is ook dood.
Een gelukkie dat Elvis nog leeft.
Zeker!
Leip
Maandagavond. Ik kan in de supermarkt de bonus-shampoo die ik voor mijn dochter op kamers moet kopen niet vinden en bel haar even. „Mam! Nu niet! Ik zit midden in Game of Thrones!” Tijdenlang heeft zij zich verheugd op dit laatste seizoen. Ik heb half meegekeken en het artikel GOT voor dummies in NRC gelezen zodat ik een beetje met mijn kinderen kan meepraten. Later die avond komt er op de familie-app een bericht binnen dat ik vluchtig lees: „GOT was leip” en „hele Notre-Dame in de fik”. Gek denk ik – nooit iets gezien van de Notre-Dame in GOT. Ik bedenk me moedeloos dat het hoog tijd wordt te stoppen met proberen deze serie bij te benen.
Willemijn Tichelaar
Nou, Willemijn heeft wel heel veel woorden nodig om niks te zeggen.
Ik heb nog nooit naar GOT gekeken. En het ikje is geschikt voor het bekende blog: ´heb je niets te zeggen, doe het dan hier’
Om het nogactueler te maken had ze er ook Pfeijffer en Buwalda bij moeten slepen.
Dat boek van Buwalda is goed gestructureerd. Er is een goed basisidee voor een roman, maar hij doet er te veel schepjes bovenop zodat het net nix wordt. Ik moet nog 200 paginaas en twee boeken. Ik heb alleen de laatste Irving langzamer gelezen.
En Buwalda schrijft zo gestructureerd dat ik denk al te weten waar deel drie mee eindigt.
Verrassend ikje. Met zelfspot en al.
Iedereen wist dat er eentje zat aan te komen met de Notre Dame, maar Willemijn heeft er een leuke variant van gemaakt.
Nix zelfspot hiero. Net als ´het zal wel aan mij liggen’
Krampachtige poging om twee actualiteitjes in één ikje te persen.
Een geslaagde poging. Nou eens niet in onvervalst Amsterdams, maar leesbaar.
Willemijn is de onwetende in dit ikje. Goed gedaan. Qua gelaagdheid te vergelijken met Buwalda.
Gottegot. Het ikje, tja, ik zou het in een logje stoppen.
De Throne-games volg ik niet en got nog minder, ook niet die met een d.
Buwalda bestel ik toch maar niet.
Meer nieuws heb ik niet.
Vandaag in de NRC een vergelijkbaar probleem als in huize Van Vuren: hoe eet je een paashaas? Begin je bij de kop? dan moet je dooreten. Wim Köhler heeft er een heel verhaal van gemaakt.
https://www.nrc.nl/nieuws/2017/04/10/paashaas-7954574-a1553896
Wim schrijft een tikkie stoterig. Maar dit terzijde, het is geen ikje.
Het meest schokkende voor mij is dat er dus kennelijk bruten bestaan “die de haas of sinterklaas met enkele forse klappen in brokken slaan”. In feite logisch als je erover nadenkt, maar man man man … je zal er maar mee moeten samenleven.
Dat doet me denken aan dat plaatje waarop twee paashazen staan. Eenheeftgeenoren meer. Zegtdie andere: ´doet dat pijn?´ zegt die zonder oren :´ wat?’
https://www.google.fr/search?q=easter+rabbit+no+ears&ie=UTF-8&oe=UTF-8&hl=fr-fr&client=safari#imgrc=5fWJz-fxkIMaSM:
Wanneer iedereen het ikje vies heeft afgeserveerd doet pawi er een strik omheen.
Minzaam negeert zij de afwijzers, handig reageert men er hier overheen. Indien de parasollen de zon beter uit de tuin geweerd zouden hebben en de rumcola niet zo een vloekende hoofdpijn in het verschiet gesteld zou ik *
voetnoot * binnen mijn context.
Honderden doden weer, Christenen en toeristen. Je kunt hier EN smakeloze grapjes over maken EN/OF er de geschiedenis op los laten.
Dan liever een dom of stom ikje.
Wij weten allemaal waarom deze aanslagen gepleegd worden. Opeens moet ik denken aan de mariniers die in Libanon opgeblazen werden waardoor Reagan de troepen terugtrok, en de helicopter die in Somalië neergehaald werd en waar iClinton zijn presidentschap aan herinnerd zou worden wanneer er niet een pijpbeurt in het ovaal kantoor gebeurd zou zijn. JFK hield orgieën in het door hem aangelegde zwembad in het WH. Niet door hem persoonlijk uiteraard, het bad was er JUIST om zijn rugpijn te verlichten.
In de verte klinken sirenes. Een bij zoemt. Telt deze nog mee?
Voor wat?
Vanwaar en in welke staat ik ben kan ik daar helaas niet op terugkomen. Als ik jou of iemand excuses moet aanbieden dan spijt mij dit🤔.
Waarvoor?
Vrolijke Paasmaandag allen, een vrije dag voor schrijvers, uitgevers, bloggers en intro schrijvers.
Ja, veel plezier allemaal. Hiero is het vandaag gewoon Monday.
Ook van deze tekstcorrector een vrolijke paasvoortzetting zonder akelige wereldrampen
Pleonasme ja
Hier is het ook maandag hoor Ad, wij doen al lang niet aan de paashaas.
Sorry Bas ik dacht dat ik duidelijk was maar je woont natuurlijk, en dat is vast heel fijn voor je, in het Zwitse.
Maar overhier hadden wij een bijentelling. Geen bijenteling.
Omdat ik geen bij van een wesp kan onderscheiden durfde ik niet mee te tellen. Alleen die vriendelijk schommelende hommels herken ik, maar die deden niet mee voor de telling.
Hiero is het ook maandag, maar wel een ultieme recreatie-maandag. Fietsers, al of niet met trapondersteuning, wandelaars, liggers. Weinig joggers. Heel warm. Heel vrij.
Alleen noeste werkbijen doen hun werk: dokters helen, polities vangen, brandweren spuiten.
Hier is het ook Tweede Paasdag zoals het in Brabant heet, heel druk vanwege mooi weer.
Het park is vol met mensen, veel kinderen , honden , scootmobielers met hond soms zelfs twee naast elkaar.
Picnic op een deken aan de ijzeren vrouw ( zo heet de plas), gelukkig vandaag niet al teveel lawaai van knetterende radiootjes en vreselijke andere geluidsmachines.
De barbecue-tjes roken volop en worden gewoon achtergelaten met as en resten vlees. Moet kunnen hoor!
Maar het was een gezellige en zonnige Tweede Paasdag dat dan weer wel.
Hulp verlenen
Met mijn vrouw geniet ik op een terras aan een Haags plein van een lunch. Het is prachtig lenteweer. Alles en iedereen lijkt vrolijker en kleurrijker dan normaal en in afwachting van de komende vrije Paasdagen. Plots zien we vanuit de verte een witte dieselbus hard achter een ambulance aanrijden. Uit de bus klinkt luide muziek. De chauffeur toetert en gebaart wild naar de ambulance. Voor ons terras gaat de ambulance aan de kant en stopt. ‘Handen af van onze hulpverleners’, schiet door ons hoofd, als de chauffeur resoluut op de inmiddels uitgestapte ambulancebroeders af loopt. Hij houdt iets omhoog. Eén van de broeders herkent het. Zijn mobieltje. De chauffeur overhandigt het aan de verbaasde broeder nadat hij heeft voorgedaan hoe het ding op straat is gevallen, en stapt breed lachend weer in zijn bus.
Evert-Jan Mulder
Nou, daar is Evert-Jan even voor gaan zitten. Compleet met hulpmiddeltjes voor de lezer die de plot niet al na de vierde zin ziet aankomen. Als bonus het weer, onontbeerlijk voor een goed begrip. Was het nog maar Pasen.
Wedstrijd ‘Het Korte Verhaal’?
Een variatie op buitenlandervindportemonneevannrclezer dit keer is de buitenlander een witte dieselbus
Ik moet er een paar dagen vantussen. Totziens
Have fun!😁
Neem je je boeken mee?
Hoe dan ook: fijne reis en succes.
Over het ikje: zelden zoveel overbodige zinnen gelezen. Terwijl ik toch altijd graag een strik om de inzending doe. Vandaag lukt het me niet.
Waarom doe je inderdaad vaak zo positief over soms tenenkrommende ikjes, Pawi? Wil je pleasen, helpen, popijopi zijn, is het iets uit je jeugd en wil je erover praten?
Mij is altijd geleerd: gewoon eerlijk zijn, al is het scherp, de waarheid heeft nog nooit iemand kwaad gedaan.
Hahaha. Hee hoor. Altijd ben ik op zoek naar een andere mening dan die van de meestestemmengelden.
Zoals ik in mijn werk ook altijd zocht naar een andere uitleg van wat me verteld werd. Succes verzekerd.
Voorbeeld? De dertiger die plotseling niet meer vooruit kon lopen, alleen maar achteruit. Kort na het verbreken van zijn verloving. Iedereen dacht dat het niet echt was. Ik wilde er het mijne van weten.
Het bleek geen ingebeelde ziekte te zijn, maar het gevolg van strategische infarctjes in de thalamus (die hebben we allemaal, een prachtig knooppunt in de hersenen, wees er zuinig op!). Die infarctjes waren het gevolg van hoge bloeddruk, die mogelijk maar niet bewezen een topdruk bereikte, nadat zijn meisje het had uit gemaakt. Hij herstelde binnen enkele maanden.
Of van die jonge vrouw die niets meer zei, niet meer bewoog, in een driehoeksrelatie zat….
…en toen? Nu ben ik nieuwsgierig.
Mooi pawi altijd open minded blijven en niet sudderen in je eigen prutje.
Dit ikje is zeker een lang verhaal met toeters en bellen maar uiteindelijk een verrassende ontknoping.
Mooi theater toch voor de mensen die daar zitten en wachten op sensatie en vertier.
Lekker lunchen en lachen heerlijk toch?
Ik heb een heel goede bui en neem elk ikje serieus.
Fijn dat Klare taal geniet van wat er te genieten valt. Zouden we allemaal moeten doen.
De jonge vrouw bleek een te laag suikergehalte te hebben, uit het niets, zomaar, heel zeldzaam. Ze ontwaakte aan het infuus met glucose…en toen was er wel weer veel uit te praten.
Tulips
Voor het eerst konden we een keer met verlof in deze tijd van het jaar. Dus eindelijk kan ik mijn Britse vriend de bollenvelden van mijn jeugd laten zien. We fietsen langs de kleurige velden. Blij en trots geniet ik van deze bloemenpracht.
„En, wat vond je ervan?”, vraag ik nieuwsgierig als we onze fietsen wegzetten.
Hij kijkt me aan en zegt:
„A bit artificial.”
Karen Gerbrands
Ze zijn natuurlijk een tikkie doorgekweekt. Order!
Het is maar hoe je het bekijkt die bollenpracht, misschien enigszins too much voor de Engelse vriend.
Tja, die Britten houden meer van ongebreidelde natuur:
Ja Ad hier zien we een prachtige Engelse natuurtuin geheel ongekunsteld qua vorm en inhoud.
Astrix en Obelix, daar moet ik steeds aan denken als ik die Britse tuinen zie. In het album Astrix en de Britten zie je een Brit met een kammetje en nagelschaartje het gazon bijwerken.
‘Rare jongens die Britten’
AstErix *****!
Het is een plaatje van een tuin, helemaal in de Franse stijl.
Engelse tuinen zijn echt anders.
Het ikje eindigde gelukkig niet op de Keukenhof, die onbereikbaar bleek. Prima ikje, ik zie de ontgoocheling van Karen voor me.
Ik ben een straatschoffie uit Mokum, en van tuinen heb ik echt de ballen verstand. Het plaatje heb ik uiteraard gegoogeld. De titel is: Classic English Garden. Dit zijn een paar quotes uit de bijgaande beschrijving:
After the romantic spell of the landscaped countryside scenes which were, to borrow the words of Walter Pater, “almost offensively green”, the garden design eventually returned to formality with careful addition of color during the Victorian Era. The classic English garden style borrows heavily from the 20th century Victorian gardens that are found in every continent the British had a presence at that time.
Refinement in design and well-manicured looks are the main characteristics of the classic garden. Geometrical shapes dominate, and they provide a neat framework for the predetermined areas of ornamental flowers, shrubs, trees and even some vegetables and herbs. “A place for everything and everything in its place” can very well be the guiding principle here.
Laatste reacties zijn in overeenstemming met de titel van deze draad.
Wel een vreemde situatie. Eerst naar het einde der reacties en dan helemaal naar boven om ook te reageren. Even zien of
Ja hoor weer helemaal naar boven. Waarom Bas?
Mooie verhaal stukjes pawi.
Nog vier lessen met de pup en dan komt de normale regelmaat weer terug en ga ik schrijven als een tiet die …ja nu dus nog niet.
Man wat is onze Robin een godsgeschenk. Ik zal een geweldig filmpje op mijn YouTube kanaal zetten dan kan ik het hier…nee dat kan ook op mijn blog, val ik hier niemand lastig.
Nu lopen in de harde regen. Heerlijk, de eerste 2, 3 weken liepen we bijna iedere keer nat te regenen.
Groet en een natte ting op je wang als je dit wil. Ik niet maar ja…
Het blijft moeilijk navigeren voor een enkeling.
Ik geloof je, Ad.
Ik zocht op Wiki naar het verschil tussen Franse en Engelse tuinen. Dan zie je het weer helemaal anders.
Huisgemaakt
We gaan eten in een plaatselijk restaurant. Na de menukaart uitgebreid te hebben bestudeerd kies ik weloverwogen voor de ribeye, vooral ook vanwege de toevoeging ‘met huisgemaakte dikke frieten’. Groot is dan ook mijn teleurstellig als de frietjes dun zijn en niet te onderscheiden van de frietjes van mijn tafelgenoten. De serveerster verontschuldigt zich: „De huisgemaakte frieten waren helaas niet leverbaar.”
Dirk Lauwers
Navigeren? Navigeren? Nee, nou wordt ie mooi🙄.
Voordat ik helemaal naar boven ben is mijn spitsvondigheid mij allang weer ontschoten, en dan heb je ook nog die ellenlange teksten van deze of geen die vaak kant noch de klos en uh uh uh en uh waar ging dat ikje nou ook al weer over? Heb toch wel heimwee naar de tijd dat ik leed aan heimwee. Jointje erbij, MAS*H herkauwend. Laatste info is killing.
Maar goed, ikje met poging tot humor. Bah.
Morgen weer een kans.
Raar ikje. Moeten we nu lachen, boos zijn, de politie bellen, het etablissement boycotten? Dikke friet!
Pawi, het blijkt maar weer dat het Internet is als de bijbel: iedereen kan er een passage in vinden die het best in zijn/haar straatje past.