De eerste inning van de hilarische drastieskoppenwedstrijd is deze week, op de 12e van de 12e, afgesloten. De officiele uitslag staat hier. Bescheiden als ik ben, noem ik de winnaar liever niet. JdW, de onsympathieke eigenaar van drasties, de jury, de Integriteitscommissie, ze hebben allemaal geweldig werk geleverd.
Ik presenteer hier een overzicht van de winnende koppen die mij persoonlijk het meest dierbaar zijn. Ze zijn geselecteerd uit een stuk of vier-, vijfhonderd koppen, ik heb ze er zonder aanzien des persoons uitgepikt, dus ja, ik kom er zelf ook een fiks aantal keren in voor. Logisch in feite, want ik houd van mijn eigen gevoel voor humor. En ik ben ook een drommels grappig kereltje. Tranen in de ogen soms. Van die koppen van mij.
Maar ook van die andere. Die van De Schrijvende Rechter, Miep, Ilona, Indra, Pimm’s, NaamNomName, Lallende Lummel, Jammerende Jurk, Ad Hok, Bertje, Em, Verplicht Veld, Lulletje Rozenwater, Afzender, Mopperkont, Greet, Weeromstuit, Luvienna, Lidy ….
Veel plezier en geniet van een stukkie scrollen door Apie’s Koppen Choice.
NERD TOUCHES HIS FIRST PUSSY – Marquis de Sade (Jammerende Jurk)DRASTIES, UW VENSTER OP DE WERELD… ApiedapieANDERHALVE MAN EN EEN PAARDENKOP – Ilona“OUDE DAME”’ ROERT ZICH DANIG OP DE SPELERSMARKT – Juventusfan (Ad Hok)SKIPPY MAAKT EEN WIPPIE – Apiedapie
LIEFDE VOOR DE FIETS ZAT ER AL VROEG IN BIJ LARS BOOM – mindere god (Ad Hok)
CHRISTENHOND – ApiedapieEEN EENZAME BOOM, WARE HET NIET VOOR DIE MAN, MET EEN CAMERA – NaamNomNameGEVAAR VOOR WINDSTOTEN – ApiedapieKINDEREN GEVEN JE VAAK EEN WARM GEVOEL – MopperkontWE MOETEN OOK WEER EENS BIJ JE MOEDER LANGS – MopperkontGROETEN UIT BERGEN AAN ZEE – IlonaVERHUIZING EMMER DIERENTUIN LOOPT ANDERS DAN VERWACHT – weeromstuitVOEL JIJ JE OOK ZO VAAK ALLEEN? – MopperkontJE HEBT ZELF ZWEETVOETEN!!! – ApiedapieNOU MAAR HOPEN DAT HET NIET GAAT VRIEZEN – JaJuSTEVIGE WIP – Ad HokSAMEN KOMEN WE ER WEL UIT … – IlonaONZE BIEFSTUK STAAT OP EENZAME HOOGTE – LuviennaHET PIELEBATS’N DER BOER’NSMURFEN – DSRBOERKAT – BertjeDEKMANTEL VOOR MINDERE ZAKEN – LidySHARAPOVA GRUNTING WHILE SERVING HER PUSSY – Pimm’sDOODERNSTIGE, WAARSCHIJNLIJK DOODGOEIE MENSEN. EN DOOD – LuviennaLEKKER TOETJE – Lollig (Apiedapie)MISSCHIEN TOCH IETS TE HOGE GREPEN – IlonaMOPPERKONTJE TOCH! – lummelPAS OP, HET IS NOG HEET – weeromstuit
ZE ZIJN HALAL GESLACHT WANT HET NEKKIE ZIT ER NOG AAN – Greet
UITGETELD – ApiedapieVAN KANT GEMAAKT – IlonaHEB JE DAT KRUKJE NO – lummelZWEI SHERRY – NaamNomName
De Donau .. ach … romantiek! Zo mooi! Zo blauw! Laat ik nou nooit geweten hebben dat het ding ergens in Zuid-Duitsland ontsprong. Ontelbare malen heb ik er op gevaren, de mooiste keer in Budapest, met een leuk persoon en heel veel goede wijn, maar waar het begin nou was? Nooit afgevraagd. Totdat ik op reis van Nederland naar Zwitserland ineens een bordje met “Donau Quelle” op de rijksweg zag. Hopla, stuur om, even kijken dus.
En dit zag ik:
Jekkie bah! Een bruin oniegelijk stroompje. Nooit zal ik het verheerlijkt gezicht van mijn vader vergeten als hij de elpee van Am schoenen blauen Donau weer eens opzette. Als kleine jongen had ik altijd gevoeld, nee geweten, dat de Donau een sprookjesrivier was. En hier stond ik nu. Dit was de bron. Dit was het begin. Dit was de Donau. Had die Strauss soms een ernstig vuiltje in zijn oog? Mijn vader neem ik het niet kwalijk, je kunt niet overal zijn, maar op zo’n beroemde componist moet je toch kunnen vertrouwen? Nou ja, misschien had hij van componeren meer verstand:
Ja, dat u niet denkt dat het een toeval was, nog maar een fotootje. De Donau ontspringt dus uit een armetierig rotsje, druppelt door een groezelig beekje, en stort zich dan naar beneden, waar wij het niet kunnen zien, en waar hekjes staan, en pas heel veel verder wordt het wat.
Het heet hier Donaueschingen en Martinskapelle en zo meer, en vanaf hier loopt de Donau naar het oosten. Ook al nooit geweten. Ik dacht dat alles zo’n beetje naar het westen liep. Waarom heb ik toch niet beter opgelet vroeger? En precies op dit punt hier, waar we nu staan, heb je de scheiding tussen het rijk van de Noordzee (al het water dat naar beneden druipt gaat via de Rijn naar ons toe) en van de Zwarte Zee (elk druppeltje stroomt via de Donau naar de Zwarte Zee). Deze steen herinnert hieraan. Als ik precies op deze plaats zou gaan staan pissen, iets wat ik niet doe, want er is geen boom, en er kunnen mensen aankomen, en ik hoef niet, dan zou ik met één slinger zowel Oost als West kunnen bereiken. Toch een goed gevoel.
Verder zijn hier, zeker nu het wat mistig is, de mooiste plaatjes te schieten. Mooie wegwijsbordjes, een ooievaar voor een boerderij waar ene Sebastiaan op 28 augustus geboren is, een waslijn met kinderspulletjes, het leven is hier nog goed. Kijk maar:
Geen Al Qaida’s, geen Boer Zoekt Vrouw of verkiezingsdebat, het is hier rustig. Je eet hier forel, een stukkie hert met Preiselbeeren en het leven is goed. Dat die Donau zo sneu begint, is dan al gauw vrij onbelangrijk. Ja, die laatste is een zelfportret.
Deze foto maakte ik gisteren om een uurtje of vijf, zes in de middag:
en deze een kwartiertje, half uurtje later:
en deze heel snel meteen erna:
Mooi he? Maar daar gaat het nu niet om. Wat deze foto’s bijzonder maakt is het tijdstip en de plaats. Het was in Zurich. Op de boot van het Casino naar het Centraal Station. En het is bijzonder omdat op die plaats en rond dat tijdstip daar ook was … Jan de Wit (JdW), de Founder, CEO en Chairman van de veelbezochte en veelbesproken Nederlandse website voor Nederlanders en buitenlanders in het buitenland en voor Nederlanders en buitenlanders in Nederland die in Nederland en het buitenland geïnteresseerd zijn: drasties.com!
Maar dat Jan zo dichtbij was, daar kwam ik pas een paar uur later achter, toen ik uitgevaren en uitgegeten was, en mijn computer aanzette. Dit stond er:
“We zijn maar even in Zurich, Apie.De Gotthard ging excellent. Voor de stoplichten even de benen strekken en hupsakee.Net ergens tegenover het hoofdstation in Zurich wat gegeten. Morgen door naar Koblenz. JdeW.” By drasties on 26/08/2012 – 19:43
Nou moe, dacht ik toen, dat is sterk! En dat dacht Jan later ook.
“Sterk!” schreef hij (by drasties) on 26/08/2012 – 20:10
Dus dat was het dan. Ik was inmiddels al weer ver weg. En hij ook. Nooit was ik zo dicht bij hem geweest als nu. En nooit is iemand, bij mijn weten, zo dicht bij hem geweest als ik. Want Jan is met raadselen omgeven. Jan bestaat. Maar hoe of wat of waar? We weten het niet.
Wat we wel weten is dat het een sympathieke websitebeheerder uit Thailand is, een expat. Daarheen verhuisd vanwege ja wisten we het maar. Er wordt gefluisterd dat hij vroeger kennis had aan de groten uit de financiele oplichtingswereld. Zelf snoeft hij in ieder geval dat hij met deze en gene in de auto heeft gezeten. Maar: dat kan als chauffeur, journalist, holmaatje, rechercheur, verkoper, garagemonteur bij proefritje, of zelfs als gekneveld slachtoffer geweest zijn. We weten het niet mensen. Of gewoon als vriend, kennis, goede of bange buur. Wie het weet mag het zeggen.
En dat sympathieke? Dat gerucht is ooit eens de wereld ingeroepen door Apiedapie zelve. Het mag nu misschien wel worden gezegd: ik blufte. Ik dacht dat hij sympathiek zou zijn. Maar ik wist het niet. En ik weet het nog altijd niet. Want ik heb de goede man nog nooit ontmoet. Uit de karige reacties op zijn site komt juist een wat stijve, stugge man naar voren, niet bijster sociaal invoelend, niet bijster communicatief. En een beetje dom. Maar dat kan schijn zijn. Ik ben in het echt ook veel leuker.
Jan heeft een paar leuke bloedjes van kinderen, en ook een mama van zijn kinderen, en hij rijdt ze tijdens zijn vakantie met veel plezier door Europa. En de toren van Pisa leggen ze niet van tevoren uit aan ma. Dat is, vind ik, een sympathiek trekje.
In feite is alles wat we van hem hebben het interview van een paar jaar terug. Hierin klapt hij behoorlijk uit de school over zijn jeugd, en over seks en zo, zie hier (let wel, dit interview vond plaats in een chatroom, en de foto is later opgestuurd, we weten dus niet 100% zeker of dit echt JdW is).
Dan hebben we ook nogeens de met veel raadselen omgeven episode waarin Jan met een zekere Anton van Vuren een nieuwe website – Blogsems – wilde opzetten. Zie mijn spetterende interview hier. De heren leken vrij close met elkaar, bijna een mannenliefde, maar ineens was het uit. Noch Jan noch Anton reageren op emailtjes, waarin ik om toelichting vraag. Maar op drasties.com is er wel ineens een wat vage afdeling die Blogsem (zonder s) heet. Merkwaardig. Wat u zegt!
Hond van Anton van Vuren
Het zou om geld gaan, zoveel is wel duidelijk, en vermoedelijk verschillen van mening over marketing en creatieve lijn, en intussen is het momentum voorbij. Van Anton van Vuren is daarna weinig tot niets meer gehoord, althans niet onder zijn echte naam, want op het internet weet je maar nooit.
Enfin, en nu had ik eindelijk dus de kans om Jan eens in het echie te zien. En is tie me weer ontglipt! Toeval? Opzet? Wist hij echt niet een dagje eerder dat hij in Zurich zou zijn? Ik had hem netjes mijn vakantieadres gemaild, bovendien ziet hij aan mijn IP-adres precies waar ik in de wereld ben en wanneer. Maar nee. Hij wilde zijn vakantie kennelijk niet bederven! *bezeerdkijkend icoontje*
We zullen het in ieder geval nooit weten, hij is al weer terug naar zijn fraaie villa in Aerdenhout. Een villa, waarvan gefluisterd wordt dat die een heel forse opknapbeurt nodig heeft, of zelfs dat Jan die aan een oude ietwat seniele tante heeft ontfutseld. Laten we het niet hopen, mensen. Wij willen dat Jan een onschuldige, vriendelijke websitebeheerder is. En dat gefluister moet maar eens afgelopen zijn! Waar gaat dit eigenlijk allemaal over? Kappen. En wel meteen. En laat dat vrouwtje nou eens uit die kelder, Jan!
Welkom thuis dus. Maak er een knalseizoen van, jongen. Doe het voor Ad Hok, Witte, Luvienna, Heer Rozenwater, Indra, Pimm’s, Ilona, mopperkont, Afzender, Lidy, Apiedapie, NaamNomName, DSR, wrhfd, Bertje, lalu, JaJu, riverside blues, Klare Taal, Plopje en alle anderen die ik vergeten ben (gelieve naam achter te laten in reactieveld, tekst wordt ge-update!).
Ja, want koeien zijn lieve beesten, ze geven melk en het is rustgevend om naar ze te kijken.
Dus hopla eruit, en daar was de eerste al, trots en bedachtzaam. Dat het moederdag was kon haar niets schelen.
Met haar medekoeien was het al niet anders. Ze keken me aan met een blik van wat kom jij doen, wat is er aan de hand? Ja, niks dus, wist ik veel dat moederdag niet voor iedereen een feestdag was. Eentje keek me zelfs wantrouwend aan. Dacht ze soms dat ik haar kwam melken? Zonder krukje dan zeker!
Maar toen gebeurde er iets behoorlijks unieks. Voorzover ik weet nog nooit gefotografeerd. Koe likt knie!
Deze foto is genomen net na het likken. Ervoor zag ik het niet aankomen, en tijdens het likken was ik overmand door emoties en zat ik ook nog scherp te stellen. Als je dat allemaal tegelijk moet doen, dan gaat het mis.
Ik wist dat het niet beter meer kon worden, mijn moederdag, en ging op huis aan. En ik maakte dit zelfportret. Omdat ik gelukkig was.
Disclaimer: ik heb niet zoveel verstand van koeien, het kunnen dus ook stieren geweest zijn.
(update: op verzoek van de moeder van de koe die boven dit bericht prijkt plaats ik hieronder de volledige foto van haar kind, toegegeven ze (m/v) mag er zijn)
“Johan 80”. Dat was de titel van het grote feest voor mijn vader, vijf jaar terug. Zaaltje. Slingers. Koffie met gebak. Lopend buffet. Bier en jenever. Het feestvarken op een versierde stoel met ballonnen. Gedichten. En een powerpoint met foto’s uit de oude doos.
Vandaag was het tijd voor een “Rietje 80”. Mijn moeder. Vijf jaar jonger. De intellectuele kant van het paar. Had graag doorgeleerd, maar in haar tijd deden meisjes dat niet. In plaats daarvan schrobben, poetsen, kinderen baren (waaronder mij, dus het had erger gekund) en boterhammen smeren.
Een VOS-cursus (“Vrouwen Oriënteren zich op de Samenleving”) maakte haar tot een laat-feministe, toen wij, kinderen, allang in de tienerleeftijd en op uitvliegen stonden. Mijn ouders scheidden. En mijn moeder ging reizen en spannende dingen doen, zoals in een woonwagen leven en schilderen.
Vanavond zouden we ergens in een feestzaaltje “Rietje 80” hebben gevierd. Een bruisend feest. Met een buffet. Maar Rietje is niet meer. Ze is meer dan tien jaar terug overleden.
Moedertje, van harte, en op naar de volgende tachtig!
Dit waren wat foto’s voor de powerpoint geweest:
En dit was je stoel geweest … inderdaad … wees maar blij! 😉
(c) Apiedapie, ballonnen, 2007
Zie ook het versje van twee jaar terug op drasties.
Over lijden
Vandaag had mijn moeder verjaard als ze nog in leven was. Mijn lieve moeke was jarig geweest als ze niet allang dood was.
Op het laatst had ze alleen nog maar pijn het sterven was voor haar in feite ‘fijn’. En wat ze schreef op het laatst? “Nu weet ik wat ‘over lijden’ betekent.”
Bas van Vuren, aangenaam 