Het is eigenlijk veel te warm om een weekoverzicht te tikken, maar ik heb het al 78 keer gedaan, trouw gepubliceerd elke maandagmiddag om 13h00 uur, dus hier gaan we dan. Dat zand klop ik zo wel uit mijn toetsenbordje. Het ging er vorige week wild aan toe hier. Het ging over wilde wieven, wilde beesten, het was bij de wilde spinnen af, en we kunnen vast nog wel wat uitdrukkingen met wild verzinnen, maar dan wordt het zo gekunsteld. Lees verder “In Wildebeestenland leer je relativeren (79)”
Heerljk een weekje weg. We zouden het allemaal moeten doen. Niet gepland. Niks Expedia. Niks TripAdvisor. Gewoon hopla ervandoor, het hart en het goede humeur achterna. Op maandagavond weg. Ja, doe maar eens gek.
Nou, en dan kom je dus ineens uit ergens in het zuiden van Europa, nog net niet daar waar de pinautomaten leeg raken, maar wel daar waar de mensen gezellig zijn. Daar waar je ’s ochtends een grote bak koffie met teveel melk slurpt met uitzicht op het meer. ’s Middags eet je een visje en drink je een jong prikkelend wit wijntje. En ’s avonds na het late diner zit je nog uren ergens op een terrasje waar een lokaal muziekgroepje Rolling-Stonesnummers covert en dat nog niet eens zo slecht doet (afgezien van de zang). Waar de opgeschoten jeugd nog met brommers en meiden in de weer is. En waar een zomerbriesje langs jouw gezicht en dat van je geliefde streelt. Je kijkt in elkaars ogen, je maakt plannen om te trouwen en je lacht elkaar liefdevol uit. En het adembenemende schouwspel van de ondergaande zon in een hemel van pastel doet je Sousse, Koeweit, Lyon en de plaatsen die nog aan de beurt gaan komen bijna vergeten. Het leven is kortom best wel even goed. Lees verder “Lekker een weekje weg (78)”
“Ik ben er uit”, schreef ons aandachtsorgeltje Timmerark. “Na lang wikken en wegen, totdat ik wist, het gaat niet om wat je weet maar om wat je voelt. Ik ben geen schrijver. Ik hoef niet te schrijven. De kwaliteit van mijn leven hangt niet af van het schrijven van een bestseller of niet. Wat een rust. Ik stop er dus mee … want de dingen die ongezegd blijven spreken voor zich (…) Bedankt A. Dapie voor het geboden platform! (…) Bedankt Luvienna, Pawi en Indra! Ik heb jullie in mijn hart gesloten (…) Bedankt Kees. Ik blijf je volgen en lezen (…) Bedankt DSR, voor het tegengeluid (…) Heer Rozenwater! Jij ook nog bedankt! Het was nota bene jouw verhaal wat 
mij destijds aan Apiedapie deed vragen of hij interesse had in Blank Vuil …” We maken het Afscheid van een Groot Schrijver mee, dat zien jullie wel. En inderdaad, het laatste zinnetje van zijn feuilleton – dat in zijn geheel hier te lezen is – is profetisch gebleken: “Want de dingen die ongezegd bleven spraken voor zich …” Yeah, we shall see! Lees verder “Timmerark stopt ermee: de dingen die ongezegd blijven spreken voor zich (77)”
“Het is gewoon een goeie gok. Bijna iedereen heeft het weleens over trauma’s. Bijna iedereen woont op rij-afstand van Utrecht. Bijna iedereen reageert op “ken ik u niet ergens van?” Bijna iedereen heeft geen aansteker als je om een vuurtje vraagt.” Deze wijze les werd ons opgediend door reageerster Pawi. Met een “Over trauma’s gesproken” had een ikjeschrijver, ene Martin van der Jagt, zijn ikje over een zeiljack geopend en we vroegen ons af waarom en hoe. Vandaar. Fijn. Heeft niets te maken met Marek van der Jagt. Verder valt er niets over te vermelden, niet over het gevalletje zelve en niet over de bespreking.
“Denk je de hele tijd dat ‘t om de straatkrantverkoper gaat, is het Albert West!”
Anders lag het met een paar andere ikjes. Zoals die van Hans van Dugteren, die herinneringen ophaalde aan de te vroeg overleden Albert West. Hij bleek hem “hooguit twee keer per maand” bij de Albert Heijn ontmoet te hebben waarbij hij warme “begroetingen” van hem kreeg, “ter hoogte van de kazen“. Ja, je maakt wat mee. De Schrijvende Rechter (DSR) maakte er korte metten mee: “Denk je de hele tijd dat ‘t om de straatkrantverkoper gaat, is het Albert West! Enfin, ‘t is te erg om serieus te bespreken. Morgen graag iemand die het verval van Nelson Mandela of James Last via de televisie heeft gevolgd. Eindoordeel: 2 (zegge: twee)” Lees verder “Bijna iedereen heeft het weleens over trauma’s (76)”
Mopperkont was in Turijn, Luvienna verlangde naar Echte Seks, en Winnetou ging dood. Dat was het vorige week. In den notendop. De ikjes mochten geen naam hebben.Het was met afstand de meest saaie dulle ikjesweek Aller Tijden. Kan. Mag. Maar denk dus niet dat we ze hier dan toch trouw gaan bespreken. Not dus. Wij hebben wel wat beters te doen.
Laten we beginnen met reageerder Mopperkont. Hij was dus in Turijn, en berichtte over wat hij niet deed. Dat begon dan bijvoorbeeld zo: “Ik was eigenlijk op weg naar het Egyptisch museum … “. Daar zag hij een rij van 100 meter pilgrim, die “na de lijkwade ook weleens iets moois” wilden zien. Mopperkont weg dus. Hem niet gezien. De volgende dag: “Ik wilde vanochtend een kaartje kopen voor Faust van Gounod, morgen in de opera van Turijn, maar de kassa bleef dicht.” Weer een paar dagen later: “Ik kon kiezen tussen de bioscoop en een ritje naar buiten in een airconditioned trein. Ik koos voor dat laatste en kocht een kaartje naar een willekeurige bestemming, Carmagnola”. Die trein zou over vijf minuten vertrekken. Helaas stond zijn horloge vijf minuten achter en reed de trein voor zijn neus weg. Lees verder “Over Turijn, verlangen naar Echte Seks en Winnetou (75)”
“Alle dieren hebben een religie. En de torenvalk is de meest gelovige van allemaal, want die bidt voor het eten.” Dit was de pointe van een ikje van Kester Freriks, en dit is echt werkelijk waar vorige week geplaatst in een landelijk dagblad. Kijk maar. De lengte van de baard van deze mop is ongeveer hetzelfde als het aantal kilometers dat de noordse stern aflegt tijdens de vogeltrek (ongeveer 18.000 kilometer). Onze reageerster Luvienna betitelde het snedig als “Niksje. Waar zit het anekdotische? Waarschijnlijk vond de NRC-redactie het tijd worden om Kester Freriks, een NRC-medewerker, weer een keertje op te vrijen.” Ze heeft vermoedelijk gelijk.
Zij kon het ikje van Corine Marse, waarin die haar zoon van 17 die in eindexamenstress verkeert laat zeggen “we laten het examenfeest gewoon doorgaan als ik zak!” beter waarderen. “Prachtige weergave, goed vetgedrukt, mooie witregels, inhoudelijk ook leuk, slimme jongen, die zijn prioriteiten goed op orde heeft. Ga zo door!” Lees verder “De torenvalk bidt voor het eten (74)”
Gezinnetje op vakantie in de auto. Vader (Pieter van Es) rijdt. Moeder doet huiswerk met het zich vervelende kroost. Ze vraagt hen de volgende zin in de tegenwoordige tijd te zetten: “De bakker schreef een brief aan zijn tante.” De jongste weet het antwoord: “De bakker schreef een appje aan zijn tante!” Jullie raden het al, we zijn weer in ikjesland: een verlaten eilandje op de achterpagina van de NRC waar de losse en vaste medewerkers, hun familie en vrienden, en soms ook lezers hun anekdotes mogen publiceren.
Er was er ook eentje over een mevrouw (Dody Dony) die na haar staaroperatie slecht kan zien. “Dick, mijn trouwe klusjesman, luistert geduldig naar mijn klachten over het slechte licht en de spiegel die onvoldoende vergroot. De spiegel langzaam omdraaiend, zegt hij: „En als we deze kant nu eens proberen?”” Dody Dony … wat een heerlijke naam. Het deed onze reageerder Mopperkont denken aan de tv-serie over dappere Dodo en zijn vriend Kees op het schip “De schele zeemeermin”. Lees verder “Alle stoepen die zijn schoon (73)”
Onze meest gewaardeerde vaste reageerder en schrijver – De Schrijvende Rechter – is offline. Hij meldde begin vorige week met een simpel berichtje “droevig nieuws”, en we weten nu dat hij aan een onwaarschijnlijk moeilijke periode van zijn leven is begonnen. Het nieuws tikte menig reageerder van de sokken, ook hen die “DSR” alleen van het internet kennen. De verbijstering houdt nog altijd aan, en maakt het schrijven, rijmen, kletsen, reageren en sneren op het blog anders. Het leven gaat door, zeker, maar er is een ondertoon van ongeloof, triestheid en reflectie voelbaar. We wensen De Schrijvende Rechter en de naaste familie namens alle schrijvers, reageerders en lezers van het blog sterkte, love and light.
❓ Problemen volop vorige week bij de leden van de Apiedapie Community (APDC) en toevallige aanwaaiers:
Of ze het 5-meiconcert nou wel of niet geslaagd moesten vinden (eindoordeel: de meningen waren verdeeld). Een willekeurig citaat: “Verwaaid. IJlle stemmetjes, Claudia de Breij, Herman van Veen… die moeten niet buiten zingen. Enfin, Willy en Max en de ouwe Koningin doen hun plicht en doen alsof ze genieten.”
Lees verder “Wat hebben we het toch moeilijk met z’n allen (71)”
“Wakker geworden van een dode kokmeeuw op mijn hoofd vraag ik mijn kat Dunya of er post is. Het schrandere dier slaat met zijn poot het kadaver keurig de leesplank op en geeft het mobiele meubeltje een vrije trap”, schreef onze nieuwe reageerder Artafterallart (wij noemen hem Art). En hij schreef nog veel meer. Art beoefent namelijk het “doorschrijven“, een trainingsmethode voor beginnende schrijvers die op dit blog ook gepraktiseerd wordt door literaire talenten als Riverside Blues en Timmerark, dus het komt vast goed. Uw online kladblog, oefent u maar! Lees verder “Ikjes deden de geest hartstikke wapperen (70)”
Bas van Vuren, aangenaam 