“Ook bij de reageerders is het kennelijk komkommertijd,” verzuchtte Mopperkont aan het einde van weer een bewogen weekje van ikjes beoordelen. En gelijk had hij, deze knorreporrie, die vorige week zonder wifi en zonder wijfie op weg was in Frankrijk.
De reageerders zijn aan vakantie toe. In plaats van de gebruikelijke haarscherpe analyses, fraaie voortborduursels en bruisende discussies naar aanleiding van, gingen zij zich te buiten aan scrabbelen met kopjes. “Ik leg sapje aan“, zei Luvienna, “driemaal woordwaarde“, en toen was het hek van de dam. Terwijl het toch een schrijnend ikje over een daklozenkrantenverkoper betrof dat meer had verdiend.
Enfin, de kop in de titel die niet eens op uw computer – laat staan tablet of smartphone – past, was dus van ons Luvje. Dat ze er blij mee moge zijn:
“DaklozenkrantenverkopersapjekortingplakkerrecipientenIkjeseindoordelenwebsitebeheerdersvakantie”. Met ook dank aan DSR, Bertje en Apiedapie.
U kent ze echt wel, die anekdotes die dagelijks worden aangeleverd door lezers van de NRC. Ze verschijnen in het reactieveld hieronder, elke dag vanaf een uur of twee.
“Ikjes?” horen we u zoals wel vaker roepen, “wat benne dat dan?” Haha, maak dat toch de kat wijs. U kent ze echt wel, die anekdotes die dagelijks worden aangeleverd door lezers van de NRC. Ze verschijnen in het reactieveld hieronder, elke dag vanaf een uur of twee. En dan gaan de reageerders los.
Zoals De Schrijvende Rechter (DSR) die bij een lollig ikje over een warme bakker opmerkte: ” De ‘stokbroodmand’, ‘bakkersmeisje’ … heuterdekneuter, wat een geleuter *zucht*.” Waarna Apiedapie er vanaf zijn vakantieadres middenin de Atlantische Oceaan nogeens dunnetjes overheen ging met een droog “Ik hou niet van ikjes over stokbrood.”
Maar dat was het wel zo ongeveer vorige week. De andere ikjes maakten niet veel los. Literaire hoogstandjes waren er gelukkig wel. Ze ontstonden zomaar, vanuit het niets.
De fietsende Mopperkont verhaalde eerst hoe hij tijdens een lunchpauze in een hal in aanbouw tot zijn verbazing “een goed ogend echtpaar en een jonge vrouw van verbijsterende schoonheid aantrof, vermoedelijk hun dochter“. Zijn bidon werd gevuld en er werden hem wat vruchten aangeboden. Hij fietste verzadigd maar onbevredigd weer verder. Hij had immers verzuimd de jonge vrouw te zeggen hoe mooi zij was. En wat daar dan wel allemaal van had kunnen komen. Niets, zoals wij mannen van de wereld weten. Maar dromen mag. Dromen is fijn.
En toen volgde een hilarisch verhaal over een andere lunchpauze, in een dorpje waar Moppertje zich op een pasgemaaid grasbermpje naast zijn fiets neervlijde, om te wachten op het opengaan van een restaurantje. “Zoals dan meestal gebeurt kwam er een vrouw na een minuutje vragen of alles in orde was en ik heb haar gerust gesteld, de bemoeial. Ik ga toch zeker niet naar Frankrijk fietsen om daar in een grasberm onwel te worden … ”
Het mens ging vervolgens tot groot ongenoegen van onze moede wielrenner haar auto stofzuigeren. “Na twintig minuten zette zij de stofzuiger uit en werd het eindelijk stil. Het was echter te vroeg gejuicht, want na vijf minuten begon het gezuig opnieuw en dat duurde weer een volle vijf minuten. Het was inmiddels vijf voor twaalf en ik had eindelijk rust. Wat drijft de vrouw, denk je dan, om een auto met nauwelijks meer grondoppervlak dan een vierkante meter 25 minuten lang met een stofzuiger te lijf te gaan ? Om twaalf uur begon de kerkklok 12 uur te slaan en na die serie begon een andere kerkklok minutenlang het angelus te beieren. Met gesloopte zenuwen stapte ik op de fiets”
Lummel vertelde het verhaal vanuit het perspectief van de vrouw: “Un espèce de fou furieux arrive dans ma rue en vélo … (…) … Finalement il se décide et entre chez Dédé, le pire des restos du village. Il rigolera moins demain avec son gastro sur son vélo!”
Oudgediende Ad Hok plaatste er het afsluitende plaatje bij ingeluid met de klassieker ” En we hebben beeld, mensen!” Afgaande op de manier waarop hij bij zijn fiets staat, gaat het Mopperkont niet geheel voor de wind, stelde hij deskundig vast. Onze Hok ging hiermee met het 100e-reactievaantje aan de haal. Gefeliciteerd Ad!
De Duimpjesbokaal wordt deze week niet uitgereikt vanwege vermoedens over manipulatie. Het zijn vermoedens, geen beschuldigingen, laat staan bewijzen. Maar hangende het onderzoek heeft de jury besloten een totale pas op de plaats te maken.
Hoe dat ook zij, het is nu echt hoog tijd om naar beneden te scrollen en op zoek te gaan naar de highlights van deze week. Of om ze zelf te maken. Zeg rustig wat het ikje van de dag of een opmerking van deze of gene bij uzelve losmaakt. Voor u het weet bent u zelf een actief deelnemer. De drempel is keilaag. Inschrijven of registreren niet nodig. Gewoon een reactie achterlaten. C’est tout!
Alle Ikjesdiscussies van vroeger blijven – voorlopig zonder betaalmuur – te raadplegen voor ieder die dat maar wil. Ook voor ieder die dat niet wil trouwens. Amusez-vous bien!
Onderweg op het ijzeren paard naar de Vendome voor een koorweekje in la douce France scoort Mopperkont een magret de canard, het 100e-reactievaantje en een mooie pakkende voltreffer: “Wat kunnen die ikjes-schrijvers toch geweldig uit hun nek kletsen.”
Zoals De Schrijvende Rechter (DSR) die vorige week weer eens een keertje in vorm was. “Zelden leidde een dergelijk spectaculair begin tot zo’n flutterend nachtkaarsje.” voegde hij een argeloze NRC-lezer toe, en met een “Wat een miserabel beeld van slapte en zwakte walmt hieruit op” mocht een ander het doen.
Duimpjesbeker (12 duimpjes, waarvan 10 omhoog). Gefeliciteerd vadermans! De leverancier kan jammer genoeg tijdelijk niet leveren, maar na de vakantie worden de bekers, bokalen en vaantjes weer opgestuurd. Geduld graag en vooral vertrouwen.
Heer Rozenwater was druk met zijn fotorubriek maar haalde in het voorbijgaan herinneringen op aan een genoeglijk samenzijn uit 2012: “Mijn bezoek had genoeg aan een glas Cabernet Sauvignon, drinkt geen bier, vandaar dat ene flesje Hertog Jan.” Het kassabonnetje zat er als bewijs bij. Nou, wees er maar trots op. Maar apiedapie news wil ook het echt Hollandse van den Hollanders aan den wereld tonen, we kunnen hier niet aan voorbij gaan, en ja, aan Roosje is het wel toevertrouwd, dat Hollandse normen- en waardenpatroon toe te lichten. “Beetje laat geworden gisteravond” schreef Luvienna toepasselijk op het bovenstaande plaatje. Ja, zo’n Hertog Jan kan verkeerd vallen. Maar zie voor de Rozenkopjesdiashow dus het andere blog.
De vergankelijkheid van het leven werd door velen gememoreerd, er werden vragen over het geloof gesteld en beantwoord, en Luvienna liet het vliegende spaghettimonster nog maar weer eens opdraven. Mooi! Haar geloof verleent haar kennelijk de kracht om de schimpscheuten van DSR te weerstaan. Ze waren weer niet mis: ” Het is maar goed dat je geen scheetje laat bij elk leesslordigheidje, nietwaar? Je buren zouden anders nog denken dat je een doedelzakband de kost geeft.” Nog een graadje bijtender was “DSR vindt je gewoon een saaie zeurneus, zo’n dof vogeltje dat de zaden uit de vlaaien van de big beasts pikt. Die kan zo af en toe eens tegen een zwaaiende staart oplopen.”
…en over niet al te lange tijd liggen we in ons graf tot stof te vergaan.” Heer Rozenwater was in topvorm vorige week. Het ene bon mot na het andere, de ene diepe levenswijsheid nog dieper dan de andere strooide hij met zijn gouden pennetje op de site. En wij daar maar van profiteren, ja, dat heb je op apiedapie.com. Het amuseert niet alleen, het verrijkt. Voor noppes. Helegaar.
Maar de apiedapie community had het vooral over andere dingen, zoals het weer. Indra dichtte vanaf haar vakantieadres een “Denkend aan thuis zien wij eindeloze buien traag over onze hoofden gaan ..” en Kees de Jongen stak haar een hart onder de riem met de uitroep “Na Rozenwater komt zonneschijn!” Met tien (schrijve 10) stemmen was deze reactie goed voor de Duimpjesbokaal, gefeliciteerd Kees!
Hoogtepunten werden ingeluid door nevenstaande plaat van twee dampende tennisters uit de tijd dat alles nog mocht. “Dood gaan we allemaal” zond Apiedapie in, door velen als de beste gezien. Game, setch, match kwam van Letterzetter, ook niet onverdienstelijk. Mopperkont associeerde er lustig op los met zijn “Eenzaam avontuur“, zoals bekend een verwijzing naar het epos over lesbische liefde van 
Een andere fraaie plaat was het portret van Ruby May, dat, uiteraard zou je bijna zeggen, een ware stortvloed aan kopsuggesties teweeg bracht. De beste vonden wij die van Mopperkont “Verrassende ontknoping“.
Nou, dat waren ze dan, de highlights van vorige week . Het is nu hoog tijd om naar beneden te scrollen en op zoek te gaan naar verse aanvoer van heerlijkheden van de apiedapie crew. Zeg ook rustig wat het ikje van de dag of een opmerking van deze of gene bij uzelve losmaakt, voor u het weet bent u zelf een actief deelnemer, de drempel is keilaag.
Indra verdiende met deze reactie de lof van maar liefst elf (11) reageerders, zodat zij de Duimpjesbokaal de hare mag noemen. Bovendien scoorde zij de 100e reactie. Voornoemd magistraatje de 200e. Prijzen kunnen deze week helaas niet worden verstuurd vanwege vakantie van de blogsecretaresse, ja, mag zij ook een keer?
Verder ging het zijn gangetje vorige week. Niet zo gek veel gebeurd. De schwalbe van Arjen Robben werd besproken, maar waar niet? Ook de kijkcijfers van het blog kwamen weer eens voorbij, och, het mag.
En ook weer veel fraaie plaatjes daar van Heer Rozenwater – waar haalt hij ze toch vandaan – met ene Marmot in een glansrol, die bijvoorbeeld nevenstaand schilderij van de kop “Op vette klodders vaart het lekker‘ voorzag. Absurde humor, zo treffend in de week dat 
Maar ook Luvienna ging weer met prijzen slepen. “Waar blijven de knabbelvisjes?” laat ze een pootjebadende bejaarde verzuchten.
“Dat storten van de kaartpot bij een bank wordt zo terloops opgeschreven dat het haast lijkt alsof ze dat wekelijks doet (…) Zit CSHAvdV soms demente bejaarden uit te melken? Runt Cecile een illegaal casino?”
Ja, De Schrijvende Rechter (DSR) is me er eentje. Hij schrijft dagelijks zijn Eindoordelen over de “ikjes”, u kent ze wel, die anekdotes die dagelijks worden aangeleverd door lezers van de 
De Duimpjesbokaal ging naar Ut voor zijn eerdervermelde opmerking over het blogplezier dat hier volgens hem uit alle webporiën sijpelt (13 duimpjes up, waarvan nul, schrijve 0, naar beneden, allemaal naar boven dus). Ook was er bijna een ingezonden brief naar de NRC geschreven, namens de lezers van het blog vanwege een onterecht uitroepteken in een ikje, waarop Kees de Jongen ons opmerkzaam maakte. Peki yorgun, farklı bir şeydir Türkçe, bir blog. Ben kaya komik düşünüyorum. Oftewel: door een vooralsnog onopgehelderd technisch foutje van WordPress was het blog eventjes, een half uurtje of zo, in het Turks. Kei interessant! Het was me al met al het weekje wel.
Ut en de “vrolijke breedbekkikker” (quote DSR) Maduro stonden behoorlijk in het middelpunt van de discussie vorige week. Hun avatars, hun woordgebruik, het was allemaal niet in orde. En als klap op de vuurpijl ging men weer eens over op het aloude en doorgaans tot niets leidende “reageerdertje achter de reageerder gissen“. Maar alsof het zo moest zijn: Ut scoorde de 100e reactie, Maduro de 200e, gefeliciteerd heren, en ga zo door!
“Wat een keigezellig blog is het hier toch”, zegt Maduro. Het vervangt “die oubollige wereldomroep, intercontinentaal, internationaal, zelfs provinciaal”, zwijmelt Klare taal. Je zou er als blogbaas van naast je schoenen gaan lopen. Maar volgens DSR is het niet meer dan een “haathok met een gezellig behangetje.” Dat weten we dan ook weer.
Een greep: de ode is volgens onze schrijvende internetslager afkomstig van “een moeilijk vrouwmens wier gloriejaren achter haar liggen (…) die wil dat we likken als Lassie met een meer dan milde glimlach, over reprociteit wordt niet gesproken (…) die lekker wil slonzen in haar juichpak (….) en haar wellnessschrijfsterinnen en klankschaalcomponisten wil delen met haar man.” De prachtige zin “Die door hun humor alleen al een vrouw kunnen erotiseren” wordt afgedaan met een honend “Altijd een merkwaardige combinatie. Heb het idee dat ‘Ken je een mop – twee tieten in een envelop’ niet gaat werken”
DSR was in vorm. Zijn “Hopelijk heeft ie ‘t nest de bus uitgezet, op een landweggetje, in de blakende zon, met een blaffende hond op de achtergrond, een stofwolk bij het wegrijden, terwijl ze teenslippers droeg.” kan zo verfilmd worden.
De woord-van-de-weekbokaal, zo daar al een bokaal voor was, kom zeg, we blijven niet bezig, weet u wat die bokalen kosten, gaat naar Ut (Uma Thurman, ahum) voor zijn prachtige modermismen: “Het lijkt wel of een reageerster hier weer aan het threadsnuiven is om vervolgens bij de buurman te transreaguren.” De variant van Heer Rozenwater (“buurgluren”) mocht er ook zijn.
Enfin, dat was dus allemaal vorige week. Nu wordt het hoog tijd voor weer een nieuw weekje genieten van iedereen en alleman. En wie weet voegen lummel (die ditmaal vooral bezig was bij de buren en daar wat vlegelstreken uithaalde), en Afzender er zich ook weer eens een keertje bij. Scrol dus gauw naar beneden, interact met uw medereageerders, zeg rustig wat het ikje van de dag bij uzelve losmaakt. En de puike eindoordelen van vroeger blijven te raadplegen voor ieder die dat maar wil. Veel plezier!
“Als je DSR bij zijn ballen hebt moet je keihard toeknijpen … Dat het ook de clou is zal me aan mijn reet roesten … Apie is een womanizer, die vrijt alle vrouwen op.” Zo op het oog weer een bloemlezing uit het oeuvre van internetacteur De Schrijvende Rechter (DSR).
En natuurlijk ging het ook weer eens over DSR’s geruchtmakende proefschrift “The Influence of Nicknames on Online Interactions – a Neo–Incremental Analysis’ (
Enfin, dat was vorige week. Het wordt nu hoog tijd voor weer een nieuw weekje genieten van DSR, Heer Rozenwater, Klare taal, Luvienna, lummel, Maduro, Bertje, Ut, Indra, Mopperkont, 
“Het lijkt verdorie wel alsof je steeds dommer wordt!” “We spreken elkaar nader wanneer je voor lijk ligt en de kat je opvreet”. “Tante kan ‘t gewoon opslobberen zonder haar kunstgebit in te doen.” “Een domme doos van een moeder ..” En zo kunnen we nog wel even doorgaan.
Vorige week ging het over de kwaliteit van het Amerikaanse spoornet, de geneugten van het high-speed treinen in Europa, hoe knus het kan zijn onder een viltje of een boetekleed, het nut van de Europeesche Verkiezingen (voorstel: 37% van de Nederlanders stemt voor het EP, dan ook 37% van het aantal zetels gevuld; de rest blijft leeg), de vrijheid van onderwijs voor honden en katten, de geschiedenis van het dier, en nog heel wat meer. Hartstikke leerzaam allemaal. Pauw en Witteman hoeft niet meer.
Bas van Vuren, aangenaam 