Auteur: Bas van Vuren

Schrijver - Rijmer - Kijker - Kent beroemde mensen - Maakt liedjes en filmpjes - Doet iets met #ikjes - Want ja - Je moet toch wat

Ik kan echt huiveren als ik aan dit soort mensen denk (ikjesrecensies nr. 474)

Over ikjes en konijnenvoer in een pizza

Mannen in de klas tijdens de ramadan. De Donald Duck in de haven van Boston. Een Turkse pizza met konijnenvoer erin. Zoete stengels in Marokko. Een verfrommeld A-4’tje in de berm. Seksende duiven op zolder. De NRC-lezers kwamen vorige week weer van alles tegen. Lees hieronder hoe ze het van zich afschreven. En wat het ikjespanel er van vond.

Lees verder “Ik kan echt huiveren als ik aan dit soort mensen denk (ikjesrecensies nr. 474)”

Leuk voor familieavondjes (ikjesrecensies editie 473)

Over ikjes, likkoekjes en de European Onion

Sporten met een defecte hartslagmeter. Een kerkdienst leiden met een open gulp. Een praatje maken met bouwvakkers uit Polen, Hongarije en Bulgarije. Leuk doen met een serveerster in Portugal. Je in het otje laten nemen door je V6-klas. En de wekelijkse lecture van je master verpesten. Je moet het allemaal maar durven. Je moet het maar meemaken. De ikjesschrijvers uit de NRC schreven het van zich af en hieronder kom je meer te weten over het hoe en het wat.

Lees verder “Leuk voor familieavondjes (ikjesrecensies editie 473)”

Vogels tellen

Het is zaterdagochtend. Ik zit klaar voor de Nationale Tuinvogeltelling: je moet gedurende een half uur alle vogels in je tuin tellen en per app doorgeven. „Ik begin nu met tellen”, zeg ik tegen mijn vrouw en ga met mijn verrekijker voor het raam zitten. „Leuk!” zegt ze, „dan ga ik de bloembollen doen.” Even later scharrelt ze enthousiast op haar hurken door de tuin. Na een half uur geef ik het op en zend mijn bijdrage in. Aantal waarnemingen: nul.

Bas van Vuren

Gepubliceerd in de NRC van 30 januari 2024

Meer ikjes van dezelfde auteur.

Te vroeg voor gevaarlijke stralen (ikjesrecensies editie 472)

Over ikjes en vrouwendingetjes

De reünie van de bevallings-pufcursus: je zult er maar heen moeten. Of naar een uitvaart zonder Mieke Telkamp. Een volleybalwedstrijd waarin een speelster wordt gemarteld. Of naar een bos met blaffende kruisingen. Om maar te zwijgen van de boekenkast van je ouders. Wat je daar aantreft … Nou, dat lezen jullie hieronder, want dit is weer de nieuwe aflevering van de NRC-ikjesrecensiereeks. Leuk toch? En welkom alle nieuwe lezers die via het Tekstblad onze bezoekersstatistieken aan het opkrikken zijn. Keileuk. En je mag natuurlijk altijd mee doen. Niet verplicht.

Lees verder “Te vroeg voor gevaarlijke stralen (ikjesrecensies editie 472)”

Schaarse zonnestralen (ikjesrecensies editie 471)

Over ikjes en stoute motorrijders

Een schoonmoeder uit 1933. Een schrijvende burgemeester uit Groningen. Een collega in gesprek met de Belastingdienst. Een koerier in de autowasserij. Een vrouw in de achteruit. Een fotograferende endoscopoloog. En twee meeuwen op Antartica. Je kwam ze allemaal tegen op de achterpagina van de NRC, daar waar de ikjes staan. Lees hier gauw verder wat er met ze gebeurde.

Lees verder “Schaarse zonnestralen (ikjesrecensies editie 471)”

Ik rol niet van mijn stoel (ikjesrecensie editie 470)

Over ikjes en worstenbroodjes

Een stabiel leven. Aan de pil. Een warme vriendschap. De perfecte kookwekker. Een nieuwe collega. In pyjama de straat op. Dat willen we allemaal wel. Toch? De NRC-ikjesschrijvers vertelden er vorige week over. Dingen die ze wensten, dingen die ze hadden, dingen die ze dachten te hebben. Lees dus maar gauw verder.

Lot Schulze bijvoorbeeld (24 lentes jong) begon na de zomer met een nieuwe master. Dus ja, dan heb je als moderne studente alle tijd van de wereld en kun je je aanmelden als vrijwilliger, bijvoorbeeld bij het Rode Kruis. Maar tijdens de telefonische intake was de Rode Kruis-recruiter niet bijster enthousiast. Het waren best veel verplichtingen en ze merkten nu eenmaal dat “studenten dat soms moeilijk vinden”. Toen Lot zei dat ze haar studie makkelijk zou kunnen combineren met andere verplichtingen was het verbijsterende antwoord: “Ik geef je alleen maar even de opties, Lot. Je kunt je altijd nog aanmelden wanneer je een stabiel leven met een vaste baan hebt, Lot.”

Lees verder “Ik rol niet van mijn stoel (ikjesrecensie editie 470)”

Lactose van sloopkoeien (ikjesrecensies editie 469)

Over ikjes en een enorme doos met chocolaatjes

Erwtenmelk. Koffie. Een dagje sauna. Vogelvoer. Chocolaatjes. En een ouwe jurk. Er werd weer van alles geconsumeerd in ikjesland, dat gekke landje aan de zee dat volgeschreven wordt door NRC-lezers met, maar ook soms zonder, literair talent. Nee, volgeschreven staat hier.

Lees verder “Lactose van sloopkoeien (ikjesrecensies editie 469)”

Lekker zuipen en dansen (ikjesrecensies, editie 468)

Over ikjes en carnaval

Een fietshelm op leeftijd. Een rare vogel op een parkeerplaats. Kleine Jasper op de eettafel. Een glimlach in de stiltecoupé. Twee regels van Bert Bevers. En een solidair dorp in het zuiden. Wat zijn we allemaal toch blij met de NRC die ons elke dag weer die mooie blikjes in ons rijkgeschakeerde landje laat werpen. Ik wel tenminste. En jullie dan?

We trapten de week af met een ikkie van Mattie van Gils. Manlief op leeftijd had na veel wikken en wegen een elektrische fiets gekocht. Zijn fietshelm nam hij keurig mee in de fietstas. “Manlief” noemt Mattie hem. Ze doet hem ook nog elke avond in bad en droogt hem liefdevol af, ook tussen de bilspleet.

Lees verder “Lekker zuipen en dansen (ikjesrecensies, editie 468)”

Dit zijn hondensokjes (ikjesrecensies editie 467)

Over ikjes, vogels en gras

Bellen met oma. Vogels tellen. Sokjes kopen. Boodschappen doen. Van je fiets vallen. En een fris geurtje kopen. Je kunt van alles doen in het NRC-ikjesland. Lees hier maar gauw verder en doe ook deze week weer allemaal dagelijks mee via de reacties onderaan dit artikel aan het lekker ophemelen en beschamend afkraken van de ikjes van de dag.

De oma van de 6-jarige Hamza is al bijna een jaar geleden overleden. Maar haar telefoon ligt nog prominent in de woonkamer bij opa. Hamza vertelt dat hij later astronaut wil worden, omdat hij dan oma kan gaan zoeken om haar de telefoon terug te geven. Dan kunnen ze weer samen bellen. Bertie, die van Bertjens, vond het best een intrigerende naam, dat “Hamza”, net alsof het ergens een afkorting van is. Is het niet. Het ikje zelf vond het panel “te droog verteld om enige emotie op te wekken” en daar kon de auteur van deze eerste lezersanekdote van vorige week, Ellen Bouma, het mee doen. Heb je weleens. Gewoon blijven inzenden.

Lees verder “Dit zijn hondensokjes (ikjesrecensies editie 467)”

Kindje eet mamavis (ikjesrecensies; editie 466)

Over ikjes, pannenkoeken en poepen

Een keuvelende tweeling op de achterbank. Een vriend van 90 op de achterbank. Kinderen tijdens het eten. Een enorme grijze Ferrari in een stil straatje. Een zoon van vier in het zwembad. Een hond in Redfern, Australië. Waar je dat allemaal vindt? In de NRC natuurlijk, in ikjesland, het landje dat dit jaar op de kop af twintig jaar bestaat. Lees hier maar gauw wat voor ikjes er vorige week verschenen. En kom elke dag even terug om in de reacties hieronder de nieuwe ikjes van deze week te vinden. Moeilijker is het niet.

Jouke Waleson schreef over de driejarige tweelingzusjes Suzanne en Louise, die achterin de auto zaten te keuvelen. Louise zei: “Ik wil geen vis meer eten”. Ze vindt dat namelijk zielig, want “dan zegt een mamavis: waar is mijn lieve kindje nou gebleven?” Zusje Suzanne reageert: “Dan eet je de mamavis toch ook gewoon op?”

Lees verder “Kindje eet mamavis (ikjesrecensies; editie 466)”