Ik wilde een mens voelen (388)

Over ikjes en eieren onder de douche

Een oude vrouw die bij een stoplicht geknuffeld wil worden. Aard Staartje. Een rotsduif in de keuken en een inbouwkoelkast in het bos. Een gesprek dat zich ontspon maar niet op gang wilde komen. Een eitje laten schrikken onder de douche. En een stapel zelfhulpboeken op het nachtkastje van een eenzame vrouw.

Er gebeurde weer van alles in ikjesland. Wat precies, en hoe het afliep, dat lees je hieronder. Het vaste ikjespanel was weer paraat en vertelde en passant ook nog honderduit over hun eigen interessante leventjes. Dus ja, het ging ook over een like met dikke vingers die weer ingetrokken werd, een theoloog die zich 15 jaar na het eerste Eindoordeel afvroeg waar De Beroemde Schrijvende Rechter gebleven was, wij die ons afvroegen waar Plopje uithangt, een zelfgebreid aapje dat voor een kameleonspin aangezien werd, een faux pas van Bergwijn, en waarom de nieuwste van John Irving eigenlijk niet meer gelezen hoeft te worden.

De zondag voor de allesverzengende hittegolf

Ga er maar aanstaan op de zondag voor de allesverzengende hittegolf om dit allemaal handzaam en zwierig te behandelen in het tijdsbestek van een (schrijve 1) vers, nieuw introotje voor de maandagmorgen. Ik garandeer dus niets, maar vooruit met de geit, het gaat beginnen. Lezen jullie mee?

Lees verder “Ik wilde een mens voelen (388)”

DSR is geweldig. Al jaren. Punt. (371)

Over DSR en alleen maar DSR

De clou waarvan je bij de titel al wist da tie zou komen -zucht-. Jaren geleden eens onder het gehoor bij een Hervormde dominee die preekte over het thema ‘Neem even de tijd!’, een kreet waarmee hij zijn betoog afsloot als een paukenslag. Bij het koffiedrinken na afloop was dominee echter niet te bekennen. Wegstuivend in zijn Fiat Pandaatje had hij tegen de ouderling geroepen dat ie geen tijd had….”

Eea speelt zich af in het ‘VU medisch centrum’, da’s in Amsterdam. We mogen dan ook niet verbaast zijn dat de humor weer op straat ligt, en dat door de achterkleindochter van ‘meneer Sonneberrug’.

We hadden in het dorp een man met dezelfde achternaam als de inzender. En als ie zeurde, zeiden de mensen ‘Peer ik of peer jij?’. Dat is bij deze ook mijn vraag. De gedachten van Rob de Nijs over krijgsgeweld kunnen we beluisteren in het lied ‘Jan Klaassen’.

In reformeerde kringen wordt gedweept met het werkje ‘Van de boze koster’ van W.G. van der Hulst Vooral de suikerballetjes die iedereen kreeg toen alles weer goed was gekomen, zijn me bijgebleven. “Beter bibberen in een KOUDE kerk op aarde maar de WAARHEID bedient krijgen…… dan d’r warmpjes bijzitten een ROOMSE tabernakel, om TEN DODE onderwezen te worden, die EEUWIGE ondergang tegemoet!”, ik zou het ze kunnen horen zeggen.

Het is de inzender van harte gegund dat de beller op haar kruipt in plaats van het hondebeest.

Faffie lijkt me een mooie term om vrouwelijke wappies aan te duiden.”

Lees verder “DSR is geweldig. Al jaren. Punt. (371)”

Een koektrommeltje en een kraantje (258)

Over ikjes, De Schrijvende Rechter en de beste wensen

Ach, we zijn ze toch bijna allemaal alweer vergeten? Ikjes zijn zo vluchtig. Die van Martin van der Jagt over chocoladefonteinen op Marktplaats bijvoorbeeld? Hoezo? Wattuh? Dat bedoel ik. Lummel verlangde naar een fontein voor kaasfondue. En Bertie verlangde terug naar de Kerstpakketten van vroeger, met een “inhoud die we niet kenden: vreemde nootjes en blikjes Frans voer, chocolaatjes en een fles rode azijn. En een klein cadeau als een koektrommeltje …”

Of Paulien Lammers dan? Wilde een bodyshaming mopje maken over een dikbilantilope in Blijdorp, over Kim Kardashian, who else, maar maakte er voor de zekerheid toch maar een reuzengoerami met dikke lippen van. Ja. Doe het dan niet. En het was volgens haar ook nogeens “een vrouw” die het grapje zogenaamd maakte.

Lees verder “Een koektrommeltje en een kraantje (258)”

De Schrijvende Rechter zei een paar keer iets (177)

Vooruitblikken en teruglopen op ikjes en de actualiteit

Ikjes blijven aparte dingetjes. Het zijn piepkleine schetsjes, lezersanekdotes, en als ze goed opgeschreven zijn, met geen woord teveel en met een goeie pointe, dan zorgen ze voor een verwarmende glimlach. Temidden van het treurige nieuws van alledag.

Vaker echter krult de lip van de ikjesrecensent zich minachtend om. Dan betrof het een kinderikje, een ikje over een demente ouder of patiënt, iets actueels dat er bij de haren bijgesleept werd en had het dingetje een clou die je al in de krant van gisteren zag aankomen. We hadden ze weer allemaal, de afgelopen twee weken, zowel goed als slecht. Hier komen er een paar en wat onze lezers ervan vonden. Want in de NRC kunnen ze hun ei nog altijd niet kwijt.

Duurt niet lang meer en de treinen rijden waarheen de machinist zin heeft.

Er was een ikje over de NS welker conducteur vanuit de luidspreker zei: „Wegens een defecte trein bij Amsterdam Sloterdijk komen wij aan met een vertraging van … o nee! dat mag ik niet zeggen … komen wij 22 minuten later aan dan gepland.” En de hele trein zat te schuddebuiken, volgens Reinder Storm. Mag en kan, maar het is natuurlijk een teken aan de wand als je personeel je instructies publiekelijk belachelijk maakt. Duurt niet lang meer en de treinen rijden waarheen de machinist die dag zin heeft. Lees verder “De Schrijvende Rechter zei een paar keer iets (177)”

Er is er 1 (zegge: één) jarig en dat is hij

Was Indra er maar, dan zouden we het zeker weten. Wat? Of De Schrijvende Rechter (DSR) vandaag jarig is. Oh dat. Nou, we doen een gokkie en we feliciteren ons internetfenomeen en beste paard van stal namens de hele Apiedapie Community van harte.  *hartelijke glimlachicoon*

Tja, DSR, wat moeten we daar nog over vertellen? Wat nou hommage, eerbetoon, bloemlezing, veren? Het is het hele jaar door al feest hiero. De hele site is al elke dag een eerbetoon aan deze Koning van het Internet, deze Wijsgeer, deze Kampioen Dit en Meester Dat. Lees verder “Er is er 1 (zegge: één) jarig en dat is hij”

Het Geloof (onvoltooid feuilleton van De Schrijvende Rechter)

Eerste Boek – Niet zonder tegenzin

Het is niet zonder tegenzin dat DSR de schrijfpen ter hand neemt om op herhaaldelijk en bijna intimiderend verzoek van Heer Rozenwater enige gedachten omtrent zijn geloofsleven aan het papier toe te vertrouwen. Zucht.

Hij weet immers dat het Heer Rozenwater nooit erg genoeg kan zijn en alles wat DSR prijsgeeft, tegen hem zal worden gebruikt door deze, naar hij zelf denkt, ongelovige zeloot met bekeringsdrang, die Saul van Tarsus op de onverbiddelijkste manier navolgt. (Zijn Paulus-moment zal ongetwijfeld komen, ooit, wanneer de weg naar Damascus weer is vrijgegeven. Ondertussen zitten wij er maar mooi mede.) Zucht.

Voor het geloof, of wat Heer Rozenwater daar zo graag voor door wil zien gaan – ‘t zal hem nog tegenvallen – moeten we terug naar de jeugd van DSR.
gereformeerd wandelen Lees verder “Het Geloof (onvoltooid feuilleton van De Schrijvende Rechter)”

%d bloggers liken dit: