Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en de actualiteit
Luvienna vroeg naar aanleiding van recente televisiebeelden van hijgende varkens en bezwijkende Argentijnse paarden om AANDACHT voor het eten van vlees en het dierenleed dat daarmee gepaard kan gaan: “Ik kan niet begrijpen dat mensen zich bij het zien van die beelden zich zo geschokt kunnen tonen en toch gewoon met smaak hun kroketje en karbonaadje (en wienerschnitzel) kunnen eten.”
Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en de actualiteit
We noteerden vorige week een heleboel kinderikjes en mooischrijverij-ikjes, daar heb ik het dus niet over in dit overzicht van hoogtepunten. Er was er maar eentje die een beetje de moeite waard was: een consumentenklachtikje over een doktersassistente die voor het maken van een afspraak wilde weten wat de patient scheelde. Vanwege het privacygevoelige karakter antwoordde de auteur, tevens NRC-lezer Bert Weverling verbouwereerd „Ik heb een klacht.” Even was het toen stil en toen vroeg het gansje aarzelend: „Over ons?”
Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en actualiteit
Morgen is het rokjesdag. Vorige week was het kinderikjesweek. De enige dragelijke was die van E.J. Diepeveen, die vertelde over die keer dat hij/zij in bijzijn van zijn/haar 8-jarige dochtertje “Kut met peren!” schreeuwde. Waarop het dochtertje hem/haar verbaasd aankeek en vroeg: „Wat zijn peren?”
Het was vooral ook de week van de terugkeer van Bookmarkmijnboek. Onze gekwelde romanticus kwam in stijl terug met een hartelijk “Nog een gezegend 2017”, tijdstip van plaatsen: 20 maart, 13:40 uur. Lees verder “Wat zijn peren? (155)”
Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en actualiteit
Dit zou weleens het laatste intro van voor de oorlog kunnen zijn. Als woensdagnacht de verkeerde blijkt te hebben gewonnen, met een monsterzege, en donderdagmorgen dus de bommenwerpers opstijgen om Ankara te gaan platbombarderen, dan heb je de poppetjes aan het dansen.
Dat laten de Turken niet op zich zitten en ze maken op vrijdag in Rotterdam het karwei van de Duitsers af. Wilders reageert daar niet op, want hij vindt het niet leuk, loopt weg en laat het redden van het land over aan Jesse Klaver (2e geworden), die dit samen met runner up (nou ja, 3e plaats) Thierry Baudet, drie vingers in de neus en een baal lavendel in een paar weken tijd gaat doen. Want die jonge honden zijn me een partijtje daadkrachtig hoor, en ook Thierry kan zijn mouwen oprollen. Als het maar moet. Lekker met een glas rode wijn.
Terugblikken en vooruitkijken op ikjes en actualiteit
Flora Minis was de enige NRC-lezer (m/v) vorige week die een dragelijk ikje afleverde. De titel was al hilarisch en een echte klikbeet: “K-olijven”.
Daar kwam het intro nogeens overheen: “Mijn bazin stopt mij een briefje van vijf in de hand. „Loop eens naar de markt voor zo’n lekker bakkie Kalamáta-olijven.””
Nou, en zo ging het dat hele ikje door, tot aan het einde waarin de markvrouw hartelijk om iets lacht.
Zijn eindoordeel: “prima te pruimen”
Reageerder Ad Hok was de enige die het “eigenlijk best eens een leuk ikje” vond. Het viel volgens hem “buiten de vaste categorieën die we door de jaren heen hebben leren kennen”. Zijn eindoordeel: “prima te pruimen.” “Te olijven” haastte Bertie zich hem te verbeteren. Lees verder “Olijven prima te pruimen (150)”
Het dochtertje van Dasha van Amsterdam dat Russische hacks met een Russische heks verwisselt en een spin die met Rutger-Jan Zwijnenburg worstelt en niet meer boven komt. Dat waren de beste ikjes van vorige week, ik bedoel maar. Hebben we het niet meer over.
Om onduidelijke redenen werd er hier op de site reclame gemaakt voor een jetpack. Door wie? Door onze schrijfster in ruste, Luvienna. Het plaatje inspireerde lezers en lezeressen tot fantasieën waarin ik bijvoorbeeld zou landen op de luchtbrug van de Sint Jan te Den Bosch “en dan met de lift of trappen afdalen naar de Parade” (Klare Taal). Ideaal om even langs te gaan bij vrienden of familie, volgens Pawi: “Hoi, hier ben ik dan! Godsamme, jou hadden we hier helemaaaal niet verwacht!”
Wat zeg ik? Het was een echte rotweek!
Het was kortom een wat vervelend weekje. Wat zeg ik? Het was een echte rotweek! We zagen een wereld die langzaamaan van al haar idolen, hoop, onschuld en plezier werd beroofd. Hopla, daar ging Adèle Bloemendaal, poink, daar bezweek Jan Kruis, de tekenaar van Jan, Jans en de kinderen. En tjak, Karen de Bok, hoofdredacteur van de VPRO blies haar laatste adem uit. Lees verder “Hoe durft een mens vandaag de dag nog kinderen te krijgen (146)”
Hans Roos zag vorige week een ikje geplaatst over de avond voor zijn verjaardag, toen hij achteruitrijdend een boom raakte. “Krrrak, zegt de auto”. Hierop paste slechts een droog “Auto’s zeggen geen “krrrak”. Auto’s zeggen zelfs helemaal niks. Dit in tegenstelling tot bomen” … en de Van Vuren Community die al sinds jaar en dag de ikjes van NRC-lezers fileert, ging over tot de orde van de dag.
De inauguratiehorrordag van a.s. vrijdag wierp vorige week ook op deze site zijn slagschaduw vooruit. Bertie schreef huiverend dat ze op sensatie hoopt, “een knokpartij tussen beide hoofdpersonen, met wat geluk gaan de echtgenotes ook mee doen, komt er een scheidsrechter aan te pas, sheriffs die meteen raak schieten en iemand die er een Hollywoodfilm van maakt…”
Onze Amerika- en grasmaaideskundige Ad Hok temperde de fantasie met een nuchter “op 20 januari is er slechts één hoofdpersoon. Helaas” en krek dat hij gelijk heeft. Waarop onze Klare Taal liet weten dat zij “de zorgen van Ad over zijn toekomstige Opperkoning” deelde, en ze liet er overvloeiend van sarcasme op volgen: “ … maar hij is wel verrassend en zorgt goed voor zijn familie.” Lees verder “Auto’s zeggen geen krak (145)”
Het is best wel een tijd geleden dat ik een weekintro schreef. Maar hier komt een verse. We pakken de ikjes, nieuwe verhalen, en reacties van rond de Kerst, Oud&Nieuw en de eerste dagen van januari gewoon in ene keer mee. Dat er dus niks verloren is gegaan.
Onze freelancer Mopper- mazzel en/of bofkont is inmiddels aangekomen in zijn winterverblijf op het schone Hondurese eiland Roatan en hij zal daar deo volente tot 6 februari verblijven. Gelukkig hebben ze daar inmiddels ook internet. Hij meldde vanaf deze buitenissige locatie wetenswaardigheden zoals het gebruik om met verjaardagen een “piñata” aan gort te slaan.
“Het slaan op de pinata maakt pure agressie in de kinderen vrij tot groot vermaak van de omringende volwassenen en daarna vreten de kinderen zich te barste aan alle lollies en andere suikerwaren”.
Hij schreef ook over de vuilophaling: “De vuilnismannen op Roatan hadden zich de hele Kerstweek al niet laten zien en het vuil had zich opgehoopt rond de vuilnisbak, maar ineens verscheen daar gisteren toch een vrachtwagen met open hoge laadbak en vier mannen, die kennelijk voor dat ondankbare en smerige werk hadden gekozen. Twee mannen op de straat die de tot aan de rand gevulde plastic containers met grote krachtinspanning omhoog tillen, terwijl de andere mannen op het vuil in de laadbak de container aanpakken, uitstorten en beginnen te sorteren op bierblikjes en andere recycable goederen (…) Ze zouden eens moeten zien hoe de containers in Breda worden geledigd met een state-of-the-art vuilniswagen met alle denkbare technologie en hydroliek, wat zouden ze jaloers zijn.” Lees verder “Baren met Van der Gijp op het nachtkastje (144)”
Of men ook netjes kan vloeken, dat was het onderwerp van de dag. Welke dag? Een dag ergens in het verre verleden, toen Joop Braakhekke nog leefde en een heleboel andere mensen ook. Een van die dagen die doorgaans volgen op een weekoverzicht. In dit geval op dat van een paar weken geleden.
Grof vloeken, da’s niet moeilijk. We zien het elke dag. Vul nu zelf in waar jij het elke dag ziet. Maar netjes vloeken, da’s lastiger. Het vereist creativiteit en taalgevoel. Een oom van me placht bijvoorbeeld hartgrondig “fietsenrek” te zeggen terwijl hij eigenlijk “viezerik” bedoelde. Dat laatste mocht hij van zijn moeder, mijn oma, niet zeggen.
Berties moeder was zo vreselijk netjes dat ze het over een “gemoed” (borsten) had, “camisole” (hemd) en “poepje” (wind). De schoonmoeder van Luvienna had het over de “voorbibs”. Bertie zou daar allang blij mee geweest zijn, bij haar thuis heette het betreffende lichaamsdeel gewoon niks.
“Een aantal jaren geleden waren we in Denali National Park in Alaska. Voor ons geen stevige stappers, maar een comfortabele bus van waaruit wij veel natuurschoon hebben gezien. Op een gegeven moment kwam deze reusachtige grizzly beer op ons af. De beer liep langs de bus en deed langs de weg, vlak onder ons raam, zijn behoefte. Veel rode bessen gegeten, kennelijk.”
Het zal je maar gebeuren. Nou, onze geliefde reageerder Ad Hok gebeurde het. En hoe *huiver icoontje* Dat je de tegenwoordigheid van geest hebt om op zo’n moment de camera te pakken. Heel apart. Zie dat keuteltje vallen. Verser kan het niet. En dat allemaal uit de buik en darm van de beer, we willen het niet weten wat voor zooi het daarin is. En hoe het stinkt. Laat staan hoe een stevige boer ruikt van zo’n beer. Dan ben je blij dat een bus ramen hebt. Ja die Hok neemt het ervan. Wil je het er ook van nemen? Boek dan hier jouw trip naar het park, zo ver is het niet weg. Wij gaan hier intussen gewoon verder met ons suffe leventje. Lees verder “Beer poept bessen (141)”
Bas van Vuren, aangenaam 