“Maandagmiddag klokslag 13.00 uur, het nieuwe intro van Apie: check. En dat in vakantietijd, wat een plichtsbetrachting, daar kunnen labbekakjes (…) een puntje aan zuigen. En wat een fraaie samenvatting wederom van de hoogtepunten van de afgelopen week. Hè, was het maar vast weer maandag 13.00 uur.” Dat zei onze trouwe reageerster en zelve ook schrijfster Luvienna. En wat een heerlijkheid. Het is immers weer maandag 13.00 uur. Haar liefste wens is dus vervuld. Ja, zo zijn we wel, hè, altijd in om mensen te pleasen, aldus het visboertje, ook wel blogbaas dezes genoemd.
Roos met vriendin en geadopteerd bonuszoontje bij Volendam
“Als er iets veilig is, qua vakantie, dan is het wel een fietstocht door het onschuldige Nederland”, zei onze reageerder Kees. ” Geen kans op een fatale vliegtuigramp met massaal sterven, geen enge tropische ziektes, natuurrampen kun je wel uitsluiten en overal keurig aangeharkte fietspaden waar geen auto te bekennen is. En het is nog gezond ook.” Tja, je zal maar net van je fiets gelazerd zijn, je ellebogen nog niet zo lang geleden uit het gips, of met een hagelbui op je kop thuisgekomen zijn, laat staan dat je onder die opensplijtende boom voor het onweer had moeten gaan staan schuilen. Maar goed, ellende is er overal, daar ontkom je niet aan. En dan kun je er het best op die fiets eropuit. Er, op en uit.
Fietsen door de provincies, waar “het lot ons brengt”, zoals onze Indra, of fietsen naar het zuiden, zoals onze Mopperkont. Laatstgenoemde heeft zijn toerdagboek – dat hij via schimmige Wifi-punten bij benzinestations de ether inslingert – al weer magistraal geopend. Op weg naar de Vendome zat hij al na een ritje van een uur of vijf op een terras op de markt in het schone Diest, waar hij opmerkt dat hier “alleen de honden in de vuilnisbakken snuffelen”. De volgende dag zat hij al onder Charleville-Mezieres. Het is prima fietsweer, zo meldde hij, “een graadje of vijfendertig, woestijnwindje tegen en geen wolkje aan de lucht.” Hij viel dan ook uitgeput een restaurant binnen en nuttigde een Baeckeoffe. Zonder die restaurants zou ons Mopperkontje niet fietsen, denken wij weleens. Lees verder “Lekker even op de fiets eropuit (80)”
Het is eigenlijk veel te warm om een weekoverzicht te tikken, maar ik heb het al 78 keer gedaan, trouw gepubliceerd elke maandagmiddag om 13h00 uur, dus hier gaan we dan. Dat zand klop ik zo wel uit mijn toetsenbordje. Het ging er vorige week wild aan toe hier. Het ging over wilde wieven, wilde beesten, het was bij de wilde spinnen af, en we kunnen vast nog wel wat uitdrukkingen met wild verzinnen, maar dan wordt het zo gekunsteld. Lees verder “In Wildebeestenland leer je relativeren (79)”
“Ik ben er uit”, schreef ons aandachtsorgeltje Timmerark.“Na lang wikken en wegen, totdat ik wist, het gaat niet om wat je weet maar om wat je voelt. Ik ben geen schrijver. Ik hoef niet te schrijven. De kwaliteit van mijn leven hangt niet af van het schrijven van een bestseller of niet. Wat een rust. Ik stop er dus mee … want de dingen die ongezegd blijven spreken voor zich (…) Bedankt A. Dapie voor het geboden platform! (…) Bedankt Luvienna, Pawi en Indra! Ik heb jullie in mijn hart gesloten (…) Bedankt Kees. Ik blijf je volgen en lezen (…) Bedankt DSR, voor het tegengeluid (…) Heer Rozenwater! Jij ook nog bedankt! Het was nota bene jouw verhaal wat mij destijds aan Apiedapie deed vragen of hij interesse had in Blank Vuil …” We maken het Afscheid van een Groot Schrijver mee, dat zien jullie wel. En inderdaad, het laatste zinnetje van zijn feuilleton – dat in zijn geheel hier te lezen is – is profetisch gebleken: “Want de dingen die ongezegd bleven spraken voor zich …” Yeah, we shall see! Lees verder “Timmerark stopt ermee: de dingen die ongezegd blijven spreken voor zich (77)”
“Arctic tern 8664” by OddurBen, licensed under CC BY-SA 3.0 via Wikimedia Commons
“Alle dieren hebben een religie. En de torenvalk is de meest gelovige van allemaal, want die bidt voor het eten.” Dit was de pointe van een ikje van Kester Freriks, en dit is echt werkelijk waar vorige week geplaatst in een landelijk dagblad. Kijk maar. De lengte van de baard van deze mop is ongeveer hetzelfde als het aantal kilometers dat de noordse stern aflegt tijdens de vogeltrek (ongeveer 18.000 kilometer). Onze reageerster Luvienna betitelde het snedig als “Niksje. Waar zit het anekdotische? Waarschijnlijk vond de NRC-redactie het tijd worden om Kester Freriks, een NRC-medewerker, weer een keertje op te vrijen.” Ze heeft vermoedelijk gelijk.
Zij kon het ikje van Corine Marse, waarin die haar zoon van 17 die in eindexamenstress verkeert laat zeggen “we laten het examenfeest gewoon doorgaan als ik zak!” beter waarderen. “Prachtige weergave, goed vetgedrukt, mooie witregels, inhoudelijk ook leuk, slimme jongen, die zijn prioriteiten goed op orde heeft. Ga zo door!”Lees verder “De torenvalk bidt voor het eten (74)”
Gezinnetje op vakantie in de auto. Vader (Pieter van Es) rijdt. Moeder doet huiswerk met het zich vervelende kroost. Ze vraagt hen de volgende zin in de tegenwoordige tijd te zetten: “De bakker schreef een brief aan zijn tante.”De jongste weet het antwoord: “De bakker schreef een appje aan zijn tante!” Jullie raden het al, we zijn weer in ikjesland: een verlaten eilandje op de achterpagina van de NRC waar de losse en vaste medewerkers, hun familie en vrienden, en soms ook lezers hun anekdotes mogen publiceren.
Er was er ook eentje over een mevrouw (Dody Dony) die na haar staaroperatie slecht kan zien. “Dick, mijn trouwe klusjesman, luistert geduldig naar mijn klachten over het slechte licht en de spiegel die onvoldoende vergroot. De spiegel langzaam omdraaiend, zegt hij: „En als we deze kant nu eens proberen?”” Dody Dony … wat een heerlijke naam. Het deed onze reageerder Mopperkont denken aan de tv-serie over dappere Dodo en zijn vriend Kees op het schip “De schele zeemeermin”. Lees verder “Alle stoepen die zijn schoon (73)”
Onze meest gewaardeerde vaste reageerder en schrijver – De Schrijvende Rechter – is offline. Hij meldde begin vorige week met een simpel berichtje “droevig nieuws”, en we weten nu dat hij aan een onwaarschijnlijk moeilijke periode van zijn leven is begonnen. Het nieuws tikte menig reageerder van de sokken, ook hen die “DSR” alleen van het internet kennen. De verbijstering houdt nog altijd aan, en maakt het schrijven, rijmen, kletsen, reageren en sneren op het blog anders. Het leven gaat door, zeker, maar er is een ondertoon van ongeloof, triestheid en reflectie voelbaar. We wensen De Schrijvende Rechter en de naaste familie namens alle schrijvers, reageerders en lezers van het blog sterkte, love and light.
“Lesser Flamingo” by Nikunj vasoya, CC BY-SA 3.0 via Wikimedia Commons
❓ Problemen volop vorige week bij de leden van de Apiedapie Community (APDC) en toevallige aanwaaiers:
Hoe ze smijltjes moesten maken (les 1: spaties niet vergeten, les 2: autocorrect op z’n lazer geven). 🙄
Of de dokumentaire van Hella de Jonge goed was (ja, en het was zónder Freek, heerlijk) en of die over Grunberg en zijn moeder nou wel of niet bekeken moest worden (nee, toch?).
Wanneer ze kunnen ophouden met treuren om Ludwig, wijlen de kanarie van Letterzetter (antwoord: allang).
Of ze Frans Bauer, die een benefietconcert bij Spelend Sporten in Leeuwarden gaf moeten “fucken” (zoals Timmerark voorstelde) of eigenlijk een toffere gozer vinden dan ze hadden gedacht. Antwoord: moet iedereen zelf weten, blogbaas dezes gaat hem zeker niet fucken. 😮
Fuck het volk, LuckyTV
Of ze het 5-meiconcert nou wel of niet geslaagd moesten vinden (eindoordeel: de meningen waren verdeeld). Een willekeurig citaat: “Verwaaid. IJlle stemmetjes, Claudia de Breij, Herman van Veen… die moeten niet buiten zingen. Enfin, Willy en Max en de ouwe Koningin doen hun plicht en doen alsof ze genieten.”
“Wakker geworden van een dode kokmeeuw op mijn hoofd vraag ik mijn kat Dunya of er post is. Het schrandere dier slaat met zijn poot het kadaver keurig de leesplank op en geeft het mobiele meubeltje een vrije trap”, schreef onze nieuwe reageerder Artafterallart (wij noemen hem Art). En hij schreef nog veel meer. Art beoefent namelijk het “doorschrijven“, een trainingsmethode voor beginnende schrijvers die op dit blog ook gepraktiseerd wordt door literaire talenten als Riverside Blues en Timmerark, dus het komt vast goed. Uw onlinekladblog, oefent u maar! Lees verder “Ikjes deden de geest hartstikke wapperen (70)”
Het zal je maar gebeuren zeg. Een ikjesschrijver stapt in een taxi in Peking. De chauffeur rijdt weg “met zijn neus bijna tegen de voorruit” en zegt tegen zijn klant “Ik moest toch die kant op. Ik ben mijn bril vergeten”. Of je belt met een helpdesk en na ellenlang doorverwijzen roept een andere ikjesschrijver vertwijfeld uit “Het lijkt verdorie Kafka wel” en dat dan de helpdesker zegt “Sorry mevrouw, die ken ik niet, ik werk hier nog niet zo lang”. Lees verder “De belastingdienst leest hier mee (69)”