Categorie: Ikjes

Schaarse zonnestralen (ikjesrecensies editie 471)

Over ikjes en stoute motorrijders

Een schoonmoeder uit 1933. Een schrijvende burgemeester uit Groningen. Een collega in gesprek met de Belastingdienst. Een koerier in de autowasserij. Een vrouw in de achteruit. Een fotograferende endoscopoloog. En twee meeuwen op Antartica. Je kwam ze allemaal tegen op de achterpagina van de NRC, daar waar de ikjes staan. Lees hier gauw verder wat er met ze gebeurde.

Lees verder “Schaarse zonnestralen (ikjesrecensies editie 471)”

Ik rol niet van mijn stoel (ikjesrecensie editie 470)

Over ikjes en worstenbroodjes

Een stabiel leven. Aan de pil. Een warme vriendschap. De perfecte kookwekker. Een nieuwe collega. In pyjama de straat op. Dat willen we allemaal wel. Toch? De NRC-ikjesschrijvers vertelden er vorige week over. Dingen die ze wensten, dingen die ze hadden, dingen die ze dachten te hebben. Lees dus maar gauw verder.

Lot Schulze bijvoorbeeld (24 lentes jong) begon na de zomer met een nieuwe master. Dus ja, dan heb je als moderne studente alle tijd van de wereld en kun je je aanmelden als vrijwilliger, bijvoorbeeld bij het Rode Kruis. Maar tijdens de telefonische intake was de Rode Kruis-recruiter niet bijster enthousiast. Het waren best veel verplichtingen en ze merkten nu eenmaal dat “studenten dat soms moeilijk vinden”. Toen Lot zei dat ze haar studie makkelijk zou kunnen combineren met andere verplichtingen was het verbijsterende antwoord: “Ik geef je alleen maar even de opties, Lot. Je kunt je altijd nog aanmelden wanneer je een stabiel leven met een vaste baan hebt, Lot.”

Lees verder “Ik rol niet van mijn stoel (ikjesrecensie editie 470)”

Lactose van sloopkoeien (ikjesrecensies editie 469)

Over ikjes en een enorme doos met chocolaatjes

Erwtenmelk. Koffie. Een dagje sauna. Vogelvoer. Chocolaatjes. En een ouwe jurk. Er werd weer van alles geconsumeerd in ikjesland, dat gekke landje aan de zee dat volgeschreven wordt door NRC-lezers met, maar ook soms zonder, literair talent. Nee, volgeschreven staat hier.

Lees verder “Lactose van sloopkoeien (ikjesrecensies editie 469)”

Lekker zuipen en dansen (ikjesrecensies, editie 468)

Over ikjes en carnaval

Een fietshelm op leeftijd. Een rare vogel op een parkeerplaats. Kleine Jasper op de eettafel. Een glimlach in de stiltecoupé. Twee regels van Bert Bevers. En een solidair dorp in het zuiden. Wat zijn we allemaal toch blij met de NRC die ons elke dag weer die mooie blikjes in ons rijkgeschakeerde landje laat werpen. Ik wel tenminste. En jullie dan?

We trapten de week af met een ikkie van Mattie van Gils. Manlief op leeftijd had na veel wikken en wegen een elektrische fiets gekocht. Zijn fietshelm nam hij keurig mee in de fietstas. “Manlief” noemt Mattie hem. Ze doet hem ook nog elke avond in bad en droogt hem liefdevol af, ook tussen de bilspleet.

Lees verder “Lekker zuipen en dansen (ikjesrecensies, editie 468)”

Dit zijn hondensokjes (ikjesrecensies editie 467)

Over ikjes, vogels en gras

Bellen met oma. Vogels tellen. Sokjes kopen. Boodschappen doen. Van je fiets vallen. En een fris geurtje kopen. Je kunt van alles doen in het NRC-ikjesland. Lees hier maar gauw verder en doe ook deze week weer allemaal dagelijks mee via de reacties onderaan dit artikel aan het lekker ophemelen en beschamend afkraken van de ikjes van de dag.

De oma van de 6-jarige Hamza is al bijna een jaar geleden overleden. Maar haar telefoon ligt nog prominent in de woonkamer bij opa. Hamza vertelt dat hij later astronaut wil worden, omdat hij dan oma kan gaan zoeken om haar de telefoon terug te geven. Dan kunnen ze weer samen bellen. Bertie, die van Bertjens, vond het best een intrigerende naam, dat “Hamza”, net alsof het ergens een afkorting van is. Is het niet. Het ikje zelf vond het panel “te droog verteld om enige emotie op te wekken” en daar kon de auteur van deze eerste lezersanekdote van vorige week, Ellen Bouma, het mee doen. Heb je weleens. Gewoon blijven inzenden.

Lees verder “Dit zijn hondensokjes (ikjesrecensies editie 467)”

Kindje eet mamavis (ikjesrecensies; editie 466)

Over ikjes, pannenkoeken en poepen

Een keuvelende tweeling op de achterbank. Een vriend van 90 op de achterbank. Kinderen tijdens het eten. Een enorme grijze Ferrari in een stil straatje. Een zoon van vier in het zwembad. Een hond in Redfern, Australië. Waar je dat allemaal vindt? In de NRC natuurlijk, in ikjesland, het landje dat dit jaar op de kop af twintig jaar bestaat. Lees hier maar gauw wat voor ikjes er vorige week verschenen. En kom elke dag even terug om in de reacties hieronder de nieuwe ikjes van deze week te vinden. Moeilijker is het niet.

Jouke Waleson schreef over de driejarige tweelingzusjes Suzanne en Louise, die achterin de auto zaten te keuvelen. Louise zei: “Ik wil geen vis meer eten”. Ze vindt dat namelijk zielig, want “dan zegt een mamavis: waar is mijn lieve kindje nou gebleven?” Zusje Suzanne reageert: “Dan eet je de mamavis toch ook gewoon op?”

Lees verder “Kindje eet mamavis (ikjesrecensies; editie 466)”

Dit zijn stoofperen (ikjesrecensies nr. 465)

Over ikjes en croissantjes

Ikjes. Ikjes. En ikjes. Niks is er leuker. Niks maakt het leven meer de moeite waard dan ikjes. Ikjes schrijven. Ikjes lezen. Ikjes een platform geven. Dat doe ik al jaren en dat vinden de mensen leuk. Ze hebben zelfs spontaan het “ikjespanel” in het leven geroepen. In wisselende samenstelling vindt dat panel elke dag iets van het verse ikje. En soms niet. Hier is het vrijheid, hier is het blijheid, hier is het aangenaam. Lees maar eens gauw in de reacties onder dit blog wat het nieuwe ikje van de dag is, geef als je wilt een commentaartje, of lees eerst de hoogtepunten van de ikjes en de oordelen van vorige week. Waar? Hier!

Ineens moet ik nu denken aan het initiatief dat hier een tijd terug werd aangekondigd, de website voor “nikjes”, oftewel ikjes die door de NRC zijn afgewezen, maar die volgens de auteurs toch een platform verdienen en derhalve aan duimpjes neer en duimpjes omhoog van internettend Nederland moeten worden onderworpen. Ik keek helemaal toevallig dit weekend weer eens op dat platform en helaas, het prachtige initatief is nog niet tot volle bloei gekomen. Ga ook daar eens kijken als je zin hebt.

Lees verder “Dit zijn stoofperen (ikjesrecensies nr. 465)”

Nou nou, zijn de mijnen weer open? (464)

Over ikjes en een scheet die naar eieren stonk

De eerste!!! “Voor het eerst in mijn leven ben ik de eerste. Dat ik dat nog mag meemaken …” schreeuwde Bertie uitzinnig een week geleden, vorige week maandag om 7:01 uur. Ja Bertie, dat mocht jij meemaken en het is je van harte gegund. Hier is het aangenaam. Hier maken we de mensen blij.

WordPress deed ook een duit in het feestzakje en liet me weten dat ik al dertien (13!) jaar bij ze aan het bloggen ben. Dat ik dat nog zou mogen meemaken had ik destijds niet kunnen weten. En nog geloof ik het soms niet, dat pure geluk elke morgen als ik wakker word en aan het bloggen sla, hier en elders en met een speciaal plekje in mijn hart voor het ikjespanel. Via NRC.nl en het VKblog ging ik 13 jaar geleden naar een blog in eigen beheer en het gaat als een tierelier. Gekker moet het niet worden, maar wordt het ook niet. Toch?

Lees verder “Nou nou, zijn de mijnen weer open? (464)”

Er was veel niet en veel wel (463)

Over ikjes en dingen die er vroeger wel en niet waren

Een 14-jarige jongen die een auto en een file voor zijn verjaardag wil. Die auto moet wel een Ferrari zijn. “En anders wil ik andere ouders”. Dus ja, da’s duidelijk een puberkater, zonder alcohol, opgetekend uit het leven op Nieuwjaarsdag door zijn moeder, Esther Storm. 

Met de beste wensen van het blogmanagement gingen we vorige week weer een nieuw ikjesjaar in. Het belooft een keimooi jaar te worden. Met een nog steeds groeiende aandacht voor de ikjes en da’s mooi. Volgens de nestor van het ikjespanel, Suske, kan het natuurlijk zoals altijd “alle kanten uitgaan” en dat is ook waar. Bertie, een andere coryfee van het ikjespanel, meldde dat ze blij is dat ze geen veertienjarige zoon meer heeft en dat zullen er meer zijn in ons steeds ouder wordende lezerspubliek. 

Lees verder “Er was veel niet en veel wel (463)”

Een zak aanhaakmoutjes (462)

Over ikjes en de machthebbers op deze wereld

Ik vroeg op oudjaarsdag bij de bouwmarkt om een zak “aanhaakmoutjes” en nam na het afrekenen afscheid met een vriendelijk “prettige jaarwasseling”. Dus ja, #DryJanuary kwam voor mij geen dag te vroeg. Dit grapte ik met zelfspot op de social media en dat ging – BAF – natuurlijk viral. Kennelijk een feest der herkenning. Inmiddels is het 2 januari en heb ik er alweer een (schrijve 1) droge dag opzitten en ik voel me kiplekker. Zoals altijd. Ik slaap altijd al prima. Er is niks mis met mijn geheugen. Ik zit lekker in mijn vel. En ik doe mee voor de pret.

en zei met een indringende blik: „Dit lied gaat over mij.”

Tanja van Weel schreef vorige week over haar werk als vrijwilligster in een ontmoetingscentrum voor mensen met dementie. Ze had een leuk gesprek over de Top 2000 en nam samen met de patiënten een aantal “gouwe ouwe” titels door. Er was een man met een ijzersterk muzikaal geheugen. Hij kende alle teksten. Ook “Yesterday” van de Beatles zong hij woord voor woord mee. Bij de tekst „Suddenly, I’m not half the man I used to be” stopte hij en zei met een indringende blik: „Dit lied gaat over mij.”

Lees verder “Een zak aanhaakmoutjes (462)”