Het is ongelooflijk wat hier allemaal in een week tijd wordt gereageerd. Lezers delen belangeloos hun pennenvruchten met elkaar en de hele wereld: commentaren op de actualiteit, jeugdherinneringen met zwart-witfoto’s, gedichten, video’s. Het kan niet op. “Als raketten spuiten de letters het scherm in“, meldde Riverside Blues. En dat allemaal naar aanleiding van de ikjes.
Lees verder “De letters spuiten als raketten het scherm in (39)”
De eerste momenten op je eigen blog zijn zo mooi. Je scrolt alles eens door. Je kijkt of het er allemaal nog lekker bij ligt, of de klanten het naar hun zin hebben. Als een boer die ‘s ochtends zijn varkentjes over de rug strijkt, zijn hand liefkozend door de korenhalmen laat gaan. Dankbaar voor het Leven.
Dit blog mag zich verheugen in een spectaculaire aanwas van nieuwe lezers, nieuwe klikkers, en een enkele nieuwe reageerder. Ze zijn me allemaal even lief. Wat ze hier vinden, elke dag weer?
Lees verder “Zijn jullie er klaar voor? De nieuwe ikjesweek gaat weer van start (38)”
Frank, je ikje bloemen en wat commentaar staat hier! Even scrollen door de reacties van die post, het is een wekelijkse verzameling van alle ikjes. Even zoeken maar dan heb je ook wat.
De strip “Fokke & Sukke” is ooit door de redaktie van het literaire studentenblad Propria Cures afgewezen omdat “vogeltjes niet kunnen praten“. Het kwam uiteindelijk goed, zoals de NRC-lezer weet. Vorige week werd Fokke & Sukke-maker John Reid door de redaktie van deze krant geëerd met het plaatsen van een ikje.
Tegen de backdrop van een Nederland en blog dat opgeschrikt werd door een sneue potloodventer uit Wassenaar die jarenlang met behulp van een camera in een locker hockeymeisjes filmde tijdens het omkleden, was het geen wonder dat de bespreking van de ikjes vorige week vooral over privacy en voyeurisme ging.
Lees verder “Over kinderlockers en meisjes die nauwelijks sokjes hebben (36)”
“Al kreeg hij nooit een lintje van verdienste op zijn borst, dankzij de brouwer hebben we nooit meer dorst.” Ad van der Gein van het Cocktail Trio, vorige week uitgespeeld, zong het lang geleden. Het plezier spatte er vanaf. En de brouwers kregen eindelijk de waardering die ze verdienden.
Zo zijn er meer mensen die keigoed werk doen, het leven van knetterveel andere mensen verrijken, maar daar nooit echt de erkenning voor krijgen. Ikjesschrijvers bijvoorbeeld, of de reageerders die zich hier op dit blog telkenmale uit de naad tikken om hun oordeel of Eindoordeel te geven. Wat ze krijgen? 
Hooguit een duimje op, maar vaak ook neer, en veel vaker helemaal niks. Al die literaire brouwers zetten wij graag in het zonnetje. Proost!
Lees verder “Al kreeg hij nooit een lintje van verdienste op zijn borst (35)”
“Vooruitgang bestaat niet, en dat is maar goed ook, want zoals het is, is het al erg genoeg. Sommige mensen worden reeds bij het begin van hun leven zwaar gestraft: zij worden als vrouw geboren. Ik zou je uren willen geselen… hier ook, opzij, aan weerskanten, en hier, van boven…” Het zouden zomaar sneren kunnen zijn op een niet lusteloos hedendaags blog, maar het zijn citaten van een groot schrijver, Gerard Reve, hij ruste in vrede.
De pareltjes kwamen vorige week aan de orde tijdens de bespreking van de ikjes. Ikjes zijn anekdotes die dagelijks worden aangeleverd door lezers van de NRC. Ze verschijnen hieronder in het reactieveld, elke dag vanaf een uur of twee. De reageerders wachten dit af en gaan dan de ikjesschrijvers en elkaar geselen. Hier! Daar! Hoppetee! En hoppeta! Elke dag weer. Uit liefde.
“Ik wil graag dat dunne paarse boekje hebben. Pardon, dat is de Kama Sutra voor de beginnende lezer? Oh, dat kan wel, mijn vrouw gebruikt het in de keuken. Het onderzettertje is gebroken.”
Zo kom je nogeens wat te weten. Het is Riverside Blues’ vrouw (op de foto rechts) waar het hier om gaat. De ontboezeming kwam vorige week van haar man naar aanleiding van een ikje over boekenkasten waarin de boeken op kleur werden gesorteerd.
Ikjes zijn anekdotes die dagelijks worden aangeleverd door lezers van de NRC. Ze verschijnen hieronder in het reactieveld, elke dag vanaf een uur of twee. En dan gaan de reageerders er op reageren, of op elkaar. Zo ook vorige week. Het is evenals het liefdesspel een kwestie van geven en nemen, en vooral ingaan op de ander. Voelen. Durven. Niet teveel nadenken. Dan komt het vanzelf en is het goed.
Luvienna had er zin in. “Maak het wachtwoord dan ook patatje oorlog, dan heb je die misverstanden niet”, raadde ze de ober van een kakrestaurant aan die “kreeftensoep” als wachtwoord van de wifi opgaf aan niet-begrijpende gasten die dat gerecht dan ook prompt gingen bestellen.
Potverdikke, die verbijstering kan ik me goed voorstellen! Dat ze daar bij de Dom niet weten dat ‘zijken’ met een korte ei is!
En wat te denken van haar droge reactie op het ikje van Gerrie-Eva Mol-van Kooten, waarin deze beschrijft hoe ze met haar man in de Keulse Dom een folder aantrof met de volgende tekst: „Geachte gasten, met deze folder geven we U de belangrijkste informatie om zonder gids de Dom te kunnen bezijken.” Wat Luvienna zei? “Potverdikke, die verbijstering kan ik me goed voorstellen! Dat ze daar bij de Dom niet weten dat ‘zijken’ met een korte ei is!”
De Schrijvende Rechter (DSR) was vorige week vooral bezig met andere reageerders en zwengelde een discussie aan over het gebruik van het stopvoorzetsel “kei“. Hij vond dat klinken “als een middelbare scholier anno 1988. ” Hij wenste een reageerster “de racekak toe als je net in de kerk zit “ en ging daarna met vakantie, die dit jaar precies samenvalt met zijn opgespaarde boycotdagen. Het werd meteen een stuk rustiger op het duimpjesfront. Blogbeheerder en reageerders konden weer reageren zonder angst te hebben voor de “piranha die afschiet op alles dat beweegt op apiedapie.org”.
Heer Rozenwater merkte op dat de duimpjeszeloot – die standaard elke reactie een duimpje omlaag geeft – een zeer eenzame ziel moet zijn. “Ik ben van de duimpjeszeloot gaan houden, wat een toewijding! Zou hij of zij nog weten waarom hij of zij met het duimpjesdrukken begonnen is? Ik denk het niet, het moet een automatisme geworden zijn.” Treurig feit is dat de Duimpjesbokaal opnieuw niet kan worden uitgereikt vanwege vermoedens over duimfixing. De fraudebestendige reactievaantjes gaan er wel uit. De 100e voor DSR, de 200e voor diens enige fan, Kees de Jongen.
Meedoen? Genieten? Scrol naar beneden en zeg wat het ikje van de dag of een opmerking van deze of gene bij u losmaakt. Voor u het weet bent u zelf een actief deelnemer en staan uw pennevruchten volgende week in het nieuwe intro. De drempel is laag. Inschrijven of registreren niet nodig. Gewoon een reactie achterlaten. That’s all. De Ikjesdiscussies van vroeger blijven – voorlopig zonder betaalmuur – te raadplegen voor ieder die dat maar wil. Ook voor ieder die dat niet wil. Have fun.
Gek worden we toch zo langzamerhand van die selfies? “Selfies horen bij dit tijdsgewricht,” dichtte Riverside Blues, “je kunt je schedel niet draaien of er staat iemand te grijnzen naar ‘n flits licht.” Selfies! Wat was er mis met de hullies? Wat was er mis met het fotoapparaat van de andere mens?
Toen had je nog tijd voor een ontspannen glimlach, intussen controlerend of de gulp van de fotograaf niet open stond. Of de rondingen van de fotografe bewonderend als zij de camera ver voor zich uithield. Of die heerlijke spanning van de zelfontspanner: de rennende fotograaf die verwilderd opdook vanachter zijn camera en zich tussen je in wurmde. Redde hij het nog op tijd? Oeps, daar viel de camera om. Cheese!
We kunnen onszelf niet meer kwijt in werk, gezin, club of kerk, want daar zitten ze ook allemaal naar zichzelf te loeren.
En nu? Nu zie je verbeten, wantrouwende bekken. Pure eenzaamheid als ze alleen zijn. En opgefokte vrolijkheid als ze in een groep zijn. Degene die de foto maakt te herkennen aan de uitgestrekte arm en het verwrongen gelaat. Maar het past in deze tijd. We kunnen onszelf niet meer kwijt in werk, gezin, club of kerk, want daar zitten ze ook allemaal naar zichzelf te loeren.
De aanleiding voor de overpeinzing? Een ikje waarin een man enthousiast aan zijn vriend vraagt; “Zal ik even een selfie van je nemen?”
Ook Kees de Jongen (ex-gymnasiast!) tuinde erin. Hij dacht dat selfies foto’s van jezelf zijn. Hij stelde zich hiermee nog kwetsbaarder op dan anders. Het was alsof hij ineens spiernaakt voor ons op het beeldscherm stond. Hij haalde er wel het 100e-reactievaantje mee binnen en daar was hij knetterblij mee: “Ik neem de zelf over me afgeroepen hoon voor lief,” zei hij opgetogen, “Er staat iets zóveel groters tegenover!” En zo is dat. Een weekprijs op dit blog, dat is niet niks.
Ikjes zijn, zeg maar, de geschreven voorlopers van de selfies. Laten we keiblij zijn dat er hier nog een paar worden geplaatst.
“Ikjes?” horen we u roepen, “wat benne dat ook al weer?” Kunt u daar nou eindelijk eens mee ophouden alstublieft? Het wordt vervelend. U kent de ikjes drommelsgoed. Iedereen weet dat ze in deze rubriek worden besproken. Ikjes zijn anekdotes die dagelijks worden aangeleverd door lezers van de NRC. Ikjes zijn, zeg maar, de geschreven voorlopers van de selfies. Laten we keiblij zijn dat er hier nog een paar worden geplaatst. Althans, zolang de NRC geen Telegraaf is, want dan valt het doek. Maar voorlopig verschijnen ze hieronder in het reactieveld, elke dag vanaf een uur of twee. En dan gaan de reageerders los.
Ik ervaar dagelijks dat met zuurstof die veroudering speed car op gang komt. Bij herlezen, vind ik dit ’n aardige zin.
“NRC!! Zijn jullie nou echt helemaal van de pot gerukt? Dit is toch niveau Donald Duck of iets hoger?” riep Apiedapie bijvoorbeeld vorige week naar aanleiding van de plaatsing van een scholierenikje. De opmerking is vast al tientallen malen gemaakt, maar het helpt niet.
Vermoedelijk omdat de moderatiegansjes steeds jonger worden in vergelijking tot de lezers. Ja, ouder worden we allemaal. Riverside zei er dit van: “Ik ervaar dagelijks dat met zuurstof die veroudering speed car op gang komt. Bij herlezen, vind ik dit ‘n aardige zin.”
Klare taal citeerde een vroegere geliefde afreageerder met haar felle “Publikumsbeschimpfung zou Warhoofd zeggen.Wat een belediging van de lezer, een ware gotspe.” Letterzetter nam ook geen blad voor zijn mond met zijn “Tja, de pointe is natuurlijk dat de vrouw van middelbare leeftijd kennelijk verwacht dat Rembrandt photoshop gebruikte (…) Voor zulke leeghoofden zijn er dus musea.”
De Schrijvende Rechter (DSR)
was vorige week op strandvakantie in Paraguay en kwam niet verder dan wat inelkaar gefladderde commentaartjes, gestuurd vanuit massage- en internettentjes vanonder de palmen. Je kunt de branding op de achtergrond horen, om maar te zwijgen van het geklots van de rum. Enfin, hij moest er echt eens uit, een auto gaat ook soepeler lopen na de APK. We moesten wel lachen om de uitroep van Heer Rozenwater: “DSR in Paraguay? Wanneer komt het stripboek uit?”
Verder werden er wetenswaardigheden over de moestuin uitgewisseld. Klare taal gaat wellicht wat foto’s van de hare plaatsen. Ook hoorden we tips over vliegen met kleine huisdieren als handbagage.
Herinneringen aan Toppop met lekkerdje Penney de Jager en griezel Ad Visser maakten het helemaal af. Wat een heerlijk veelzijdig weekje!
Maar de ode aan blogbaas Apiedapie mag hier, in alle bescheidenheid, niet onvermeld blijven. Deze werd gepubliceerd door Timmerark op zijn eigen blog, en hij plaatste er een mooi moppie muziek bij. Luister daar gerust naar terwijl u de rest van dit blog doorleest.
http://www.youtube.com/watch?v=9r8HTe6XYi4
“Eén van de, nee, de meest ongrijpbare, eerlijke en oorspronkelijke persoon die ik via ´het´ internet, c.q. Het VKBlog, heb leren ´kennen´,” zei de schat, “is ApieDapie. Iemand die ik graag in het echt zou willen leren kennen maar die daar begrijpelijkerwijs niets van wil hebben. Je bent ongrijpbaar of niet.”
Nou, we hebben inmiddels emailcontact en die ontmoeting gaat er komen hoor! En daarna een heuse Apiedapie Fanclub Night voor iedereen.
Hadden we al vermeld dat Mopperkont vorige week in Calais was? Daar een hapje at in Brasserie de la Mer? Hij at daar zelfs “de beste moules frites a la creme d’ail ever“. Vlak voor het oversteken naar Dover zond onze vrolijke fietser nog een soort van ikje in over een sjaggo Italiaans oud besje op het terrasje. De clou was net zo origineel als de naam van het restaurant.
Hoe dat ook zij, het is nu de hoogste tijd om naar beneden te scrollen. Zeg rustig wat het ikje van de dag of een opmerking van deze of gene bij u losmaakt.
Duimpjes indrukken, op of neer, wordt zeer op prijs gesteld. Soms wordt er een Duimpjesbokaal uitgereikt voor de opmerking die de meeste stemmen krijgt. Zoals deze week voor die van Kees de Jongen die het paar apart Apiedapie en “Rozenwatertje” uitermate raak typeerde als “boksers die niet uit elkaars klem kunnen komen.” Maar liefst elf (11) stemmen op, en nul (0) down. Dat duidt op algemene bewondering. Nog meer up en het duidt op Sovjetpraktijken, dat is ook weer zo.
Voor u het weet bent u zelf een actief deelnemer en staan uw pennevruchten volgende week in het nieuwe intro. De drempel is laag. Inschrijven of registreren niet nodig. Gewoon een reactie achterlaten. That’s all!
De Ikjesdiscussies van vroeger blijven – voorlopig zonder betaalmuur – te raadplegen voor ieder die dat maar wil. Ook voor ieder die dat niet wil. Have fun!
Dat was behoorlijk breaking news vorige week. De sympathieke ex-VK.blogger en docent in hart en nieren Rob Alberts – volgens DSR een “Echt Mens en Nieuw Persoon” – stelde vast dat de zomer normaal rustig en gemoedelijk voortkabbelt, maar dat we nu dagelijks “meerdere keren” verontrust worden over “oorlog en verderfelijke zaken“.
Daarom kondigde hij aan om op zondag een rustige wandeling door de stad te maken en daarna iedereen te trakteren op een komkommersoepje.
Hij verwachtte dat dit “overal pais en vree” zou brengen, de schat. Maar die hebben we keinodig hoor, de positivo’s, de eringelovers. Alles beter dan de verzuurde reageerders die je ook hebt.
Want zoals we nou inmiddels allemaal weten worden er in deze rubriek ikjes besproken. “Ikjes?” horen we u toch weer roepen, “wat benne dat dan?” Kunt u daar eens mee ophouden alsjeblieft? U kent de ikjes drommelsgoed. Het zijn anekdotes die dagelijks worden aangeleverd door lezers van de NRC. Ze verschijnen hieronder in het reactieveld, elke dag vanaf een uur of twee. En dan gaan de reageerders los, op de ikjes en op elkaar. Helaas dus vaak keizuur. Waar heeft dat toch voor nodig?
Tja, laat dat gebak maar zitten, bakker. En Luvienna sist “uitgedroogde plattelandskever.“
“Wat een zeur, die misplaatste plattelander“, zegt Kees de Jongen bijvoorbeeld over een lezer die zijn ikje over de slechte bezorging van de NRC op het platteland bekroond zag met plaatsing en misschien al op weg was naar de banketbakker. De Schrijvende Rechter (DSR) bestempelt dezelfde winnaar als “geborneerde stadsjoffer.” Tja, laat dat gebak maar zitten, bakker. En Luvienna sist “uitgedroogde plattelandskever” tegen DSR. Dat laatste is dan wel weer aardig, qua origineel taalgebruik, ze sleept er de WoordvdWeekOorkonde mee weg.
Grappig is dat zij hiermee op de voet wordt gevolgd door DSR met zijn uitroep “Huisvrouwengekakel!” Laatstgenoemde reactie kreeg wel de meeste netto upduimpjes (14 up, 3 neer), hetgeen de inzender de Duimpjesbokaal oplevert. Proficiat namens de hele apiedapie community aan krielkip en kemphaan.
Wat ook niet kon, bij nader inzien, was ondergetekende die een opgeruimd huppelkutje met een fijn gezinnetje met hond,auto en pinpasjes toesnauwde: “Iew Mirjam, wat een enge dochter heb jij, wat een eng gezinnetje zijn jullie …” Als Mirjam haar adres via het contactformulier doorgeeft, dan stopt er binnenkort een fijn bestelbusje voor haar deur waar een vrolijke bezorger uitkomt met een ruiker en sorrykaartje.
Ach, kon ik nog maar één keer schuilen onder m’n vakantiesteen, in totale onwetendheid van al het gebeurde om me heen
Blogdichteres Indra verwoordde het algemene gevoelen zoals altijd weer treffend. “Je mooie intro biedt me troost, dichtte zij, “en doet me al weer snel vergeten dat ik net m’n schuur heb uitgehoosd. Ach, kon ik nog maar één keer schuilen onder m’n vakantiesteen, in totale onwetendheid van al het gebeurde om me heen”
Ook Klare taal liet weten blij terug te zijn “na veel opera en andere evenementen.” Riverside blues stelt het op prijs dat “Apie erin slaagt door zijn handschrift ’n aardig clubje bij elkaar te brengen & te houden.”
Even schuilen voor het wereldleed, dat biedt het lezen en reageren op dit blog kennelijk. Geweldig om dit te mogen aanbieden. En nee, Kees de Jongen, niet op kosten van de belastingbetaler. “Vast wel” schreef hij voor de zekerheid maar alvast bij zijn vraag.
Of datzelfde voor joop.nl geldt, zullen we nooit weten. Maar toen Klare taal meldde dat dit een aan de VARA gelieerde site is, richtte voormelde Kees zijn pijlen op hullies zijns inziens teveel verdienende personeel. Wat hier van waar is, en of het erg is, laten we maar in het midden. Feit is wel, zoals DSR terecht opmerkte, dat de VARA ons ook Ome Willem heeft gebracht. En zo is het: wie aan ome Willem komt komt niet alleen aan de VARA maar ook aan dit blog.
Ja, kijk ze eens vrolijk zijn, ome Willem en zijn kornuiten. Het was de tijd van De Lach, waaraan het blog op zaterdag een Themadag wijdde. Op elke draad werd een cover uit de oude doos gepubliceerd. Echte borsten, dat zagen onze vaders, Heerlijk. Kom daar vandaag de dag nog maar eens om.
Nee, vandaag de dag gaan er geruchten dat de NRC wordt verkocht aan de Telegraaf! Over broodje poep gesproken. Apiedapie kondigde onmiddellijk aan dat hij in dat geval zijn ikjesrubriek zal gaan heroverwegen, een actie die uiteraard door de zeurebeuries Kees en DSR met hoon werd onthaald. Maar het duurde niet lang of onze held met principes (ja, ik heb het over mezelf) werd in deze nagevolgd door een landelijk bekende weliswaar op zijn retour zijnde vuilbekkende cabaretier. 
Enfin, we zien wel. Telegrofikjes motten we hier niet (met dank aan Luvienna voor de woordspeling).
Hoe dat ook zij, het is nu echt de allerhoogste tijd om naar beneden te scrollen en op zoek te gaan naar de highlights van deze week. Of om ze zelf te maken. Zeg rustig wat het ikje van de dag of een opmerking van deze of gene bij uzelve losmaakt. Voor u het weet bent u zelf een actief deelnemer en staan uw pennevruchten volgende week in het nieuwe intro. De drempel is keilaag. Inschrijven of registreren niet nodig. Gewoon een reactie achterlaten. That’s all!
Duimpjes indrukken, op of neer, wordt zeer op prijs gesteld. De negatieve duimpjes worden tegenwoordig aangekondigd met een stripachtige kreet als “deng” of “beng” of met schijnheilige bezweringsformules als “Vanwege je domme, nergens op gebaseerde aanname moet ik je, zoals gezegd zeer tegen mijn gewoonte en heug en meug, een onderduimpje doen toekomen” en “Ik moest dan ook wel, ofschoon met grote tegenzin en bij hoge uitzondering, een onderduimpje indrukken.” (beide pseudo-openhartige pareltjes zijn van Kees).
U zou ook kunnen overwegen om eens te beginnen met het plaatsen van het dagelijkse ikje. Niet moeilijk, nadenken niet nodig. Gewoon even doen en de snelste zijn. Het ikje van de dag staat HIER. DSR deed het vorige week met het ikje “stoer” en haalde er zowaar het 100e-reactievaantje mee binnen! Gefeliciteerd vadermans, en een fijne vakantie nog.
De Ikjesdiscussies van vroeger blijven – voorlopig zonder betaalmuur – te raadplegen voor ieder die dat maar wil. Ook voor ieder die dat niet wil. Have fun!
Bas van Vuren, aangenaam 