Ellende alom. Vluchtelingen, Joost Zwagerman, Felix Rottenberg, rolstoelen in het Rijksmuseum zonder kussentjes, groene knolamanieten die de kop opsteken, en een graf dat geruimd wordt door de gemeentelijke dienst Onderhoud Openbare Ruimte en Afvalverzameling. Het valt allemaal niet mee. Het meeste komt echter op de pootjes terecht, het een wat sneller dan het ander. Ga maar slapen, je bent moe en sluit rustig je beide oogjes toe. Dit kalmerende versje, dat ook blogbaas dezes in zijn kinderjaren ’s avonds voor het slapen gaan met zijn moeder zong, moge daartoe als begeleiding dienen. Lees verder “Ik ga slapen, ik ben moe, sluit mijn beide oogjes toe (89)”
Ikjes zijn rare dingen. Het zijn lezersanekdotes, maar zo’n anekdote moet wel aanspreken. En wat de een aanspreekt, daar moet de ander van gapen. De NRC-ikjesredaktie bedient beide doelgroepen. Neem nou zo’n standaardgrapje van ene Michiel, die een lang verloren kennis begroet met „Nee maar, jij hier. Ben je het zelf of ben je je zus?” Bettina Buissink, die de uitspraak zo opmerkelijk vond dat ze het naar de krant stuurde, sprong een gat in de lucht, trakteerde familie en collega’s op gebak met slagroom, want ze stond in de NRC. Gedrukt nog wel. 
Een ikje over twee gestolen wielen. Een ikje over een advocatentiepmiep met een indianenpak. Eentje over een zoon die voor 5 euro met zijn mama danst. Een ikje over een corpsbal die een vuurtje vraagt aan een Marokkaan. En een ikje over het cadeautje van een vrouw voor haar bijna gepensioneerde echtgenoot: hij mag voortaan de vaatwasser inruimen. Waar gaat het tegenwoordig nog over in Nederland? Is het dan een wonder dat de kwaliteit van de reacties die van de ikjes zelve inmiddels verre overstijgt? Ook vorige week weer, kijk zelf maar. Of blijf hier voor de highlights.
Bas van Vuren, aangenaam 