Hoop loert altijd (138)

De overname van dit blog door ondergetekende is alweer een week oud en eigenlijk lijkt het alsof het nooit anders is geweest. We missen het ouwe blog al niet meer, sterker nog, hoe was dat dan? Hoe zag dat eruit? Wat stond daar op? We weten het niet meer. Da’s het geheim van evolutie in plaats van revolutie. Pawi reageerde goedkeurend met “vernieuwen in kleine stapjes werkt het best, zo blijkt ook hier maar weer” en stelde en passant “indeklapsigaar.com” als nieuwe naam van de site voor. Die gaat het niet worden, denken we.

161024klapsigaar
Jan Willemsen, klapsigaar voor Kapitein Jan Sanders 1991 nl.wikipedia.org/wiki/Jan_Sanders_(tekenaar)

Mopperkont beloofde “zijn hoed op te vreten” en Bertie viel hem bij. Waarom? Ze zagen stijlovereenkomsten tussen de vorige en huidige blogbeheerder. Mag. Kan. Plopje draafde na heel lang weggeweest te zijn weer eens op en maakte “excuus voor mijn lange afwezigheid, beidewee. Een al te saai verhaal.” Dat verhaal kwam niet, maar het gehoopte verse grafgedicht bleef ook uit. We blijven hopen, want, zo weten we, hoop loert altijd. Lees verder “Hoop loert altijd (138)”

Dit blog is overgenomen door mij (137)

Bas_van_Vuren
Bas van Vuren, aangenaam

Da’s best wel even nieuws. Dit blog is zojuist – gisteren om precies te zijn – vriendschappelijk overgenomen door mij, Bas van Vuren dus. Apiedapie blijft op de achtergrond betrokken, hij blijft inspireren, het blog technisch beheren en de emails sorteren. Ergens hadden we het misschien kunnen weten. Sinds 26 september zijn de intro’s immers opgeschort geweest “vanwege grote drukte” van de voormalige blogbaas. Jaja … In plaats van deze immens populaire weekaftrappen plaatste onze vriend tot drie keer toe oude kwaliteitsikjes van vroeger. Afkomstig van ene Bas van Vuren. Jaja … Van het een kwam het ander en gisteren, 16 oktober, kondigde de laatstgenoemde (ik dus) aan dat hij de hele zaak had overgenomen. Nou, en dit intro is mijn eerste proeve van bekwaamheid. Ik ben keibenieuwd naar wat jullie er van vinden.

Lees verder “Dit blog is overgenomen door mij (137)”

Ontbijt

De zaterdagochtenden lopen bij ons al jaren uit de hand. De ruzies van de afgelopen week komen aan de ontbijttafel voorbij. We hebben dan alle tijd om elkaar de schuld te geven van alles wat er in ons leven verkeerd gaat. Vervolgens gaan we boodschappen doen alsof er niets aan de hand is.

Bij de groenteboer bestelt mijn vrouw een kilo druiven. De man loopt weg om het fruit te wegen. Zijn collega rekent af met een andere klant, draait zich om en kijkt ons vragend aan.

Lees verder “Ontbijt”

Vliegtuig

In het vliegtuig naar New York kijk ik meewarig naar de opgewonden toeristen om me heen. Ik woon voor mijn werk in Amerika en vlieg zo’n beetje elke maand. Ik kan de procedure dus wel dromen.

De stewardess komt de immigratieformulieren uitdelen. Witte voor mensen met een visum en groene voor toeristen.

“Resident?”, vraagt ze telkens voordat ze het formulier overhandigt.

Ik zie haar naderen door het gangpad. Af en toe legt ze op haar hurken uit welk papiertje de mensen moeten invullen.

Lees verder “Vliegtuig”

Luxe problemen

Ik mag met mijn rijke neef een dag meevaren op zijn luxe jacht, op de Middellandse Zee.

Nog in de haven maak ik al trots foto’s voor thuis. De slaapkamers, de jacuzzi, het leren bankstel, de flatscreen-tv.

Lees verder “Luxe problemen”

Ik wilde over het kleine geluk schrijven (136)

Een vuilnisbak als deze, maar dan met een zwerver erin Photo: Hans, CCO Public Domain, no attribution required, maar doe het lekker toch icoontje
Een vuilnisbak als deze, maar dan met een zwerver erin. Photo: Hans, CCO Public Domain, no attribution required, maar doe het lekker toch icoontje

Saskia Mudde zag een zwerver omgekeerd met zijn hoofd in de vuilnisbak staan op zoek naar een goeie krant. Dit was volgens Mopperkont vast een “aan lager wal geraakte NRC-lezer”. Els van Oosten kreeg een prachtige motivatiebrief van een kandidaat, die echter bekende dat zijn vader die geschreven had. Klare taal: “De clou van het ikje was wel zeer frappant, in andere landen zou die openhartigheid afgestraft worden.” Het leukste ikje van vorige week, want daar heb ik het natuurlijk over, ikjes, die uit de NRC, en wat we ervan vinden, was die van Jesper Verhoef, die vertelde hoe zijn vriendin, werkzaam bij een ICT-helpdesk op de vraag “who is your internet provider?” te horen kreeg: “Mijn vader”. 

Lees verder “Ik wilde over het kleine geluk schrijven (136)”

Weer een 9/11 overleefd (135)

“Tot nu gaat het goed, maar misschien slapen ze nog. Of kunnen ze hun gordeltje, koffertje, gasflesje of wat voor moois ze ook maar bedacht hebben niet vinden en lopen ze nu met een droge mond door hun huis te mopperen.” Dit schreef ik gisteren, op de vroege zondagmorgen. Ik ben altijd weer blij als we weer een 9/11 overleven. Dit was de vijftiende verjaardag. Ik bedoel maar. Op naar de volgende *knock on wood icoontje* Wij kunnen hier voorlopig de ikjes uit de NRC blijven bespreken en nog heel veel meer. Mooi toch?

Lees verder “Weer een 9/11 overleefd (135)”

Het was een mooie dag vandaag (134)

Ikjes, zie nrc.nl
Ikjes, zie nrc.nl

Onze reageerders, dat is inmiddels wijd en zijd bekend, oordelen hier elke dag over de ikjes uit de NRC en soms in hun enthousiasme in één moeite door over de ikjesauteurs (m/v). Die oordelen zijn soms niet mals. Maar ze zijn zelden persoonlijk of beledigend. Dat is wel zo fijn. Want ikjesauteurs schrijven niet expres slechte ikjes. Ze doen dat uit domheid, onbegrip of onvermogen, en daar kunnen ze niks aan doen. Erger zou het zijn als ze expres slechte ikjes zouden schrijven. Om ons te jennen. Maar daar zijn geen aanwijzingen voor. Luiheid lijkt soms wel voor te komen, maar dat zien we door de vingers. Want lui zijn we allemaal weleens.  Lees verder “Het was een mooie dag vandaag (134)”

Ik plas altijd naast de pot om blind te lijken (133)

Photo: Keihard plassen, A. Dapie herentoilet damestoilet Lanzarote
Photo: Keihard plassen, A. Dapie (c) 2010

De openbare toilettendiscussie van vorige week pruttelde nog even door. De vraag of je bij hoge nood het hok van de andere sekse mag induiken, hield nog heel wat reageerders bezig. “Nou ben ik geen dame”, zei Luvienna bijvoorbeeld, “maar ook ik had al een tijdje door dat je op zoek naar een openbaar toilet het beste eerst het invalidentoilet probeert. Kun je nog een dansje in maken, mocht die drang je na of voor de boodschap overvallen (…) In het enkele geval dat het invalidentoilet al rechtmatig gebruikt wordt, is het herentoilet een goede tweede optie. Met de blik op oneindig langs de in gebruik zijnde urinoirs naar een poepdoos lopen en hopen dat die niet net voor het officiële doel gebruikt is.”  Lees verder “Ik plas altijd naast de pot om blind te lijken (133)”

Dit is de ultieme zeurplek (132)

Foto: (c) 2016 A. Dapie, stronkje met een plekje zon
Foto: (c) 2016 Stronkje met een plekje zon, A. Dapie

“Die stinkwindjes (zachte sluipers, noemden wij dat) kwamen ongetwijfeld van een stiekeme spijbelaar, die hompen biefstuk, droge worsten, ingevroren gehaktballen en dergelijke ergens verstopt had”, zei onze Luvienna, bekend om haar scherpe waarnemings- en deductievermogen. Pawi merkte op: “Gepurgeerd, ontslakt, verstoken van alles wat het leven aangenaam maakt, daarbij nog wat geuren die je liever niet gewaar zou worden, wie zou nu niet jaloers op je zijn?” Klare taal sprak de verwachting uit dat “deze ontberingen, ascetische exercities, helse fysieke pijnen gepaard gaande met eventuele geestverruimende hallucinaties (…)  een beter en sterker mens” van mij hebben gemaakt. Bertie vond “een gereinigde blogbaas een prettig idee”. 

Kortom, het blog kende vorige week een vliegende start na de zomerpauze die ik mediterend had doorgebracht, zie mijn geurrijk verslag alhier. En natuurlijk, tien dagen Vipassana, want dat waren het, maken niet in tien dagen een Verlicht Persoon van iemand, volledig onthecht en volkomen gelijkmoedig. Nogal wiedus, zullen jullie denken. Ja, toch zijn er mensen die me dat soort dingen naar het hoofd slingeren. Mensen die me niet goedgezind zijn. En die heb je nu eenmaal. Ik wens hen alle goeds, en hoop dat ze ooit beter zullen weten en zich met positievere dingen gaan bezighouden.  Lees verder “Dit is de ultieme zeurplek (132)”