Ze riepen dat ik een kleine opdonder was (82)

marqt

„Langzaam te leven, langzaam te leven, langzaam te leven in de Gloria!” Dat schreef een buitenlandse jongere ter gelegenheid van de verjaardag van Rian Los, hetwelk laatstgenoemde vereeuwigde door middel van een ikje in de NRC. Bob van der Sluis tekende een anekdote op uit de Marqt, waar een student met een tas vol folders een norse statiegeldflessengooier aanspreekt met: “Eet u wel eens biologisch vlees?” Na een korte stilte blafte de man: „Nee, nooit en daarom ben ik nogal agressief.” Verder was er een jolige vervanger van de tandarts van Selby van Dedem, die na de behandeling op haar vraag “moet ik verder nog iets doen?” grapte: „Neen, maar u moet wel voorzichtig oversteken anders heb ik alles voor niks gedaan”. Onze reageerster Luvienna kon er ook wat van: “Snedige tandarts”, merkte zij op, “Had chirurg moeten worden.” En hopla, daar heb je zomaar in één enkele alinea de hoogtepunten van de NRC-ikjes en hun reacties van de hele vorige week op een rijtje.

Lees verder “Ze riepen dat ik een kleine opdonder was (82)”

’s Avonds bij de opgewarmde pasta een biertje (8)

1. Pisvlek

Op Wieringen dachten ze nog steeds op een eiland te wonen, zelfs nadat het in 1924 aan de rest van Noord-Holland was vastgeplakt. Een slag apart, Enakskinderen die het leven hun wil opleggen, zo zagen de bewoners zichzelf het liefst. Buitenstaanders viel vooral de grote, geeluitgeslagen tanden op, nog verder uitstekend dan in de rest van de provincie.

Wieringen_wapen.svgIn 1918 had de komst van de gevluchte Duitse kroonprins Wilhelm de genenpool tijdelijk verrijkt, maar eenmaal afgesneden van de zee hernam het door inteelt ingezette verval van de dorpelingen onmiskenbaar zijn loop. De lange, slungelige armen stonden naar de netten en het zeilgetouw, maar waren ongeschikt voor de bollen, laat staan dat ze gedienstig konden zijn in een stoomfabriek. Wieringen was verzand geraakt in de nieuwe tijd. Lees verder “’s Avonds bij de opgewarmde pasta een biertje (8)”

Was het maar weer maandag 13.00 uur (81)

Photo: (c) A. Dapie, Feux des artifices, 2015
Photo: (c) A. Dapie, Feux des artifices, 2015

“Maandagmiddag klokslag 13.00 uur, het nieuwe intro van Apie: check. En dat in vakantietijd, wat een plichtsbetrachting, daar kunnen labbekakjes (…) een puntje aan zuigen. En wat een fraaie samenvatting wederom van de hoogtepunten van de afgelopen week. Hè, was het maar vast weer maandag 13.00 uur.” Dat zei onze trouwe reageerster en zelve ook schrijfster Luvienna. En wat een heerlijkheid. Het is immers weer maandag 13.00 uur. Haar liefste wens is dus vervuld. Ja, zo zijn we wel, hè, altijd in om mensen te pleasen, aldus het visboertje, ook wel blogbaas dezes genoemd.

Lees verder “Was het maar weer maandag 13.00 uur (81)”

Lekker even op de fiets eropuit (80)

Roos met vriendin en geadopteerd bonuszoontje bij Volendam
Roos met vriendin en geadopteerd bonuszoontje bij Volendam

“Als er iets veilig is, qua vakantie, dan is het wel een fietstocht door het onschuldige Nederland”, zei onze reageerder Kees. ” Geen kans op een fatale vliegtuigramp met massaal sterven, geen enge tropische ziektes, natuurrampen kun je wel uitsluiten en overal keurig aangeharkte fietspaden waar geen auto te bekennen is. En het is nog gezond ook.” Tja, je zal maar net van je fiets gelazerd zijn, je ellebogen nog niet zo lang geleden uit het gips, of met een hagelbui op je kop thuisgekomen zijn, laat staan dat je onder die opensplijtende boom voor het onweer had moeten gaan staan schuilen. Maar goed, ellende is er overal, daar ontkom je niet aan. En dan kun je er het best op die fiets eropuit. Er, op en uit.

Fietsen door de provincies, waar “het lot ons brengt”, zoals onze Indra, of fietsen naar het zuiden, zoals onze Mopperkont. Laatstgenoemde heeft zijn toerdagboek – dat hij via schimmige Wifi-punten bij benzinestations de ether inslingert – al weer magistraal geopend. Op weg naar de Vendome zat hij al na een ritje van een uur of vijf op een terras op de markt in het schone Diest, waar hij opmerkt dat hier “alleen de honden in de vuilnisbakken snuffelen”. De volgende dag zat hij al onder Charleville-Mezieres. Het is prima fietsweer, zo meldde hij, “een graadje of vijfendertig, woestijnwindje tegen en geen wolkje aan de lucht.” Hij viel dan ook uitgeput een restaurant binnen en nuttigde een Baeckeoffe. Zonder die restaurants zou ons Mopperkontje niet fietsen, denken wij weleens. Lees verder “Lekker even op de fiets eropuit (80)”

In Wildebeestenland leer je relativeren (79)

Photo: Ed Gregory, stokpic.com
Photo: Ed Gregory, stokpic.com

Het is eigenlijk veel te warm om een weekoverzicht te tikken, maar ik heb het al 78 keer gedaan, trouw gepubliceerd elke maandagmiddag om 13h00 uur, dus hier gaan we dan. Dat zand klop ik zo wel uit mijn toetsenbordje. Het ging er vorige week wild aan toe hier. Het ging over wilde wieven, wilde beesten, het was bij de wilde spinnen af, en we kunnen vast nog wel wat uitdrukkingen met wild verzinnen, maar dan wordt het zo gekunsteld. Lees verder “In Wildebeestenland leer je relativeren (79)”

Lekker een weekje weg (78)

Heerljk een weekje weg. We zouden het allemaal moeten doen. Niet gepland. Niks Expedia. Niks TripAdvisor. Gewoon hopla ervandoor, het hart en het goede humeur achterna. Op maandagavond weg. Ja, doe maar eens gek.

Photo: (c) Aperol aan het meer, A. Dapie, 2015
Photo: (c) Aperol aan het meer, A. Dapie, 2015

Nou, en dan kom je dus ineens uit ergens in het zuiden van Europa, nog net niet daar waar de pinautomaten leeg raken, maar wel daar waar de mensen gezellig zijn. Daar waar je ’s ochtends een grote bak koffie met teveel melk slurpt met uitzicht op het meer. ’s Middags eet je een visje en drink je een jong prikkelend wit wijntje. En ’s avonds na het late diner zit je nog uren ergens op een terrasje waar een lokaal muziekgroepje Rolling-Stonesnummers covert en dat nog niet eens zo slecht doet (afgezien van de zang). Waar de opgeschoten jeugd nog met brommers en meiden in de weer is. En waar een zomerbriesje langs jouw gezicht en dat van je geliefde streelt. Je kijkt in elkaars ogen, je maakt plannen om te trouwen en je lacht elkaar liefdevol uit. En het adembenemende schouwspel van de ondergaande zon in een hemel van pastel doet je Sousse, Koeweit, Lyon en de plaatsen die nog aan de beurt gaan komen bijna vergeten. Het leven is kortom best wel even goed. Lees verder “Lekker een weekje weg (78)”

Timmerark stopt ermee: de dingen die ongezegd blijven spreken voor zich (77)

404-not-found-header“Ik ben er uit”, schreef ons aandachtsorgeltje Timmerark. “Na lang wikken en wegen, totdat ik wist, het gaat niet om wat je weet maar om wat je voelt. Ik ben geen schrijver. Ik hoef niet te schrijven. De kwaliteit van mijn leven hangt niet af van het schrijven van een bestseller of niet. Wat een rust.  Ik stop er dus mee … want de dingen die ongezegd blijven spreken voor zich (…) Bedankt A. Dapie voor het geboden platform! (…) Bedankt Luvienna, Pawi en Indra! Ik heb jullie in mijn hart gesloten (…) Bedankt Kees. Ik blijf je volgen en lezen (…) Bedankt DSR, voor het tegengeluid (…) Heer Rozenwater! Jij ook nog bedankt! Het was nota bene jouw verhaal wat timmerarkmij destijds aan Apiedapie deed vragen of hij interesse had in Blank Vuil …” We maken het Afscheid van een Groot Schrijver mee, dat zien jullie wel. En inderdaad, het laatste zinnetje van zijn feuilleton – dat in zijn geheel hier te lezen is – is profetisch gebleken: “Want de dingen die ongezegd bleven spraken voor zich …” Yeah, we shall see! Lees verder “Timmerark stopt ermee: de dingen die ongezegd blijven spreken voor zich (77)”

Bijna iedereen heeft het weleens over trauma’s (76)

Marek van der Jagt
Marek van der Jagt

“Het is gewoon een goeie gok. Bijna iedereen heeft het weleens over trauma’s. Bijna iedereen woont op rij-afstand van Utrecht. Bijna iedereen reageert op “ken ik u niet ergens van?” Bijna iedereen heeft geen aansteker als je om een vuurtje vraagt.” Deze wijze les werd ons opgediend door reageerster Pawi.  Met een “Over trauma’s gesproken” had een ikjeschrijver, ene Martin van der Jagt, zijn ikje over een zeiljack geopend en we vroegen ons af waarom en hoe. Vandaar. Fijn. Heeft niets te maken met Marek van der Jagt. Verder valt er niets over te vermelden, niet over het gevalletje zelve en niet over de bespreking.

“Denk je de hele tijd dat ‘t om de straatkrantverkoper gaat, is het Albert West!”

Anders lag het met een paar andere ikjes. Zoals die van Hans van Dugteren, die herinneringen ophaalde aan de te vroeg overleden Albert West. Hij bleek hem “hooguit twee keer per maand” bij de Albert Heijn ontmoet te hebben waarbij hij warme “begroetingen” van hem kreeg, “ter hoogte van de kazen“. Ja, je maakt wat mee. De Schrijvende Rechter (DSR) maakte er korte metten mee:  “Denk je de hele tijd dat ‘t om de straatkrantverkoper gaat, is het Albert West! Enfin, ‘t is te erg om serieus te bespreken. Morgen graag iemand die het verval van Nelson Mandela of James Last via de televisie heeft gevolgd. Eindoordeel: 2 (zegge: twee)” Lees verder “Bijna iedereen heeft het weleens over trauma’s (76)”

The Beatles en Jinek, ook zij hebben A. Dapies Twitterkanaal ontdekt

En zeg nu zelf, dat werd tijd ook. Eva luistert er haar come back op den Nederlandsche TV mee op. Oeps, het begint nu, gauw deze post afmaken. En de Beatles dus ook, vanuit den hoge, maar …. nee, daar trappen wij niet in. Doei!

Twitter Meldingen